25 Μαΐου 2016

Νομίζω ότι έχω τελειώσει τη συνέτνευση για το Κaboom το περιοδικό. Nομίζω θα δείχνει όπως παρακάτω, την έγραψα στο γουόρντ και θα την κάνω κοπι πέηστ εδώ, ελπίζω να διατηρηθεί το φορμάτ του Γουόρντ. ( διατηρήθηκε) να μην ξεχάσω να βάλω και καμιά φωτό. και πρώτα να τη δει ο ΓΙώ να μου πει μια γνώμ

έιναι λίγο παρδαλά αυτά που γράφω ειδικά στην αρχή. δεν κέρω επαθα ένα κοκομπλόκο τώρα τι να γραψω στο ποιος είμαι και τι κάνω, στην πρώτη πρώτη ερώτηση και γω δεθέλω να γράψω για σπουδές και τέτοια γιατί… τι σημασία εχουν όλα αυτάαλήθεια.ασοεε αγγλια ισπανια πάτρα – αυτο ναι, αυτό είναι πιο σωστό – τελοςπαάντων… ζήτησα γνώμη  Τζετζέλως και Ευούλας και μου λεένε βάλε κανοονικά παιδάκι μου. τι να γράψω μωρεεεε Ποιος είμαι θε μου, πρέπει να τη γυροφέρνω αυτην την πρώτη ερώτηση πάνω απο 3 βδομάδες σίγουρα, γράφω ξαναγράφω τίποτα δε μαρέσει.

Με ενοχλεί έντονα ότι όλες αυτές οι συνεντέυηξεις κι οι ερωτήσεις κι όλααυτά, εγκλοβίζουν την εικόνα μου. ακόμα και τα μπλογκποστς, ή τα φεησμπουκικά. κλείνομαι σε λέξεις σχηματικές και τώρα “είμαι” κάποιος στο μυαλό κάποιου που με διάβασε ιντερνετικά και ειμαι ένα “είμαι” που δεν είμαι. δεν ξέρω. Είδα πριν καμια βδομάδα που σκεφτόμουν όλα αυτά αυτό στο φέησμπουκ,

Screenshot (1128)

 

και κεί που λέει στο τέλος “μιας και εκείνοι που μας καταλαβαίνουν υποδουλώνουν κάτι μέσα μας”, ένιωσα πως ο Χαλίλ μου κλείνει το μάτι. Θα γράψω ότι μου βγαίνει σκέφτηκα και το αποτέλεσμα το παρακάτω

 

———Πρώτα απ’ όλα, πες μας λίγα πράγματα για κάποιον που δεν ξέρει τίποτα για σένα. Ποιος είσαι και τι κάνεις αυτή τη στιγμή;

Με λένε Άγγελο – μεγάλωσα στην Αθήνα – είμαι 26 – με δυσκολεύεις.
“Ποιος είμαι” ; Δεν ειναι κάτι να πεις “είμαι”. Γίνομαι.
Είμαι τώρα η τελευταία μου ανάρτηση, άμα τη δεις όλη πάνω ως κάτω (10 δευτερόλεπτα θα πάρει)
Αν τη διαβάσεις κιόλας θα δεις και το τι κάνω (αυτό θα πάρει λίγη ώρα),
Δε θέλω να σου πω “τι εχω κάνει” ή “τι μ’ αρέσει”, ούτε αυτά που θα θελα για μένα να διαβάζω
οτι είμαι ο αλβαβήτα. Κι έχω κάνει γαμαδέλτα. Ε και – έψιλον

Είμαι ένα οικοδομικό τετράγωνο
δομημένο.
Ψάχνω μια θέση να παρκάρω μέσα μου
κάνω τον κύκλο.

Κάνω τον κύκλο…

…κι είμαι σφαίρα
Που κυλάει με ορμή, μα δεν ισοπεδώνει
Χιονόμπαλα κινούμενων σχεδίων
Γυρνάει και μεγαλώνει – Εμπειρία!

κι είμαι σφαίρα…
Που τρυπάει με ορμή, μα δεν πληγώνει
Φωτοβολίδα κινούμενης σχεδίας
Πετάει κι αναζητάει – Σωτηρία!

κι είμαι σφαίρα…
Που κυλάει μα δεν ισοπεδώνει
Αργά γυρνάει τη γη φιλάει
κλέφτης ανθός, μ αέρα πάει

κι είμαι σφαίρα…
Tρυπάει μα δεν πληγώνει
Γοργά πεταει ψηλά κοιτάει
Βόλι χαράς, κάθετα πάει

Κι είμαι ευθεία
που ενώνει την επιθυμία με τη δυνατότητα
Kι είμαι καμπύλη
που ενώνει την ευτυχία με την πιθανότητα

Είμαι η αγωνία και η μια κάτω γωνία ενός τριγώνου
που ακουμπάει τη Γη και φτάνει μέχρι τον ουρανό

Είμαι ενα παράδοξο Σχήμα.
Γράφω γι αυτό.
Συμφιλιώνομαι με την έννοια γιατί εκτειθέμενος γράφωντας
μπαίνω μέσα της.

