5 Ιουνίου 2016

 

Αρχιζει τομαυρο χρώμα τουρανου να υποχωρει
και τώρα πια μπλεδίζει ο οριζοντας
η τελος παντων τα κομμάτια ουρανου
της τώρα οπτικης μου από τα πατώματα της ταρατσουλαςτης συνειδησης
είμαι δω χαμηλά για λιγο – κανα 5 ωρακι και διαβάζω΄ότι εχω γράψει μεχρι τώρα οριζωντιωμενος σε κοκκινο πουφ κατά γης σανιδιων στο ταρατσουλάκι μου
τοχετε ήδη δει φαντάζομαι?
γιαυτο θα ξεκινησω απτο ηχητικο.
πεντε και μιση . ξημερώνει. κουρνιαχτά περιστεριών σε έξαρση
πριν από κάποια ωρα όλες οι φωνες των κοκοριών ειχαν ενωθει στην κοιλάδα της καουκας
ένα γιγάντιο κοκκόρι πεταξε κικιρικου στο ηχητικο πεπλο της πολης.
ψιχάλες ηχιτικες ακουστηκαν στις γειτωνιες
σε κάθε μια ξεχωριστη, από τον κόκορη του τετραγώνου.
το γιγάντιο ψιχαλωτό κικιρίκου απλώθηκε ηχητικό στον όλο χώρο
ο ήλιος πάει να βγει. το πανω αριστερα μερος του οπτικου μου πεδιου αριζει να γαλαζίζει οπότε καπου κει θαναι η  Ανατολή

κικιρικου

ηχιτικά θαυμαστικά κάνουνε την εμφανισή τους στον λογο μου!
η συνειδηση ταμπουριζει τη φουσκα μου από τα μεσα!
αν δεν κατουρησω θα εκραγώ!
ρε λες. ρε λες ειπε μια φωνή από μεσα μου. λες να παω για καφεδούμπα και να επιστρέψω δω παλι να
ζουρλιστο σε κείμενο πιξελωτό? ρε λες/
η σκέψη χορέυει δειλά μέσα μου βαλς στον ρυθμό των κουρνιαχτών
βάλε μυαλο πετάει μια κόρνα που δεν είχε λόγο ΥΠΑΡΞΗς τέτοια ωρα.
αη κοιμησου μωρή της λέω
και σκέφτομαι ΄μήπως δώσω το καλο παράδειγμα.
η φουσκα εχει αναθαρρήσει λίγο

γνταπ γνταπ – οι μέρες περνάνε σα να μην είναι μέρες. οι μέρες περνάνε σα να είναι χρόνος
ακαλούπωτος ακαλάμωτος – αστιγματιστος – αναρχος
το κιτρινογαλάζιο ρολόι μου που κανονικά δεν το αποχωρίζομαι ποτε γιατείναι μια ζωντανή εικονα αναμνηστική με ηχο γλυκο καραμελωτο πορτοκαλι τικ τακ
τώρα έχει μπει τιμωρία στο κάτω και πίσω χρονοντούλαπο της ύλης. Άχρηστον.
Οι ώρες περνάνε σα να μην είναι ώρες. τρώω όποτε συμβαίνει και ζω με καφέ και κανα ώραιο για την επιβράβευση της εκφραστικής φωνής μου.
σημάδι της ώρας των σκιών η κατευθυνση. ωραία φάση
οι ενοχές μέσα μου έλεγαν παλιοτερα και πιο ψιθιριστα ελεγαν και ξαναλεγαν τη λ΄΄εξη Διακοπές
26, διακοπές, δουλειά διακοπές, μισθος διακοπες, ενσημα διακοπες  κάνεις διακοπες
κάθε λέξη ταξιδιωτική είχε στα βάθη μου τα ενοχικά παρέα. διακοπέ

εαααααη πια διακ όψου στη μέση καταραμένε μηχανισμέ
πετρούλα αναμεσις πατούσας τρυφερης και πατου παπουτσιού εχώθηκε πετρούλα συνηδεισιακή και μου τα σπάει
τι θες ρε συ τι θες δεν κάνω διακοπές. εσύ εκανες διακοπές αποκρίνομαι με το θαρρος που προσφέρει ένα αυθορμητο ταξιδιωτικο χαμογελο (σελφι)
διακοπές εκανα από τη ζωή πριν ξεκινησω να σκέφτομαι πώς θα συνεχίσω αυτή τη ροή που θέλει να μαθει και να δει.
διακοπες από τη ζωή έκανα εγκλοβισμένος σε μια μικροπραγματικοτητα ελλαδική
που μεταξύ μας δεν ενιωθα κι εγκλοβισμένος

μα τώρα… μα τώραα… τωρα ξαναγεννηθηκα κι αναφωνω μετα εννέα μηνών δυσπιστία,
εκει κουρνιασμένος σαν ένα ερωτηματικό ενδοκοιλιακό, που τα χα όλα φως νερο τηλέφωνο με καλώδιο από τον αφαλό
εκει εκει κλεισμένος σε υγρο να αναπνεω αγάπη εκει που πιστευα πως δεν εχεί μετά δεν εχει παραπέρα
πως ειν ζωή αυτό εδώ το κοιλιακό το ελλαδικό, πως ήχοι ζωντανοι είναι αυτοί εδώ…. οι εξωτερικήοι…
ακου τώρα…. εκει γεννηθηκα. και είδα το καινούριο

ββζζζζρρσφττσσρτφτ.. αυτος φιλοι μου είναι σας τον παρουσιάζω όπως τον ακουσα με τα ίδια μου τα μάτια και
όπως τον ένιωσε ο δεξιός μου δείκτης. αυτος

τσαφ τσιγαρια και της μέρας εκκινηση. δεν πήγα πουθενα αν εξαιρέσεις ότι εκανα καφεδουμπα
και ξαναγύριστα στο ταρατσάκι τώρα σε άλλη θέση. στου πράσινου κάμπου του γωνιακο καναπέ εχω ξαπλώσει την υπαρξή μου
τα κακογουστα περιιπταμενα στολιστικα σημαιάκια ολων των χωρών κολλησανε μεμιας τις σκιες τους στον τοιχο. ο ηλιος ανετειλε
μέρα η του Κυριου σήμερα, η πρωτη, ωρα εκτη πρωινή, τραβηγμένη από τα μαλλια του Σαββάτου
στο χοστελ εντος κι εκτος επικρατει ησυχια. εδώ στον ημιανοιχτο χωρο της ταρατσούλας βαράνε το βιολί τους τα κλασικα πτηνα
ενώ στον κατω όροφο μονη ζωή όρθια είναι η χοντρογατα. οσο κομψο το όνομα τοσο παχια η μορφη. ακουει στο σίσι και είναι μια τετραπερατη τετραποδη τριχωτη ΣΗΣΗ που μονο σουλατσάρει.
απολαμβανει χαδια και ξυσιές από του εαυτού μου τακτικά μα αραιά
κοιτάζω το τοπίο, όχι από του παραθύρου γιατι είμαι χάμω οριζοντίως, κάτι που δεν επιτρέπει την ενατένιση. εδώ τοπικά. 5-6 τετραγωνικά.
η αιώρα προσθέτει ένα χαμόγελο στον χώρο και οι καμπάνες κάποια εκκλησίας βαρανε ξυπνητήρι στων θρησκευόμενων τη συνειδηση. ηρεμία στη μικρή μου πλάση, την εδώ
οι ήχοι που καταφθάνουνε από την πλαστική οροφή δεν είναι άλλοισ από τους κλασσικούς. θαρρεις κι ακους αντρες με τακούνια να προσπαθουν να περπατησουν σεαυτο το κυματοειδές πλαστικό της οροφης. δε γινεται ρε παιδιά.. τα περιστέρια δε νοιώθουν και φαίνεται ότι αυτό το κάνανε και πριν εμφανιστώ εγώ εδώ.
είχα στο μυαλό μια ωραία φράση αλλά ήταν για γρήγορα κινούμεναιρ δάχτυλα και τα δικά μου τώρα είναι τα πιο αργά τα πιο προσεκτικά των δαχτύλων.
η εμπνευση φαινεται αποφάσισε να πα για υπνο. όχι ρε δε θα σου υπεράσει.

