Γ – 13.01.2019

Πώς;

το πώς της αυτοσυγκέντρωσης
το πώς του “super-hombre”, που μου έλεγε ο Αλεχάνδρο – ξαπλωμένοι στις πλάκες ενός κρυφού δωματίου στο ναο του λουξορ να κοιτάμε τ αστέρια.

ο Σουπερ-άνθρωπος.
θέλω να  γράψω κάτι για σουπερ-δυνάμεις.

ο σούπερ-άνθρωπος δεν είναι ήρωας της μαρβελ – Superman  
ούτε ο υπερ-άνθρωπος του Νίτσε – Übermensch

θέλω να μιλήσω για πραγματικές υπερ-δυνάμεις.
όχι για κόμιξ, ούτε για ιδεατές φιλοσοφικές “κατασκευές”.

13.01.2019

μπουμ. βόρεια του κέηπ τάουν. νότια αφρική.
τέταρτη μέρα σε σεμινάριο διαλογισμού. δύο ώρες ακίνητος να κάνω με τον νου ό,τι με έχουν μάθει. μία τεχνική. μία άσκηση. κουράστηκα και είπα να χαλαρώσω και να γυρίσω τον νου μου πάλι πίσω στην αναπνοή μου – πάει κι έρχεται, μα πάντα δείχνει ΤΩΡΑ.

Για την επόμενη μισή ώρα που ακολούθησε δεν έχω σαφή εικόνα του τι έγινε. δεν μπορώ να πω με ακρίβεια διότι ο νους κινήθηκε σε μονοπάτια ως τότε απάτητα και ανεξιχνίαστα.

με κατέκλυσε μία γαλήνη, μία ηρεμία, μία χαρά σχεδόν ανυπόφορη. ένοιωθα ταυτόχρονα το βάρος μου πολλαπλάσιο, μα και μηδενικό. ένοιωθα μία υπερ-έκταση πέραν των ορίων του σώματος – μία ένωση με το σύνολο. ένιωθα μέρος του παγκόσμιου γίγνεσθαι. οι σκέψεις είχανε εξαφανιστεί κι ήμουν θαρρείς εκεί μόνος η Αίσθηση. ένοιωθα να δονούμαι ολόκληρος. ένοιωθα την ενέργειά μου όλη ενιαία και βμμππππππ – ουοοοο… σα να στέλνει κάθε μόριο του σώματος φίντμπακ στον εγκέφαλο – ηλεκτρισμός!! όλος σε μία συχνότητα ..

η αίθουσα άδειασε στο δίωρο, μα δεν μπορούσα -κι ούτε ήθελα, νομίζω- ν αλλάξω τίποτα απ’ ότι μου συνέβαινε.  αγάπη, χαρά, γαλήνη πρώτη φορά σε αυτή την ένταση.. μια υπερ-έκταση που σε σκίζει με τον ίδιο τρόπο που ο αστακός αφήνει το προστατευτικό κέλυφος μεγαλώνοντας.

μια εμπειρία τρομακτική.. και τώρα ανατριχιάζω ολόκληρος ξανα και ξανα και δακρύζω.. μισή ώρα κράτησε. σηκώθηκα αργά αργά. πήγα να φύγω μα δεν μπορούσα να περπατήσω από την ένταση – δεν ήμουν πιασμενος. κάθισα να ανασάνω.. ήρθε να με βρει ο υπευθυνος… δεν μπορούσα να μιλήσω καλά καλά. κάθησα για καποια ώρα εκεί και μετά περπάτησα μέχρι την τραπεζαρία το πιο αργό και συνειδητό περπάτημα της ζωής μου.

μααααααααααααν
γουατ δε φακ γουοζ δατ ?

όταν ο νους ηρεμεί, φαίνεται, μια άλλη διάσταση ανοίγει.
αυτό το καθημερινό, το τετριμμένο, το κλασσικό – που μπορεί να είναι και τέλειο, ας μην παρεξηγηθώ. είναι ένα από τα είδη λειτουργίας του εγκεφάλου. το default mode network.

δε θέλω να το παίξω μάγκας –
αν ήθελα θα το χα κάνει ήδη.
θέλω απλά. πολύ απλά. να πω ότι…

ΟΥΑΟΥ ! υπάρχει κι άλλο. κι αυτό το άλλο είναι τρελό.. πολύ καλύτερο από το καθημερινό… μια ηρεμία ασύγκριτη που όποιος τη γεύεται είναι αδύνατο να την ξεχάσει. σχεδόν με στοιχειώνει.. συνέχισα την Τεχνική και θυμάμαι να περπατάω στους δρόμους του κέηπ τάουν όσο πιο ανάλαφρος και γεμάτος γίνεται – ποτέ στη ζωή μου δεν έχω νοιώσει μεγαλύτερη αγάπη για τους ανθρώπους γύρω μου… ασύγκριτα μεγαλύτερη πληρότητα και αγαπητική ένταση ακόμα και από περιπτώσεις που η αγάπη μου κατευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο.. (!!!!!!)

