Reset

Νοέμβρης 2024
Ζυρίχη
Αισθήματα ανάμικτα.
Ανακούφιση, στενοχώρια,
άγνοια, έγνοια

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα πώς να διαχειριστώ την κατάσταση στο Ιράν.

10 μηνες Ζυρίχη

10 μηνες σκληρής δουλειάς μετά από όλες αυτές τις δυσκολίες και την αναμονή για τον γάμο στο Ιράν και ολες τις περιπέτειες ψυχικής αλλά και σωματικής υγειας.

Όλες αυτές τις δυσκολίες για τον γάμο.
Που μας βγάλανε την πίστη, κυριολεκτικά 😂, για αυτόν τον γάμο . Όλο ελάτε σε 2 βδομάδες και μετά σε 3 και μετά φέρτε μας και κείνο το χαρτί και το άλλο πιστοποιητικό . Κάναμε 1400 χλμ (πήγαινε) με το λεωφορείο για 1 χαρτί και μας λέγανε από το Οστανταρί (Νομαρχία), α σόρρυ τελικά δεν το χρειαζόμασταν, ελάτε πάλι σε 2 βδομάδες με κάτι άλλο. Ήμουν έτοιμος να κάνω απεργία πείνας έξω από το κτήριο, αλλά λέω πού να μπλέκεις τώρα.. όλο νόμιζαμε πώς η έγκριση για τον γάμο είναι μετά την επόμενη στροφή και τελικα… καναμε κύκλους. Φαύλους κύκλους της ισλαμικής γραφειοκρατίας. εν καιρώ πολέμου. Αντε βγαλε άκρη. Αποχώρησα από τη χώρα γιατί τελείωσαν τα λεφτά. Ζυρίχη με σκοπό σε 1-2 μήνες να είμαι πίσω.

Ποιους 1-2 μήνες που πέρασαν 10 μήνες για να ξαναμπούμε σε ταξιδιωτική τροχιά. Η φάση με το ντελιβερι στην γερμανόφωνη πρωτεύουσα της Ελβετικής συνομοσπονδιας είχε αλλάξει. Παραγγελίες πολύ λιγοτερες, αστυνομία να κάνει ελέγχους συνεχώς για παράνομα εργαζόμενους και σημαντικά περισσότεροι ντελιβεράδες στον δρόμο . Πλας, ανάγκη για περισσότερα λεφτά μιας και πλέον είμαστε δυο.

Άδεια εργασίας δεν είχα πια, μιας και την είχα καταθέσει την τελευταία φορά που έφυγα και για να φτιάξω πάλι τη φάση και να βγάζω λεφτά γρήγορα έπρεπε να κάνω λογαριασμό στο ουμπερ για μηχανή – για να μπορώ να παίρνω και τις μακρινές παραγγελίες. Οι ντελιβεράδες με λογαριασμό μηχανής (και μηχανή) είχαν δουλειά.

Όποτε έπρεπε να βρω δουλειά , να μου δώσουν συμβόλαιο απεριορίστου χρόνου, να πάρω άδεια εργασιας τύπου Β, να βγάλω δίπλωμα για μηχανή, να πάρω μηχανή και να δουλέψω για να φύγω με λεφτά. Δεν ήθελα δηλαδή μια οποιαδήποτε δουλειά με συμβόλαιο 2-3 μηνών διότι έτσι δε θα μου δίνανε την ειδική άδεια Β η οποία είναι η ελάχιστη απαραίτητη για να έχω λογαριασμό για Über eats.

Μην τα πολύλογώ, έκανα ότι έπρεπε να κάνω, δούλεψα οικοδομή, μεταφορες, κηπουρικα, ντελιβερας σε άλλη εταιρεία, μέχρι να πάρω το πολυπόθητο συμβόλαιο, να κάνω τα χαρτιά μου, να πάρω άδεια εργασίας Β, να βγάλω δίπλωμα για μηχανή, να πάρω μηχανή, να δουλέψω σαν τρελός, να βγάλω λεφτά.