εικόνες
γράφω αβίαστα αυτές τις μέρες ό,τι μου κατέβει και λέω βλέπω τον εαυτο μου στην αυθόρμητη μορφή των λέξεων που γενιούνται.
ένα περίεργο αποτύπωμα. ωραίο κι άσχημο. ασυνταξία κι αναρθρες κραυγές από χαμένα άρθρα. σε πτώση οι μετοχές μου στο ορθογραε φικό χρηματιστήριο
σαν το φιλί μιας κάποιας θείτσας των παιδικών μου χρόνων. χλιαουπ πάρτη στο μαγουλο σου φαρδιά πλατιά. και μετα, το μετά εχει σημασία. αυτή η πίεσης η δακτυλική
από του αντίχειρα, να φυγει η κραγιονίλα από πάνω σου. όλη η πίεση του κόσμου συσσορευμενη στο στρογγυλο σου μαγουλίνι πιέζει την κοκκινίλα σε αφανισμό.
αυθόρμητο φιλιου σημάδι, με βια σβήνεται σα δονείται μανιακώς ο μπακσπέης, είναι ώρα που ο δρομέας καταπινει ιλιγγιωδώς τα παιδιά του. όχι όχι εγώ.
παω στην εργασια

Το ποιημα ειναι ενα αθροισμα συνδέσεω
Το ποιημα ειναι η αφαίρεση της λογικής
Σε ενα όργιο του λόγου
Το ποιημα ειναι ο καρπός της

2 b;hmata πριν από το ταρατσίδιο η μεγάλη πρωινη μάχη της μερας λαμβάνει χώρα. της ΥΠΑΡΞΗς μου η  πιο εξωτεερική στοιβάδα όλη εχει γίνει ένα
κ μ όλη τη δροσια που περισσεύει από την πρωινή αίσθηση του κρύου μπανιου κοντράρει τώρρα με πυγμη το επιτεθεμνο
ζεστα αφόρητη και φουρνιστη σκάει πάνω μου σα κυμα. 2 βηματα πριν από το ταρατσίδιο της συνειδησης
ουνα σεμανα ουνα σεμανα φωναζε πριν ο φτερωτός. ουνα σεμανα σιν μπανιαρσε χαχαχα
καθαριστηκα ρε παιδί  μου κι είμαι έτοιμος

πάλι στου ύπνου τις σκοτεινές αίθουσες ε΄θιχανε στειση χορο οι δομημένες σκέψεις. τι ωραία που γυρνάχανε χορευτηκα θα έλεγα αν
ημόνη μου αν΄΄αμνηση δεν ήταν ο ήχος τακουνιών και παπουυτσιών που ακουγα στον κάτω΄όροφο του Εγκεφάλου, στην  Πιλωτη του Α κάτω απ’το Δ της Αρχης
μου σπάσανε τα νεύρα τώρα για λίγο το πρπτωί γιατητανε του υπνου η βούληση τόσο μεγάλη που δεν ένιωθα τίποτα δομημένο από τους ήχους
μονο στριγγλιες και τακουνιές και λίγο καμια νότα ρυθμικη. ουτε μια πρόταση ολοκληρομενη να ξεκινησω τη μερα μου σήμερα, μια εικόνα..
Ικαρος από κάτω κινητο στο χέρι κατι λεει μιλαει στέλνει. ολη την ωρα . κε ασέμος κε ασέμος του φωνάζω , τι κάνουμε? – κάτι μου λεει δεν καταλαβαίνω. η υπαρξη του λεει όχι
όχι λοιπόν κομπλέκ έφυγα για τον 2ο. να δω τη θέα τη σημερινή.. χτυπησα και μπανακι Κυριακη γαρ και είμαι έτοιμος να ρουφήξω με το καλαμάκι μου τον Ηλιο της εμπνευσης
πούσαι ντε έλα. ειχα και μια ωραια φράση, μα ήταν για σβουρηγμένα δάχτυλα, που δεν μπορουν να σταματήσουν. συ τωρα τι
γουλιά χτεσινου καφε, ξετρυπώνοντας το ποτήρι μου πουτοχα χώσει στη γη κάτω από τον πράσινο κάμπο του καναπε. δεν ηθελα να το βρει η καθαριστική ψυχή και μου το πάρει.
εχει λιγο ακομα – δυο τρεις τζουριές που άφησα απ’τα χτες..να τες μου σκανε. χλουμπ μπουχλλλ κατω τωρα, ακουμπάω το ποτηρι στη θέση του.
η θέση του ποτηριού του καφέ σε σχέση με τον κάμπο του πληκτρολογίου και τον τοίχο τον φωτεινό της οθόνης ήτανε πάντα καίριας σημασίας ζήτημα.. κανείς ποτε δε χάρηκε ποτίζωντας
τη πληκτρολογιακή του γη με καφεδιστό υγρό ορμητικό και καταστρεπτικο οποιασδήποτε ηλεκτρικής συνδεσμολογικής επικοινωνίας ή άλλου
η θεση που του πρέπει ειν αυτή, κι εγώ τη βρήκα μεταπο χρόνια ερευνών, η θέση που του πρέπει είναι αυτή που μπορεί το χέρι το ένα απολονώμενο να συναντήσει προσοχή χωρίς διακοπές
ή άλλους κινδύνους να συναντήσει την κυλινδρική πλαστικούρα ή την κεραμική κουπιά ότι έχεις τελοσπαντων. να συναντήσει το ποτήρι χωρίς να γίνει συνειδητό από τον υπόλοιπο εεγκέφαλο ότι το μυαλό του εγκεφάλου έχει στείλει το χέρι για καφε. Σεκεινο το διαφανο σημείο της υπολογιστικής σου λειτουργιας τραβάς ασυνειδήτως το ποτήρι που το βρήκες ψαχουλεύοντάς το
και ρουφάς την καφεΰνα σου σαν άλλος κι εσυ ναρκομανής. ΑΧ, καφεδάκι πλημυρίζει του στόματος την ύπαρξη και του σώματος η χαρά είναι σε έξηαρση. Πάμε λίγο φωνάζουνε τα καφέ μόρια του υγρού καθώς περιδιαβένουνε τον οισοφάγο διαλαλούνε παμε λιγουλιγλ΄ριγλουγιλιγουυυυυυ και σκάνε στο στομάχι… παμε λίγορεεεεηηη εεεεεηηηη εηηηηη εεεηη εη εε ακούγεται ο αντίλαλος στου στομιαχιού τα σπηλιακά κατάβαθα. τσίτα προσωρινη΄ λοιπον εχω καταλαβει μετα από ερευνα μακροχρόνια και εντατική πώς το καλύτερο σημείο για το κυλινδρικο καφέ συσωρευμένο είναι εκει που πλήρης η εκταση του αριστερου χεριού (καλύτερα- το δεξί μπροουσάρει κλικάρει κλπ) συναντάει το μοιραίο. μα πρέπει η έκταση του χεριου να είναι σχεδόν ολόκληρη. ναν το ποτήρι σε κάποιο από τα σημεια του γεωμετρικού τόπου που σχηματίζεται όταν η οριζωντιομένη μου ύπαρξη θα σκίσει με την παλάμη της όλη τεντωμενο το χέρι τον ορίζοντα του τώρα γύρω μου.

μολις πετάγομαι από του πρωινου τσουλιθρησματος 2 η ώρα παρακαλώ μεσημβρινή. κοιμήθηκα θα ταν 9, γιατι εγραφα μεχρι το πρωί. 9 10 11 12 1 2 1 2 πόσες ώρες είναι α 5 εντάξει είναι καλα. το κάνω αυτό και μεκνευρίζει. να δω ποσες ωρες κοιμήθηκ α για να κανονισω μεσα στον νουν μου αν είναι καλα το σώμα μου. δεν μπορώ να αισθανθώ το τώρα μου απλά  πρέπει να το περάσω από το Δ της Αρχής. ετσ είναι η  Vita oμως
Βάημπερ -κλήση Γιω μπας και του πω,
Χι
διαβασα τώρα ότι εγραφα όλο το πρωι και γουστάρω άπειρα
η ικαρια επλευσε μόνη της στο θαλασσιο χωρο της ταρατσουλας
βαμος λεει που ππως δεν ξξερω βαμος

κατεβαίνουμε κάτω να κινήσουμε για έξω ποιοι που δεν είμαι σίγουρος.
με πολύ βία άφησα την υπολογιστικη γωνιά μου και τωρα να μαι δω, μπαινω με τν φτερωτό στο δορμιτοριο
αισθηση μου κάνουνε πρώτα από όλα ηχηιτικη τα κυματα που πετάγονται όταν του ντους τα νερά σκαν κατ.]
μη μου πεις ότι είναι μέσα ο σκοτια πωωωκαι τι τώρα θα περιμενουμε πωωω μαζευι τα φτερα του ο άλλος και ξαπλώνει και πιάνει το κινητο που ξαναμπαίνει στην ηλεκτροννικη γη από μια διτρύπα κι ένα ημιθεικο κρεμούμενο. ναι ελεγα
καλα τρέχα γυρευε 10 λεπτά στο νερο 15 ταχουμε νανεβω πάνωνα γράψω ξανα κιναω σβουρηχτος και σούμπιτος αναγυρνώ δεν παω ρε συ
σε 10 λεπτά τωρα τι
ΝΑΙ ΝΑΙ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ ΤΩΡΑ ΤΙ
φωνάζει από μέσα η λογικη της συνειδησης που είναι νομιζω από τα παιδικά μου χρόνια ηχώΩ
“ναι αλλά αν ήξερα ότι ο σκοτλαντ κάνει μπανιο ρε φτερωτε αυτά τα 10 λεπτα”, που ναι τώρα τα γμνεα ναι είναι ασήμαντα
εκεινη την ώρα ομως στο ηλεκτρονικό μου παραπάνω θα εγραφα τη συνεχεια μιας σκεψης τι με φωνάζεις
αλλά δε λέω τιποτα γιατι δε θλέω να γεμίσω αρνητικίλα μετά από τοση ποετική χαρά πρωινή]
ΝΑΙ ΝΑΙ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ ΤΩΡΑ ΤΙ φωναζει η φωνη της συνειδης και με προτρεπει να του φωνάξω με τηςειρα μου
σκοτσεζικο ντους μου κάνεις
απλα θα με κοιταζε θα μου λεγε με τα χερια προς το ντους ότι ετσι ειν αδερφε κανει μπανιο εγω σσε φωναξα βαμος
σκοτζέζικο ντους