κι έτσι η ζωή μου χωρίστηκε στα δυο. πριν το κεηπ τάουν και μετά το κέηπ τάουν. πριν από την Τεχνική και μετά από την Τεχνική. δε θέλω να λέω διαλογισμός διότι η έννοια είναι συνυφασμένη με θρηκείες και τα λοιπά. εγώ μιλάω για μία τεχνική. μία τεχνική με συγκεκριμένα βήματα. ένα δύο τρία – πει-θαρ-χί-α……. αυτό είναι το τρελό.. πειθαρχείς και τσουπ κατι μαγικό συμβαίνει..

κι εδώ είναι η άφεση στη ροή και όλα αυτά που διαρκώς επαναλαμβάνω. κάτσε αγάπη λίγο στην ησυχία. κάτσε ήρεμα, να κλείσεις τα μάτια σου, να μείνεις με τον εαυτό σου. να χαλαρώσεις. εσύ και το σώμα σου. εσύ και το μυαλό σου. κάτσε λίγο – που όλο τρέχεις τρέχεις τρέχεις και η ζωή περνα σα χείμαρρος κι όλο δεν προλαβαίνεις…

Και όλα πλέον τα έχεις μάθει, τα έχεις δει, τα έχεις ταξιδέψει, τα έχεις νοιώσει, τα χεις γευτεί, τα έχεις κουβεντιάσει, τα έχεις δουλέψει, τα χεις εξερευνήσει. Όλα, εκτός απ’ τα υπόγεια του νου. Γιατί στον πρώτο και στον δεύτερο και στην ταράτσα, θα σου πω, του νου σου του επεξεργαστικού, έχεις πάει. Και τα επιτεύγματα τα διανοητικά, η πολύπλοκη δουλειά σου, οι υπολογισμοί σου, οι λίστες σου, τα πονήματά σου – όλα περίπλοκα και αξιοθαύμαστα και η θέα απ’την ταράτσα είναι σίγουρα εντυπωσιακή. Αλλά τα υπόγεια του νου φαίνεται να είναι πολλά και τα θεμέλια της ύπαρξής γερά ΓΕΡΑ. εκεί η θέα είναι μόνο προς τα μέσα και φαίνεται -σε μένα τουλάχιστον- ότι αυτή η οπτική, αυτή η κατάβαση στα ενδότερα προσφέρει μια αγαλλίαση ασύγκριτη.

το τρελό με την υπερ-δύναμη αυτή είναι ότι δεν είναι κάτι που κάνεις, αλλά κάτι που δεν κάνεις. δεν είναι υπερ-δύναμη η τεχνική, γιατί αυτό είναι πειθαρχία και ένα-δύο-τρία. δεν είναι υπερ-δύναμη η τρελή εμπειρία που περιγράφω πάνω γιατί δεν το κανα εγώ αυτό. αυτό συνέβη. δεν είχα κανέναν έλεγχο.

η υπερ-δύναμη είναι η άφεση στο τώρα. όταν αφεθούμε στη στιγμή τα πιο μαγικά πράγματα συμβαίνουν. αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να καλλιεργήσουμε την αυτοσυγκέντρωσή μας διότι θέλει τρομακτική δύναμη να είσαι βιδωμένος στη στιγμή. όσο ο χρόνος περνα έσυ να γυρνάς με τη φορά εκείνη που σε βιδώνει μέσα στο τώρα απαρασάλευτα. εκει. γειωμένος όσο δεν πάει.

κανναβινοειδή, ελ εσ ντι,  αμφεταμίνες, μεθαμφεταμίνες, ψιλοκυβίνη (μανιτάρια), κοκαίνη, mdma (έκσταση), κεταμίνη, ghb, 2cb, dmt και ίσως άλλα που ξεχνάω… τα έχω δοκιμάσει όλα ως γνήσιος ψυχοναύτης.

“Η ψυχοναυτική ή αλλιώς ψυχοναυσιπλοΐα, είναι η εξερεύνηση του εσώτερου εαυτού και των διαφόρων υφών της αντίληψης μιας ή περισσότερων «πραγματικοτήτων», είτε με την χρήση τεχνικών διαλογισμού και αυτοσυγκέντρωσης, είτε με την χρήση ψυχοδηλωτικών ουσιών.

Το άτομο που χρησιμοποιεί αυτές τις τεχνικές για την επίτευξη διαφοροποιημένων καταστάσεων συνείδησης και την εξερεύνηση του ανθρώπινου νου, της ψυχής και της συνείδησης, για πνευματικούς, θρησκευτικούς, επιστημονικούς, ερευνητικούς λόγους, ονομάζεται ψυχοναύτης (αγγλ. psychonaut και psychenaut). Στην ουσία, ένας «ναύτης της ψυχής».”

Κανένα απο αυτά τα ναρκωτικά, μεμονομένα ή συνδυαστικά, δεν έφτασε την ένταση της εμπειρίας εκείνης. μόνος, ακίνητος, σιωπηλός.