Και θα μου πεις γιατί δεν έκανες απλά μια άλλη δουλειά για 2-3 μήνες να βγάλεις κάποια λεφτά να συνεχίσεις ? Γιατι δουλειά σαν το ουμπερ δεν υπάρχει. Χωρίς αφεντικά, χωρίς ωράριο, χωρίς ξυπνητήρια. Χωρίς δεσμεύσεις. . Δε δουλεύεις για ένα χρόνο, γυρνάς δουλεύεις ένα μήνα , βγάζεις άπειρα φραγκα και φεύγεις. Αλλά το κυριώτερο είναι ότι αυτή τη φορά έφυγα αλλά δεν έδωσα πίσω την άδεια εργασίας μου. Γιατί τώρα είμαι και με τη Φαέζε. Γι αυτό ήθελα οπωσδήποτε το Ούμπερ ήτς. Πρέπει να ξέρω ότι μπορώ να βγάζω νόμιμα, γρήγορα, όποτε-θέλω, σίγουρα και πολλά λεφτά. Ουμπερ ητς.

Κωνσταντινούπολη – για τα γενέθλια της Φαέζε – Ιανουάριος 2025

Εν τω μεταξύ δούλεψα όσο μπορούσα . Έκανα και κάποια ταξιδια Τουρκία, 2 φορές στην Ιταλία, Ισπανια, λίγο στην Ελλάδα κλπ… Πήρα και άπειρα πράγματα, ταξιδιωτικό εξοπλισμό για τη Φ., κινηταρα για μένα, ποδήλαταρα για τον μπαμπά, ελβετική ασφάλεια υγείας, εμβάσματα στην Περσία.. Μέχρι να φύγω πάλι για το ταξίδι είχα βγάλει 55 χιλιάδες δολάρια, και είχα ξοδέψει τα 45. Το πώς ακριβώς δεν το ξέρω μέχρι τώρα. .Πεισμωσα ομως λόγω Φ. Είπα “της έλειπαν τόσα για τόσα χρονια – θα τα έχει τώρα όλα στο πολλαπλάσιο”.

Και η συνέχεια… ? Μια διαδικαστική τρέλα και μια οικονομική αιμορραγία. Η βίζα μου για 1 χρόνο στην Ινδία κόστισε 25 δολάρια. Για τη Φαέζε κόστισε 320 δολάρια και της δώσανε μόνο ένα μήνα… Και θα μου πεις
Ώπα Ώπα. Γιατί Ινδία ?

Διότι δεν μπορούσα πια να επιστρέψω στο Ιράν. Οι εχθροπραξίες είχαν μεταβάλει τα πράγματα και πλέον δε μου δίνανε βίζα. Δίνανε δηλαδή, αλλά έπρεπε να κλείσω ταξιδιωτικό πρακτορείο και να είμαι με πράκτορα 24/7. Ακόμα κι αν ειμασταν με το ποδήλατο έπρεπε συνέχεια να είναι και ο ταξιδιωτικός οδηγός μαζί. Ζηταγανε 120 δολάρια τη μέρα συν τα έξοδά τους, συν διανυκτερεύσεις. Ειμασταν αποφασισμένοι με τη Φαεζε να συνεχίσουμε με τα ποδήλατα στη λογική που είχα από πριν.. Ασία μέχρι Ιαπωνία και μετά πίσω.

Αλλά πώς ? Συν του ότι τα σύνορα Ιράν – Πακισταν, όλη η περιοχή του Μπαλουχιστάν, ήταν τελείως στο κόκκινο. Με πρόσφατες πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις και με το γεγονός ότι τώρα δε θα ήμουν μόνος να πω άντε θα κάνω 150χλμ τη μέρα για 4-5 μέρες και θα φύγω γρήγορα. Η Φ. μόλις θα ξεκίναγε τη φάση. Ούτε καν ισορροπία στο ποδήλατο δεν είχε. Άσε που τα σύνορα Πακιστάν – Ινδίας ήταν κλειστά και μάλιστα είχαν ενεργές πολεμικές συγκρούσεις ανα περιόδους με αερομαχίες και θανάτους. Πού να την μπλέξω σε όλο αυτό με το καλημέρα?!

Η λύση: να πετάξουμε για Βομβάη. Η Φ. Θα φέρει το ποδήλατο μου και τα πράγματα μου και γω θα φέρω ποδήλατο και πράγματα για αυτή. Θα βρεθούμε στη Βομβάη που ζει και η πολυαγαπημένη μου ξαδέρφη η Καλλιρρόη. Και από κει θα συνεχίσουμε ανατολικά.

Μικρή ξενερα γιατί έκοβα την ποδηλατική μου πορεία στο Ιράν. Εγώ ήθελα να έχω συνέχεια. Αλλά τι να κάνω? Προσαρμόστηκα στις νέες συνθήκες. Ήθελα να βγάλω τη Φαέζε από την Μουλαδισταν και να της δειξω τι γίνεται στον κόσμο και τι σημαίνει ελευθερία.

Αξιζε.