αλλα δεν εκνευρίζομαι – ειπαμε, η αρνητικίλα που και μόνο η γραφή της μου προκαλει ξυνιλα. σαν τη λεξη κορδιγιέρα για να περιγράψει την οροσειρα
χαραδριλακοριφιλα μακρια. τινάζομε παρα ταυτα σαν ελατηριο στον χχωρο περα δωθε να εκτονοσω το μορφολογικο πάνω κατω της αρνητικιλας
πάω στο σαλονι με το φεγγιτη ναι ο φεγγίτης ξανακοιτάζα τους χαρτες τους επιτοιχιους ξέρω τι λένεναι , η κουζινα είναι όπως είναι κουζινα (παρένθεση, πόσο ωραια τακτοποιεί την κουζίνα η ευγενικη ψυχή, αφήνει τα πηρουνια εργο τεχης, μαζευει τα ΚΟΜΟΝΓΙΟΥΖ εργο τέχνης, κρεμάει τις πετσέτες τις κρισάρε΄ς, όλα μιλάννε ταξη και ομορφια) ελατηριο μιλαμε αρνιτικιλα – χαρα και πισω πανω κατω,
. τι γινεται ρε φίλε θα βγει?

δε χαλιέμαι όμως λέμε αναμένω κατι καλο θα βγει από το χοστελ σημερα στον Ηλιο
απολαυσε τον Ικαρο κιας μην ξεκινήσεις τη μερα σου με γραφη.. ολγκουντ

ηλεκτριζμένη η λάμπα ασπρίζει τον χώρο
θα προτιμούσα το σκοτάδι της 7 και μιση της ποπαγιαν καλύτερα
φύγανε μόλοις όλοι
είμαι μόνος με το υπολογιστάκι μου το υπερσουπερβολικό επί ποδών κι ένα μαξιλαρακι φουσκωτό στηρίζει αυτά, η λαμπα τσιριζει ασπριδεριλα αλογονου και όλα φωτίζουνε μπλάνκο οικολογικής συνείδησςης
η πλάτη μου είναι υπερυψωμενη πάνω σε μαλακό βουνό πάνω στην πράσινο κάμπο του γωνιακού καναπέ το κεφάλι μου δε βρίσκει στον ασπριδερο τοιχο γιατί το αγκαλιάζει με αγάπή ένα μαξιλαράκι (φστρουιτ στροφη της κεφαλής) γαλαζωπού χρ΄ματος. η όλη υπαρξη μου δειχνει κάπως έτσι ΥπαρξΗ και το κεφάλι Υ έρχεται στο ίδιο ύψος με τα πόδια Η και είναι όλη αγαλιασμένη οριζοντίως στον πράσινο κάμπο του καναπε του γωνιακου αγκαλιασμένη, Υπάρχει!
τσιγαρίζω καφεδίζω αργοπληκτρολογω παραπατώντας ΄προσποιούμενος πως σκέφτομαι και γράφω
τα δαχτυλα μου κινούνται νωχελικά και αργόστροφα σα μαριονετικώς και αοράτως να τα κινά η ζαλισμένη σκέψη μου

αργά.

γ ν τ α π  γ ν τ α π σταυρωμα χεριών αττενιση του τοιιχου εμπρός τι έλεγα
η αιώρα μου σκα χαμογελα κει στης όρασης την αποεστιασμένη περιοχή
τα μάτια μου είναι καρφωμένα στον τοίχο. κοιταω. καταπίνω. γράφω. κοιταω Πινγκ πονγκ στη σκέψη οθονηη ματια οθονη τοίχος
ανταλάσσω μπαλιές με τη γραφή μου
χτιπ χτοπ το πληκτρολόγιιο ψιθιριστό και χαμηλόστροφο στης σκέψης τα ζεστάματα ειν ακόμα
ρελαντί
φανάρι κόόκινο και αδεια η μεσογείων βράδυ έξω απ’το ερρικος ντιναν
καταρραμένη κολώνα του πλάι μου λύσε τα δεσμά της σκέψης μου και ασε με να ξεχυθώ στην ανηφορα πάνω. γιαγιά Παρασκευή
τοιχος καρφωμένο ματι *αναρωτιέμαι αν αυτά που γράφω τώρα έχουν αξία ή πρέπει να σταματήσω να γράφω χαζομάρες και να τσιγαρίσω καλύτερα
η σκέψη μου αυτή προήλθε όμως έπειτα από ενατένιση μετα δακτυλων πλεγμενων και ενατένιση του τοίχους μπροστά μου εστια΄ζω.
σκέφτομαι παίζω όντως Πινγκ πονγκ εδώ πέρα και πιάνει.