Δεν είμαι μόνο πάντως, ο Άγγελος αυτός εδώ, ο παρακάτω.
Αυτών των γραμμών των οριζόντιων.
Είμαι κι αυτός εκεί, των γραμμών και των σχημάτων, του Καντίνσκυ
Δεν είμαι μόνο πάντως, ο Άγγελος αυτός εδώ, ο παρακάτω.
Αυτών των λέξεων σε συνoχή
Είμαι κι αυτός εκεί, ο αναχωρητής κι η καταιγίς του Ισπαχάν, του Εμπειρίκου

Λέμε τώρα.
(τα λόγια αυτά που γράφω
δεν το πιστεύω ότι τα γράφω, ντρέπομαι
μα έτσι μου βγαίνουν αυθόρμητα να τα πατήσω εδώ
στο πληκτρο-λόγιο.
Που κρύβει τη σοφία του έτσι-βγαίνει
γρηγορα
αστοναναι)

Κάνω μια μεγάλη παύση και βγαίνω απ’ τη ροή της κανονικότητας των πτυχίων και των μεταπτυχιακών ξανα-πτυχίων. Μιλάω με τα ερεθίσματα εκτός Ελλάδας σε μια προσπάθεια να μιλήσω και με μένα, στη βάση μιας άλλης σχέσης, προσωπικής και σε ενα πλαίσιο από και για εμένα. Ασκούμαι σχετικά έντονα στο διανοητικό και στο σωματικό επίπεδο – θελώ να πιστεύω ότι ακονίζομαι. Ζητώ να δω και να περι-εργαστώ ποιος θέλω να είμαι στα χρόνια που έρχονται – αν έρθουν. Θέλω να έρθω σε επαφή με το διαφορετικό για να το γνωρισω και να αποπειραθώ να το αποδεχτώ, να το αγκαλιάσω. Πέραν της απλής περιήγησης, το ταξίδι αυτό όλο είναι μέχρι τώρα, ένας διάλογος με τον Θεό. Στο συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον μου, κι επειδή απολαμβάνω μια μοναχικότητα ιδιαίτερη, προσπαθώ να Τον αναζητήσω, να δω αν και πώς υπάρχει, να Τον βρω μέσα στις διάφορες εκφάνσεις αυτής της “περιπέτειας”. Εκκλησιάζομαι στις κατά τόπους Ορθόδοξες εκκλησίες – είναι ωραία. Kαθώς ταξιδεύω προσπαθώ να επισκέπτομαι δημοτικά σχολεία στα πλαίσια της πτυχιακής μου εργασίας για το παιδαγωγικό. Η διαδρομή μου έχει ως εξής: Ευρώπη – Β. Αμερική – Ν. Αμερική – Αφρική – Κινα – Ρωσία – Ευρώπη. Κύριο μέσο μετακίνησης μου είναι ενα σπαστό και ηλεκτρικό ποδήλατο. Αυτή τη στιγμή ταξιδεύω ήδη 208 μέρες. Βρίσκομαι στην Κολομβία.

Δεν κάνω τον ¨γύρο του κόσμου με το ποδήλατο¨, γιατί ο κόσμος είναι πολύ μεγάλος, οι χώρες πάρα πολλές, και οι δρόμοι ατελείωτοι.

Δεν πραγματοποιώ τα παιδικά μου όνειρα, μιας και δεν είχα τέτοιου είδους παδικά όνειρα. Είναι όμως αλήθεια, ότι η σπίθα για αυτό το ταξίδι μπήκε από ένα “ονειρεύομαι” που άκουσα Σεπτέμπβρη του 14, από τον Ηλία τον δάσκαλό μου – “Για φέτος ονειρεύομαι…”. Εγώ τι ονειρεύομαι, αναρωτήθηκα.

