Amper Alert !

Τεσσεράμισι μέρες χωρίς ίντερνετ.

Amper Alert !

Γίνεται να βρεθείς αν δε χαθείς πρώτα; 
Πόση παραπάνω ενέργεια απαιτεί μια ουσιαστική ενδοσκόπηση μέσα στο αστικό τεχνολογικό ιντερνετικό πλαίσιο ;

Πόση; 😋

Με τον ίδιο αυτοματισμό που τα βρέφη γλαρώνουν με συγκεκριμένους ήχους, χαλαρώνει και η ύπαρξη όταν είναι στη φύση. 
Η ιδιοσυχνότητα μας συντονίζεται με την παγκόσμια ιδιοσυχνότητα της Φύσεως.
Να ναι τα ανέμελα πουλάκια; να ναι τα ακούραστα τζιτζίκια; να ναι οι φωτοφόρες πυγολαμπίδες; Μην είναι το αέναο ποτάμι;
Θα ναι τα κατακόρυφα τα δέντρα!
..ή μήπως τα οριζόντια κλαδια; 🤔
Σαν άλλος ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας, ξαπλωμένος στο πιο φυσικό πάπλωμα από βρύα και λειχήνες, κοιτάζω πάνω και παρατηρώ τον από φουτουριστική ταινία εναέριο χώρο. Όλος κατειλημμένος από όλων των λογιών τα πετούμενα, τόσο μα τόσο τακτικά κι οργανικά οργανωμένα! Ζουζουνάκια όλα μαζί τσιλάρουν εναέρια στον ίδιο χωρο, κάτι γιγάντια ελικοπτερακια μόνα τους παραπάνω κόβουν βόλτες, μικρά μικρά μυγάκια ούτε που ξέρουν πού πάνε, πεταλούδες απλά περνάνε - δεν περιφέρονται, μέλισσες με γυροφέρνουν γιατί το λαδάκι για τα μούσια μοσχοβολάει - δεν είμαι λουλούδι βρε! Μικρά πουλάκια ψηλά ψηλά ψάχνουν ταίρι μελωδικώς - καλά να 'ναι... Στο προσεκτικό αυτί ένα βουητό ασταμάτητο παίζει  κι είναι ο ήχος όλων αυτών των φτερών διαφορετικών μεγεθών και σχημάτων - όλα να τελούνε 
τη μία και πανίερη
από αρχαιοτάτων χρόνων ποθητή και
από των δεινοσαύρων την εποχή εξελισσόμενη,
τη μόνη τόσο έξοχα απεικονίζουσα την ελευθερία,
τη μόνη αληθώς πραγματούμενη ανθρωπίνως σε όνειρα, μα και σε κινητά, 
λειτουργία της πτήσης
Μαγευτικό !
Αιθέριο !
Να ‘ναι η τροφοδοτούσα φωτιά ;
Να ναι η γλυκειά αυγη ; Να ναι η παχιά σκιά της φυλωσιάς ή ο καυτός ήλιος του ξέφωτου ; Οι καρακάξες πάπιες ή   
ή μήπως οι αριστοκρατικοί κύκνοι;

Επί γης λοιπόν κοιτάω ψηλά κι αναρωτιέμαι τι να ναι αυτό που προσδίδει τόση μαγεία στη φύση και τόση ηρεμία μέσα μου..

Σίγουρα δεν είναι τα αιμοβόρα προβοσκιδοφόρα όπως τα πολυπληθή και πάντα συνεπή στο ραντεβού τους, κουνούπια και κάτι αλλά μικράκια

αραχνοειδή

που με έχουν κάνει σουρωτηρι. Αυτά με εκνευρίζουν!

Δεθελωντής αιμοδότης 💉

(με το αστείο γελάω, όχι με την κατάσταση)

Α δε σας το πα! Έπαιξα το πρώτο μου τραγούδι στην κιθάρα. Είναι το πρώτο τραγούδι που παίζω γενικά – και είναι και δικό μου. Είναι αυτό που έγραψα με αφορμή  τη Ναόμι, αλλά είχα στο μυαλό μου και τον Ούβε και την Αλεξάνδρα και άλλους και άλλες.. και η μουσική απλά μου ήρθε. Γαμάτο ; Δεν είχα στο μυαλό μου να γράψω κάτι σαν τραγούδι. Απλά έπιασα την κιθάρα εδώ στο δάσος μεταξύ τίποτα και τίποτα και βγήκε κάτι. Παρθενογένεση;

Το αποτέλεσμα είναι… ημιτελές χαχαχα.. δεν μπόρεσα να διατηρησω σταθερό το strumming pattern γιατί ακόμα με δυσκολεύει να παίζω και να τραγουδάω ταυτόχρονα (φαντάζει αδύνατο).

Αλλά δεν έχει μεγάλη σημασία. Σημασία έχει να με εκφράζει όσο πιο πολύ γίνεται. Αυτό είναι το κριτήριο και σε αυτό το επίπεδο είμαι ευχαριστημένος.

Τα λόγια μπορείτε (?) να τα βρείτε στην ομότιτλη ανάρτηση.

Και βίντεο κλιπ παρακαλώ, όχι αστεία. Είδατε σκηνικά; Έκλεισα ένα ολόκληρο δεντροσπιτόδασος για τα γυρίσματα 🤣🤣. Έφυγα από τον ποταμό. Είπα θα παω κάπου χωρίς πολλά γρασιδια και μπλεξίματα. Βραδιαζε. Πήγα να χωθώ δύο φορές για να κατασκήνωσω και τελικά το μετάνιωσα και συνέχισα. Είπα από μέσα μου “θα βρεις το τελειο μέρος. Συνέχισε! Φαντάσου το! Σε περιμένει! ” Για άλλη μια φορά η πραγματικότητα είναι πιο φανταστική από τη φαντασία μου. Βρήκα αυτόν τον παράδεισο !

ενδεικτικό της ποιότητας και του επιπέδου του πολιτισμού όταν και η ANTIFA, μες στο δάσος (!!) έχουν στην είσοδο ταμπέλα που λέει να φοράμε μάσκα και να τηρούμε την απόσταση (+να ρωτάμε τον άλλον για να τον φωτογραφήσουμε)..  νταξει…. ❤️❤️

Και λίγο ακόμα από Amper

Food and food for thought

Σπουδή στη σιωπή

Πήρες τα εσώψυχά σου και τα συνέθλιψες εκεί που συντρίβονται οι λέξεις

Πήρα τα δάκρυα σου και τα φίλησα
κι ένιωσα της ψυχής σου τη ζέστη 
και την ένταση του φορτίου που φέρει το ανείπωτο

Πήρα τα δάκρυα σου και τα φύλαξα
βαθεια στο χώμα της ψυχής μου  
να θρέψουν όσα σπειραμε παρέα

Πήρα τα δάκρυα μου και τα πρόσφερα
στις λεωφόρους της γης   
ψυχής ψιχάλες   
κι ανθίζουν ήλιοι 

Σπονδή στη σιωπή 

Berlin – Munich, 742 kms

I stretched myself in every possible way in order to say goodbye to Berlin.
But I left smiley for “some (more) vacation” – haha

Ημέρα 1η – 145 χλμ

Εκδρομή στο Τουνκέν – Χιλή 2017
Βερολίνο – Γερμανία 2022
Πότισε με φίλε να ανθίσω
Φώτισε με ήλιε να Ζήσω!

Η ακρότητα θέλει μέτρο και
το μέτρο μού είναι ψηλαφητό μόνο σαν το διασχίζω
Έφυγα από το Βερολίνο...
Αν δεν έφευγα, θα έμενα τελείως.

Ωηωηωηωωωη

(Ξύπνησα 4μιση το πρωι σήμερα να κάνω κ 13 χλμ με τον Τόμας μου πήγαινε στη δουλειά του . Με είχε φιλοξενήσει στο Σαντιάγο της Χιλής αρχές 2017 και ένας κοινός γνωστός μας από το Σαντιάγο με πέτυχε τυχαία στον δρόμο και με φώναξε εκεί που έκανα ποδήλατο και μου είπε ότι είναι κ ο Τόμας εδωμ δυστυχώς τον είδα μόνο για δύο μέρες)

Ημέρα 2η  – 174 χλμ

Τρώω σα βόδι
Τρέχω σαν ελέφαντας κι
Αντέχω σαν καμήλα ..

Με πιάνει κάτι ψυχαναγκαστικό - θα έλεγα αν δεν το ευχαριστιομουν - και δεν μπορώ να σταματήσω. It s like, in the grand scheme of things I need to move on and speed up in order to keep my balance.

Πάω Μόναχο, μα δε θα μαι μοναχός μου. Πάω να βρω τη Ναόμι από το Καμερούν, που με είχε φιλοξενήσει εκεί για ένα μήνα και τώρα ζει εδώ και προσπαθεί να πάρει χαρτιά πρόσφυγα.
Είμαι
Χ α ρ ο ύ μ ε ν ο ς !

Η Λειψία απαίσια, τουλάχιστον όση είδα. Βρώμικη, μαγαζιά που κάποτε λειτουργούσαν, ακαλαίσθητα γκράφιτι παντού. Μου θύμισαν Ελλάδα την περίοδο της κρίσης. Σε αντίθεση με την πόλη Gera που πέρασα λίγο πριν κατασκηνώσω.. βγαλμένη από παραμύθι !

Τι ξινοί που είναι οι περισσότεροι Γερμανοί που συναντάω. Τους χαιρετάω με ένα νεύμα ή με ένα χαλό ενώ διασταυρωνόμαστε με τα ποδήλατα και πάνω από τους μισούς σκαλώνουν. Τύπου, μου είπε "χαλό" χμμμ.. ωωω.. και δε λένε τίποτα. Χαχαχα
Αλλά επίσης οι περισσότεροι είναι και καλούληδες.. αλλά οι κοινωνικές τους δεξιότητες είναι αδουλευτες. Γενικά τους αγαπώ όμως, έχω καταλήξει. Τους σκέφτομαι σαν κάστρα. Κλειστοί , σοβαροί, στρατηγικά τοποθετημένοι. Θα σου μιλήσουν από το ένα παράθυρο, από το άλλο, από το παραλλο. Κι αυτό θα πάρει καιρό και θα σε τεστάρουν. Όταν όμως ανοίξουν την μεγάλη πόρτα για να μπεις μέσα, θα το εννοούν. Το εκτιμώ αυτό αφάνταστα. Δεν είναι υποκριτές. Ούτε τους νοιωθω διπλωμάτες σαν τους Ελβετούς. Είναι ευθείς, κι ας φαίνεται κάποιες φορές αγενές - δεν είναι.

Αποτι καταλαβαίνω η Γερμανία τώρα βρίσκεται σε κάποιου τύπου υπαρξιακή κρίση. Τα σκατωσαν στους α+β Παγκοσμίους Πολέμους και μετά είχαν για χρόνια ενοχές, αποστασιοποίηση, αναλύσεις, αποδοχή. Και τώρα είναι η μεγαλύτερη δύναμη στην Ευρώπη (Τουλ. Οικονομικά) και πολύ μεγάλη δύναμη στο ΝΑΤΟ. Νοιωθω ότι τα έχουν κάνει πάνω τους με τον πόλεμο στην Ουκρανία. Έχοντας πλέον ιστορική αυτοσυνειδησία και το αίσθημα ευθύνης , δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν. Θέλουν να είναι ειρηνευτική, ισορροπιστικη"", προοδευτική, υπέρ-της-δημοκρατίας δύναμη αλλά τώρα έχει φτάσει το σημείο που πρέπει να παρθούν αποφάσεις για έμπρακτη - πολεμική βοήθεια (με ότι αυτό συνεπάγεται) ή τι ?

Νομίζω αυτό το "ή τι" έχει αφήσει πολλούς αξιωματούχους εδώ άυπνους.