γνταπ γνταπ κρακ δαχτυλων
ΞΕΚΙΝΩ

¨Ηλιος με δόντια
οδοντογλυφίδες ακτινωτές τρυπάνε της ΥΠΑΡΞΗς μου το πλάι
Βραζιλία σκωτία ποιήτής εξερχονται από του χόστελ τη δομή και βγαίνουνε στο χάος της πλατειας εμπρος
Ηλιος με δόντια καλύπτει με μεγαλύτερη καυστικ΄΄οτητα που έχει δεχτεί το σώμα μου την περιοχή την αριστερή του αριστερού χεριού μια και του μάγουλου μου την άτριχη καμπύλη
ειμαστε πλατεία. χαμογελάω ολόκληρος στη σκέψη της ανω ρίμας . Ηλιος με δοντια. οδοντογλυφίδες ακτυνωντες τρυπάνε της ΥΠΑΡΞΗς μου το πλααι πω λέω από μεσα μου
τι έπλεξε ο  νους, τι ακριβές αντιγραφο των αισθημάτων μου των λεξεων το παιχνίδιμα. οδοντογλυφίδες ακτίνες ηλιακές τρυπάγανε τόσο ξεχωριστά η κάαθε μία στο δέρμα μου και ήταν όλη τους η αισθηση μαζί σαν την αίσθηση που έχεις όταν έχεις μαζεμένα 5-6 κουνουμπήγματα πάνω σου και θ΄λεις να τα ξύσεις μανιακά όλα μαζί . εχεις μία αυτήν την ενταση της ξυσιάς μα ειν τα σημεια 5-6
ξύνεσαι.
καίγομαι
τώρα πιο εντονα από ποτέ παρατηρώ πιτσιρικάκι μαυριδερο και γελαστο, παλαμι μεγάλη όσο κι ένα μικρό σουπλά παλεύει να αγκαλιάσει σακουλάκι με ποπ κορν προοριζόμενω για τον περιστεριών μου την κατανάλωση. Σκέφτομαι όλαυτα ποιητηκά χαμογελάω ουρανικά και προχωράω
ΜΟΥΧΕΡΕς ΜΟΥΧΕΡΕΣ ΜΟΥΧΕΡΕΣ ΛΕΕΙ Ο ΣΚΩΤΣΕΖΟΣ ΠΕΤΑΓΟΜΕΝΟΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
από δίπλα μου απ’τα αριστερα και κάνει φλα ς στου ηχητικου πεδιου μου την οπτική αντιληψη
χτυπάει τα χερια όλος και φωναζει 3 φωρές
μου σπασε το χαμόγελο το παλαμάκι του στα αριστερα της χαράς μου
μα του δωσα χαη φαηβ γιατήθελα να εξερευνεσω το περιεχομενο της εκφραστικης του εντονοτητας αν είναι αλληθινό
που ρε παιδιά γυρνάω το κεφάλι στροβιλιστά με ορμη ναντικρίσω τις θυληκες παρουσίες του χώρου που κκάνουνε το παλαμακι του σκοτζεσου να κροτει δυνατα μεσα μου
παντου κόσμος πολυχρωμες πιτσιλιές, πρόσωπα μελαμψα, όυτε λευκά, ούτε μαυριδερά, στανάμεσο, μια σκιά δέντρων ποικίλων και όλα μαρτυράνε ότι αυτή η πλατεία έχει τη δική της ζωή
μια χρωματοηχητικη αρμονια στον χώρο . πολλά παιδιαα υπάρχουν, κινηση ήρεμη μαρκετη, κυριακη μεσ γαρ. όλα κυλάνε σα καλοκουρδισμένο ‘έτσι είναι’ και γω αγάλλομαι εισερχομενος στις σκιες των δεντρων στα κεντρικά της πλατείας
σαρώνω τον χώρο με σαητιές. να βρώ τα συντριβάανια της εντάσεως στον ΄χώρο.. πολύ σωστά . τους μικροπολητές. είναι οι θέσεις τους τόσο στρατηγικά βαλμένες στο χώρο από την κίνηση της ροής που είναι πάντα τόσο καλοι οδοδείκτες για να κατευθυνουν την προσοχή σου. κατι γίνεται στο κέντρο της πλατειας, στο κέντρο της σκιώδους από τονω ψηλψν δεντρων περιοχής.
βραζιλια εσκοτία ελλάς,
η σημερινη του ποπαγιαν τριας σκάει από του χοστελ τη σκια στον ήλιου της πλατειασ καλδες τις πρώτες μερες του ιουνη
ξαναμπαίνουνε σε σκιώδη περιοχή και κινούνται σε περιοχή με πολλους μικροπολητες
ξέρετε τώραπαυτούς. παγωτομηχανη που κοβει τον παγο χειροκίνητα και τον ριχνει με μανια σε ποτηρι πλαστικο θρυψαλιστο και από πάνω πετάει κάτι σιρόπια παιδια
διπλα ψιλικόκατασταση κινητο τσιγάρα μόνο ΄μονάδες πια, ποπκορν φτιαγμενο από μαήσ μέσα σε διαφανα σακουλάκια, και διαφορο τσιχλοσοκολατικά
περνάμε αυτό το πανηγυρι που έχει σα μουσικη υποκρουση πρόχειρη ΄μπαντα στημένη ηχητικά και τραγουδάει πολύ αληθινός μα μέτριος φωνητικά μελαμψον πολυ λιγνός τα τοπικά εδώ
περνάμε το παρκάκι  εξερχόμενοι κιο Ικαρος με τον σκωτσέ εχουνε πάρει μια δεκαμετριά ποσταση και σταματάνε. λένε λενε σα να είναι να γυρισουμε πίσω σαν ο ικαρος που όλες τις κοιτάει
κοιταξε μια και τον κοίταξέ πισω και την ξανακοιταξε πισω και τον ξανακοιτακε πίσω ενώ απομακρυνόντουσαν και αρχισαν να χαμογελουν και λέει ακου τωωρα
ο βραζιλιά, λέει, βάμος βάμος ρε, στο σκωτσέζο κ-αι καλά να γυρίσουμε γιατί η επικοινωνία τους αυτή η χαμογελαστ-οπτικη έχει κάτι παραπα΄νω να πει, βαμος βάμος
λέεει χαχαχα το θυμαμαι και γελάω λέει ο σκωτσε ντεσαγιουναμος κομεμος πειναω τελος πάντων ακούγεται από τη καρώ υπαρξη του, παμε για φαϊ.
καλά κάνει να πει ο βραζιλιανος μα πλεόν εχω μπει και γω στο πεδίο της συνομιλίας και λέω το θαυμαστικό μου γιατί είχα μεγαλο ερωτηματικο στα εντος μου χαχαχα
λοιπ΄ν. ε ε λέω τι κομέμος αστα αυτά τον πιάνω από το χέρι και του λέω πάμε πάμε να δουμε τι θα πειτε ρε χαχαχαχα όχι όχι αυτό το τελευταιο το ειπα από μεσα μου του είπα μόννο
παμε πάμε να δούμε. όχι όχι κομέμος πριμερο μου λλέι να φάμε πρώτα χαχα 24 χρονών παιδι χαχα

ανεβαινω κατω πάνω ανεβοκατεβαίνω γιατι κοιτάω πόσα έχω γράψει σήμερα και πόσα εχω γράψει και σαυτες τις γραμμετς τωρα που τις πατάω βλέπουμε ΄τι εέχει αρχισει και μου τη σπάει λ΄γιο.
εγ΄β θέλω ναφηνομαιαια
κατουρια τσιγαριά κι επιστροφή. καλη ιδέεα

κατουρησανεβηκα μπηκα εκατσαγραφω
κλείνω τα φωτα μπαίνοντας κιαισθανομαι το κρύο να απλώνει στον χωρο πο ρε λέω. πατάω στα σκοτεινα με προσοχή να μην τρυπησω το πιτσι και με το ολο και αυξανομενο τελευταια βάρος μου σκάω στον καμπο του πρασινου καναπε και τσουλώντας προς την αγκαλιά του μαλακου βουνου απλώνω το χέρι μου σα τσιμπίδα και ΄πίανω διχως πιξιδα τυφλά την πιτσίδα που είναι καρφωμένη στο κοκκινο πουφ. ανοιγω την οθόνη και φέγγει κατώ τοις εκατώ η πλαση εμπρός μου.
αισθάνομαι τη ζέστη να αγκαλιάζει τον χώρο.
σ αυτή την αίσθηση την αντιφατική στα χωχρονικά τούνελ των αισθθησεων στο μέσα μου έγινε αποτομη ένωση
(ντιλιτ λογοκριτικό της γράμμης πούταν εδώ γιατί ήταν ανίκανη να ανταποκριθεί στην κΤαγραφή της έντασης της στιγμης)

καφεδούμπα. το χω τερματίσει το συστημα πια και πήρα για δώρο στον εαυτο μου κανάτα για να εχω τον καφέ μου
δεν υπήρχε πια μεγάλο αρκετά ποτήρι για να καλύψει τις ανάγκες μου σε καφέ και αναβάθμισα τον εαυτό μου με μια ασπριδερή κανάτα πλαστίκή κι ωοειδή μαγκούρα στο πλάι εξογκοματική η χειρολαβη θυμίζει ξεκάθαρα το πόδι από ασπρη καρέκλα της λαικής. καφεδούμπα καφεδουμπα καφρερςιθγηαιξθωγρηλει άλεσα μια λεξη κοκκικη και να τώρα βλέπετε τ αποτελέσματα

κ  α  φ  ρ ε  ρ

2 ΔΑΧΤΥΛΑ ΑΠΛΏΝΟΝΤΑΙ ΚΟΜΗΤΙΚΆ ΠΆΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΗΣ ΟΘΌΝΗς ΑΦΗΣ ΜΟΥ ΚΙ ΑΡΠΑΖΟΥNΕ ΜΕΝΥΧΙΕς ΑΡΧΙΚΑ ΜΕΤΑ ΑΡΠΑΧΤΙΚΆ ΤΟΥς ΔΑΧΤΥΛΑ ΤΟ ΣΕΝΤΌΝΙ  ΤΗς ΟΘΟΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΝΤΏΝΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΖΕΙ ΝΑ ΖΟΥΜΑΡΕΙ ΑΓΑΠΗΤΙΚΆ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΕΙ ΤΑ ΡΠΑΜΓΑΤΑ . ΖΟΥΜΙΝ ΚΆνουν οι γλυστριες των δαχτυλων στην οθόνη με μεγάλη ένταση στο η ζουμηην κάνουν τα δαχτυλάκια για να δουμε την ουσία και

κ α φ ρ ε ρ ς ι γ θ γ η α ι ξ θ ω γ ρ η λ ε ι

ΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΑΛΕΣΜΑΤΟΣ – Μια Λέξη Κοκκική
(αναγραμματισμος επιχειρείται παρακαλώ αναμεινατε)

χέρια πάνε πίσω αστραπεια με διαθεση ενατένισης της διακεκομένης σειράς των γραμμάτων σκάει αστραπή τρισιλαβιστή από τα τρίσβαθα της συνειδησης μου στην ενωση πάνω των πιθανοτήτων των συνδυαστικών-
ΤΣΙγαΡΙα

προφητεύω λίγο τώρα για να μην ξεκινάω μετά από πιο πριν:
΄χέρια πίσω από κεφάλη μπλεγμένα δαχτυλα στις ακρες τους
τσιγγάρο έκανε την εμφάνιση του στο στ΄τομα μου και είναι αναμένο.
απλώνει πάνω την ύπαρξή του καιώμενο σαν λούκι τηλεσκοπικο να να δει τα άστρα της ποιήσεως         φυσεί απαλά το αγεράκι της εμπνεύσεως κι ο νους κυματίζει πια σάλλες συχνότητες που μόνο ή             μαγητευτικη σαγηνεια του καπνού μπορεί να περιγράψει
;     ζουμ ιν χιλια εκκατομύρια ιν,

ζουμ αουτ και
ξαναζω τα γραφόμενα μοου διαβάζοντας. μπράβο μου
το λουκι το τηλεσκοπικο δακριζει στάχτες απάνω στη γαλάζι ακαλή μου μπλούζα και το χέρι αροστερο αναλαμβάνει να τα
σκούπήσει
τινάζονται στο αερα ψιχάλες στάχτινες  και σκέφτομαι που ημουνα τι εκανα . κοιταζω πανω. ναι. να αναγραματισω προσπαθω τον κοοκο τον καφε που αλεσα κομφετη γραμματικα
λοιπον

προφητευω:
διώξιμο του εντομακιου που χοροπη΄δαει στην οθόνη από πίξελ σε πιξελ χορευοντας ανεμικα               διακοπττει την πορεία της ματιάς μου στην πιξελικη μοιρα της, εμποδιζει
γουλια νερου , γουλια καφέ, αναζήτησις τσιγ΄αρου , χ΄΄ερια πίσω σπιρτιά και χέρια πίσω                         μπλεχτά.    πάλι κάποιο κολημμα εκει με τις σταχτιες γιατι δεν έχω εμπειρια, αναγραμματισμός              ναι πολύ
ωραια, ναι, λε΄πόν

σφοδρότατa λανθασμενη η πρόβλεψη καθώς η έμπνευση ειχε άλλη ιδέα
πετάγομαι κάτω διακόσια γνταπ να μην υπάρχει κανένα  μαυριδιερό πιξελοτο λεξικο νοημα πάνω. τιποτα δε θελω ναπασολήσει τη σκέψη μου, να πάρει τη ματιά μου
την ειχα στείλει τη ματιά μου αλήτικα στις αναζητήσειις μου τις χαμεενες στο νόημα και μου ρθε μια ωραια εικόνα. απαιτηθηκαν 200 γνταπ , χχχ λέξεις, ψψψ γράμματα και 888 πατημασιές δακτυλικές στων κομβίων τις παλάμες για να καταγραφφεί στον ηλεκτρονικο κόσμο της πραγματικότητας. τομη στον χ΄ρόνο της υυπαρξης καινοτομει καλπάζουσα σε ιντερνετικό άλογο
η ανθρωπότιτα πλανάται στα πιο αγνωστα λιβάδια της τεχολογικής κοιλάδας στη χώρα της Γης.

γννταπ γνταπ τι ελεγα – α ναι

σφοδρότατη η πρόβλεψη καθώς η εμπνευσή είχε άλλη ιδέα
ωωωω ναι ρε φιλε ο κοκκος που άλεσα! ο αναγραμματισμος! ψψψψ τι καλη φάση
το ξερα ότι θα ηξαναβρώ τα χνάρια της σκέψης μου γιαυτο και αποτόλμησα μια τόσο εκτενήκαταγραφή που είναι με αστερισκο τερμα κατω (δεν τον εχω βάλει ακομα)
ειχα αφήσει αγκυρα πραγματική κάτι πομπώδες και ήξερα ότι θα την τραβήξω από τη μορφολογική της ατασθαλεία στον χωρο τον οθονικό πιο πάνω σα σκρολαρω να βρω που ειχα μεινει

Ο ΑΝΝΑΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ

αυυτη η λέξις μυσυτήριο του νοήματος πλέει αγκυροβολημενο οσο πιο στατικα γινεται στην ασσπρη θαλασσα των πιξελ του εγκεφαλικου επεξεργαστικου συστήματος

τι λεξη ειχα – παω να δω
ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ ΤΙ ΠΟΙΕΣΗς ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΤΑΜΠΟΥΡΛΑΕΙ ΤΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ΩΣ ΚΥΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΟΨΗ ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΟΝΤΑΙ ΟΛΑ ΜΑΖΙ ΣΤH ΛΙΜΝΗ ΚΥΚΛΙΚΑ ΤΟ ΕΝΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΑΛΛΟ
ΣΑΝ ΠΕΦΤΕΙ ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ.ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΌΨΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΑΪ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΩΣΤΙΚΟΥ ΟΤΑΝ ΚΡΟΤΑΝΕ ΤΑΕΡΟΠΛΑΝΑ ΤΑ ΓΡΗΓΟΡΑ
ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΕΣΗ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ “ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΤΟΥΡΗΣΩ”

Γ     Ν     Τ     Α     Π
Γ    Ν    Τ    Α    Π
Γ   Ν   Τ   Α   Π
Γ  Ν  Τ  Α  Π

ΓΝΤΑΠ

ΣΥΓΚΡΩΤΕΙΤΑΙ ΣΕ ΛΈΞΗ ΚΑΙ ΞΑΝΑΓΙΕΝΙΕΤΑΙ ΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ – ΚΕΝΟ ΚΑΙ ΒΙΑΙΟ

ΓΝΤΑΠ ΓΝΤΑΠ ΜΕ ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΠΕΡΗΦΆΝΙΑ (ΗΤΑΝ 1 ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΤΗ ΜΑ ΒΓΗΚΑΝ 2 ΣΚΕΨΟΥ)
ΣΚΑΕΙ ΤΟ ΤΕΛΕΤΑΙΟ ΣΑΝ Η ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΒΛΗΜΑΤΟς ΚΑΙ Η ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΟΥ ΚΥΜΑΤΟς ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ
ΚΑΙΕΙ ΤΑ ΣΩΘΗΚΑ ΤΗΣ ΣΩΜΑΤΙΚΉΣ ΜΟΥ ΑΔΡΑΝΕΙΑΣ
“ΘΕΛΩΝΑΚΑΤΟΥΡΗΣΩ¨” ΑΚΟΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΑΒΑΘΑ ΤΟΥ ΝΟΗΜΑΤΙΚΟΥ ΜΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΣΕ ΛΕΞΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΠΑΛΕΤΙΕΣ ΜΥΤΙΕΣ ΤΩΝ ΔΑΚΤΥΛΩΝ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ ΤΩΝ ΠΛΗΚΤΡΩΝ
“ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΤΟΥΡΗΣΩ ”
ΓΑΜΩΤΟ ΕΙΝΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΟ – ΩΩΩΩ ΣΥΜΠΊΕΣΙΣ ΤΩΝ ΚΟΛΩΜΑΙΡΗΟΝ ΚΑΙ ΤΙΝΑΓΜΑ ΤΟΥ ΚΟΡΜΟΥ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΠΑΝΩ. ΑΙΏΡΗΣΗ ΤΗΣ ΛΕΚΆΝΗΣ ΜΕ ΚΆΘΕΤΗ ΤΩΝ ΠΟΔΙΩΝ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟ  ΠΟΥΦ ΜΠΡΟΣΤΑΑ
ΠΙΈΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΥΣΣΣΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΣΧΙΣΜΟΕΙΔΩΣ ΜΙΑ ΓΡΡΑΜΜΗ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥΣ.
ΚΟΥΝΙΕΤΑΙ ΔΕΞΙ ΠΟΔΙ ΟΥΡΑ ΚΡΟΤΑΛΙΑ
ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΚΡΟΥΣΤΩΝ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΣΦΥΡΙΑ ΚΑΙ ΤΣΑΚΩΜΟΙ ΣΚΥΛΙΩΝ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΜΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΚΥΛΙΑΚΟΥ ΑΕΡΑ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΛΙΗΦ ΘΣΝ,
(ΠΑΤΗΜΑ ΚΑΙ  ΜΕ ΤΑ 2 ΜΟΥ ΧΕΡΙΑ ΣΤΟ ΠΛΗΚΤΡΟ-ΛΟΓΙΟ ΑΤΑΚΤΑ)

ΓΝΤΑΠ
ΠΑΩ ΠΑΝΩ Ο ΑΝΑΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ
ΤΑΜΠΟΥΡΛΗΜΑ ΤΟΡΠΙΛΙΚΟ ΚΑΤΑΠΗΜΑ ΚΑΙ ΣΤΡΑΒΩΜΑ ΤΟΥ ΛΑΙΜΟΥ – ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ςΙΝΑΙ ΜΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΒΓΕΙ ΣΕ ΥΓΡΗ ΚΑΜΠΗΛΟΤΗ ΜΟΡΦΗ ΝΑΙ
ΑΠΟΣΥΜΠΙΕΣΩΣ ΤΟΥ ΑΥΧΈΝΟΣ ΜΕ ΗΧΟ ΟΠΩΣ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΥΠΕΡΣΥΓΧΡΟΝΑ ΠΟΥΛΜΑΝ ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΦΤΣΣΣΣ ΦΤΣΣΣ
ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ ΤΟ ΙΔΙΟ
ΑΝΑΣΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΣΗΚΩΝΟΝΤΑΑΙ ΟΙ ΩΜΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΛΩΜΑΙΡΗΑ ΤΑΜΠΟΥΡΛΙΖΟΥΝΕ ΣΥΣΦΙΓΚΩΜΕΝΑ ΓΙΑ ΑΝΤΙΠΕΡΙΣΠΑΣΜΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ
ΕΠΙΑΣΕ
ΠΑΩ ΠΑΝΩ ΝΑ ΔΩ ΤΙ ΛΕΞΗ – Α  ΝΑΙ – ΤΗΝ ΕΙΧΑ ΚΑΝΕΙ COPY ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΚΆΠΟΥ ΚΩΠΗ ΚΕ Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΤΗς ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌΤΗΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΩ ΠΕΗΣΤ . ΘΑ ΤΟ ΑΠΟΠΕΙΡΑΘΩ ΤΩΡΑ