 

– Και πώς καλύπτεται το κόστος του ταξιδιού;

Το κόστος του ταξιδιού καλύπτεται… Σταδιακά και ποικιλοτρόπως.. Κύρια πηγή εσόδων είναι οι αποταμιεύσεις των γονιών μου, που γινόντουσαν απο τότε που γεννήθηκα για λογαριασμό μου. Έγινα 25, άνοιξε αυτός ο λογαριασμός και παρά του ότι δε γνώριζα την ύπαρξη αυτών των χρημάτων όταν σχεδίαζα το ταξίδι, είναι το πιο σημαντικό μέρος των χρημάτων που έχω. Αλλά, δεν είναι καθόλου αρκετό. Πούλησα το αυτοκίνητο που είχα κι ένα ποδήλατο μου, εργάστηκα όλον τον χρόνο πριν φύγω με σκοπό την αποταμίευση, και προσπαθώ να δουλεύω όπου ο χρόνος έργασίας σε σχέση με τις απολαβές είναι ιδιαίτερα ικανοποιητικός (προς το παρόν, στις Η.Π.Α). Επίσης, ενισχύομαι από ένα μικρό ποσό που μου δίνει ο πατέρας μου μηνιαίως και από δωρεές, δια μέσου του μπλογκ. Ευχαριστώ!

– Ποιο πιστεύεις ότι είναι το μεγαλύτερο κέρδος που έχεις αποκομίσει ως τώρα στο ταξίδι σου;

H πεποίθηση ότι ο κόσμος όλος είναι μες στον νου μας. Εμείς εκεί τον σχεδιάζουμε. Εγώ σχεδίασα έναν κόσμο όμορφο που θέλω να τον γνωρίσω και από τότε συναντάω μόνο μέρη και ανθρώπους όμορφους. Συναντάω αγάπη.

Η αναζωπύρωση και πιο έντονη αναζήτηση απάντησης στο ερώτημα. “κι αν υπάρχει;” – ο Θεός, η αιώνια ζωή, ο Χριστός και όλα αυτά που λέει η εκκλησία.

Η χαρά και η ξεγνοιασιά και η αποδέσμευση απο αυτά τα πρέπει τα συστημικά, τα κλασικά. Τώρα βάζω εγώ τα “πρέπει” μου. Πάντως η χαρά. Η ανακάλυψη νέων συνόρων στη χαρά. Δε γνώριζα πόσο χαρούμενος μπορεί να είναι κάποιος. Είμαι πολύ χαρούμενος ανά φάσεις.

Η ομορφιά της διανοητικής παραγωγής. Η σκέψη, συγγραφή και κατάθεση που προκύπτει λόγω των ποικίλων ερεθισμάτων – η “ένθερμος αναμόχλευση των υπαρχόντων” που λέει ο Εμπειρίκος (Τριαντάφυλλά στο Παραθυρο). Η ξανα-διαπίστωση του πόσο μπορεί να πιεστεί το σώμα και να τα καταφέρει.

– Ποια η χειρότερη εμπειρία σου ως τώρα στον δρόμο;

Η χειρότερη εμπειρία μου ήταν δίπλα σε ένα δάσος κοντά στο Βιλερσέξελ (Boρειοανατολική Γαλλία), όπου και κατασκήνωσα. Έστηνα τη σκηνή μου και έβλεπα κουκουβάγιες στα κλαδιά απο πάνω μου και σκίουρους κοντά μου, και όλα αυτά μου άρεσαν “γιατί ήμουνα στη φύση”. Ξύπνησα όμως μες στο βράδυ από πολύ δυνατές κραυγές μεγαλόσωμου ζώου (όχι δεν το είδα, αλλά το… άκουσα μεγάλο!) Φοβήθηκα λοιπόν, εκείνη τη στιγμή, όσο δεν έχω ξαναφοβηθεί. Φοβήθηκα δηλαδή για τη ζωή μου. Νόμιζα πως ήταν αρκούδα και δεν ήξερα τι να κάνω. Ακόμα και το να βγω από τη σκηνή και να αρχίσω να μαζεύω φάνταζε αδύνατο. Άρχισα την προσευχή κι έπεισα τον εαυτό μου ότι η καλύτερη λύση είναι να κοιμηθώ. Είδα στον ύπνο μου τον νονό μου να μου λέει ότι όλα είναι καλά και δεν παίζει πρόβλημα. Ξύπνησα πάλι απ’ τις κραυγές, ξανακοιμήθηκα πειθαναγκαστικά, είδα και πάλι τον νονό μου στον ύπνο μου να με καθυσηχάζει, αλλά αυτή τη φορά είχα γνώση ότι είναι στο όνειρό μου κι ότι στην πραγματικότητα μπορεί να κινδυνεύω!!! Παρόλα αυτά ήμουν ήρεμος. Συνέχισα τον ύπνο μου και το πρωί έφυγα χαρούμενος που ζω. (Το ζώο ήταν ελάφι κατα πάσα πιθανότητα, μιας και μετά αναζήτησα μανιωδώς στο ίντερνετ τι μπορεί να ήταν. Πάρτε μια “γεύση” και θα καταλάβετε τι πέρασα 🙂 – http://tinyurl.com/hhj6erv )