Καληνύχτα 😊
Υγ. Ο 🐘 πάει γρήγορα για τα κιλά του 😂

Ημέρα 3η – 114 χλμ

Ανηφόρες και βροχή από το βράδυ. Πρέπει άμεσα να βρω αδιάβροχη σκηνή. Κοιμήθηκα κάτω από γέφυρα. Είδα ελάφι που διέσχισε τον δρόμο μπροστά μου. Τα Powerbanks δε δουλεύουν, είναι για πέταμα. Να φορτίσω με το ηλιακό δε γίνεται αφού έβρεχε κι όλη μέρα. Είμαι στα ΜακΝτόναλντς τώρα για να χω ίντερνετ και να φορτίσω, και γράφω κιόλας γιατί χτες το βράδυ δεν είχα καθόλου μπαταρία. Χτες πήγα σε καφέ και ζήτησα μπριζα και μου είπαν εδώ δεν είναι για να φορτίζουμε κινητά 😂😂

Ημέρα 4η – 100+

100+ χιλιομετρακια. Σε οτοπόουζ χωρις λόγο το στραβα για κάποια ωρα. Δυστυχώς, διότι έγινα pathfinder για 1 !!!περίπου χιλιόμετρο σε ΠΟΛΥ πυκνή βλάστηση. Και κάπου έπιασα και πάνω από 70 χλμ/Ω νομίζω! Έκανα και 3ωρη στάση για να μιλήσω – και όπως προέκυψε λόγω απουσίας ήλιου, να φορτίσω.  Απολαυστική διαδρομή, αλλά το να βρω κάθε στροφουλα είναι ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΌ. Και 30 χιλιόμετρα παραπάνω να μου λέγανε να κάνω αλλά με σαφή τη διαδρομή θα το προτιμούσα. Σε όλη την Αφρική (εξαιρουμένης της διαδρομής Λουσάκα – Λουάντα) ήταν πιο εύκολο να κάνω ποδήλατο. Ήταν ένας δρόμος, με άσφαλτο κατά 90%, ΕΝΑΣ όμως δρόμος. Ήξερες. Μόνο να βγεις από τις πόλεις ήταν περίπλοκο. Εδώ έχεις 100 δρόμους και δρομάκια και ποδηλατοδρομους και παρατωχωραφόδρομους και ποδηλατοδρομους για ποδήλατα βουνού και δρόμους ασφαλείας των αυτοκινητόδρομων. Άντε να βγάλεις άκρη. Σαν το επιχείρημα κατά του καπιταλισμού που λέει ότι με την πληθώρα των επιλογών (υποτίθεται για την καλύτερη εξυπηρέτηση του ατόμου) ο μέσος καταναλωτής τα χάνει. Πας να πάρεις ψωμι κι έχει χωρίς γλουτένη, βουτυροψωμο γαλατοψωμο πατατοψωμο πολυσπόρο μονοσπορο μαύρο άσπρο μιλάμε δε βγάζεις άκρη.. όλα κομπλέ όμως. Προχωράω και τραγουδάω σαν να μαι βγαλμένος από ταινία. Η ομορφιά εδώ είναι απαράμιλλη. Σήμερα στο δάσος συγχιστηκα για ένα δευτερόλεπτο. Είπα ξεκόλλα στον εαυτό μου πήρα μια ανάσα και το απόλαυσα μέχρι τέλους. Ήταν μαγικό. Κάθε εμπόδιο είναι μια ευκαιρία. Αν αυτό το βιώσουμε βαθειά μπορεί να μας αλλάξει τη ζωή. Μετά η πραγματικότητα χάνει τα πρόσημα (+/-) και αποκτά ορόσημα. Ώ ρε τι έπμαθα εκεί , Ω ρε τι έπμαθα και από κείνον, Ω ρε τι έπμαθα και τότε που… Όλα αλλάζουν αν το πρίσμα είναι η μάθηση. Είναι πραγματικά συγκλονιστικό. Νοιωθω όλη η προσωπική εξάσκηση είναι για να μειώσουμε την ημιζωή των αρνητικών συναισθημάτων. Τόσα μαθαίνουμε στο σχολείο και αλλού και κανείς δε μας λέει πως να κάνουμε πιο γρήγορα το κλικ. Ένα κλικ είναι. Είναι τρελό !

Μπορεί να επαναλαμβάνομαι αλλά δε με νοιάζει κιόλας γιατί αυτό είναι πιο πολύ ημερολογιακό παρά δημόσια κατάθεση.

Ήμουν ένα χρόνο κολλητός με τον Χακαν στην Ελβετία που μεγάλωσε Γερμανία, αλλά από Τούρκους γονεις. Και εδώ πάλι και πάλι το βιώνω με μεγάλη μου θλίψη γιατι τους αγαπώ τους Τούρκους γιατί μοιάζουμε και είναι ψυχάρες.. αλλά τι σκαλωμενοι που είναι οι Τούρκοι εδώ , είναι ασύλληπτο. Σήμερα έδωσα ένα μπουκάλι πλαστικό στο μηχάνημα στο σούπερ μάρκετ και μου έδωσε αποδειξουλα 25 λεπτά που τη δινεις στο ταμειο. Δε θα ξανάπηγαινα σε αυτό το σουπερμάρκετ, το ηξερα , όποτε βγαίνοντας από τον χώρο εκεί της ανακύκλωσης ( στην είσοδο του ΣΜ ), έδωσα την αποδειξουλα σε αυτόν που έμπαινε. Έκανε σα να του έδωσα μαχαιριά ξέρω γω, μια απορία, μια συνοφρυωση – σα να είναι παγίδα. Και κατά πάσα πιθανότητα ήταν Τούρκος. Όποιος έχει ζήσει στη γερμανια ξέρει οτι είναι πολύ εύκολο να καταλάβεις ποιος είναι Τούρκος. Είναι ΑΠΕΙΡΟΙ. και καλά κάνουν, δε με νοιάζει , ούτε με ενοχλεί. Να καταλάβω θέλω γιατί είναι όλοι σκαλωμενοι. Λες και θα τους τη φέρεις , λες και τους υποτιμανε εδώ ή τους φέρονται ρατσιστικά όποτε σαν άμυνα έχουν γκετοποιηθει και έχουν κλειστεί. Δεν ξέρω. Ακόμα δεν έχω καταλάβει.  Την πεφτω. Ήρθα σε στεγαστρο σούπερ μΡκετ γιατί πάλι θα βρέξει, κι έκατσε ρε να πάρει και ήρθε παρά δίπλα Ρώσος φορτηγατζης που τον έπιασε η αστυνομία κάπου και έχει έρθει τώρα και φωναζει στα τηλέφωνα με το αφεντικό του. Επίσης βήχει και φτύνει. Χαχαχχα;αχ. Πήγα με το που ήρθε κΙ τον βρήκα και μου έδειξε την κλήση . Τρελαμενος.. καληνύχτα !

Ημέρα 5η – 172 χλμ

170 χλμ και πίεσα τον εαυτό μου να σταματήσει. Ένοιωθα τέλεια! Στο τέλος το παταγα. Μου Χαν πει για ανηφόρες και απλά ήθελα κι άλλες. [άσχετο, αλλά σχετικό->] Όλα είναι μαθητεία στο να αγαπάμε τον εαυτό μας. Μας διαφεύγει το τι σημαίνει τρώω ιδανικά, κοιμάμαι ιδανικά, κινώ το σώμα μου, παρατηρώ τον νου μου. Νοιώθω υπάρχει τόσο ακόμα να μάθω σε αυτά τα απλά, που δε θέλω να γίνω τίποτα όταν μεγαλώσω (lol) - μόνο να εξασκησω αυτά. Υπάρχει ένα state of mind που ότι με ωφελεί μου βγαίνει αυθόρμητα. Και υπάρχει και ένα state of peacefulness που ότι με ωφελεί φαίνεται ως η πρώτη και μόνη ανάγκη. "Για να είμαι καλά, να μην πονάω" 🙏🏾 
(Το πονάω "" εδώ με την ευρεία έννοια)

Εχτές έβαλα τη σκηνή κάτω από το υπόστεγο που ήταν ο χώρος φόρτωσης της αποθήκης ντου σούπερ μάρκετ. Πολύ έξυπνο ! Το ήξερα ότι υπάρχει η πιθανότητα να έρθει φορτηγό, αλλά το περίμενα το πρωι. Ήρθε 1 παρά και τινάχτηκα σαν ελατήριο από το μπιπ μπιπ της όπισθεν και το φως. Ο τύπος δε σταμάτησε το φορτηγό καθόλου (για να φύγω) πήγαινε εκεί όπισθεν.σα να μη με είχε δει. Αλλά πώς είναι δυνατόν ? Έπιασα σκηνή την πέταξα παρά δίπλα και πάω να πάρω και το ποδήλατο και αυτός εκεί έκανε πίσω Ρεεεεε φωνάζω χαλάρωσε !!!! Σταμάτησε για 2 δευτερόλεπτα ενώ είχα πάρει σηκωτο το ποδήλατο (γιατί θα με πάταγε μιλάμε ) για να το απομακρύνω. Μιλάμε πριν από 15 δευτερόλεπτα κοιμόμουν. Πάω δίπλα του εξηγώ για τη σκηνή για τη βροχή ότι έχασα το πλαστικό κάλυμμα που βάζω από πάνω κλπ κλπ ΕΓΚΑΑΆΛ μου φωνάζει και κατεβαίνει να ξεφορτώσει. Egal σα να λέει ""το ίδιο μου κάνει, αλλά έτσι όπως το πε ήταν σα ""χέστηκα. Μπήκα σκηνή, έκανε 5 λεπτά να με πάρει πάλι ο ύπνος γιατί η καρδιά μου ετρεχε. Μετά πάλι στις 4 ήρθε άλλος και ξεφόρτωνε αλλά δε με απασχόλησε, παρότι -προφανως- με ξύπνησε.

Σήμερα η μέρα ήταν γεμάτη. Τυπακι ονόματι Zoltan from Hungary,bought me food because I was hungry. Ήρθε στο ταμείο μαζί μου και απλά πλήρωσε και τα δικά μου (6 ευρώ). Μετά μιλάγαμε για κάποια ώρα. Είμαι καινγω ποδηλάτης μου λέει και μηχανικός. Σε είδα που το πας τεζα, να προσέχεις μου λέει και μου δείχνει 3 ουλές 30 εκατοστών σε χέρι πόδι και μέση . Βγήκε ένα Volkswagen μου λέει και πήρε σβαρνα. Αηαη λέω ναι ρε συ έχεις δίκιο. Πολύ καλουλης.

Σήμερα είδα δύο ελαφια. Διέσχισα τον δουναβη. Χάρηκα στα χωριά και στις κωμοπόλεις που πήγαιναν οι άνθρωποι με τα καλάθια τους τα πλεκτά στα μαγαζια. Χάρηκα τις κυριουλες 65+ με τα ηλεκτρικά τους ποδήλατα 4000€+ με τα γυαλάκια τους ,τα χαμογελάκια τους, τα κιλακια τους, τις τσαντούλες τους, που πηγαίναν εκδρομή στο δάσος. Κι άλλοι υπέργηροι με τα ορειβατικά μπουτόνς (;) που περπατάνε παντού έτσι. Γνώρισα νεαρό με κουρσιτσα, λιτά φορτωμένο που πήγαινε Γαλλία και θα μπορούσαμε να πούμε πολλά ή τουλάχιστον λίγα παραπάνω αν δε βιαζόταν βιαζόταν. Μου θύμισε τον εαυτό μου στην αρχή (που ακόμα δεν είχα κλείσει τα 26. Κάτι αλλά ωραία διακοσμητικά που κάνουν εξω από κάθε σπίτι που έχει διδυμα, όταν γεννιούνται.

Αύριο θα δω τη Ναόμι, τα τρία της παιδιά και τον άντρα της τον Νταγουις. Είμαι ενθουσιασμένος!

Ημέρα 6η – 30 χλμ

Yes yes yes !

Γερμανία, Ιστορία σημειώσατε Χ

Berlin A

Ήρθα Βερολίνο να βρω το Γιουλάκι,
μα βρήκα τη Julie!
Θεά! Στην υγειά της!

🚀 AD INFINITUM 🚴

QUAM DILIGENTISSIME FIERI

Και λίγο χρώμα..

Ολοκαύτωμα

Εδώ βλέπουμε το λεγόμενο Checkpoint Charlie, έτσι όπως ήταν απο το 1961 μέχρι το 1989 με την πτώση του Τείχους, και έτσι όπως είναι σήμερα. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει κανένας Τσάρλι – ήταν το τρίτο σημείο ελέγχου/περάσματος, οπότε Checkpoint C, το οποίο στο ΝΑΤΟϊκό φωνητικό αλφάβητο (Αlfa, Bravo, Charlie, Delta, Echo…) είναι Charlie. Για όσα χρόνια ήταν διαιρεμένο το Βερολίνο με το Τείχος, ήταν το πιο σημαντικό πέρασμα για τους ξένους και τους Συμμάχους. To θέμα είναι ότι πολλοί από την Ανατολική Γερμανία προσπάθησαν να πανε στη Δυτική από αυτό το πέρασμα και οι περισσότεροι σκοτώνονταν. Όπως επίσης ήταν -όλως παραδόξως- ένα πολύ… “καυτό” σημείο κατά τη διάρκεια του Ψυχρού πολέμου με αποκορύφωμα το 1961 όπου αμερικανικά και σοβιετικά τανκς ήταν απέναντι με αναμένες τις μηχανές, έτοιμα για… 3ο παγκόσμιο.

Κι ένα διάλειμμα..

Kαι πάμε πάλι…

H γιαγιά η Αδαμαντία, ο παππουλάκος, ο μακρινός θείος του μπαμπά, ο Μιχαλάκης με τη στολή και το ακορντεον και οι φίλοι τους από το στρατό… Ε ρε γλέντια !

Αν κάτι έμαθα από τη φυλακή στην Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία είναι ότι οι νέοι της φωτογραφίας θα μπορούσαν να είναι όντως οι συγγενείς μου. Τίποτα απολύτως απάνθρωπο ή κακό, διαφορετικό απο των οικείων μου, δεν είχαν οι νέοι αυτοί που το πρωί σκοτώνανε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και το βράδυ γλεντούσαν. ‘Ετσι είμαστε όλοι και είναι θέμα πλαισίου και ερεθισμάτων το αν θα παρεκτραπούμε και πόσο.. Είμαστε όλοι Hitler και Himmler και Heydrich… και όσο κι αν καταδικάζω τις πράξεις τους, εν τέλει, δεν έχω τίποτα προσωπικό μαζί τους – αν μπορώ να το πω έτσι. Ίσως να είναι χειρότερο ότι είμαστε επίσης Albert Speer – ακόμα χειρότερο, ως υποκριτικό.

Και τους λυπάμαι, κατά κάποιον τρόπο, όλους τους συγχρονους γερμανούς που κυκλοφορούν με αυτόν τον κόμπο στο στομάχι λες και φέρουν την ευθύνη για τις πράξεις των προγόνων τους. Ο ίδιος παραλογισμός με τον Έλληνα που νοιώθει περήφανος απόγονος του Σωκράτη και του Πλάτωνα..

Έτσι, έτσι ακριβώς… Και είμαστε όλοι August Landmesser, επίσης! Εργάτης στα ναυπηγεία Blohm+Voss στο Αμβούργο. Έτυχε να ερωτευτεί την Irma Eckler, που ήταν Εβραία.

WHY ?

Από το τείχος του Trump, μέχρι το Τείχος του Βερολίνου μέχρι το τείχος των κυμάτων που χωρίζει την Αφρική με την Ευρώπη… Η απάντηση στο ΓΙΑΤΙ της φωτογραφίας στο βίντεο από κάτω, στο 21:30.