κ α φ ρ ε ρ ς ι γ θ γ η α ι ξ θ ω γ ρ η λ ε ι

ΝΑΙ. ΕΠΙΑΣΕ . ΛΟΙΠΟΝ.
ΖΟΥΜ ΙΝ ΕΝΑ ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ΙΝ. ΚΟΙΤΟΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ
ΔΡΑΜΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ. Η ΟΘΟΝΗ ΠΑΛΕΤΑΙ ΩΣ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΟΥΡΗΜΑΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΙ ΕΓΩ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΒΓΑΛΩ ΑΚΡΗ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΙ
ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΑΝ ΗΤΑΝ ΤΟ ΑΛΛΟ ΑΛΛΟΥ.
ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΠΉΚΕ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ. ΑΓΓΛΟΣ. ΑΝΟΙΓΕΙ ΦΩΤΑ ΑΙΩΡΕΙΤΑΙ ΟΜΙΛΕΙ ΞΕΡΟΒΗΧΕΙ ΑΝΑΨΕ ΤΣΙΓΑΡΙΖΕΙ ΑΩΡΕΙΤΑΙ ΤΣΑΦΙΖΕΙ ΑΠΛΩΝΕΤΑΙ ΚΟΥΝΙΕΤΑΙ ΗΧΕΙ ΤΟ ΜΕΤΑΛΟ ΠΑΛΑΜΑΚΙ ΣΤΗΝ ΑΙΩΡΗΣΗ ΕΝΩ ΣΥΝΑΝΤΑΙ ΕΝΑΝ ΑΞΩΝΑ. ΠΟΥ ΧΤΥΠΙΕΤΑΙ ΡΥΘΜΙΚΏΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΟ ΧΈΡΙ ΤΟΥ . ΜΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΙΕ ΤΙςΓΑΡΟ ΑΔΙΑΦΟΡΩ ΥΠΕΡΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΚΑΛΠΑΣΜΟ ΤΗς ΣΚΕΨΗς. ΕΛΕΓΑ

ΓΝΤΑΠ ΠΑΡΑΤΗΡΩ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΤΙ Ο ΠΑΛΜΟΣ Ο ΚΥΜΑΤΙΚΟΣ Ο ΣΦΑΙΡΙΚΑ ΚΑΜΠΥΛΩΤΟΣ
ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ , ΝΑΙ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΓΡΑΨΑ, ΤΡΙΣΔΙΑΣΤΑΤΟ ΣΕΙΡΗΝΙΑΚΟ ΥΠΟΚΟΦΟ ΔΥΝΑΤΟ
ΚΑΤΟΥΡΙΕΜΑΙ
ΦΩΝΕΣ ΒΡΑΖΙΛΙΑΝΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΧΡΟΝΙΚΟΥ ΤΟΥΝΕΛ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΠΑΙΝΕ
ΣΤΟ ΤΑΡΑΤΣΑΚΙ ΤΗς ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ. ΦΩΝΑΖΕΙ ΚΑΘΟΛΗ ΤΗΝ ΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΤΟΥΝΕΛ ΚΑΙ ΕΠ
ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΜΙΑ ΦΡΑΣΗ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΡΑΣΗ ΝΑΙ ΜΙΑ ΦΡΑΣΗ
ΜΗ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕΤΕ ΤΙ
ΚΥΜΑ 3 ΚΥΜΑΤΑ ΜΑΚΟΥΜΠΗΣΑΝ ΒΗΜΑΤΙΖΟΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΟΥ ΧΩΡΟΧΡΟΝΙΚΟΥ ΤΟΥΝΕΛ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΗΝ ΤΑΡΑΤΣΟΥΛΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ, ΤΑ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ, ΤΟ ΔΔΕΥΤΕΡΟ μικροΟΡΟΦάκι ΤΟΥ ΧΟΣΤΕΛ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΜΥΡΜΗΓΚΙΩΝ ΠΟΥ ΚΥΝΗΓΑΝΕ ΤΗΝ ΤΡΟΦΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟ

κ α φ ρ ε
ρ ς ι γ θ γ η
α ι
ξ θ ω
γ ρ
η λ ε ι

κενα- πρεπει να βάλω κενα στην πρόταση μου αλλιως θα εχω μπουρδουκλωμνενες λέξεις και δε θα βγάλω νοημα.
λοπον ποσες λεξεις θα εχω ανασα υπερκατουρημα σφυξιμο ταμπουρλμα παλλομενη οθόνη τραβάει τα ηνία του αλογου της εμπνευσης
τι να κάνω ο άνθρωπος πειτε μου. λοιπόν, πρεπει να βάλω κενά ποσα κενά, λέξεις. ποσες λέξεις , πες πεντε, αρα
= = = = =
4 κενα θελουμε

λε
θα
γη
ρε

ωραια ζουπηξα αυτά τα γραμματα και τις ασφάλισα. πήρα το κενο
αυτά ντε και καλα πρεεπει ναναι ενωμενα. καοτυρημα σεηω
επανεναρξις – πήρα και ορεο – ένα οργασμικο παραλλήρημα ζω

λοιπον, λεξεις. – ανοιγω και γουορντ παραλληλα για να δουλέψω τους πειραματισμούς

Περιγράφω στον εαυτο μου τι κάνω αυτές΅τις μερες και αυτη τηστιγμη
χαχαχα
Λέξεισ
Και σκάει στο μυαλό ποια λέξη πρώτη λέτε, σκαει στο μυαλο του νου ?
Πριν αντικρυσει τα γράμματα και τους πιθανούς συνδυασμούς
ΤΣΙΓΑΡΙΑ
Προφητευω
Ανάσα (την πήρα ηδημ, τν ενιωθα πολυ). Τσιγαρια
Και χαρα γιατι εψαχνα τέλος στην περιδινιση του παραμυθιου
Κλείνω ματι

Καλα τι φάση μεχει πιασει τώρα μαυτο με τις τσιγαριές
Και απαντω
Ήταν η ανάγκη της εμπνευσης να περάσει στον πραγματικό κόσμο σου τον σωματικο
Μπήκεε φυσαει χτιζει διαλάει
Μα δημιουργει, αλλαζει, καιγεται.
Θελει να βγει αυτη η κραυγη της εκφρασης και στων πνευμόνων της τεντωματιες και στις καυτες τις
Ρουφηξιές θέλει να βγει να μπει στον κόσμο τον πραγματικο τον τρισδιατατο
Και σκαει μύτη στο παραθυρο του υπολογιστη, τετραδι-άστατα

ακουω ορφεα περιδη και μου ρχεται στον νου
μηβιάζεις ποτέ. μη βιάζεις ποτέ.
μη βιαζεις ποτέ. κανέναν

συγχώρεσε τις προσδοκίες
η οθόνη μεχει ρουφήξει μαγνητάκι πάνω της. σκσφτομαι κανω 2 μικήγσεις κινήσεις κ  επιστρέφω
κατι να πω, να ΄ζωγραφήσω μια γραμμή στο ηλεκτρονικό χαρτί

*          Για να μην μπω σε κριτική αξιολογική της γραφή μου ενόσω γράφω
στις προς τα πίσω αναζητήσεις μου για το νόημα
εκεί που κάπου η σκέψη ξέφυγε και χάθηκε η ροή, γυρνάω πάνω-πίσω και κοιτώ
για να μην κρίνω τι θα δω
πετάω τη ματια μου από δω κι από κει το μα ριστερα το τια δειξά και τα τραβάω πίσω να δω τι επιασε η ματια μου στο νοήμα
και τραβαω ψαριά λεξιά και τα παντρέυω για να δω αν β΄γάζουν νοημα και αμα πινω πια από την ροη του ποταμου της σκ΄΄εψης μου
γα΄μώτο. αν δεν το βρω το νόημα με κάποια ή με τις πρώτες τις ματιές τις σαητιές τις αναγνωριστικές τις ψαρωτικές θα πρεπει ρε φιλε να
γαμωτο να διιαβάσω τι εχω γράψει κανονικά. ω δεν π΄΄αρχει μιο μισητό, πιο βιαστικό της σκέΨης στιγμιώτυπο να πρέπει να πρωτοδιαβάσεις τώρα τα πρωτο δικά σου μπρος και ανω κειμενα
γργγργργρμμμμ μουγκρητο αξιολογικό εκανε την εμφάνιση του ως σκια στης συνειδησης την αυλαία
πάε διάβασε και πιες το πήμα πες τι μας λες τι έγραψες τι λενε οι δυο 3 γραμμαι οι ανω δω
να το πάλι το κάνω γιατι περιπλέχθηκα μορφολογικώς κι έχασα την άκρη του μίτου του νοηματος. που ναναι πούυ α να στην ίδια μου τη σκέψη εδώ δα.
ΤΗΝ ΚΡΑΤΑΩ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗ ΒΛΈΠΩ.

ΠΕΤΑΝΕ ΟΙ ΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΓΡΑΠΩΝΟΥΝ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙς ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΑ
και ένωση μαγική όταν συμβεί ωαγάλλεται η νοηματική πλάση και συνεχιζω ακαθέκτως οριζοντίως να σαρώνω τις γραμές γράφωντας. σπέρνω τον σπόρο υπο έναν όρο
δημοσιευσή/
ερωτηματικα σχηματισαν τα φρυδια μου καθώς οι κόρες των ματιών μου τερματίσανε προς την ίδια κατεύθυνση
κεφάλι λόξησε/
το δάχτυλό μου βρέθηκε στοστο πάνω δεξια μυστακωτο σημειο πάνω δεξια από το τριχωτικό πανταχωθεν στόμα μου
τι θελω να πω?

*σκρολαρα πάνω και ξεφυγαχαχα κατά τη γραφη, 2η αναγνωση βραδινη

και πιάνω τον εαυτό μου να κάνει σκέψης και να λέειι
πω πω θα ακουω αυτά και ταλλα και εκεινα τα λογια τα καλα και τα ωραία
τα στολιστα και ακουω ολων των ειδών τις φιλοφρονήσεις χωρις να ντρέπομαι
κααι πλαθω καταστάσεις τώρα με πρόσωπα και τι μου λεν συγκεκριμένα
ΓΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΙΛΑΜΕ
*το καπς πατηθηκε καταλάθως
και λέω στου εαυτού μου την εγωιστική επαρση, στη φωνη της οιησης σε σκέψη ποιητική

δεν κανεις κάτι. τιποτα
μια οπτικη κραυγη
ΕΓΟ
μια οπτική κραυγή
ΙΜΑΙ

—-αουφφφφφφφφφφ το γραψα ρε παιδάκι μου μου φυγε ενας κόμπος

αυτό το πραγματακι τώρα που μεχωβάλει μέσα, τώρα αυτό το τρυπακι που μεχω εγκλοβίσει.
αυτό. είναι ότι πιο φαντασμογορικο εχω κάνει στον τομ΄έα της σκεψηςς.
ποτε ποτε μεχρρι τώρα δε μαστυγωσα τη σκεψη μου να μην ξεφύγει από την πορεία της πιο ανελέητα.
καιει σιδηρός αξονας εντος της κεφαλής. σκεψου έναν αξονα εσωτερικο να ενώνει τα μυνηγγια , πιο πίσω όμως. πανω απ’το σβερκο  χαχα
εκει νοιώθω έναν βομβο πιεστικο καυτο . ατμοι από της συνεχειας τηεν ενταση. γραφω ΣΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ Εδώ και 2-3 ώρες/

0732 ώρα Ελλάδος εδώ Ποπαγιαν βραδάκι βγάλε 8 μέσα εισαι
σας μιλάει η φωνή του ποιητέ και λεέειι
γιουπίι
προμήθειες πλαστικές γλυκαντικές βάραίνουνε τώρα τον πρασινο κάμπο του γωνιακου καναπέ
γιουπιιιιι
πατάει με λίγη ενταση παραπάνω ο πληκτρολογητής για να μου τραβήξει την προσοχή στο ζητούμενο, λοιπόν ναι
γιουπι
πήραμε προμήθειες για όλο το υπολοιπο βράδυ (και καλά. ο εξυπνάκιας) 4 όρεομπικοτουλλίνια  . και με το καφεδάκι, έκτακτα. νεράκι σιέλο εδώ τσεκ,
ειμαστε ετοιμοι. πάμε πάνω να τσουληθρηστούμε

από την εξαρση της ιδεας αυτήςολης της ποετικής έχω τελείως ανατριχιάσει
όλο μου το είναι τωρα ΕΙΝΑΙ σε εκσταση   εναι Ί
το θέαμα μεσα μου είναι ιδιαζώντος ανατριχιαστικο
καλό κα΄κό ποτέ δεν κατάλαβα, σαν τηη διαφορα καλομαθημένο και κακομαθημένο
τι κανω? α τσουληθριζω

πραγματική ανακατάταξη της ΥΠΑΡΞΗς μου στον χώρο. πλ΄΄εον ηχητικ΄Α κύματα πλέουνε στον ακουστικό ορίζοντα
αφέθηκε μια πλεηλιστ στη γιουτιουμπικη ροη και πλέει στο μουσικό οτιδήποτε της τυχαίας επιλογής μίας συνάρτησης
σαυτά τα μουσικά όρια εκτεινομουν και το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικα θετικό καθώς υπήρχε απόλυτο ταιριασμα της διαθέσεως  μου
και των αποτελεσμάτων της συναρτήσεως/ χαιρομουν μαθηματικώς ηλεκτρονικώς κι ολο αυτό εβγαινε στην ατμόσφαιρα
μέχρι
μεχρι τη στιγμη που ξεκίνησα να γράφω πόσο χαρούμενος ήμουνα για την ευτυχή ηλεκτρονική συγκυρία, εκει εκει
σεκείνοτο σημείο γίνεται ζημιά σπάει το βαζο της γιουτιουμπικής σχετιικοτητας και τα ηλεκτρονικά κομμάτια του
εχουν αποτέλεσμα άριθμα μπιτ ηλεκτρονικα που δε συνάδουν με τις σκέψης μου τον καλπασμό
τι αηδιαστική συγκιρία\
παω γιουτιουμπ ναλλαξω, αηδιαστικη ηλεκτρονικιλα, να γλιτωσω..
ναι όμως έλεγα
πραγματική ανακατάταξη.. \
μπήκε μουσική.

κατούρησα κι ελευθερώθηκα σαν ανθρωπος. διαβάζω πανω τσουληθρίζονταςκαι είναι οι περιγραφές τόσο εναργείς όσο και η ένταση των συναισθημάτων που εχω καθώς τα ξαναδιαβάζω.κατουριεμαι
και δεν κρατιέμαι. εγφυγα τρέχοντας βολίδιο βιαιο -κάθε φορά αυτό το πράγμα. πί
τροχια ευθεια τουνελικη σβουρηστη καθοδική ευθεία αριστερα αριστερα πλακα κανεις
κλειδωμε
κοιταω κατω δε βλέπω φως εξερχομενο από του οριζοντιου  κενουίσκου , 3 το βραδυ?
τι γινεται λεω αλλα η απορια πέφτει κατω αναπάντητη καθώς έχω φύγει σουπερπαν προς το υπογειο, σκαλωτικο
-1 σκοτάδια. απελπισμένη η υπαρξη μου ψαχνει ψαχοουλεύει τους τοιχους να κατουρησει ανθρωπινώς
να ξαλαφρώσει που κρατιέται τοση ώρα και παιδεύεται τιμη να της περιποιήσω ναναψω φώτα για τη γλυτώσω
από την ενοχή του κατουράω στα τυφλά και δεν κατω ψιχιλωτο χάςο
ψαχνω ψάχνω έχω λυγισει από την πίεση σαν z θα το έλεγες ή σ τόσο γεμάτο που εχει φτάσει στο τελικ΄΄ο στάδιο της ακράτειας και χει συσωρευτει ολη η ενεργεια του και η υλη, ολημάζα είναι ένα συνοφριωμενο
ς
το ς μου ψάχνει το διακοπτη απελπισμένα δεν κρατιεται
τον βρηκα ναι ναι αλλα πού ήταν από μεσα νομίζω.
(λογοκριτικά ντιλιτ δεν εγιναν, αλλά αδυνατο να περιγράψω τη συνέχεια)

πραγματική ανακατάταξη όμως
ξαλαφρωμένος ανηφοριζω καθέτως στροφιλισζόμεντος ελικοειδώς και σκαλωτικώς
πετάω απ’την χαρά μου που ξαλάφρωσα ρε αδερφε εκενωσαα
πιάνω τον πόλο τον λεπτο της σκαλας τον λιγδιασμ΄΄ενο στη μεση τον παγωμενο και τον βρώμικο και τον ξεμπογιατεμένο. ταμπέλα πρωην ασπρος. εμφάνιση ασημένιες λιμνες με ασπρο γυρω γυρω
ανεβαίνω καθετως και τώρα οριζόντιως

πραγματική ανακατάταξη όμως
έχω φούρια να γράψω και ξεχύνομαι στον πράσινο κάμπο σα χλαπάτσα και ενώ ο μισος βρίσκομαι κολημένος στον
τοιχο, η υπόλοιπή μου σωματική συνέχεια ανοιγει τον υπολογιστη και ξεκιναει να γραφει τι ήθελε – ε όχι λέω δε
θα σου περάσει. θα κάτσεις και θα γράψεις αξιοπρεπως να βολευτείς να βγει και η γράφή σου ωραια. αν εισαι χυμένος εδώ έτσι κολλημ΄νος
και παγωμενος στον τοιχο σαν ανάποδο γαμώτο τι νομίζεις θα βγει στην μορφολογική σου ατασθαλία
οτώμαγ θα βγει, σαν άλλο ΝΟΡΗΤΑΙΡΑ, εγώ όμως εδώ θέλω να χτισω μια γλώσσα και να πω ένα ΝΟΡΗΤΑΙΡΑ
που να έχει κάτι να πει. κΆτσε λοιπόν κανονικά ποετή για να χαρούμε στη συμπυκτωμένη νοήματος εκφραση,
σε εικόνα αισθηματων.

(υπάρχει μια χαρά μεσα μου φορεβα μεφάλη ,,βρηκα νοιώθω τι κάνει τη γραφή μου ποετική
΄κι αυτό δεν είναι άλλο, από την αληθηνη εκφραση. κλείνεις ματια ατενίζεις αναμνηση ρουφας
πραγματικότητα και τη λες στα δάχτυλα ψιθυρηστα μα και μ ορμή ψυχηριστά τα περιγράφεις
όπως τα είδες 10. εκατομυρια χιλιάδες ζουμ ιν . κλεινεις ματια βλέπεις γραφεις γραφεις
καλά γράφεις αλληθινά το βρηκα

 

διαβάζω και σκάνε από παντου της Ελλαδας ανέτειλε ο πρωινός δδευτεριάτικος ηλιος τα νοτιφικέησο
μπαλονάκια πραγματικότητες μιλάνελληνικα απόλων των ειδών τα επικοιωνιακα μέσα. ένα ηλεκτρονικό χωροχρονικο τούνελ συνεχές στο επικοινωνιακό γεωγραφικό στερεωμα
γοατσαπφεησμπουκσπαηκνταηβερ όλοι βουτάνε στο χτες τους μεσω εμου . στο σημερα μου το Κυριακατικο ΄το τραβηγμένο από τα μαλλιά βούτάνε μέσα από μια οθόνη με μπαλονακι σκανε
και λενε ποπ ποπ, οι ωρες κυλάνε και συ εδώ εδώ. τελεια ομορφα. δε θα φυγω μεχρι ο υπνος να κατεβάσει με τα 2 του χέρια τα πατζούρια των ματιών. βλεφαρίδια λεπίδια θα κάνουνε
το παν για να αποτρέψουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο σύντομα στις προμήθειες η κυρά κανάτα με το καφέ υγρο, το ωραίο εξηφανίθη από τον κάμπου πλαστικές σακουλες μειναν εκει στατικά γυαλιστερες να θυμίζουνε την υπαρξη της χαρας αυτης της σοκολακυματικής. τι ελεγα α ναι

πραγματική ανακατάταξις

ταχτοποίησα τη φυση του κάμπου πανου από τον πρασινωπο καναπε και εκατσα ξαπλωτος σαν ανθρωπος κοιμώμενος που το παίζει ξύπνιος
2 χέρια αφησα εκει κρεμαστα. κουνάνε τα δαχτυλα όπως πρέπει στη μορφή τους
κι εκατσα σαν ανθρωπος και γράφω.

παω πάνω να διαβάσω και δεν καταλαβαίνω και λεω στον εαυτο μου
τι πιέζεσαι ρε για πιέσεις είμαστε
κατέβα τέρμα κάτω και αν θες μιλα, αν δε θες σωπα. μην εισαι μονο. ανοητη φλυαρια – του δε ποιντ λεμε κουνα κανε κατι ουσιαστικό

γνταπ γνταπ (περήφανα)(σπεησ δυο το θελω να φαινεται)  ουσιαστικό
ποια είναι η ουσια
(λογοκριτικο ντιλιτ 6 γραμμών – μπουρδωλογόυσα. τσιγαρια)

φιλτράρω τα λόγια μου μέσα από το καπνο του αφιλτρου μου πιελ ροχα
τοποθετήθηκε στο στομα μου με το σημα προς τα πανω αφιλτρο, σαν τον τεο ρομβο και τη μελινα μερκουρη
κρατάω με (τζουρα) το δεξί και κοιτάω το τσιγάριο στο χέρι μου και ρολάρω πάνω στον αντιχειρα με τον δεικτη κι αναρωτιέμαι το αφιλτρο το πισω κυκλικο
τώρα ποιος εισαι συ να πεις, να γραψεις τώρα εδώ ανοιχτά ποια είναι η ουσια?? που θα το δει τόσος κόσμος

ΕΓΟ ΙΜΑΙ

οπτική κραυγή
σπα η οθόνη των αισθημάτων
από την ακαταστασία της ορθογραφίας΄
αίματα ποταμοί διορθωτικοί κυλάνε κάτω από τις λέξεις
και η κραυγή λέει με όλη της την καθαρότητα

ΣΩΣΤΞ ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΑ

ΚΛΕΙΝΩ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
θελω κάπως να διακόψω την παρούσα πραγματικότητα
για να σημάνω την τυχαιότητα του Ξ
σε ζωντανή σύνδεση με το  καταλάθως εκφράζεται το σημαινόμενο από το σημαίνον
και σπάω τον συμβολισμό.
δεκατουογδοόυ επιπέδπυ ανάλυση κι ο γιααρ χαηδευει τα αυτια μου αυτοσχεδιάζωντας ηλεκτρονικά

φτυσι΄α να φύγει καπνουδάκι που χει γινει βδέλα στη γλ΄σσα μου. η τσιγαριαά καιει μόνη κι εγώ πτρηλκολογώ

(σκρινσοτ σεηβ τζουρα)

προσπαθώ όσο περισσότερο μπορώ να μη σκέφτομαι
και το γράφω αυτό ενώ μαστυγώνω τη σκεψη μου 100 ωρες σημερα αλλά άλλο θέλω να πω
να μη σκέφτομαι ακυρίλες. δε με νοιάζουν μη χάνεται ο νους σε μη ωφέλιμες αλητείες
φεσμπουκ μηδεν, πρωτο θεμα μηδεν, εγω που διαβαζω 3ωράκι τη μέρα σίγουρα και εκανα ρριφρες τη σελίδα του μεηλ μου να δω αν παιζει τιποτα καινουριο ανα 2μιση σεγούνδος
τιποτα. δε μαπασχολει πια τιποτα από όλα αυτά
τι θΑ ΓΙΝΕΙ αν αυτό – το καταραμενο το τι θα γινει αν με κυνηγάει σε όλες μου τις αναζητήσεις ερμηνεύοντας την πραγματικοτητα
σεναριολογία
Α, Β, Γ Δ
ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΝ

δε σκέφτομαι τώρα τίποτα τέτοιο. γραφω αυτόματα σκέφτομαι ωφέλιμα.

πω έσκασε τώρα μ΄΄εσα μου σαν κεραυνος εκνευριστικος από του παρελθόντος τα σκουρα συννεφα και ζήτησε να καταγραφει επειγόντως
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ
αυτή η πρόταση δηλητηριάζει τα παδικά μου όνειρα όταν θυμούνται
αυτή η πρόταση από τον τάξεών μου την προφορικά γραπτή παράδοση
πιο προσφιλης προσφώνηση κάθε οποιουδήποτε ουσιαστικό
βιβλιο, κεφάλαιο, θέμα, συμβουλή,
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ
ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΣΕΞΟΥΜΕ ΟΛΟΙ
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ

ή ή το άλλο, το άλλο, το

ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛ ΕΚΞΥΠΝΟΣ ΑΛΛΑ ΔΕ ΔΙΑΒΆΖΕΙ

κι αυτό παρακαλώ πολύ. κανω όρκο ηλεκτρονικό να μην της πω αυτές τις προτάσεις – να μη  τις λεω

ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΕΞΥΠΝΟΣ ΑΛΛΑ ΔΕ ΔΙΑΒΑΖΕΙ

πωωωωω ειναι κι αλλη μία που δε μου ρχεται τώρα και μου σπάει τα νεύραα

4μιση πρωτα πουάκια πιτσιλάνε τον ακουστηκό χώρο
πότε πήγε?

056056ii