-Τι σου είπαν οι φίλοι και οι συγγενείς σου όταν άκουσαν την πρόθεσή σου να κάνεις τον γύρο του κόσμου με ποδήλατο;

Ναι, εγώ έλεγα περί του ταξιδιού για έναν χρόνο περίπου. Στην αρχή οι περισσότεροι δε με πιστεύανε, στη συνέχεια οι περισσότεροι δε με πιστεύανε και στο τέλος όλοι με συνδράμανε, ο καθένας με τον τρόπο του. Χαχα. Ναι, για πολύ καιρό το ταξίδι αυτό κινείτο στα όρια της φαντασίας μου και σε κάποια στοιχειώδη γκουγκλαρίσματα, οπότε θεώρησα και αρκετά λογική τη στάση τους. Γενικότερα, από τους φίλους, υπήρξε θαυμασμός και υποστήριξη. Από τους πολύ στενούς φίλους υπήρξε ουσιαστικά συνδιαμόρφωση του ταξιδιού. Τώρα οι συγγενείς μου… προσπάθησαν να το συζητήσουν μαζί μου σε λογικά πλαίσια… Να με αποτρέψουν ή να με πείσουν να κάνω κάτι παρόμοιο αλλά σε πολύ μικρότερη κλίμακα (π.χ. ο πατέρας μου μού έλεγε ότι αυτό κινείται στα όρια της αυτοκτονίας, και ο αδερφός μου μού έλεγε να περιοριστώ στην Ευρώπη, άντε και στην Αμερική). Σιγά-σιγά όμως μέσα από συζητήσεις επί συζητήσεων είδανε πως ήμουν αποφασισμένος, και ενώ η προετοιμασία κυλούσε και οι λεπτομέρειες τίθεντο επι τάπητος (ή μάλλον, επί χάρτου), όλοι με υποστήριξαν 🙂

– Πού βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή που απαντάς τις συγκεκριμένες ερωτήσεις; Πες μας το πιο εντυπωσιακό πράγμα που σου συνέβη σήμερα!
Χαχα. Λοιπόν, βρίσκομαι στο σαλόνι της εξαμελούς οικογένειας Εσπινέλ, στην με πολλά κάλλη πόλη Κάλι (καλό;), της νοτιοδυτικής Κολομβίας – στην παγκόσμια πρωτεύουσα της Σάλσα! Πριν συνεχίσω, να σας πω πώς βρέθηκα και υπό ποιες συνθήκες διαμένω εδώ, εδώ και 2 βδομάδες. Το πρωί της αναχώρησης μου από της προηγούμενη πόλη που ήμουνα (Περέιρα – 223 χλμ μακριά), όπου και γιόρτασα το Πάσχα φιλοξενούμενος του Ορθόδοξου (Κολομβιανού) ιερέα, με ρώτησε ο ιερέας πού θα μείνω στην Κάλι. Του είπα ότι δεν ξέρω, και μάλλον θα πάω σε ένα χόστελ. Μου έδωσε το τηλέφωνο μιας ορθόδοξης οικογένειας εδώ και μόλις ήρθα τους πήρα τηλέφωνο και ήρθα σπίτι τους. Μετά τη φιλοξενεία 2 ημερών, και αφού τους κοινοποίησα ότι πάω σε χόστελ για να μην τους βαραίνω, με ρωτήσανε πόσα θα πληρώνω στο χοστελ. 20.000 πέσος αποκρίθηκα (μόνο διαμονή). Μου λένε, θες να μας δώσεις 15.000 πέσος τη μέρα (κάτω απο 4.5 ευρώ), να τρως εδώ ότι φαγητό έχουμε, να κάτσεις όσο θέλεις και να μας βοηθήσεις και οικονομικά (είναι φτωχή οικογένεια). Φυσικά και αποδέχτηκα! Έχω το δωματιάκι μου, σπιτικό φαγητό και ίντερνετ, μα το καλύτερο είναι ότι ζω μαζί τους και βλέπω πως επικοινώνουνε, πώς περνάνε τη μέρα τους, τι συνήθειες έχουν κλπ.! Δυστυχώς δεν μπορώ να σας αποκαλύψω το πιο εντυπωσιακό της σήμερον, όμως θα σας πω για χτεςμπαίνω στο σαλόνι και βλέπω τον 17χρονο γιο της οικογένειας, που είναι “και πολύ μάγκας” (τατουάζ, σκουλαρίκια, τσιγάρα, ραπίλες και γενικά πολύ γιο κατάσταση) να βάφει τα νύχια του πολύ σχολαστικά! Τον βλέπω, του λέω “τι κάνεις εκει ρε;” μου λέει “τι εννοείς;” του λεω “τα νύχια σου;;” Μου λέει “είναι κλασσικό εδώ για τους άντρες, κι ο πατέρας μου το κάνει, κι ο αδερφός μου και όλοι”. Όντως, ξυρισμένοι ολόσωμα, βαμένα νύχια (διάφανα βέβαια), μαλλάκι… στην τρίχα! Πολύ περιποίηση εδώ – γυναίκες, άντρες!