High Hitler

He nose

best pep talks, plays
need for speed
on a keta diet
for the brain
reign, no restrain – it’s insane
Whole in the hole baby
All-in !
fallin’ 
from really high
seems like flying
but it’s falling
and failing to C
is failing to B
A!
sleep!
wake up!
Let’s put
high Hitler
in a Concentration camp
focus and work
towards real freedom
we need the mirror vertical 
	  high on life baby
we need the mirror clean 
	  high on YOU!

Utrecht – Berlin | 5 days – 702 kms

5.5.2022 – 104 χλμ

Μυρωδια δάσους. Πούσια για στρώμα. Σήμερα ο πιο δύσκολος αποχαιρετισμός από το 15 που έφυγα. Είμαι πολύ χαρούμενος και ευγνωμων και γεμάτος αγάπη, αλλά έχω μια φοβερή στενοχώρια από το πρωί που ξύπνησα και μετά που άφησα την Αγγελική. Εντονη λύπη υπαρξιακή.

Πάω προς Βερολίνο να βρω την άλλη μου ξαδέρφη τη Γιούλη. Η διαδρομή σήμερα ήταν απερίγραπτη. Κυλαγα εύκολα , όλα εν τάξει. Ήμουν με ακουστικα όλη την ώρα . Άκουγα νατυ πελουσο για παρηγοριά.

🙏

6.5.2022 -169 χλμ

Τα πουλάκια χτες το βράδυ μα και το χάραμα ήταν σκέτη απόλαυση. Αμέτρητα – σα συναυλία. Το πρωί ξύπνησα από τις 5μιση και δε νυσταζα. Χτες επίσης δε με πήρε ο ύπνος μέχρι αργά. Σήμερα, I cycled my way through sadness.. έβαλα ακουστικάκια και παρά τη στενοχώρια μου, μπήκα στον αυτόματο πιλότο κουνώντας τα πόδια μου. Η φύση είναι τρελα και η ανοιξιάτικη δράση με παρηγόρησε σήμερα. Έφαγα μια αστεία τούμπα, διότι το χωρίς χέρια σε αυτό το ποδήλατο είναι πολύ δύσκολο, μιας και έχω τόσα πράγματα πάνω και το ποδήλατο ειναι λεπτεπίλεπτο με τα πιο λεπτά λαστιχακια. Μ σταματησε κι η αστυνομία γιατί λέει ήμουν σε δρόμο που δεν επιτρέπονται ποδήλατα και έπρεπε να κάνω μια ταρζανια σε ένα φράχτη για να περάσω στον άλλο δρόμο. Όλα κομπλέ. Μίλησα με 2-3 ηλικιωμένους που με ρώτησαν με ενθουσιασμό πού πάω και τι κάνω. Τι καλουληδες. Και οι Ολλανδοί, τους συμπαθησα απειρα. Πανάκριβα εξοχικά γενικά , στη Γερμανία κυρίως, και στην αρχή της μέρας είδα πολλά εορταστικά που είχαν οι Ολλανδοί στον δρόμο σχετικά με την εθνική εορτή τους ; Και βοήθεια που δέχτηκαν στον βππ? Γιατί είδα πολλές σημαίες καναδικές και αμερικανικές και σακιά που κρεμόντουσαν από ομπρέλες (αλεξίπτωτα) που γράφαν BREAD ή BEANS. Πάλι χάνω αέρα στην πίσω ρόδα ! Ιγκχχ

7.5.2022 – 147 χλμ

Χώμα είμαι τελείως.. στόμαχι δεν κατεβάζει τίποτα. Πήγα δύο φορές να βγάλω ότι δεν είχα φάει. Δεν τρώω και παρόλο που ο δρόμος είναι οκ και ο άνεμος οκ , δεν τραβάω άνετα. Και αφορητος πονοκέφαλος μέχρι τις 12. Πήγα κ πήρα παρακεταμόλη, κάτι που το κάνω πολύ σπάνια, αλλά δεν την πάλευα με τίποτα. Σίγουρα μερος του προβλήματος είναι η ηλιαση που έπαθα από τις δύο πρώτες μέρες. Αυτό και η ψυχολογική μου κατάσταση.

Χτες το βράδυ παιζαν ελάφια ή αγριογούρουνα στο δάσος και κοντά στη σκηνή ένα. Ή άλλο ζώο δεν ξερω. Οι ήχοι ήταν περιοδικοί και ήταν σαν παρατεταμένο γουρουνητό (υπάρχει αυτή η λέξη?)

Αγχώθηκα, προφανώς, αλλά ηλπισα να μη βρει τη σκηνή. Θυμήθηκα τα γουρούνια που είχε ο φίλος του κολοραδο στο σζαπάγιο στο Εκουαδόρ. που είχε ξεχάσει να τα ταΐσει και όταν πήγαμε εκεί ήταν ξεκάθαρο ότι αν δεν είχαν φράχτη θα έτρωγαν εμάς. Μιλάμε για υπαρξιακή πεινα τα γουρούνια. Είχα σοκαριστεί, και τώρα σκεφτόμουν έχε γούστο να είναι γορουνια και δη να πεινάνε.Και να ακούς και τις πατημασιές και όλη την κίνηση μέσα στο δάσος βραδιάτικα τόσο καθαρά. Έβγαλα χέρι έξω από τη σκηνή και πέταξα το νεσεσερ μου που έχει αποσμητικο και οδοντόκρεμα. Έχε γούστο λέω να μου φέρει τη μύτη του εδώ και να ρουθουνιζει μέχρι να σκίσει τη σκηνή ή δεν ξέρω και γω τι. Όλα καλά τελικά και κοιμήθηκα σούπερ.

Σήμερα πιέστηκα. Το λάστιχο το πίσω καπουτ σε τόσα σημεία που πίεζα το λάστιχο όπως κανουμε για να τσεκαρουμε την πιεση και έβαζα λίγο παραπάνω δύναμη και έφευγε ο αέρας από όπου και να πίεζα.. χαχαχα. Μαγικό αυτό το υγρό μέσα που πάει και βουλώνει τις τρυπούλες . Σήμερα όμως έκατσα και το άλλαξα. Δεν ήθελα να το κάνω γιατί βαριέμαι άπειρα ΚΑΙ επίσης ήταν πολύ δύσκολο. Γιατί ; Διότι στον άξονα που διατρέχει το κέντρο της ρόδας έπρεπε να βάλω και τη σχάρα και τον πλαγιοστατη και ένα άλλο απαραίτητο παξιμαδακι για να κλείνει ένα κενό. Με λίγα λόγια, πολύ δουλειά.

Επίσης προς το τέλος έπιασε βροχή. Έπρεπε να βγάλω βάλω αδιάβροχα σε μενα κ στην κιθάρα. Πλάκα είχε αλλά στη φάση που ειμαι δεν είμαι για πολλά. Και έπρεπε να κόψει κάποια στιγμή για να στήσω σκηνουλα. Όλα κομπλέ τελικά αν κ ταλαιπωρήθηκα λίγο.

Στα θετικά, τοπία μουσική και άσκηση είναι τα πιο ευεργετικά. Για κάποιες στιγμές. Την πέφτω

8.5.2022 – 151 χλμ

Ωηωηηηη….

Ξεκινάω από τα χτεσινό βραδινά. Πάλι ήχοι στο δάσος. Γκουγκλαρα αν παίζουν αρκούδες και δεν παιζαν όποτε είπα ό,τι και να είναι είσαι στο σπίτι του, οπότε τουμπεκί. Ο,τι ήταν με ακούμπησε τη σκηνή στο πλάι. Ενόσω πλησίαζε ο μικρος τυμπανιστής ήταν στην θέση της καρδιάς και έδινε πίεση στα 140 bpm τουλ. Τινάχτηκα με το άγγιγμα του κι έφυγε.

Από 7 μέχρι 13:00 δεν είχα φάει τίποτα και από τις 11 μισή πες και μετά, ούτε νερό. Έκατσα να φάω κάτι στις 10+μισή γιατί λέω κάτι πρέπει να φάω. Θα κλαταρω. Με το που έβαλα τις μπανάνες και το γερμανικώς πολυσπόρο ψωμί στο παγκάκι και έκατσα , με έπιασε αναγουλα μόνο στη θέα και προσπαθουσα να ξερασω μα τι να βγάλω; Είμαι 4 μέρες και ξέρω γω 500 χλμ με λιγότερες από 5000 θερμίδες. Χτες έφαγα 3 φέτες ψωμί και ένα βαζακι αγκουρακι τουρσί που ήταν το μόνο που η σκέψη του δε με αηδιάζε. Προχτές πάλι ελάχιστοτατα. Τι να βγάλω; Έπαθα κράμπα στο στομάχι -πρώτη μου φορά- έτσι όπως ήμουν βαθύ κάθισμα και έκανα τη διαδικασία του εμετού χωρίς το αποτέλεσμα.

Σκατα λέω, τι φάση; Μετά από λίγο και νερο να έπινα το βγαζα – λίγο πιο κίτρινο όμως, γι αυτούς που ενδιαφέρονται. Ήπια δύο γουλιες μετρημένες και τις έβγαλα μετά από 30 δευτερόλεπτα ξέρω γω εκεί που έκανα πετάλι. Σταμάτησα, προσπαθούσα να ξερασω σαν άνθρωπος και, αυτό θα πήρε κάνα ενάμιση λεπτό, χαλιά τώρα, πέρναγαν τα αυτοκίνητα , δε σταμάτησε κάνεις. Φαντάζομαι θα με είδαν. Το καταθέτω ως data point γιατί γενικά εδώ όσοι συναναστρέφομαι είναι ευγενέστατοι!

Φτάνω μετά κάπου αλλού σε μια καλυβα ξέρω γω και δεν το είχα πραγματικά.. από το πρωί κουναγα τα πόδια μου τσουκου τσουκου ίσα να ρολαρω , χωρίς πίεση. Αλλά είχε πάει μια παρά και είχα σουρωσει τελείως. Κάθισα απλά να ηρεμήσω γιατί ήμουν εξουθενωμένος. Ήπια και νερο για να στρώσω αλλά το έβγαλα όλο ( ήταν αρκετό) και εκεί που ήμουν έτοιμος να ανησυχήσω πραγματικά, δεν έγινε τίποτα απολύτως, με αποτέλεσμα να ανησυχήσω πραγματικά. Λέω να τσεκαρω νοσοκομεία ή και ξέρω γω αλλά είμαι στο πουθενά. Γιατί είσαι στο πουθενά ; Γιατί την πάτησα σαν αρχάριος. Ήξερα ότι η Γερμανία έχει ποδήλατο λωρίδες γενικά που καλύπτουν όλη τη χώρα. Έλα όμως που όταν γκουγκλαρα στο χαρτη τη διαδρομή μου έβγαλε μια διαδρομή μόνο από ποδηλατολωριδες. Όποτε λέω θα είναι λωρίδες μέρη του Εθνικού δικτύου. Αμ δε. Το γκουγκλ μαπς βγάζει αποτελέσματα που είναι τα πιο σύντομα και αυτό πολλές φορές σε στελνει από δρόμους που είναι ο,τι να ναι. Έκανα 8 χλμ περίπου σήμερα σε κακό χωματόδρομο , σε μέρη – κάκιστος, με αποτέλεσμα να μου σπάσουν τα νεύρα, να ξανατρυπήσει το πίσω λάστιχο, και γενικά να τα φτύσω. Λοιπόν έλεγα ότι είμαι στη μέση του πουθενά – σχετικά πάντα, στη Γερμανία είμαι – γιατί το γκουγκλ μαπς με πάει από όλα τα χωριουδάκια και από όλα τα άκυρα μονοπάτακια. Και ΤΟ ΉΞΕΡΑ προφανώς.. για αυτό γενικά ποτε δε βάζω να μου δείξει διαδρομής ποδηλασίας. Βάζω ότι είμαι αυτοκίνητο και επιλέγω να αποφύγει highways, motorways, tolls, ferries όποτε πάντα είμαι κομπλέ. Έλα όμως που οι Γερμανοί είναι Γερμανοί και τους πήρε εχτές ένας τηλέφωνο (μου το είπε ο αστυνομικός) γιατί ήμουν σε δρόμο που δεν είχε περιθώριο για ποδήλατο. Οπότε είπα, δε βαριέσαι θα ακολουθήσω ο,τι διαδρομή μου δίνει.

Εκεί που ήμουν στην καλύβα απελπισμένος σκέφτηκα ότι είναι θέμα χρόνου να παραλύσω βασικά. Χωρίς νερό και φαΐ, με ήλιο να δίνει πίεση, και γενικά καταβεβλημένος σκέφτομαι, τα περιθώρια στενεύουν. Βάζω στον χάρτη διαδρομή, 29 χλμ, να με πάει σε κάτι που φαίνεται σαν κωμόπολη. Εκεί λέω θα κάτσω θα ηρεμήσω και θα δω τις επιλογές μου (δωμάτιο να μείνω; να αφήσω το ποδήλατο και να πάω κάπως Βερολίνο να δω τι έχω; και άλλα που με αηδιαζε ο βαθμός της πολυπλοκότητας τους.

Πριν ξεκινήσω πάλι από την καλυβουλα βγάζω ζακέτα και βάζω μόνο το αντίανεμικο. Σκέφτομαι, δεν πρέπει να ιδρώνω καθόλου γιατί αφυδάτωνομαι και χάνω και πολλά μέταλλα και ιχνοστοιχεία. Επίσης το αντίανεμικο έχει και κουκουλα που καπελιζει μπροστά όποτε δε θα τρώω τον ήλιο (πολύ σημαντικό), και με διάφορα φερμουάρ που έχει γίνεται σχετικά απλό να εξαερίζομαι ταχύτατα μιας και ένα κοντομάνικο κρατάει πιο πολύ τον ιδρώτα.