άφεση και ένωση με το Όλο. 
είναι δυνατόν  ✅
είναι ΔΥΝΑΤΟ 💪🏽

και όσο ενδιαφέρον κι αν έχουν τα ναρκωτικά, δεν είναι καραμέλες. ακόμα κι εγώ που στην πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν τα παίρνω για πλάκα, αλλά ψυχοθεραπευτικά, αναγνωρίζω ότι είναι ένα σορτκατ. έχουνε λόγο ύπαρξης, αλλά η χρήση τους δεν είναι εκ των ων ουκ ανευ. 

Η Τεχνική, λοιπόν, πραγματικά μου άλλαξε τη ζωή. με έκανε να θέλω αυτό που είναι καλό για μένα. με γείωσε.

με εμαθε ότι το κυνήγι της χαράς είναι μάταιο και μόνο η διαρκής υποβόσκουσα ηρεμία, ανακουφίζει. με έμαθε να ελέγχω τα συναισθήματά μου, με έμαθε να συγχωρώ. μου χάρισε απίστευτη διαύγεια και αυτοσυγκέντρωση. μου έδωσε μια αξεπέραστη σιγουριά και αυτοπεποίθηση. μου έμαθε να παρατηρώ ό,τι συμβαίνει και να το ζω έτσι απλά. όμως, το πιο σημαντικό, ίσως, είναι ότι εκμηδένησε την υπαρξιακή μου ανασφάλεια. Ό,ΤΙ και να συμβεί πλέον στη ζωή μου, ξέρω ότι έχω την Τεχνική στη φαρέτρα μου. και πλέον, για να είμαι ειλικρινής, μετά από 4μιση χρόνια, δε χρησιμοποιώ τόσο την Τεχνική, παρά σπανιότατα. Όταν κάθομαι σταυροπόδι μπαίνω “κατευθείαν” σε mode και ό,τι είναι να γίνει, γίνεται. όπως έλεγε και ο τσάνταρας if someone is telling you that he is meditating, she is lying. meditation you don’t do – meditation happens.

το αρνητικό είναι ότι έχοντας αυτό το βίωμα, αλλά κυρίως έχοντας αυτή τη γνώση, λέω ΚΡΙΜΑΡΕΦΙΛΕΚΡΙΜΑ βλέποντας τον κόσμο να ταλαιπωρείται.. όχι για όποιον κι όποιον.. κυρίως για τους κοντινούς μου.. φίλους, συγγενείς, γνωστούς… στενοχωριέμαι να βλέπω ανθρώπους να ταλαιπωρούνται ή -έστω, να μην πετάνε!- γιατί δεν έχουνε τη μέθοδο…. ΠΑΙΔΙΑΑΑαααΑΑΑ εδώ είναι.. να τη..

μέσα σου είναι η λύση. κάνε λίγη ησυχία να την ακούσεις. κι αν δεν μπορείς να πας εκεί να κάτσεις 10 μέρες. κάνε από το ίντερνετ, κάτι. ή απλά κάτσε ήρεμος 10 λεπτά τη μέρα και μην κάνεις τίποτα. κάτσε αναπαυτικά, παρατήρησε -χωρίς να κρίνεις- τη σκέψη σου, το σώμα σου. ηρέμησε. be. just be for a little bit.

Και υπάρχει κι άλλο.. έχουμε κι άλλες υπερ-δυνάμεις – πράγματα που δεν ξέραμε ότι μπορούμε να κάνουμε.. με τον νου, αλλά και με το σώμα… είναι τρελό !

το θέμα βέβαια δεν είναι καμία υπερ-δύναμη…το λέω έτσι για να το πουλήσω… μιας και δεν καταλαβαίνω πως γίνεται κάποιος να είναι τόσο ελάχιστα ενδιαφερόμενος για το… παραπέρα….
με ξεπερνάει!

Το 10ήμερο σεμινάριο που έκανα στην Νότια Αφρική λέγεται Διαλογισμός Βιπάσανα και υπάρχουν αντίστοιχα κέντρα σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου. Όπως κάθε τι πραγματικά ανεκτίμητο, δεν έχει τιμή. Όποιος θέλει συνεισφέρει με μορφή δωρεάς μετά το πέρας τους σεμιναρίου. εγώ δεν έδωσα τίποτα, αλλά πήγα εθελοντικά και βοήθησα σε ένα άλλο σεμινάριο.

Κατά τη διάρκεια του 10ήμερου απαγορεύεται η ομιλία, τα κινητά, η μουσική, τα βιβλία, τα γραψίματα και συνίσταται η αποφυγή βλεμματικής επαφής. 3 ώρες διαλογισμού τη μέρα είναι υποχρεωτικές και 8 προαιρετικές. εγώ τις έκανα όλες διότι είχα πάει φουλ περίεργος να δω τι παίζει. δεν το μετανιωσα. σου δίνουν φαγητό (απίστευτο! χορτοφαγικό), έχεις το δικό σου δωμάτιο και γενικά προσπαθείς να συγκεντρωθείς σε αυτό που συμβαίνει χωρίς περισπάσεις.

Στην Ελλάδα το κέντρο είναι εδώ https://gr.dhamma.org/

και κάτι από τον αγαπημένο σαμ. το βρήκα ΑΦΟΥ!!! είχα γράψει το ποστ.