-Υπάρχουν περισσότερα πράγματα που ενώνουν ή χωρίζουν τους ανθρώπους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη; Οι θρησκείες κατά τη γνώμη σου σε ποια κατηγορία συγκαταλέγονται; [Εναλλακτική διατύπωση: Τι συνάντησες στα ταξίδια σου; Έναν θρυμματισμένο κόσμο ή μια δύναμη που συνέχει τους ανθρώπους;] Επιλέγω την πρώτη 🙂

Είναι σα να με ρωτάς αν το μαχαίρι είναι ωφέλιμο ή επικίνδυνο για την ανθρωπότητα. Με το μαχαίρι κόβεις τον καρπό και τρως, με το μαχαίρι δολοφονείς. Όλα ενώνουν τους ανθρώπους και όλα τους χωρίζουν. Ο Άνθρωπος είναι ένας – γεννιέται, αγαπάει, πονάει, πεθαίνει. Περνάς τα σύνορα και η φύση είναι ίδια, δεν άλλαξε τίποτα. Η Γη είναι κοινή.  Τώρα Πολιτική, Θρησκείες, Έθνη, Αθλήματα κλπ είναι ανθρώπινες κατασκευές και, εξ ορισμού, οποιαδήποτε ένωση/ομαδοποίηση, συσπειρώνει τους “μέσα” σε σχέση με τους έξω. Κόμματα, θρησκείες, χώρες, ποοδσφαιρικές ομάδες… Εγώ, μέχρι τώρα, πάντως, συνάντησα τον ίδιο άνθρωπο. Φιλόξενο, περιποιητικό, ευγενικό, προβληματισμένο σε σχέση με την οικονομία και με την κατάσταση του πλανήτη, απογοητευμένο από τους πολιτικούς. Ανθρώπους να κοιμούνται στον δρόμο είδα και στο Παρίσι και στην Ουάσινγκτον και στην Μπογκοτά. Οι γονείς μού λέγανε για τα παιδιά τους, οι νεότεροι ήταν “στον κόσμο τους”, οι 25άρηδες ψάχνανε τι θα κάνουν στη ζωή τους και αναρωτιούνται για τον έρωτα και την/τον σύντροφο τους. Αυτοί που γνώρισα εγώ, έτσι.. Υπάρχει πάντως ευρύτερη αναστάτωση και προβληματισμός – σαν κάτι να μην πηγαίνει καλά, γενικότερα. Αυτό που βλέπω σε σχέση με τον εαυτό μου και την αλληλεπίδραση με ανθρώπους διαφορετικής ηλικίας, κοινωνικής τάξης, χώρας, φύλου κλπ είναι πώς αν και φαινομενικά με κάποιους δεν έχω απολύτως κανένα κοινό, πάντα όταν θα επικοινωνήσουμε λίγο, θα κάτσουμε να φάμε μαζί και θα συζητήσουμε ενώπιος ενωπίω, πάντα θα τα πούμε ωραία και θα βρούμε πολλά κοινά. Νομίζω, δεν είναι η παράθεση και καταμέτρηση των στοιχείων που μας ενώνουν ή μας χωρίζουν το σημαντικό. Το σημαντικό είναι που δίνουμε έμφαση! Εγώ στο ταξίδι προσπαθώ να δίνω έμφαση στα κοινά στοιχεία· θα σκεφτώ ποιος είναι ο άλλος, ποιος ειναι ο κόσμος του, τι μπορεί να τον ενδιαφέρει, να τον εξιτάρει, θα τον ακούσω προσεχτικά, θα του κάνω ερωτήσεις. Οι θρησκείες συγκεκριμένα, κατά τη γνώμη μου, χωρίζουν! Αλλά αυτό όταν ορίζουμε τις θρησκείες ως συστήματα κανόνων, ως κλειστά κυκλώματα. Η εκκλησία είναι αγαπητικό άθλημα και μόνο με ενώνει με τους άλλους… Τους όποιους άλλους. Το θέμα βέβαια δεν είναι μόνο πώς τα ορίζουμε τα πράγματα, αλλά και πώς τα ζούμε. Και το “Έθνος” μπορεί να λειτουργήσει καταστρεπτικά, ως άξονας μισαλλοδοξίας και φανατισμού, αλλά και ως πηγή, ως ιστορικό-πολιτισμικός αυτο-προσδιορισμός