Κάνω 10 χλμ σε στυλ διαλογιστικο αναπνευστικό, λάου λάου, και πέφτω σε νεκροταφείο που από κει και πέρα είναι ξέρω γω 20 χλμ χωματόδρομος. Δεν πάω από χωματόδρομο πάλι. Μπαίνω μια στο νεκροταφείο γιατί απλά ήταν πανέμορφο. Δεν έχω λόγια. Με ανέβασε λίγο ηθικά αλλά συνειδητοποίησα ότι ξεμενω από επιλογές και ανησύχησα (πάλι). Για καλή μου τύχη γκουγκλαρω αν το παρασεταμολ μπορώ να το πάρω με άδειο στομάχι και μπορώ. Να πω εδώ ότι το πρωί είχα κουμπώσει 2 ισομεπραζολ των 20 mg από το φαρμακείο μου που είχα γράψει ότι ήταν για προστασία στομαχιου. Δε βοήθησαν από ότι φαίνεται. Λοιπόν, παίρνω μια παρακεταμόλη – καθώς φαίνεται η τελευταία μου ευκαιρία. Και αποφασίζω να τσεκαρω τις κανινικές ποδηλατικές διαδρομές που διασχίζουν τη χώρα ινα βρω την πιο κοντινή μου. Γαμώτο, είναι 30 χιλιόμετρα βόρεια (πάω ανατολικά) και φυσάει κόντρα τελείως. Αλλά μετά θα πάρω την διαδρομή και θα έχω τον ανέμο 100% στην πλάτη μου. Λέω θα το προσπαθήσω και έφυγα σιγά σιγά.

Στα 10 χλμ βρισκω βενζινάδικο με μινι μάρκετ. Θυμίζω είναι Κυριακή, περνάω από χωριά και δεν παίζει σχεδόν τίποτα ανοιχτό εκτός από μπυραρίες και καφετέριες και εστιατόρια στην εξοχη. Ούτε φαρμακεία ανοιχτά να ζητήσω ένα αντι-εμετικό ξέρω γω. Στο μίνι μάρκετ το μόνο που έτρωγα και ήταν αλμυρό (γιατί τα γλυκά με αηδιαζουν αυτές τις μέρες) ήταν αυτά τα κρακερακια τα μακρόστενα που είναι φουλ με αλάτι. κατα τ αλλα, αυγά λουκανικα, σφολιατες και τυριά ολα ψημένα φαντάζαν άκρως γερμανικα. πήρα τα κρακεράκια, θυμήθηκα βικτωρ να μου λεει ΕΡΕΣ ΟΥΝ ΚΡΑΚ ΤΙΟ, μπόρεσα να τα φάω και με κράτησαν για κάποιες ώρες.

Αυτή η παρακεταμόλη με ίσιωσε κάπως και τελικά με έσωσε καθώς μπορούσα να φάω. Τι ανακουφιστικό ?!

Μετά στις 1630 πήρα άλλη μία γιατί ένιωθα πάλι να χτίζεται ένα τείχος στο μήλο του Αδάμ μου. Αυτό που λέει ότι δεν μπαίνει ΤΊΠΟΤΑ. Δε θυμάμαι να το έχω ξαναζήσει αυτό τόσο έντονα. Πήρα άλλη μία και μετά και κάτι Pringles από άλλο μινιμαρκετ παρακμιακου βενζινάδικου που είχε 10 πράγματα και το μόνο αλμυρό και βιγκαν ήταν τα Pringles. , Λέω αλμυρά είναι, υδατάνθρακας είναι.. τι κι αν είναι σκατοφαγητο και κάτι δεν πάει καλά με το στομάχι σου, πρέπει κάτι να φάω. Τα έφαγα και μέχρι τώρα που γράφω νομίζω με ωφέλησαν πολύ.

Και θα μου πεις, έχεις μια μέρα που ξεκινάει έτσι και μετά κάνεις ποδήλατο μέχρι τις 2030 ; Είσαι καλά; Η απάντηση είναι ότι ένιωθα σχετικά καλά και είχα ούριο ανεμο. Αύριο το χα δει θα έχω κόντρα μετωπικό και ήθελα να κάνω όσο πιο πολλά χλμ μπορούσα σήμερα γιατί η απαραίτητη προσπάθεια ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις όπως την υπολογίζω είναι περίπου 3 φορές μεγαλύτερη για το αυριανό σενάριο. Όταν σε πάει, το πας – είναι κάτι σαν κανόνας.

Αυτά τα ωραία. Κάθε πακέτο και μια ευκαιρία, σκεφτόμενος στο κλείσιμο της ποδηλατικής μου μέρας τι συναισθήματα ενοιωσα σήμερα – από την αηδιαστική αίσθηση του να ξερνας χωρίς να ξερνας και να ζαλίζεσαι αφορητα μέχρι την αγαλλίαση του δειλινού σε όλα αυτά τα ΜΑΓΙΚΆ τοπία ακουγωντας STAVROZ – THE FINISHING.. υπέρτατο.

Και θα μου πεις καλά είσαι τόσο χάλια και συνεχίζεις να πιέζεις; Γιατί δεν πας λίγο πιο χαλαρά. Διότι η λύση είναι στο Βερολίνο. Και θέλω να φτάσω εκεί όσο πιο γρήγορα αντέχω. Εγώ συμφωνώ πολύ με αυτό που έχει πει – μάλλον – ο Αϊνστάιν και το χω ξαναγράψει κάπου εδώ , ότι η ζωή είναι σαν να κάνεις ποδήλατο, για να μη χάσεις την ισορροπία σου πρέπει να συνεχίσεις να κάνεις πετάλι. Γι αυτο κι εγώ πιεζομαι τόσο καμία φορά γιατί σημασία έχει να συνεχίζεις. Με μέτρο και σοφια, αλλά να συνεχίζεις. Σε τέτοιες καταστάσεις η πολύ ξεκούραση και η πολύ περισυλλογή κάνουν χειρότερα τα πράγματα.

Όλα όμορφα. Παίζει και αύριο να φτάσω Βερολίνο, θα δω, όπως μου βγει.

Α ρε φίλε να πω και για αυτή την απίστευτη ομορφιά του τοπίου. Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω. Όλα όμορφα, όλα φροντισμένα. Όλα θα τολμούσα να έλεγα καλαίσθητα. Τι ωραίο οι άνθρωποι να έχουν λεφτά και μια κάποια συγκρότηση που αποτυπώνεται αν μη τι άλλο στο πώς ταχτοποιουν τον κόσμο τους. Την αυλή τους, το νεκροταφείο τους, το χωριο τους, το χωράφι τους. Βλέποντας κάποιος τα γραφικά μας νησάκια όπως πιτσιλανε το Αιγαίο θα έλεγε κανείς ότι η απαράμιλλη αισθητική τους είναι αποτέλεσμα τρόπου ζωής. Αυτή η ομορφιά είναι το αποτέλεσμα του διαλόγου των νησιωτών με το περιβάλλον, με το κλίμα, με την παράδοση, με την ιστορία, με το τι είναι αναγκαίο.. Κι εγώ εδώ χαίρομαι τόσο πολύ που βλέπω όλα αυτά εδω. Έχω σίγουρα πολλά να μάθω από τη Γερμανία και από τους Γερμανούς. Κι αυτά σκέφτομαι, τη φιλοσοφία, την ποίηση, τη γλώσσα, τις τέχνες, τη βιομηχανία, τον καπιταλισμο τους.. θέλω να τα δω και να τα συνδέσω όλα μέσα μου

9.5.2022 – 131 χλμ

Πάμε λίγο με τρέλα. ΒΕΡΟΛΊΝΟ baby yeah. Με την ξαδερφουλα μου τη Γιούλη!

Κοιμήθηκα 23+ εχτές και ξύπνησα 5μιση χωρίς ξυπνητήρι σχετικά καλά. Είπα να βγω από τη σκηνή να ξεκινήσω τη μέρα να δούμε πού θα κοιμηθώ το βράδυ. Το γκουγκλ μαπς μου έβγαζε περίεργα τις διαδρομές. Έπρεπε να διασχίσω τον ποταμό με τον οποίο πήγαινα παράλληλα εχτές, 30 χλμ πριν από εκεί που σταμάτησα. Βλέπω τον χάρτη και λέω αποκλείεται να κάνω +30 χλμ σήμερα με άνεμο πηγαίνοντας πίσω. Η εναλλακτική ήταν να πάω +40 χλμ, από τη μεριά του ποταμού αλλά κάνοντας μια τεράστια παράκαμψη. Δε μου έδειχνε ότι μπορώ να πάω ευθεία για να πάρω φέρι μποτ γιατί έβγαζε σηματακι ότι κάνουν έργα. Οπότε, αν και φαίνεται τρελό ότι μετά από αυτές τις έντονες μέρες ξύπνησα τόσο πρωί και ξεκίνησα, είναι διότι συνήθως τα προβλήματα λύνονται, αλλά θέλουν πιο πολύ χρόνο. Ας πούμε μπορεί να έφτανα στο φέρι αλλά να είχε ένα δρομολόγιο που ήταν στις 9 το πρωί η ξερω γω κάθε 4 ώρες. Εν τω μεταξύ μου στέλνει και μήνυμα η ξαδέλφη ότι παίζει ψιλοπαρτακι με πολλούς Ισπανους φίλους της το βράδυ, ότι η Κολομβιανα συγκάτοικος της έχει και μια φίλη που φιλοξενεί, κι αυτή από Κολομβία. Λέω τι τέλεια !

Φτάνω στο χωριό από όπου έφευγε ο δρόμος για τον ποταμό και το φέρυ και όντως ο δρόμος είναι κλειστός από ότι με ενημέρωσε ένας ευγενέστατος παππουλάκος. Αλλά υπάρχει κι ένας άλλος δρόμος, ακριβως δίπλα στο ποτάμι που κάνει και για ποδήλατο και θα σε πάει μέχρι το φέρυ. Όλε λέω , γίναμε. Διότι για να φτάσω εκεί έπρεπε να κάνω και 10 χλμ, που σημαίνει ότι αν δεν πήγαινε ο δρόμος τελικά, θα έπρεπε να προσθεσω κι αυτά τα 10 στα +30 και +40 που είχα πριν. Κατάθλιψη! Δε θα έφτανα ποτέ σήμερα και θα έπρεπε να βιάσω το σώμα μου για άλλη μια μέρα.

Φτάνοντας προς το φέρυ συνειδητοποιώ ότι δεν έχω μετρητά και αποκλείεται να παίρνουν κάρτα. Έχε γούστο λέω ! Φτάνω και προς έκπληξη μου βλέπω αμάξι να περιμένει και από τη μία και από την άλλη οπότε λέω οκ κινείται γρήγορα. Θετικό , δε θα περιμένω. Πιάνω ΚΑΤΕΥΘΕΊΑΝ, μέχρι να φτάσει το φέρι, κουβέντα με τον οδηγό που περιμένει. Τόμας το όνομα του. Ήξερα ότι μάλλον ήταν αυτός που θα πληρώσει το εισιτήριο μου χαχχαχαχχχαα. Το γράφω και γελαω γιατί έτσι έγινε. Τα είπαμε λίγο, καλός τύπος, στα 45 περί, και με γερμανική διάθεση διδασκαλίας. Είδε τον ενθουσιασμό μου όταν μου είπε ότι αυτό το φέρυ μποουτ δεν έχει μηχανή και κάθισε με μια θεατρικότητα και με όλες τις λεπτομέρειες να μου δείχνει και να μου εξηγεί πώς το φέρυ είναι συνδεδεμένο με κάποιες σημαδούρες (φωτό)με τρία σκοινια που πιάνουν πρύμνη πλώρη μέση και τραβώντας τα σκοινιά πάει διαγωνίως το πλοίο και η ροή του ποταμού το πάει απέναντι. Τέλειο;

Η διαδρομή ωραία αλλά έπρεπε να δίνω πίεση και συγκεντρωνόμουν με αναπνευστικά πειράματα και διαφορετικές στάσεις στο πώς θα αυξήσω τα βατ μου χωρίς να αυξήσω ανάλογα και τυς παλμούς μου. Είμαι πεπεισμένος ότι αυτό είναι δυνατό σε έναν βαθμό με ασκήσεις αναπνοης. Το λάστιχο σήμερα το φούσκωsα πάνω από 15 φορές. Δεν ακούγονται τόσες πολλές αλλά είναι! Γιατί θέλει και ενέργεια έτσι. Το ποδήλατο φορτωμένο με όλο το βάρος να πιέζει να βγει ο αέρας κι εγώ με μια πλαστική τρόμπα να προσπαθώ να βάλω μέσα ότι μπορώ διότι απλά από ένα σημείο και πέρα η πίεση που δίνει η τρόμπα δεν ήταν αρκετή για να κάνει το λάστιχο μου όπως το θέλω, σχεδόν πέτρα. Κουραστικό, αφού μες στην πόλη σταματας πολύ πιο πολύ και ο αέρας φεύγει πιο γρήγορα, αλλά συνέχισα με αυτή τη στρατηγική και έφτασα.

Το είχα προ-αποφασισει ότι σήμερα θα ήταν μερα τριπλού παρασεταμολ γιατί είχε πράσινο άνεμο (28χλμ την ώρα σύμφωνα με το windy, το οποίο σημειωτέον είναι ασύλληπτα ακριβές), πρασσινος άνεμος σημαίνει ότι θέλει κάθε πετάλια πίεση (power cycling το λέω). Είναι στον αντίποδα του ρολαρω.. έκανα υπομονή μέχρι τις 9κ10 όπου άρχισε η ζαλάδα κ η δυσφορία. Τσίμπησα άλλο ένα 13κ10 και άλλο ένα 19παρα. Δεν ήθελα να υποφέρω σήμερα γιατί έπρεπε να το πατήσω. Έφτασα, βγήκαμε σε εστιατόριο (20 άτομα) μετά μπύρες και δίπλα στο ποτάμι. Τι τέλεια !

Απόλαυσα την από της παρακεταμόλης ψευδαίσθηση της κανονικότητας στο έπακρο. Έχοντας υπόψη ακριβώς ότι είναι ψευδαίσθηση. Είμαι αισιόδοξος ότι ήταν μια μίξη κακής ψυχολογίας κ ηλίασης συνδυαζόμενες με μία χρόνια όχληση στο στομάχι. Ή τι να πω, μπορεί να είναι κάτι πραγματικά σοβαρό .Αυριο που θα ξυπνήσω ήρεμος, και θα κάτσω όλη τη μέρα ήρεμος, θαρρώ θα μπορώ να φάω και να πιω κανονικά κ όλο αυτό θα ανήκει στο παρελθόν. Οψομεθα.

Τα καλύτερα έρχονται!

Γυρίσαμε 5 το πρωί από την έξοδο.. Την έπεσα και ξύπνησα 7 το πρωί έτοιμος για δράση και με στομάχι μια χαρούλα… τι να πω… δεν καταλαβαίνω τίποτα… χαχα

🤷

ω! άλλαξα και την πρώτη σελίδα του μπλογκ.. την επικαιροποίησα, βασικά. ακούω γνώμες 🙂

binary beat

Άστο να 
πλέει
ο
To κερασάκι στην τούρτα
Στο θάνατο μού μέλλει

Ελπίζω η τελευταία μου εμπειρία να είναι συναρπαστική και να να τη βιώσω αποκλειστικά ως παρόν. Φαντάζομαί με απλά να εξιτάρομαι από την εξόδιο ακολουθία των γεγονότων που μεταβάλλονται με τρόπο που συστήνει την παρατεταμένη ύπνωση της συνείδησης

Και να τα σπάω χορεύοντας τον πιο εκστατικό χορό στον παλομενο χώρο 

– συμβαίνει!

Στον πιο τελειο Ρυθμό της Φύσης, στην υπέρτατη αρμονία του μπιτ του ιστορικού βιώνω τον χρόνο κι αφήνω τις τελευταίες μου ανάσες απλά συνειδητές να ντύνουν με την όποια (!) φαινομενική κινησιολογία μου τη μουσική της ζωής.

1

Κάποιου είδους παιχνίδι

Εκεί εκεί κάπου εκεί
Χαίρει
Που σκίζει δια παλάμης τον ορίζοντα
Μοχλός αρχαιας μηχανής
Αναζήτησης του υπερπέραν της
Ενεργειακής φόρτισης
Κινεί παλινδρομικα
Όλη την εμπειρία
Στον χοροχρόνο
Η πέμπτη διάσταση
σε διάσταση με την καθημερινή συνειδητότητα

Music: Nicolas Jaar – Some kind of game / album: another logic

Α-ΦΡΙΚΗ

IMAG0172_1
Ελβετία, 8/5/2020

Α-ΦΡΙΚΗ
ω πότε θα

Χ-αρά
Πλέον η χαρά μου πάντα θα έχει μια κηλίδα
Την ευθύνη που φέρει μια κάποια γνώση
τον κόμπο που φέρει μια κάποια ενσυναίσθηση
Η οικογένεια μου τώρα πια θα έχει πάντα έναν άρρωστο
Όλα τα όνειρα όλα τα σχέδια όλες οι αποφάσεις
Τώρα πια πάντα θα περιλαμβάνουν αυτήν την πραγματικότητα
Ατόφια η χαρά μου δε θα ξανά υπάρξει ποτέ
Γιατί πάντα, σαν κατάρα, θα ενσωματώνει τον αχρείαστο πόνο και τον αχρείαστο θάνατο
Η οικογένεια μου πάντα θα έχει έναν άρρωστο
Το δείπνο μου πάντα θα έχει έναν τιμωρημένο
η χαρά της εφηβείας μου πάει πέθανε
Και μόνο καταφύγιο μου πια θα είναι η ηρεμία

nor
Γκίνεα – 30/1/2020

Ηρεμία και νοο-τροπία ού-τοπική. Για τώρα τουλάχιστον..

bty
Ζάμπια, 20/5/2019

Χαῖρε, δι’ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει,

χαῖρε, δι’ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει.

Άγγελος Πρωτοστάτης…

Status Update

My lovely brothers and sisters, I salute you. I will start this short note with a small poem I wrote:
DEBT
A!
I
O
U

I am in Switzerland. I had to pause for a bit wandering with my bicycle because of debt accumulation. I have some money in the bank but they are not enough for the last part of my trip – exploring the East.

I finished my first contact with Africa. It took me two and a half years, 23 countries, and approximately 18.000 cycling kilometers. These I can count. I can’t count, though, the beauty, the friends, the growth. It is obvious that Africa changed my life. Even one day in Africa can change your life. Even one conscious day anywhere can change your life.

Annotation 2020-04-12 161117

I spent years in this journey and in all honesty I can spend hours just looking at this map. This map is charged and I can’t escape its energy. I have so many things to say and I am writing some of them. In the following months I will be posting here. I had been writing some words but always you have to fight this feeling of futility. That the distance between the experience and the words is so big that even if you carefully choose your letters, your words, the sequence, the titles – always the Signifier wil fall short of the Signfied. Πάντα το Σημαίνον θα υπολείπεται του Σημαινόμενου.

I cycled until Dakar, Senegal. Fascinating time. West Africa is such a crazy, beautiful little world... I gave my cheap, half-destroyed bicycle to a guy who fixed my earphones and I flew to Addis Abeba,  Ethiopia to get my original bicycle and 75% of my stuff that I had left there for 2 years. 

I came to Switzerland to find a job. First I did 3 weeks of volunteering in an awesome place in the countryside by the lake Zurich. Now I am in quarantine and in some days I will go and stay with my brother and his lovely family in Zurich. I also came here to be with them. I am excited to see my niece, Alexandra and Nicolas that were born when I was in Peru and now they are 3 years old +.

The coronavirus situation is a shitty one. I am truly worried about how things will go in Africa… In urban areas you have really densely populated areas.. you have litle rooms being the house of families of 4,5,6 persons or even more. All in a little room. In addition, how can you implement quarantine when a lot of people (maybe the majority) is living per diem. That is, you are being paid at the end of the day. You don´t have a monthly or bimonthly salary… How these people will buy stuff to stay at home and where they will put them? Fridge is a luxury in many places in Africa.

I am… well, terrified to be honest… I feel that even if we do our best, Africa is doomed. I am a very optimist guy in general, but here it seems to me straightforwardly factual. If the virus has travelled so far, how it will not penetrate the slums and all the very poor settlements that are around rapidly growing African cities?? People rush into the cities to find a job and they just try to find a place to sleep. they build their houses with whatever waste material they can find. they have no toilets, no electricity, no running water.. nothing… can you imagine? please, try to imagine… one toilet being shared with 50 others…. sometimes they dont even have a shelter. you walk at night and you see hundreds of people sleeping in the streets.. in an organised way. they are not the homeless we see in the western world. oh one guy here one guy there… they are a lot of people who just cannot afford to rent a small place. at 6 pm the carton boxes are out and put down on the pavement or on the road, the mosquito nets are hanged above them, the litle radio is playing, candles or oil lamps. and that´s their life… Social distancing is a joke there.

On a positive note, Africa has some experience fighting against viruses and other mighty invisible microorganisms. Ebola, cholera, typhoid etc…. but this is worse now… i don’t know.. I am really worried.. Usually in health crises there are the international organisations that help. but these organisations are funded by rich countries… and now rich countries have already fucked up with their own crisis management… how they will give money away.. and there is need… Central African Republic, one of the poorest if not the poorest country, has 3 ventilators for 5 million people, while New York has 6250 ventilators for the same amount of people and still they have 700 people dying daily!

🙏🏾

Myself, I am doing well. I am fine. I feel happy I have managed to finish my African journey safe and sound. Most of my adventures and misadventures are not to be found in this blog yet because some things are really intense and it’s not easy to publish them for a number of reasons.

The only sure thing is I am coming out of the african continent way stronger, more mature, more conscious, more expanded, more connected, more full…

…more Human!

bdr
Dakar, Senegal

 

Incredible Nigeria

There is hope, my friends!!!

What I had been struggling with for 35 days got resolved in three and a half hours. A tweet was enough to bring back the smile on my face..

Well… not just a tweet. But also the prompt and coordinated effort of the head and the staff of the Nigerian Immigration Service. It seems that these are the right people at the right places.

 To his honor, the head of the Nigerian Immigration Service, Mr Muhammed Babandede responded to my tweet in very short time, letting me know that he will approve the visa. The head of a huge organisation, with so many responsibilities and things in his mind, found the time to help me out.. !

Same holds true for the people of the Nigerian Immigration Service, and specifically for Mr. Amos Okpu, who literally instantly got in touch and help me move forward. I now have my letter of approval. I will get visa on arrival!

This is fascinating news!! Not only because it really saves me a whole lot of money, time and frustration, but also -and maybe most importantly – because it is really a success story. There is hope! In my eyes, this is the new face of Africa. There will always be problems, but this is strong evidence that there are people commited to change. People who listen, understand, and act efficiently and effectively. People who respect. I have no words really, I am very happy!!

I am going to Nigeria!!! 😂😂😂

Disappointing Nigeria

I have already cycled in 32 countries. Half of them are in Africa. In terms of obtaining visa for a country I have faced many difficulties; being asked for a bribe, being lied as to what the real price of the visa is, unreasonable week-long delays, asking for extra documents that are completely irrelevant, and many more. However, I have never received such a ridiculous and insulting behaviour that I receive currently in Cameroon, at the Nigerian Embassy in Yaounde and, most importantly, at the Nigerian Consulate in Douala. The story goes like this.

On the 25th of Semptember I am visiting the nigerian embassy in Yaounde in search of information on how to get the Nigerian visa. I let the very polite woman at the reception know that I am a long time bicycle traveller from Greece, and I ask if I can pay online and receive from Douala, as I had already seen on the nigerian immigration webpage. I am told that indeed this is an option and I go for it as paying online is more secure and transparent. I pay online and cycle to Douala to submit the documents and receive the visa. I try to find the consulate, but is very difficult. The official website of the consulate does not mention the actual physical address. The phone number stated is wrong. The e-mail stated (info@nigerianconsdouala.gov.ng)  is not working. The address I find on Google maps says “permanently closed”. The embassy e-mail I find on the Embassy webpage is not working (nhc_yde@yahoo.com). After a lot of search I find the consulate. It is 14:40 but they do not let me in, despite the working hours on the website is until 16:00.

IMG_20191029_141739

The following day I manage to enter the consulate. I am being told by a younger member of the visa department that I need residence permit, and I explain to him that I am a tourist and I am being sent by the Embassy in Yaounde, where I have already informed them I am a cycling tourist. I ask to see the supervisor or the manager of the visa department in order to find a way forward. The manager comes at the reception clearly upset, even before meeting me. I try to explain what is the situation but he is shouting for no apparent reason. He is telling me to apply for a visa on arrival but I let him know I have already paid for the visa. I told him that I already went in the Embassy in Yaounde and they told me I can do it in Douala. This man is leaving in the middle of the conversation while I speak, without saying nothing. I repeatedly ask the receptionist, who is witnessing our dialogue, what is the name of this man and why is he treating me like this. The lady at the reception refuses to tell me the name of this person.

On the following day I go again at the consulate with the necessary documents printed. I see again the younger man that I saw the previous day and he is insisting that it is impossible to get a visa without residence permit. I let him know that “it is ok” and I kindly ask him to tell me his name so when I go back to Yaounde I can tell them that “this man at the consulate, gave me this piece of information”. He refuses to give me his name, despite I insist. He also refuses to give me the name of the manager whose unacceptable behavior I received the day before. I ask again to see the manager. The manager comes at the reception to find me. He is entering the room and starts talking to me in a very aggressive way. Before proceeding in any kind of argumentation I ask him why he is so aggressive with me. I tell him also that I am not eligible for visa on arrival that he had suggested the day before. No actual dialogue took place because this man was not listening at all. He was talking and shouting. He left again without notice and quickly went at the office of the visa department. I followed him and I asked what his name is. He shouted his name at me and when I tried to write it down he went furious to the window to call the guard!!! The guard came in seconds and pushed me out of the Embassy. Physically pushing me out while I didn’t resist at all. In the middle of this scene I could not write down the name of this man, but he was above 50 and he was wearing a hut both days. The people who work at the visa department are witnesses of the surreal and unacceptable treatment I received. I left speechless, physically very upset and extremely disappointed.

I went straight to the Greek consulate to report the incident and call for a diplomatic intervention. Unfortunately my country is being poorly represented in Cameroon, so it is very difficult for someone to intervene in an official way.

I went back to the Embassy in Yaounde and let them know of the insulting behavior I received. They advised me to write a letter to the ambassador explaining the situation. I did so and a week later I was told that the ambassador is giving the green light for the visa to be issued, but this has to take place in Douala because I have paid online. I go again at the consulate in Douala, last Thursday. They tell me the visa guy is not there – “come back on Monday”. I go back yesterday (Monday), and they don’t let me even enter the consulate. I am being told the visa guy is not there. I insist to know when to come back. They tell me, just so they get rid of me, “come back on Friday”.

I call the Embassy at Yaounde for some help and also to let them known that these guys hate me because I talked to the ambassador and they will always tell me the visa person is not there. The guy who I spoke with every time at the Embassy sounds very unwilling to talk more. He says that I don’t have residence permit and this is a problem.. He hangs up the phone on me… But I have already paid!! And the ambassador approved!!