-Φύση ή άνθρωποι; Ποιο κομμάτι του ταξιδιού απολαμβάνεις περισσότερο;

Σίγουρα το δεύτερο! Όχι απαραίτητα γιατί είναι “ποιοτικώς ανώτερο” αλλά, γιατί δίνω πιο πολύ έμφαση μέχρι τώρα. Μπορώ βέβαια να πω πως και τον χρόνο που είμαι στη φύση (που συνήθως είμαι και μόνος μου) τον απολαμβάνω… εξίσου, ίσως και περισσότερο. αυτοααναιρέθηκα.δεν ξέρω. Στη φύση περνάω τέλεια είναι η αλήθεια. Κινούμαι δίπλα απο πυκνά δάση, άκουσα όλα μαζί τα πουλιά στο σούρουπο, ειδα ελάφια μπροστά μου – δίπλα μου, σκανε οι μυρωδιές – “πω, σαν το χωριό μου μυρίζει εδώ”… Ή περπατάς στις Άνδεις εδώ στην Κολομβία και βλέπεις κάτι δεντρα πανύψηλα και βλάστηση πυκνή και μετά, πιο ψηλά στο βουνό, δεν αναπνέεις καλά και όλο το τοπίο έχει αλλάξει. Κι ο ηλιος Καίει. Κατασκηνώνεις μες στη γαλήνη του πουθενά, βλέπεις τα αστέρια πριν κοιμηθείς, ακούς τους ήχους της φύσης… Τόσοι άγνωστοι ήχοι. Εντάξει… Όλα αυτά τα ευχαριστιέμαι σε απίστευτο βαθμό. Αλλά ευχαριστιέμαι εξίσου και τη συναναστροφή μου με τους ανθρώπους. Να γνωρίζω κόσμο, να μιλάμε. Να με ρωτάνε για την Ελλάδα και για το ταξίδι, να ρωτάω για ό,τι να ναι! Είμαι σε καλή διάθεση γενικά και κάθε συναπάντημα μέχρι τώρα, πάντα μα πάντα εξελίσσεται πολύ ευχάριστα. Έχει ενδιαφέρον ότι με τους ανθρώπους που συναναστρέφομαι και με φιλοξενούνε κάνουμε απλά πραγματα καθημερινά. Θα πάμε στο σουπερ μαρκετ, θα φάμε παρέα και θα τα πούμε, θα πάμε με το αυτοκίνητο να κάνουμε τις δουλειές που υπάρχουν, θα βγάλουμε τον σκύλο, θα πάμε στον γείτονα, θα δούμε τηλεόραση, θα μαγειρέψουμε, θα έρθει ο φίλος απ’ το σπίτι γιατί έχει έρθει “ο έλληνας που γυριζει τον κόσμο με το ποδήλατο”, θα σε κερνάνε διάφορα. Στα χοστελ επίσης, η κατάσταση είναι μαγευτική. Συναντάς ενδιαφέροντες ανθρώπους από όλον τον κόσμο και συζητάτε, βγαίνετε μαζί, παίζετε μουσική, ανταλλάσετε διαδρομές και εμπειρίες – υπάρχει γενικά μια πολύ καλή ατμόσφαιρα. Μια διάθεση “θες να γίνουμε φίλοι;” Eιδικά από τους solo travellers – ψάχνονται να σχετισθούν! Γενικά υπάρχει χαμόγελο. Όποιος ταξιδεύει χαίρεται. Κανέναν βαρετό τύπο δεν έχω συναντήσει. Ιδιόρρυθμους ναι, άπλυτους ναι, αμίλητους ναι, αδιάφορους, όμως, όχι.

– Τα τελευταία χρόνια ακμάζουν από τη μία οι αντιλήψεις περί “πολιτισμικού σχετικισμού”* και από την άλλη οι ιδέες περί της “σύγκρουσης των πολιτισμών”**. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν και τα όσα ζεις στα ταξίδια σου, ποια είναι η γνώμη σου για τους διαφορετικούς πολιτισμούς;

Εγώ είμαι υπερ του πολιτισμικού σχετικισμού. Πιστέυω ότι οι κοινωνίες πρέπει να αυτορυθμίζονται. Δεν πιστεύω ότι χρειαζόμαστε βορειοαμερικανούς να επιβάλλουν τη δημοκρατια, ούτε βρίσκω τις συγκρίσεις χρήσιμες αν αυτές πρέπει να καταλήξουν σε αξιολογική κρίση. Στα πλαίσια της αυτορύθμισης, βέβαια, προκύπτουν ερωτήματα. Δεν πρέπει να υπάρχει παρέμβαση απο τρίτους όταν καταπατώνται βασικά ανθρώπινα δικαιώματα; το δικαίωμα στη ζωή είναι αναφαίρετο για όλους! Ναι, αλλά, πιστεύω ότι οι παρεμβάσεις τρίτων μόνο να οξύνουν την κατάσταση μπορούν. Και εγώ ο ίδιος προσωπικά, δεν μπορώ να συλλάβω τη θέση της γυναίκας στον Ισλαμικό κόσμο, αλλά η Βαλμπόνα απο την Αβανία (που ήταν πιστή μουσουλμάνα) αισθανότανε υπέροχα με αυτό που ζούσε κι ήταν ένας χαμογελαστός άνθρωπος. Γνώμη μου είναι, και εν μέρει ασπαζόμενος μια διαλεκτική ανάγνωση της ιστορίας, ότι όταν στην τοπική κοινωνία παράγονται ισχυρές ανισότητες, ισχυρές αδικίες, θα υπάρξει εσωτερική σύγκρουση, κάποιου είδους θάνατος, και αναδιάρθρωση. Αν μπλέκονται όλοι, δε βρίσκεται άκρη, γιατί δεν είναι ότι συγκρουόνται 2 – 3 μέρη, συγκρουόνται δεκάδες συμφέροντα. Βέβαια, αναμφισβήτα θα υπάρχει εμπλοκή τρίτων. Όμως αυτό είναι ενα φοβερά περίπλοκο θέμα… Τι να πω.

– Υπάρχει μοναξιά στο δρόμο; Πώς την αντιμετωπίζεις;

Όχι, δεν νοιώθω καθόλου μα καθόλου μοναξιά… Μια φορά μόνο, στη Βοστώνη, τσίτωσα γιατί δεν μπορούσα να πετύχω κάποιον φίλο μου στο σκάηπ, να συζητήσω ένα θέμα που είχε ανακύψει. Ή καμιά φορά όταν μαγειρεύεις, που θέλεις να τα πεις με κάποιον αλλά δεν είναι κανείς on-line. Πάντως, όχι, καθόλου μοναξιά. Περνάω πολύ ωραία με τον εαυτό μου, χαχα. Όταν κάνω ποδήλατο για να πάω απο μια πόλη σε μια άλλη (και κάποιες φορές μπορεί να μου πάρει και 12 ώρες) σκέφτομαι διάφορα… Από τον χειρισμό παρελθουσών καταστάσεων, μέχρι όνειρα για το μέλλον, μέχρι πρόσωπα αγαπημένα, ή τι μπορώ να κάνω ενώ ταξιδεύω. Ψάχνω να βρω τον δρόμο (μου), ακούω μουσική, παρακαλάω να μην έχει άλλη ανηφόρα, αλλά βασικά… νοιώθω – περνάνε οι ώρες χωρίς να πάρω πρέφα. Από ενα σημείο και μετά μπαίνεις στον αυτόματο πιλότο, κάνεις πετάλι, χαζεύεις, σα να μη σκέφτεσαι τίποτα. Μετά, στις πόλεις και στα χωριά, περιτριγυρίζεσαι από ανθρώπους. Εκτός του ότι πλέον αισθάνομαι εξαιρετικά κοινωνικός και εύκολα θα “μπλεχτώ” με άλλους, απολαμβάνω και το να κάθομαι μόνος. Να γράφω μπλογκ ποστς, να διαβάζω τα νέα, να μελετάω για ιστορικά πρόσωπα, για πνευματικούς ανθρώπους,, για καλλιτέχνες, να χαζεύω τις φωτογραφίες μου, να σκρολάρω στο facebook. Απολαμβάνω να περπατάω μόνος για ώρες και να κοιτάω γύρω-γύρω, να κάθομαι κάπου που έχει κόσμο και να παρατηρώ, και άλλα τέτοια μονα(χ/δ)ικά. Ωραία φαση!

-Τι γλώσσες μιλάς; Σε τρομάζει το γλωσσικό εμπόδιο όταν θα βρεθείς σε περιοχές του κόσμου όπου ίσως δεν θα μιλιούνται από πολλούς οι γλώσσες που ξέρεις;