As a result I have lost 110$ – the visa fees, and approximately the double in accommodation fees and trips Yaounde – Douala. I have also lost more than one month. But most importantly I feel humiliated and dissapointed as I never believed the strongest economy of the continent would have such a poor diplomatic representation and such an extremely impolite staff.

And it gets even worse… I can’t cycle to the north because of Boko Haram presence in the north of Cameroon and Chad, and also there is no commercial ship that goes from Douala to Benin or Togo or somewhere to west Africa, bypassing nigeria. My only solution seems to be the flight, which is too pricey to be considered an option …

😕 – kind of desperate…

Lusaka – Luanda | 2369 km | 27 days

Λουσάκα – Λουάντα | Ζάμπια – Αγκόλα | 2369 χιλιόμετρα | 27 μέρες | 700+ χλμ χωματόδρομου | – 8 κιλά

28 Ιουνίου – 153 χλμ

Left Lusaka after 5 weeks. I had very intense, meaningful and loving time with a wonderful family. How many things happened…. I am so grateful.

The day started at 3:54. And the previous finished at 00:30. For reasons that are not for now, I slept at the bus station. I did a 3 day trip till the borders, in order to spend 3 illegal hours in Tanzania. And then I spent less than 3 and a half hours trying to sleep. It was very cold and the station was in the open air. Woke up, packed and left with a nostalgic spirit.. I leave lusaka.From yesterday I have very few
Dalama
Money
I spent everything on the bus trip plus some mini interest free loans for my friends. In my last transactions the following happened. I said to the toilet guy that I dont have money. He let me in. I bought 2
Vitumbua
Loukoumades
The lady gave me 3
I got into the bus (yesterday night), a woman followed me and gave me an orange juice. Today in the morning, while i woke up and I was counting for 10 minutes to see how I will manage 3 days with very little dalama, I bought a bottle of
Manzi
Water
that costs 10 kwacha with the last 100 that I had and the lady gave me change 140 kwacha, something I realised later. I left Lusaka with the sun rising on my back, with Simi in my ears to remind me Grace and with 10 very hot lukumades in my bags and in my mouth. I felt a bliss.

Today I literally cycled for more than 10 hours. I ‘ve gotten more than 6kgs with the family feeding me all day, so the ride was tough. I listened podcasts for 8 hours. Sam Harris for the most part and a bit of Jordan Peterson. Lots of greetings and smiles.
Maokabwanji
Bwino maokabwanji
Taenda kuti
Angola
Eeeeeeee
Impossible.

In an uphill a guy told me
Why are you struggling? You are a
muzungu
White man
I said
Muzungu are not humans?

The smiles on the womens’ faces and on most of the kids and on some men that look so pure and innocent
Make me want to live in africa

There is something unbelievably sweet and charming. Makes you wanna go and hug them and tell them

Tell me,
what do you want?
What do you need?
What do you wish?
What do you desire?
What do you miss?
What do you dream?
I ‘ll bring it to you. No worries..

Osadan taula, tiri pa mozi
Don’t worry, we are all together

29 Ιουνίου – 178 χλμ

Forced by the police to hop on a truck as I stumbled across a national park. Cyclists prohibited. Did 36 km before that. Lucky police didn’t check my expired visa. The stars are super bright. Don’t know what road to take to the borders. I have two options, both have gravel road, but
A. Don’t know what the road condition is on the Angolan side
B. Don’t know how many kms of gravel road there is.
Funny today spending time with the police. Asking me all these typical questions

img-20190629-wa0010.jpg

30 Ιουνίου – 87 χλμ

The tarmac side of my day was tough cause the road was really bad maintained with long stretches of bad dirt road. I did some 3 kms at the end entering a 450 kms stretch of dirt road….. it is definitely navigable and I wish it will stay like this. 450 k are a lot for 4 kms/h, which is The speed necessary if the dirt road is used up by so many trucks that it s not straight anymore. It is like waves. I don’t know why it happens like this. Worth googling.

I had an interesting encounter with an angolese man well into his 70s, cycling with me for half an hour or so. Paulo Malelisa from Luena. I asked him how many kids, he said ONLY 4. Like the thing they do in some African countries and in India if I remember well (Maybe elsewhere too) that you buy something, say a donut, and the receipt independently of if the price is good, says ONLY 20 $. He also told me that God made whites more clever and that he is very happy that a Muzungu (white man) is cycling next to him…

Now, into the forest. Hearing leaves and branches and a bit ago a whole tree falling.. jeez. Terrifying. I didn’t check if there is any weak tree around me. The stars are super bright. Oh! Another thing happen.

While living with the family in Lusaka I noticed people were going to take a bath with the big bucket of water and a small towel. No sponge and most importantly no cup. I take my bath with a small cup that I put it in the big bucket and bring the water in the top of my head. This is how I learned doing it for more than a year now.. From Sudan… But here they do another thing which is extremely economical in terms of water consumption and I copied it today for the first time with huge success. They water the towel, they rub the soap in the towel, they clean their body with the soapy towel, they clean the towel, they rinse their body with the clean towel.. so little water you need in this way. In fact I made it even more economical. I don’t put soap. With just a wet towel I rub my body. 90% of dirt is gone. I ‘ll clean the towel tomorrow when I will be putting water in my bottles. So no need to carry a lot. After this, I pass the sensitive parts of the body (face, armpits, down parts) with skin friendly disinfectant. I feel good and I spent just 2 full mouth worth of water! Every 2-3 days I can put soap too, but for daily after riding cleaning is awesome, especially in a remote part like the one I am now.

1 Ιουλίου – 85 χλμ

Only gravel today. For some strange reason I enjoyed it a lot. Lush nature, houses and faces – all seem prehistoric to me. What we call, maybe, wild beauty.

For one time more, my visa has expired. Probably I will be deported again.

Today I was listening podcasts for the whole time and I was put into a kind of meditative state
battling with this road
listening
optimizing my route without destroying completely an unfit bicycle.

Every single day I feel grateful on a primary level for the miracle of consciousness. The “hard problem” of philosophy, among with death, I suppose. On a secondary level for the… level of my consciousness and of my understanding based always on the vast spectrum of opportunities I had in my life…

2 Ιουλίου – 56 χλμ

56.000 meters today. Only. The road was sandy. I had to push in some parts. The rack broke. I fixed it. At some point, km 53, I had an abrupt and intense pain. The right side of my left knee didn’t feel right. I could hardly walk. I seriously thought I had riksi xiastwn or minisko, or something very bad.I couldn’t move my leg for the first 5 minutes. I was just standing by the bicycle. I was by a village called,
Minyati
Buffalo
In Nkoya, the local dialect. They clarified, and I calmed down, they are not here at this season. Neither mosquitos, nor rain. This road would be impassable during the rainy season. I started talking with Minyati people. Especially with one of them that had the name of my mother
Friday
Paraskevi
I asked him if he celebrates every week. He laughed a lot. Everything I say here, people laugh. Sometimes I feel like a clown. I like it. We talked for some time.He told me his father left home and left him here without money for college and now he is suffering. The Africans I have met so far, despite hating the condition, they love the word. Especially if they talk to a
muzungu
White man
They keep repeating
I am suffering
We are suffering
Even if they are just fine. With a beer at hand and cigarettes. Like the guys in Mutoko, in Zimbabwe. However Friday seemed to suffer indeed. 20 years old, 2 heads taller than me, beautiful. Clean clothes, shoes, also speaking 4 languages/ dialects.. like actually most Africans.
Zoona
Really!
But living in Minyati… 150 kilometers in each direction to find tarmac road. In an old house with roof made out of staxya, without windows, without electricity. Being a farmer. Maize. This year not a lot of rain. People sad. I ask
How many people in Minyati?
300
Why don’t you drill to get water?
We have to go  80 meters deep, expensive
10 kwacha each if you give, it is possible!
People here don’t like cooperation
Look at Luvuzi, or Sitaika (the villages before and after), look at their big markets. People here are jealous. 300 people, they have Roman Catholic church, apostolic church, Pentecostal church. In luvuzi also had Jehovah’s witnesses and SDA (seventh day Adventists) who dress in blue and white. So many churches and still no cooperation.

Today as I was pushing the bicycle out of the sand I couldn’t help but think think think. So much free sand, with it they can make bricks and have proper houses. Why they still live in these prehistoric -literally prehistoric- houses. At some point I looked left. I saw a woman with a huge stick moving it fiercely up and down into a huge bowl. Breaking seeds or pulverizing maize or something of this kind. 3 meters away 2 toddlers naked and full of white sand. In front of the windowless old mud house.. I saw this..it was like a glimpse. I was moving. And I was moved indeed. Instantly I was lost in thought. Trying to verbalize my mixed feelings. Trying to understand. I was happy.. I knew.. In 3,5, maximum 10 years, this place will have electricity and this black and white imagery will belong in the past. And yet, there lies my… sadness, or maybe better, my nostalgia or amazement. A thread that will be cut after so many years.. This very scene, a woman breaking the seeds, naked African dusty toddlers, mud house… if anatomically modern humans are around for approximately 200.000 years, then exactly this could be happening say 100.000 years ago. Or if you are more conservative, then 50.000 years ago, which is the estimate of our ancestors looking exactly like us… I mean what an insane continuity.. We talk 2000 years from Jesus.. I feel we disregard that prehistory is actually the underlying basis of our behavior. Our biology. The formulation of our brain as it is today. These numbers are mind boggling.

Friday, a lovely woman I was also talking to, and more than 15 children watching us all asked me to spend the night with them. I refused because I wanted desperately to go to the toilet. I had consumed at least 20 little, local, pure, super tasty tomatoes with 8
vitumbua
Lukumades
and I couldn’t stay as the welcoming protocol would be long and full of greetings and all the rest, while at the moment I just needed the
rest
room

But I will stay for sure. One of the following days. I want to eat and drink and sleep and feel and live their prehistoric wisdom.

Στιγμές

Χωριό Λουβουζι. Δίνω τα παγούρια μου να βάλει νερό
κόρη
ετών
εφτά.
Ανήρ
αιτών
λεφτά
με προσεγγίζει,
40 χρόνων (πάνω κάτω)
20 δόντια πάνω κάτω.
Του θυμώνω, ευγενικά. Και δίνω 2 κουατσα στην κόρη με το που γυρνάει από το πηγάδι. και κάνει τις παλάμες χιαστή για να τα λάβει.τη μια πάνω από την άλλη, σα να παίρνει αντίδωρο. Ένιωσα σεβασμό και χάρηκα.

Θυμήθηκα τον Τάψι, στο σπίτι, Ζάνι Μουόνε, να γονατίζει για να χαιρετήσει τον παππού, που μπήκε στο δωμάτιο.

Εγώ εδώ χαιρετάω τους πάντες σε ότι γλώσσα ξέρω και μου απαντούν, εκτός των άλλων, στη γλώσσα του σώματος, που είναι η πιο γλυκειά, διότι είναι παγκόσμια. Εδώ χτυπάνε παλαμάκια 2, 3, 4, υψώνοντας τα χέρια και χαμογελώντας.

Θυμήθηκα τον Τάψι, στην κηδεία, Μαντέβου, να γονατίζει το σώμα και να υψώνει τα χέρια – αργά παλαμάκια, 4, 5 να χαιρετήσει τη θλιμμένη ομήγυρη. Πέθανε ο ανιψιός του, 5 μηνών. Μια εβδομάδα πριν τον είχα στην αγκαλιά μου.

3 Ιουλίου – 63 χλμ

My knee was better. But it is very tiring to cycle in this gravel sandy road. Physically and mentally. It takes huge concentration to navigate in 5 cm wide lane that’s the only possible way through the sand. Other times I have to push or go up and down like crazy because of the rocks. That’s the reason why my coccyx is in pain. My coccyx, which was already injured in Lusaka, when an incompetent driver knocked me out of the bicycle and I landed on my coccyx.

Today I passed by hundreds of old mud houses. There is an order and ac pattern emerges. The kitchen, which is outside is round. The store room, also outside, elevated. The toilet, also outside, far and with canes around it. Lots of colorful buckets. Huge logs here and there slowly burning – turning into charcoal? The mud houses come in compounds, kind of. There are 4-5 together. Maybe relative families share what’s outside the main house – bedroom. My mind still can’t get it that their houses have no windows, but if you think about it, there is actually no reason. They have them only to sleep inside. They chill outside, usually under the trees. Or they are working, again outside. Or cooking, outside. The idea of having a desk is redundant here. Lots of schools scattered around. Families here have at least five children. The schools are decent, with cement walls.. big schools even if the village looks small… There are always more houses if you leave the main road. So many houses today after lukulu, for 15 kms full of houses by the road. I must have said more than 300
Muribwanji
How are you
Today
.Now, tired. I hope tomorrow I reach tarmac.

Στιγμές

Το αυτιστικό παιδί με το Καλημέρα.
Οτρελός του χωριού το μεσημέρι με τα σκισμένα ρούχα στο λουκουλου να κάνει κάτι σπαστικά και να ξεκαρδίζονται όλοι τριγύρω. και ο άλλος παρα πέρα που κοιμόταν σε φάση κωματώδη στο πλάι του δρόμου.οι περιθωριοποιημένοι των περιθωριοποιημένων. Κι όμως με μια ελευθερία που τη ζηλεύω.

Τυχερός σήμερα συνάντησα τον Λάκη στο Λουκουλου. Κέρασε φαγάκι και του δώσα νουμερακι. Αποθηκεύει τη νέα επαφή και μου κάνει
Νέημ;
Αν γκε λος του κάνω
Και γράφει
AGROS
Χαχαχα
Στην Αφρική, όπως νομίζω και στην Κίνα, το Ρ και το Λ τα ανταλλάσσουν στις λέξεις, όπως τους κάθεται καλύτερα.

4 Ιουλίου – 67 χλμ

Ate with mboa. 18 years old with a child 6 years old. His hands were so dry. Like elephant”s skin. Very tired. Gravel finished.. finally!

5 Ιουλίου – 107 χλμ

What a beautiful ride. Tarmac after 5 days of dusty dirty sandy gravel road. Feels so good. Took an hour break too to enjoy a proper meal. The most common African food and one I eat almost every single day. Nsima with vegetables and soup. Now at the tent, listening funkadelic – maggot brain and doing what is the most appropriate to do with the stars; stare at them. The sky is super clean and the moon is super small.it is just in the corner of my panorama; an aesthetic addition without any significant brightness. It is kind of chilly but I have a cup of hot tea on my chest, and my palms around it. Thinking of the Moments of the day

Στιγμές

Περνάω γεφυράκι μικρό. Ποταμάκι ονόματι Μακόντο. Αφήνω τον Γκιλμπα που με συνόδευε με το ΆΤΛΑΣ ποδήλατό του και ξαναγυρναω να δω καλύτερα την υδάτινη ροή με τα κρυμμένα μυστικά της. Τα άκουσα μόνο και υποπτευθηκα την ομορφιά. Περνάω το κεφάλι από τα κάγκελα της μίνι γέφυρας και βλέπω δέκα δώδεκα άτομα από κάτω: γυναίκες, παιδιά και 2-3 έφηβοι. Είναι μέσα στο ποταμάκι οι περισσότεροι και τα μικρότερα παιδιά είναι παραδίπλα. Οι γυναίκες και τα παιδιά κρατούν ένα μοσκιτο νετ. Από αυτά που στέλνουν οι διεθνείς οργανώσεις για να καταπολεμήσουν την ελονοσία. Εδώ και τώρα, είναι δίχτυ ψαρέματος. Τα παληκάρια με κάτι παλούκια μακριά χτυπάνε τα νερά στα πλάγια αλλά και τις πέτρες για να φοβίσουν και να ξεκολλήσουν τα ψάρια. Πίσω από τα γυναικόπαιδα με το δίχτυ δύο κορμοί συγκλίνουν βαλμενοι επί τούτου σε σχήμα V . Ακόμα πιο πέρα ένα δέντρο χωρίς φύλλα κομμένο στη βάση και ριγμένο μέσα στο ποταμάκι με τρόπο που τα κλαδιά να είναι μέσα στην ροή. Μιλήσαμε για λίγο και γελάσαμε. Εδώ μιλάνε κυρίως Λούντα. Αλλά καταλαβαίνουν και Λουβαλε που έμαθα από χτες να χαιρετάω. Μέσα και πάνω στον ενθουσιασμό του συναπαντηματος οι γυναίκες κάνανε και αυτό το κλασικό αφρικανικό Όταν κορυφώνεται η ένταση που βγάζουνε μια ιαχή τσιριχτη και κουνάνε τη γλώσσα τους πέρα δώθε. Πολύ γέλιο.

Κατασκηνωνω. Πρώτη κίνηση πάντα είναι να βγάλω όλα μου τα ρούχα. Έχει μια ομορφιά παιδική και ίσως πρωτόγονη να είσαι τελείως γυμνός. Ίσως και μια ελευθερία. Στήνω σκηνή και κάνω 40 μέτρα παραπέρα γιατί με καλεί η φύση. Πρέπει να απαντήσω. Στον γυρισμό πάνω ακούω βήματα, κλαδιά να σπάνε, βλέπω στα 30 μέτρα νεαρό πάνω από 15 χρόνων με κίτρινη μπλούζα – του κάνω Χαλόου. Ο καημένος, παίζει και να έβλεπε Πρώτη φορά γουαητ μαν, και δη με μουσια, και δη γυμνό. Το βάλε στα πόδια φωνάζοντας ααααααα τουλάχιστον για 30 δευτερόλεπτα. Μετά είχε απομακρυνθεί τόσο, που δεν τον άκουγα.. αμφιβάλλω αν σταμάτησε. Πέθανα στα γέλια.

Tomorrow most probably I am entering Angola. I will be at the borders before 12 but I doubt I can cross because I am waiting for some money I have lent to be sent back to me.. mailo mailo mailo. Everyday they say the same: tomorrow. It is surprising and most wonderful that I feel so eager to learn about and see Angola, after I think 28 countries, I have been so far in this trip.

img_20190705_143505

6 Ιουλίου – 63 χλμ

Detained in jail. Visa expired

img_20190706_134944

7 Ιουλίου – 33 χλμ

Starting from yesterday. I reach Chingi, the border village. I expected some money I had lent but they haven’t yet returned them. I have something like the equivalent of 2 euros. I checked chavuma, the border town. No atms. I have 10 emergency USD in a pocket. I think I also have 60 USD that I have saved for Angolas black market, cause the currency here is being devalued regularly but the central bank doesn’t accept it quickly. The result is the rate at the Atms being two times worse than the black market. I had saved 60 USD but I cannot find them. I don’t remember where I had put them but I remember that it is in a safe location. I remember thinking it will cause me trouble to find them. However I looked everywhere and I cannot find them. Either someone stole them from my bag in lusaka (almost impossible) or the Zambian immigration stuff took them while I was in prison last night. This is relatively possible as I registered only 10 USD when they were asking how much cash I have, because I didn’t want them to ask for bribe in order to let me pass. But how did they find them? I don’t have enough money till the nearest atm. I don’t have enough food. Yesterday I reached the border pass. My visa expired a month ago, but I was told that it is valid for 3 months and it was only for one. I wasn’t told (or I forgot) that I have to go to the immigration after one month in order to extend my visa. I hadn’t extended it. The responsible there, Mr Moses told me they have to arrest me. I burst into laughter. For what? I asked. The guy told me that I am a suspected prohibited immigrant. I let him know again and again I had an accident at lusaka, a car hit me, I showed him documents on the phone. The doctor saying I cannot ride etc etc. The man was ridiculous. One of the insecure black guys that want to See white people suffer. Even worse if they wear a uniform. The infamous experiment, Milligram ( something like this) testifies on how atrocious a man can be given power (that comes in uniform). He put me to jail. Smelly, dirty with rats around, with a tiny blanket of mine. Barefoot, sleeping on the floor, with 5 degrees outside. Impossible to sleep. It was awful. I did some meditation to focus on the sensation of cold. No kidding, the very same morning I was cycling listening podcast Peter atia discussing with Sam Harris on meditation in isolation in a prison. I was thinking I would like this, but I had in mind a humane prison. It is interesting how pain, or cold in my case, can be intellectually separated in two aspects. The physical, actual, biological if you want, cold. The sensation. And the psychological aspect of it, how it affects you. Well, interestingly enough, I reached a level were I was clearly cold (my bare feet were really really cold) but it wasn’t annoying. I was observing cold  without actually suffering from it. I slept like this, around 19:00. I woke up in the middle of the night super cold, shaking, and no mind trick was helpful. Eish, being cold is not a joke. I remembered Solzhenitsyn in gulag archipelago saying how they were freezing in the Soviet union’s concentration camps. I was in a better position. Morning came as slow as possible. They took me out. The poor guy responsible for the immigration called his boss and the boss said that they should just deport me to Angola. Something I suggested yesterday and the guy lied to me that deportation is only possible at the point of entry. In my case that was in Botswana – being deported at that side sounded like a nightmare. So after a very senseless afternoon, yesterday, writing down one by one, all my belongings, for more than an hour in order to go to jail. And after an even more senseless awful cold night, I just crossed the borders and entered in Angola. What I found there was happy faces, portuguese (which I understand 75% because I speak spanish) AND the worst roads I have ever ridden. From the border to the tarmac I have to do 330 kms in the most sandy road you can imagine and as a plus the possibility of lions and leopards. Every villager I meet says “how are you moving around without a gun”  But the official angolan immigration said no, that there is not. Believe the uneducated locals who buy every story they hear our the educated official who is not from here?

Ahh, an interesting point here. The immigration guy from zambia came to speak yo the immigration guy of angola. The first with official language English, the second Portuguese. They were both speaking luvale however, because they are from the same tribe. Borders in Africa are fictional, designed in Europe by people who had never been here. This was a parenthesis.

I decided I will cycle during the day and I will not camp in the bush.Well, this road was uncycleable. 4x4s were struggling. The bike had no luck. I did 33 kms on 5 kms/h. At least half of them walking/pushing the bike. I ate only avocados, which I found in a bargain at the borders. The beautiful was that I requested to put my tent at a family s yard I found. Well into the bush, the most prehistoric settlement. Nothing that reminds in what year we are in. The house is made with grass and mud. They have chickens, 2-3 porks, and 4-5 goats. They cultivate potato, cassava, maize. 1 guy Laurendo. Age around 32. 2 wives, age around 22-25, 7 children, all below 5 years old, two of them babies. The one woman prepared the food, cassava nsima, very tasty. They also ate meat. I saw the woman banging the stick to pulverize the cassava and later passing it from the krhsara / net to collect only the very fine of it.  Of course no electricity. They brought a battery they had close to the typical 3 log fire (cooking in the center), and they told me that it is getting charged.

When I first arrived, Laurendo was with 3 other men. I guess after having finished the work of the day, they enjoyed a splif.

While the food was being cooked, we were all by the fire. I brought the guitar and we had some very beautiful moments, despite the fact that I don’t play any proper song. Just the view and the sounds of it, partly harmonious, was enough.

Στιγμές

Κοριτσάκι 3 ετών μαζί με αλλά παιδιά, μεγαλύτερα. Στεκόταν στο πλάι του δρόμου Όταν πέρασα. Τα αλλά με χαιρέτησαν αλλά αυτή τίποτα. Με κοίταζε με ένα βλέμμα αδιευκρίνιστο στο φάσμα του αρνητικού. Έφερε ένα μικρό κούτσουρο στο κεφάλι, πάνω από ένα ύφασμα που λειτουργούσε σα μαξιλαράκι. Πολύ μικρή.

Λαουρέντο με τα παιδια γύρω άπο τη φωτιά γίνεται παιδί κανονικό μωρέ με την κιθάρα στην αγκαλιά. Κάνει  2-3 γκρουμ, γκρουν και τάχα μου δήθεν ότι παίζει νότες Πολύ επαγγελματικά και με ύφος. Τελειώνει το σόλο του, διάρκειας 5 δευτερολέπτων και ξεσπάει σε γέλια σα μικρό παιδί ενώ μου δίνει το χέρι του, φάση κόλλα το. Το κόλλησα με ασύλληπτη χαρά για να ματσάρουμε και συναισθηματικά.
(ντράπηκα να βγάλω κινητό για φωτογραφία)

8 Ιουλίου – 52 χλμ

Αυτό που λέει ο Καζαντζάκης
Έχεις τα πινέλα έχεις και τα χρώματα
Ζωγράφισε τον παράδεισο
Και μπες μέσα
Μπήκα

Είμαι ξαπλωμένος καταγής ώρα βραδυνή
Σταύρος του νότου και όλος ο Κένταυρος από πάνω μου σε στυλ δραματικό
Φωτιά εξελίσσεται δίπλα μου, ελεγχόμενη
Τσαγακι σε κούπα μεταλλική πάνω σε πέτρα που εξήλθε από τη φωτιά
Σε παγωμένη νύχτα, ζεσταίνομαι
Κι εξημερώνομαι

Ο κήπος της Εδέμ μου είναι στην Αγκόλα
Δεύτερη μέρα σήμερα, τα δα όλα

Πρώτη μέρα
Εχτές
το βράδυ κατασκηνωσα πλάι στην καλύβα του Λαουρέντο. Φάγαμε πουρε κασαβας. Παίξαμε κιθαριτσα. Είδαμε μαζί τα αστέρια. Γνώρισα τα παιδιά του. Γελάσαμε όλοι μαζί. Με κοίταζαν με θαυμασμό να στήνω τη σκηνή. Τους κοίταζα με θαυμασμό απλά να υπάρχουν και να συζητάν αναμεταξύ τους με όλα τα δυνατά επιφωνήματα και τις χειρονομίες. Ένα προαιώνιο Θέατρο, σκεφτόμουν. Μπήκανε στην καλύβα αργότερα κι άκουγα γέλια οικογενειακά, πολύ ωραία. 

Μπον ντια το πρωί και χαμόγελα. Η γυναίκα του Λαουρέντο έφυγε γρήγορα γρήγορα με τα παιδιά. Μούφα, σκέφτηκα, δεν παίζει πρωινό. Θέλω να βγάλω τα ρούχα μου γιατί τα έβαλα όλα χτες… έκανε κρύο.. μουουουουουητο φριο μου λέγε ξανα και ξανα. Θέλω να βγάλω όλα τα μακρυμανικα τώρα, να βάλω τα κοντά. Λέω του νέου μου φίλου, δονδ εστά λ μπάνιο; Η τουαλέτα, δηλαδή. Μου λέει, νο τεν. Δεν έχω.. Ένα χρόνο έχουν που ζούνε σε αυτό το σημείο, τουαλέτα… η φύση. Βασικά
ο χρόνος
εδώ κυλάει τελείως διαφορετικά. Ρώτησα χτες ποσο χρονών είναι τα παιδιά. Μου κάνει: αυτός 2016, αυτή..Χμμμ χμμμ.. Δε θυμόταν.. Για τα αλλά παιδιά, δε συνέχισε καν, όλα κάτω από 5 χρονών. Του κάνω το πρωί, πόση ώρα για Λουμπάλα; μου κάνει: καμιναντο, περπατώντας, δος ώρας. Κοιτάω τον χάρτη, 20 χιλιόμετρα μακριά. Ούτε 4 ώρες δε φτάνουν με τόση άμμο στον δρόμο. Προσπαθώ να καταλάβω και σκέφτομαι.. μα δεν έχει ρολόι και δεν είχε ποτέ ρολόι..

Βασικά όλα εδω κυλάνε αλλιώς. Ο Λαουρέντο μου το πε: τραβάλιο νο, έου κουλτιβαρ. Δεν έχει δουλειά, μόνο καλλιεργεί.. ζούνε τελείως ανεξάρτητα.

Δε βαριέσαι λέω, θα ποδηλατήσω με τα ρούχα όλα. Όταν ζεσταθω θα τα βγάλω. Όλα καλά όλα ωραία, χαιρετώ, παίρνω των ομματιών μου και την κάνω, ώρα περίπου 7μιση πρωινή.

Κάνω δύο χιλιόμετρα και κάνω στάση σε δέντρο που βολεύει να στερέωσω το ποδήλατο και τον κορμό μου στον κορμό του. Δεν ήθελα  να μαι κοντά στο σπίτι για να μην παρεξηγηθουν. Πάνω που τελειώνω το φαγητό σκάει Η γυναίκα του Λαουρέντο με τα παιδιά… ωωωωω της λέω, οποία έκπληξις, έκανα στάση να αλλάξω ρούχα γιατί κάνει ζεστή, μουσάνα, της κάνω, ήλιος, και δείχνω προς την ανατολή. Μ αυτή με μια αναστολή, αδιευκρίνιστη. Σα να να με αποφεύγει, με βλέπει, κάνει πως χαιρετάει και κατευθείαν αλλάζει κατεύθυνση, γυρνάει προς τα πίσω και χώνεται παραπέρα στα χορτάρια  να κόβει άχυρα για τη σκεπή της νέας καλύβας. Η μικρή,.3ων, 4ων το πολύ έκανε να με πλησιάσει κι έφαγε μια χαστούκα ανεξήγητη. Εμπηξε τα κλάματα αυτοστιγμη. Δεν κατάλαβα. Άλλαξα ρούχα, ετοίμασα τα πράγματα μου πάλι και σκέφτηκα Πριν φύγω να πάω να της πω, γιατί πολύ είχα εκτιμήσει τον κόπο της να μαγειρεψει και για μένα χτες, και να μου δώσει και πατάτες σήμερα, ήθελα να της πω ένα
Τούνασακουήλε
Ευχαριστώ
Στη γλώσσα της, Λουβάλε, που το χα μάθει Μόλις προ ολίγου

Κι Επίσης το πιο σημαντικό , να μάθω το όνομα της να το αφησω φόρο τιμής στη γραπτή αιωνιότητα. Μέχρι τοτε μου ήτανε ανώνυμη και δεν ήθελα να φύγω έτσι. Πήγα με χαρά να τη συναντήσω. Στα δύο βήματα βρίσκω κάτω το φουλάρι της. Τν είχα δει το πρωί να το παίρνει. Αυτό το φουλάρι έμελε να μυ σώσει τη ζωή. 

Το σηκώνω και ψάχνω με τα αυτιά μου να τη βρω. Στο οπτικό μου πεδίο δεν ειναι Αλλά τα χόρτα που πέφτουνε στη γη απ το ματσετε της μου μαρτυρούν την τοποθεσία της. Κάπου παραμεσα. Κάθετα στον χωματόδρομο καμία 15άρια μετρα. Κάνω δυο βήματα κατά κει για να τη βρω, τα παιδιά είναι εκεί, κι αυτή πια στο οπτικό μου πεδίο αλλοπρόσαλλη ττελείως.. αγχωμένη.. προτείνω το χέρι με το φουλάρι κι αυτή μ αποφεύγει ξεκάθαρα παρόλο που σταμάτησα να την πλησιάζω Γιατί δεν καταλάβαινα τι συμβαίνει. Περπαταει παραπαταει σκαλωνει κάνει κάτι σάλτα περίεργα και με φωνή τρόμου πραγματικού με όλη της τη δύναμη κραυγάζει σχεδον καθιδρη στ αληθεια φωνάΖει πολύ δυνατά και με κοιτα με τρόμο. Εγώ δεν ξέρω τι να κάνω, τα χω χάσει. Της κάνω εου ανζελο δε αγιερ. Είμαι ο άγγελος από εχτές, νόμιζα ότι δε με καταλάβαινε μα.Πώς είναι δυνατόν; Ο νους μου τρέχει με χίλια ρε λες να μην είναι αυτή; μα τα παιδιά είναι τα ίδια, θυμάμαι τα ρούχα. Της κάνω αυτό είναι δικό σου, σού πεσε και της δίνω το φουλάρι μα αυτη στον κόσμο της τελείως, στο σενάριο του μυαλού της αρπαζει τα παιδιά και βγαίνει στο δρόμο ουρλιάζοντας και τώρα πια δεν είναι μόνη. Η φίλη της, που ήρθε το πρωί και ζεσταινομασταν μαζί στη φωτιά, στα 50 μέτρα, στον δρόμο ουρλιαζει κι αυτή σαν παρανοϊκή. Το σύστημα θυμίζει το αρχαίο σύστημα επικοινωνίας με τις φωτιές στις βουνοκορφές. Ανοίγω τα χέρια μου και φωνάζω με το σώμα μου τι;;; τι τρέχει; γιατί κάνετε έτσι; ειναι σε παράκρουση. Βλέπω τη φίλη μακριά να πιάνει το παιδί από το πλαι και να το κολλάει πάνω της, σα να βλέπουνε κάτι τραγικό. Απλώνω πάλι το χέρι και της δίνω το φουλάρι και δε θυμάμαι τι της λέω. Μέσα μου πάντως σκεφτόμουν Α καλά το χεις χάσει τελείως μιλάμε.  Μου κάνει
Εστας ακομπανιαδο;
Είσαι με κάποιον άλλο;
Και της κάνω με μια απλότητα
Όχι βέβαια.

Καβαλάω το ποδήλατο και φεύγω.
Η τύπισσα νόμιζε ότι θα τη βιασω.

Α καλά, σκέφτομαι. Φαντάσου σε τι κόσμο ζει.. λυπηθηκα και για τους δύο μας Πού συμμετείχαμε σε τέτοια τραγελαφική σκηνή. Αποχώρησα θλιμμένος, προβληματισμένος και σκεπτόμενος

Δεν πέρασαν 20 λεπτά κι ακούω φωνές. Δεν παρανοησα. Είναι κανονικες. Είναι ο Λαουρέντο με τυπάκι που το γνώρισα χτες. Είναι μακριά και μου φωνάζουν. Τρέχουν. Λέω: ή κάτι ξέχασα ή ερχονται να μου ζητήσουν τα ρέστα. Μάλλον το δεύτερο. Σκέφτηκα να την κάνω όσο πιο γρήγορα μπορώ αλλά ο δρόμος είναι γεμάτος άμμο, αφενός κι αφετέρου η Αγκόλα είναι χώρα… με τα όλα της. Είχε εμφύλιο για δεν ξέρω κι εγώ πόσα χρόνια που τελείωσε πρόσφατα. Δε ρισκάρεις εδώ. Το ασυνείδητο κομμάτι μου υπολόγισε όλες τις πιθανότητες και κατεληξε στο να μην το βάλω στα πόδια. Κάθησα εκεί και περίμενα παρόλο που η τελευταία παρόμοια σκηνή είχε καταλήξει δραματική. Οι έφηβοι στα προάστια του κεηπ ταουν με πλησίασαν και με πετροβολησαν.

Ο Λαουρέντο προπορεύεται πλησιάζοντας με τον αλλο τυπακο και πριν ακούσω τα έντονα λαχανητα τους, τα μάτια μου σκαλωνουν στο χέρι του πρώτου. Κρατάει μαχαίρι; σκέφτομαι. Προσπαθώ να διακρίνω και μονομιάς ο νους ξανατρέχει τον αλγόριθμο του φαητ όρ φλαητ. Μένω ήρεμος. Ντεμν. Με φτασανε. Ματσετε στο θηκαρι, το κρατάει από τη λαβή. Πρόσωπο εμφανώς σκαλωμενο. Ταραγμένο, μπερδεμένο..ζητά εξηγήσεις, αλλά δε λέει τίποτα. Του κάνω. Νο νο αμιγκο εσκούτσα. Άκου, φίλε, άκου. Προσπαθω να του εξηγήσω για το φουλαρι, ότι έπεσε στον δρόμο και πήγα να το δώσω στη γυναίκα του και να μην καταλαβαίνει. Άντε να πεις Τώρα το φουλάρι στα πορτογαλικά. Κι εγώ να μην ξέρω αν τα ισπανικά μου έχουν όντως αντιστοιχία με.τα πορτογαλικά. Ο τύπος δε νοιωθει. Να λέει μουχερ γριταντο γριτάντο. Ότι η γυναίκα φώναζε.  Αρχίζω τα σταυροκοπηματα επανειλημμένα
Εου νουνκα αμιγκο
Εου νουνκα
Εγώ ποτέ
Και δωστου πάλι
Θα το ΠΑ δέκα φορες
Αυτή η ένταση κράτησε 20 δευτερόλεπτα.
Ακούγονται λίγα μα ειναι αρκετά
Παραπάνω από αρκετά
Εμφανίζεται κυριολεκτικοτατα
ο από μηχανής θεός.

Σκάει μοτοσικλέτα απο το πουθενά λέμε. Χτες 7 ώρες στον δρόμο, συνάντησα ένα φορτηγάκι, Ένα 4 χ4 και μια μηχανή.
Μοτοσικλέτα ρε φίλε και ο θεούλης
Φάλαζς ινγκλεζ? Φαλαζ ινγκλεζ?
Σι;;;
Και ο θεούλης μιλάει κι αγγλικά

Ακούει σαν καλός και δίκαιος κριτής και τις δύο πλευρές. Πρώτα ο Λαουρέντο στη Λουβαλε, μετά Εγώ. Όσο πιο θεατρικα, παραστατικά, κλαψοαδικημενα μπορώ τα περιγράφω όλα. Εξηγεί ο θεούλης σε Λουβαλε…

Με κοιτάει ο Λαουρέντο στα μάτια με ύφος και μου λεει
Μπουεν βιαζ μπουεν βιαζ
Τι μπουεν βιαζ ρε πατατοκεφαλε  με κοψοχολιασες παναθεμα σε, είπα από μέσα μου.
Σι σι απαντησα,.ομπριγαδο.
Με υποχρεωσες. Δώσαμε τα χέρια.

Καβαλησα την ποδηλαταρα μου κι εξαφανίστηκα

9 Ιουλίου – 74 χλμ

Ημισέληνος φώτιζε ελαφρά και για κάποια ώρα τη δραστηριότητα μου. Την κοιτώ τώρα ανάσκελα μέσα από τη σκηνή. Αρμόζει άρτια στη χώρα. Η σημαία της έχει σήμα μια αξίνα και το παρελθόν έχει κάτι τις κομμουνιστικό.

Βρίσκομαι σε μια γούβα ακτίνας 15 μέτρων. Γύρω μου λιβάδια πράσινα και σταχτιά. Στάχτες στο καυτό τσάι μου. Άναψα φωτίτσα Σήμερα πάλι εδώ στη γούβα που μαι κρυμμένος στα προάστια της πρώτης κωμόπολης, ονόματι Καζόμμπο. Από δω ξεκινάει ο ηλεκτρισμός. Κάτι που δυστυχώς κάνει τα ηχεία κάποιων να παρεμβάλλονται με τις ωραίες ρυθμικές φωνές, νομίζω, παιδιών. Ώρα οχτώ βραδυνή.

Η μέρα μου τελείωσε με φωτιτσα μικρή, ίσα ίσα για να μαγειρέψω. Ρυζακι μισό κιλό, 30 λεπτά του ευρώ και 1 μισή κιλό πατάτες, γουρλωσε τα μάτια, 20 λεπτά του ευρώ. Έβαλα φωτιά για να μη χαλάω το γκάζι μου. Μαγειρέψα και για αύριο. Ο σκοπός είναι να φτάσω μέχρι τη Λουάντα με τα δέκα δολάρια που άλλαξα στα σύνορα σε 4000 κουάνζα. Τα υπόλοιπα 60 Δεν τα βρίσκω. Κάποιος με έκλεψε. Πάλι.

Σήμερα η μέρα πέρασε χωρίς ακουστικά. Ήθελα να νιώσω
τι συμβαίνει και
τι σημαίνει.
Τις τελευταίες 3 μέρες που είμαι Αγκόλα με περιτριγυρίζουν μικροσκοπικά μυγακια που αυτοκτονούν μέσα στα μάτια μου. Τώρα βγαίνω από το δάσος και έχει λιγότερα, αλλά Πριν ήταν αφόρητη η κατάσταση. Πέφτουν μέσα στο μάτι κατευθείαν και δε βγαίνουν.

Σήμερα έσπασε Η σχάρα απο τα αριστερά και από τα δεξιά το πετάλι άρχισε να ξεχαρβαλώνεται. Επίσης ακούγεται ένας ανησυχητικος θόρυβος από τη μεσαία τριβή.

Σήμερα προσπάθησα να νιώσω τι σημαίνει κάνω ποδήλατο εδώ και τώρα. Ήταν τόσο έντονο που κατέληξα πως τις άλλες μέρες είμαι απλά ένα ρομπότ. Και συλλογίστηκα πως έτσι περνάει κι Η ζωή. Είμαστε ρομπότ, όλοι μας. χρειάζεται μια παύση Καθημερινή, να μην κάνουμε τίποτα. Να νιώθουμε την ύπαρξη μας, απλά, ταπεινά, συνειδητά.

Στιγμές

Παππουλάκος σε σχήμα
Γ λόγω καμπούρας ή
Π λόγω και μαγκούρας
Με ξεδίψασε ο ευλογημένος
Τι αγαλλίαση.
Και με έβαλε στο αχυρενιο σπίτι του
Τι τιμή.

Γιαγιάκα με πρόσωπο υπερβολικά ζαρωμένο