Μιλάω μέτρια Ισπανικά και καλούτσικα Αγγλικά. Το γλωσσικό εμπόδιο εκτός του ότι δε με τρομάζει, μερικές φορές μου αρέσει κιόλας. Για παράδειγμα τώρα στην Κολομβία, όταν είμαι σε μια παρέα και μιλάνε τα ισπανικά γρήγορα αναμετάξυ τους, πρέπει να κάνω προσπάθεια για να ακολουθήσω. Μου αρέσει ιδιαίτερα να παραιτούμαι από αυτό το κυνήγι του γλωσσικού νοήματος και να αφήνομαι στην παρατήρηση· να αφουγκράζομαι τις λεπτομέρειες: τη γλώσσα του σώματος, τα ρούχα, τα αξεσουάρ, το πόσο “περιποιημένος” είναι κάποιος. Όλα αυτά τα περι-ουσιακά στοιχεία είναι πολύ ουσιαστικά! Ήδη, βέβαια, έχω περάσει από χώρες που δεν μπορούσα να επικοινωνήσω καθόλου γλωσσικά (Μαυροβούνιο και Βοσνία Εζεργοβίνη (ΒΕ) για παράδειγμα, η πλειοψηφία δε μιλάει αγγλικά). Τα παιδιά των δημόσιων σχολείων (που συνάντησα) δεν ξέρανε παρα 5 λέξεις στα αγγλικά. Αλλά και πάλι, μια χαρά επικοινωνούσαμε· παντομίμα! Φτάνω στο Γκάτσκο (ένα χωριό στη ΒΕ), έχω κάνει 180 χλμ., είναι βράδυ, είμαι “πτώμα”, η χώρα είναι σχετικά φτηνή, λέω θα αναζητήσω έναν ξενώνα ή κάτι παρόμοιο. Βλέπω κάτι νεαρούς στον δρόμο, λέω “Hostel”, “Hotel”, κάνω τα χέρια μου μαξιλάρι για να καταλάβουν, ξαναλέω “Χοτέλ”, μου λένε “Νe, Νe!” – εγώ άκουσα “Ναι! Ναι!” – τέλεια λέω! Έλα όμως που “ne” στη γλώσσα τους σημαίνει “όχι!”…! Xαχαχα! Επίσης στη ΒΕ, πριν μπω σε ένα πυκνό δάσος, ένας ψαράς που πήγαινε στο ποτάμι μου λέει (με τα χέρια) “θα σε πάρω εγώ στο αμάξι να σε πάω εκεί που θες” (είχε βραδυασει, είχα χαθεί και μου έκανε χειρονομίες ότι το δάσος έχει αρκούδες). Μιάμιση ώρα στο αμαξι μιλάγαμε αυτός σλάβικα και γω ελληνικά – είχε πολύ πλάκα… Ενώ ήξερε ότι δεν καταλαβαίνω, συνέχιζε να μου μιλάει και να προσπαθεί με τα χέρια του να με κάνει να εννοήσω… Αμ δε! Του μίλαγα και γω Ελληνικά για το σουρεάλ της υπόθεσης!

-Όταν επιστρέψεις με το καλό, πόσο καιρό θα κάνεις για να ξανανέβεις σε ποδήλατο;

Noμίζω πολύ λίγο! Την έχω καταβρεί με το ηλεκτρικό.. Κουράζομαι όσο θα κουραζόμουν και με ένα κανονικό ποδήλατο αλλά η απόσταση μεγαλώνει όπως συνήθως και ηώρα που είμαι στο ποδήλατο. Το ποδήλατο είναι λατρεία: σέβεσαι τον πλανήτη, αθλείσαι, μελετάς τον περίγυρό σου, δεν πληρώνεις για να μετακινηθείς, δε μετέχεις στο κυκλοφοριακό, μα πάνω απ’ όλα ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ – εκκρίνεις ντοπαμίνη, σεροτονίνη, ανδρεναλίνη, ενδορφίνη, παμελιγοτηντρελαμουσίνη!

 

 

*υποσημείωση 1 (ίσως αχρείαστη): η άποψη ότι κάθε πολιτισμός μπορεί να κριθεί μόνο εσωτερικά, δηλαδή με κριτήρια διαμορφωμένα ήδη από τον ίδιο. Κι ότι δεν μπορεί να υπάρξει αντικειμενικός παρατηρητής ενός άλλου πολιτισμού, αφού αυτός ο παρατηρητής θα είναι ήδη καθορισμένος από τις αξίες του δικού του πολιτισμικού περιβάλλοντος. Κατά συνέπεια, για τους ριζοσπαστικούς θιασώτες αυτής της άποψης, αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν “καλύτεροι” ή “χειρότεροι” πολιτισμοί.

 

**υποσημείωση 2 (μάλλον αχρείαστη): η άποψη ότι οι διάφοροι πολιτισμοί δεν είναι απλώς διαφορετικοί, αλλά και συγκρουόμενοι. Πρόσφατα λέγεται πολύ για το δίπολο Ισλάμ-Δύση.

ΣΕΛΦΙ 245ΟΥΡΑ ΝΟΥ.jpgΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣΤΡΟΥΛΟΣ