Four-on-the-floor

Μία υπέρτατη χορευτική -και όχι μόνο- βραδιά προστέθηκε προχτές στη σειρά αυτών των ανυπέρβλητων ρυθμικών βραδιών διονυσιακής μέθεξης, που έρχονται πάντα να μου υπενθυμίσουν το Υπερπέραν σκέλος της Εμπειρίας. Υπάρχει κι άλλο!

Four-on-the-floor
Το beat και το σώμα της
o πιο γνήσια ορθόδοξος
ο πιο γνήσια καθολικός
ο πιο γνήσια διαμαρτυρόμενος
ναός του Χριστιανισμού της Ανθρωπότητας 
είναι στο Βερολίνο.
	πέφτει το Τείχος, τα σπάει ο ήχος, την κάνει ο στίχος
	ουντζ ουντζ ουντζ ουντζ 
	όλοι μαζί μάτια κλειστά προς εύρεση νοήματος
	ελάχιστος κοινός παρονομαστής
	τα σώματά τους και 
		από τα βάθη της συλλογικής προϊστορίας της σαβάνας
		ως τα σκοτάδια της προσωπικής προϊστορίας στην 
		κοιλιά της μάνας
	ο ΡΥΘΜΟΣ

Τριήμερη Πανήγυρις του Αγίου Πνεύματος
και του Αγίου Σώματος - non stop - Παρασκευή βράδυ με Δευτέρα πρωί, κι εγώ εκεί 17 ώρες ασταμάτητης χορευτικής συν-κίνησης. Εκεί, έμπλεος χαράς και πληρότητας παρά το τραχύ της πραγματικότητας. Εκεί, ολόκληρος ψυχή τε και σώματι στο υψηλότερο σημείο του ανθρώπινου πολιτισμού σήμερα απολαμβάνω τη θέα, ενεός και ά-νους Δε χωράει λογική στην τόση αυτοπαράδοση - είν' ενάντια στην πιο ορμέμφυτη ροπή για αυτοσυντήρηση - Δεν πάω να καταλάβω - πάω να μεταλάβω! Ω Θεία Κοινωνία η Μουσική από ιέρεια προσφερόμενη στα decks με Ηχείο «κοινό ποτήριο»! Ω αέρα και σωμάτων δονητή, εξ ου η θεία αρμονία εκπορεύεται! Ω four-on-the-floor, kick-snare-hat-clap! Ω Θεία Κοινωνία η Μουσική χορευτική ηλεκτρονική στα ίδια bpm της καρδιάς μου εορτάζουσας! «Φάρμακο αθανασίας» γιατρεύει τις υπάρξεις μας ενώ χαράζει την απόκοσμη έντασή μας σε όση αιωνιότητα χωρά η συλλογική μας μνήμη. Four-on-the-floor, ω Θεία Τερψιχόρη! Γυμνόστηθη, αλαλάζουσα, εν εκστάσει - ω! Θεία Κοινωνία τα υγρά σου - με πωρώνουν με λυτρώνουν κι αθανασία ο έρωτας που εξέθρεψε η στιγμή της ηδονής και φώλιασε στα μάτια σoυ Ω Θεία Λειτουργία! Ημίγυμνα σώματα και γυμνές ψυχές όλες λικνίζονται αβίαστα στην πιο ιερή και σύγχρονη δραματουργία αναζητώντας την κάθαρση μ' όλη την τραγικότητα που ενέχει το να 'σαι ο ίδιος ο Χορός σε χορό που δεν έχει καν βήματα στη Ροή αφηνόμαστε, τώρα - κι εγώ Χορηγὸς ;! - Η-ροη-κή Έξοδος του Μεσονυχτίου Δυνάστης ο ίδιος ο εαυτός εμείς προς την Ελευθερία χωρίς (από Μηχανής) Θεό four-on-the-floor και μπαίνω σε τρανς - τον ρευστό χρόνο στην επανάληψη του μπιτ ορίζω - ενσωματώνω Συντονίζομαι αυτοσχεδιάζω εκφράζομαι ιδρώνω ασθμαίνω συγχρωτίζομαι με τους συμπροσκυνητές μου συγχρονίζομαι με τη μουσική που ταρακουνάει ηλεκτρονικώς την ύπαρξη μου μέχρι τα μύχια που ταράζει συθέμελα όσα ήξερα - παράφορη ευφορία - τ' αδειάζει όλα και τα γεμίζει με χαρά με ένταση με ΑΓΑΠΗ ηλεκτρισμένη - ναι, με Αγάπη! κι εκεί που η μουσική κορυφώνει, όλοι κορυφώνουν κι εγώ μαζί και το ζούμε παρέα στην πιο ιερή κι άγια οργανική αυθόρμητα εκφραστική ένωση ψυχών και σωμάτων. Κι εκεί που η μουσική κορυφώνει, ανατριχιάζουμε όλοι μαζί και πάνω στο ντροπ χύνουμε ταυτόχρονα τον ιδρώτα μας στο πιο ξεσαλωτικό ΤΙΝΑΓΜΑ που προσφέρει ο πιο συγχρονισμένος συλλογικός υπαρξιακός οργασμός!

της ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ !

σ ε σ λ ό ο υ μ ό σ ι ο ν α ι θ έ ρ ι ο ς ί π τ α μ α ι
στον μετεωρισμό του αναφούς
ταύρος μαινόμενος μα σεβόμενος ίσταμαι
στον αστερισμό του ασαφούς

τι κάνουμε τώρα με τόση ελευθερία ;

– ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΤΖΕΡΑΡΝΤΟ, ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΟΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ??
– ΧΑΧΑΧΑXΑ AΝΤΖΕΛΟ! ΦΙΛ ΣΠΑΣ!! ΦΙΛ ΣΠΑΣ!!

φίλε τα σπας, ακούω κι
αφήνομαι
να το ζήσω όπως μου πρέπει
άπειρος μεν, έμπυρος δε   
φιλάω το ντανςφλορ και πάλι, με τις πατούσες μου
καινός ! κενός ! κε νο τίο κε νο – κόμο πουεδε σερ !?

where there is no judgment
where sex, class, color do not matter
where i can wear whatever i want (or nothing at all)
where all drugs need prescription by yourself
εκεί που δεν ντρέπομαι να χορέψω όπως μου βγαίνει
εκεί που γιορτάζεται πας σεξουαλικός προσανατολισμός
εκεί που πάσα σεξουαλική αλληλεπίδραση επιτρέπεται 
εκεί που μπορώ να ίμε εγό και κανείς να μη με διορθώσει

ως προϋποθέσεις για μια ελευθερία που πραγματώνεται διονυσιακά, μυστηριακά, παραληρηματικά, απελευθερωτικά, ΕΚΣΤΑΤΙΚΑ baby yeahh!
μέχρι τέλους και τελείωσης !

BERGHAIN, KITKAT, RENATE
οι Εκκλησίες του σήμερα!
όντως σωτήριες και λυτρωτικές
και Άγιος Πέτρος πόρτα να σε κρίνει
ταπείνωση κι εξομολόγηση – 3 ώρες στην ουρά να τουρτουρίζεις
θα σε δεχτεί σα δει πως ξέρεις ότι το αξίζεις
ότι την ελευθερία που δικαιούσαι, αναζητάς!
ότι ποθείς τον παράδεισο όχι ως ζητιάνος,
αλλά ως άξιο μέλος ενσάρκωσης της αχαλίνωτης ελευθερίας. 
Θέλει σπίθα στο μάτι – όχι παρακάλια.
Τότε ναι, μάλιστα!

Εκεί!
Σε αναζήτηση του Yπερβατικού!
Oλόκληρος ψυχή τε και σώματι
στο υψηλότερο σημείο του ανθρώπινου πολιτισμού σήμερα !
Tι τιμή, τι χαρά, τι γιορτή!

Εις το όνομα του Ρυθμού, του Χορού και του Αγίου Σώματος
Ι ‘m in!
🙏🏾

Τζεράρντο

A. 17 ώρες ασταμάτητης κυριολεκτικά κίνησης = χορού – έπρεπε να κάθομαι στην τουαλέτα γιατί αλλιώς τα κατουρούσα όλα, αδυνατώντας να σταματήσω, έστω και γι αυτό το λίγο. Έκανα μια εβδομάδα μετά για να περπατήσω κανονικά.
B. τι άνετο και απελευθερωτικό να είσαι σε κλαμπ και να χορεύεις μόνο με το εσώρουχο.
Γ. τι τέλειο να σου παίρνουνε το κινητό στην είσοδο!
Δ. φιλ σπας = viel spass = απόλαυσέ το, have fun (κυρ. “Πολύ πλάκα”) , κε νο τιο κε νο – κόμο πουέδε σερ = que no tío que no, como puede ser = όχι ρε συ, πώς γίνεται!?!?!
Ε. “στον μετεωρισμό του αναφούς” του Γιανναρά, δεν το βαλα σε εισαγωγικά για να μη χαλάσω τη ροή
Στ. και θα μου πεις “καλά, υπερβάλεις λίγο, θεωρώντας τα συγκεκριμένα κλαμπ του Βερολίνου το υψηλότερο σημείο του ανθρώπινου πολιτισμού σημερα” – και θα σου πω το σκέφτομαι ως εξής “έχουν και τα νοσοκομεία την ιερότητά τους, και οι αποστολές των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, και τα πλοία που σώζουν μετανάστες (και τα εργαστήρια της ASML ακόμα). Όλα αυτά είναι ιερά, ναι . αλλά αυτά είναι… φυσιολογικά – θέλω να πω το να νοιάζεσαι για αυτόν που έχει ανάγκη ή αδικείται ειναι λογικό, βγάζει νόημα. Η απόλυτη ελευθερία, η μηδενική κατάκριση, η άνευ όρων αυτοπαράδοση (ως απόλυτα απαραίτητη προϋπόθεση αληθινού χορού) είναι πέρα από τη λογική – είναι υπέρλογη 😉 . Και δε μιλάμε για μια συνθήκη που καλώ κάποιους στο σπίτι μου και κάνουμε φασούλα. Μιλάμε για κάτι που πλέον είναι institutionalized. Η αστυνομία το ξέρει και το αφήνει, χωρίς να τα παίρνει (όπως γίνεται σε άλλες χώρες που υπάρχει ανοχή) – εδώ το ξέρουν και το επιτρέπουν διότι αναγνωρίζουν την αξία του και την εξέλιξη αυτής της πραγματικότητας από την πτώση του Τείχους και μετά. Έτσι νομίζω εγώ δηλαδή 🙂 και το νομίζω γιατί είναι άπειρα τα κλαμπς στο Βερολίνο που μέσα γίνονται παρανομίες – αποκλείεται όλοι να λαδώνουν. κι επίσης δε γίνεται για τους τουρίστες γιατί αν είσαι τουρίστας μπαίνεις ακόμα πιο δύσκολα!
Ζ. Πέφτει το Τείχος, τα σπάει ο ήχος, την κάνει ο στίχος”” – ενδεικτικά για όποιον ενδιαφέρεται να μελετήσει περαιτέρω 1, 2, 3

Η. Four-on-the-floor

https://m.youtube.com/watch?v=AYu_kak6lyE&feature=youtu.be

Θ. τι είναι το ντροπ?

We all want to have fun together so: Take care of one another ! πρώτο βάζουν το να προσέχουμε ο ένας τον άλλον. (και πας να μπεις σε μια εκκλησία κανονική και το πρώτο που έχουν απέξω ειναι “κλείσε το κινητό” ή “δεν μπαίνεις χωρίς φούστα”) λέω εγώ τώρα

Γκουγκλάρω “η φιλοσοφία της ηλεκτρονικής μουσικής”, 2ο αποτέλεσμα μιλά για Βερολίνο
γκουγκλάρω “clubs as sacred” – 3o αποτέλεσμα μιλά για Βερολίνο

Dedicated to Gerardo, Uwe, Julie and Laura

Τέλος και τω ΒΕΡΟΛΙΝΩ δόξα!

Mirror Ball on Facebook 14.0

28/6/22

Amper Alert !

Τεσσεράμισι μέρες χωρίς ίντερνετ.

Amper Alert !

Γίνεται να βρεθείς αν δε χαθείς πρώτα; 
Πόση παραπάνω ενέργεια απαιτεί μια ουσιαστική ενδοσκόπηση μέσα στο αστικό τεχνολογικό ιντερνετικό πλαίσιο ;

Πόση; 😋

Με τον ίδιο αυτοματισμό που τα βρέφη γλαρώνουν με συγκεκριμένους ήχους, χαλαρώνει και η ύπαρξη όταν είναι στη φύση. 
Η ιδιοσυχνότητα μας συντονίζεται με την παγκόσμια ιδιοσυχνότητα της Φύσεως.
Να ναι τα ανέμελα πουλάκια; να ναι τα ακούραστα τζιτζίκια; να ναι οι φωτοφόρες πυγολαμπίδες; Μην είναι το αέναο ποτάμι;
Θα ναι τα κατακόρυφα τα δέντρα!
..ή μήπως τα οριζόντια κλαδια; 🤔
Σαν άλλος ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας, ξαπλωμένος στο πιο φυσικό πάπλωμα από βρύα και λειχήνες, κοιτάζω πάνω και παρατηρώ τον από φουτουριστική ταινία εναέριο χώρο. Όλος κατειλημμένος από όλων των λογιών τα πετούμενα, τόσο μα τόσο τακτικά κι οργανικά οργανωμένα! Ζουζουνάκια όλα μαζί τσιλάρουν εναέρια στον ίδιο χωρο, κάτι γιγάντια ελικοπτερακια μόνα τους παραπάνω κόβουν βόλτες, μικρά μικρά μυγάκια ούτε που ξέρουν πού πάνε, πεταλούδες απλά περνάνε - δεν περιφέρονται, μέλισσες με γυροφέρνουν γιατί το λαδάκι για τα μούσια μοσχοβολάει - δεν είμαι λουλούδι βρε! Μικρά πουλάκια ψηλά ψηλά ψάχνουν ταίρι μελωδικώς - καλά να 'ναι... Στο προσεκτικό αυτί ένα βουητό ασταμάτητο παίζει  κι είναι ο ήχος όλων αυτών των φτερών διαφορετικών μεγεθών και σχημάτων - όλα να τελούνε 
τη μία και πανίερη
από αρχαιοτάτων χρόνων ποθητή και
από των δεινοσαύρων την εποχή εξελισσόμενη,
τη μόνη τόσο έξοχα απεικονίζουσα την ελευθερία,
τη μόνη αληθώς πραγματούμενη ανθρωπίνως σε όνειρα, μα και σε κινητά, 
λειτουργία της πτήσης
Μαγευτικό !
Αιθέριο !
Να ‘ναι η τροφοδοτούσα φωτιά ;
Να ναι η γλυκειά αυγη ; Να ναι η παχιά σκιά της φυλωσιάς ή ο καυτός ήλιος του ξέφωτου ; Οι καρακάξες πάπιες ή   
ή μήπως οι αριστοκρατικοί κύκνοι;

Επί γης λοιπόν κοιτάω ψηλά κι αναρωτιέμαι τι να ναι αυτό που προσδίδει τόση μαγεία στη φύση και τόση ηρεμία μέσα μου..

Σίγουρα δεν είναι τα αιμοβόρα προβοσκιδοφόρα όπως τα πολυπληθή και πάντα συνεπή στο ραντεβού τους, κουνούπια και κάτι αλλά μικράκια

αραχνοειδή

που με έχουν κάνει σουρωτηρι. Αυτά με εκνευρίζουν!

Δεθελωντής αιμοδότης 💉

(με το αστείο γελάω, όχι με την κατάσταση)

Α δε σας το πα! Έπαιξα το πρώτο μου τραγούδι στην κιθάρα. Είναι το πρώτο τραγούδι που παίζω γενικά – και είναι και δικό μου. Είναι αυτό που έγραψα με αφορμή  τη Ναόμι, αλλά είχα στο μυαλό μου και τον Ούβε και την Αλεξάνδρα και άλλους και άλλες.. και η μουσική απλά μου ήρθε. Γαμάτο ; Δεν είχα στο μυαλό μου να γράψω κάτι σαν τραγούδι. Απλά έπιασα την κιθάρα εδώ στο δάσος μεταξύ τίποτα και τίποτα και βγήκε κάτι. Παρθενογένεση;

Το αποτέλεσμα είναι… ημιτελές χαχαχα.. δεν μπόρεσα να διατηρησω σταθερό το strumming pattern γιατί ακόμα με δυσκολεύει να παίζω και να τραγουδάω ταυτόχρονα (φαντάζει αδύνατο).

Αλλά δεν έχει μεγάλη σημασία. Σημασία έχει να με εκφράζει όσο πιο πολύ γίνεται. Αυτό είναι το κριτήριο και σε αυτό το επίπεδο είμαι ευχαριστημένος.

Τα λόγια μπορείτε (?) να τα βρείτε στην ομότιτλη ανάρτηση.

Και βίντεο κλιπ παρακαλώ, όχι αστεία. Είδατε σκηνικά; Έκλεισα ένα ολόκληρο δεντροσπιτόδασος για τα γυρίσματα 🤣🤣. Έφυγα από τον ποταμό. Είπα θα παω κάπου χωρίς πολλά γρασιδια και μπλεξίματα. Βραδιαζε. Πήγα να χωθώ δύο φορές για να κατασκήνωσω και τελικά το μετάνιωσα και συνέχισα. Είπα από μέσα μου “θα βρεις το τελειο μέρος. Συνέχισε! Φαντάσου το! Σε περιμένει! ” Για άλλη μια φορά η πραγματικότητα είναι πιο φανταστική από τη φαντασία μου. Βρήκα αυτόν τον παράδεισο !

ενδεικτικό της ποιότητας και του επιπέδου του πολιτισμού όταν και η ANTIFA, μες στο δάσος (!!) έχουν στην είσοδο ταμπέλα που λέει να φοράμε μάσκα και να τηρούμε την απόσταση (+να ρωτάμε τον άλλον για να τον φωτογραφήσουμε)..  νταξει…. ❤️❤️

Και λίγο ακόμα από Amper

Food and food for thought

Σπουδή στη σιωπή

Πήρες τα εσώψυχά σου και τα συνέθλιψες εκεί που συντρίβονται οι λέξεις

Πήρα τα δάκρυα σου και τα φίλησα
κι ένιωσα της ψυχής σου τη ζέστη 
και την ένταση του φορτίου που φέρει το ανείπωτο

Πήρα τα δάκρυα σου και τα φύλαξα
βαθεια στο χώμα της ψυχής μου  
να θρέψουν όσα σπειραμε παρέα

Πήρα τα δάκρυα μου και τα πρόσφερα
στις λεωφόρους της γης   
ψυχής ψιχάλες   
κι ανθίζουν ήλιοι 

Σπονδή στη σιωπή 

Berlin – Munich, 742 kms

I stretched myself in every possible way in order to say goodbye to Berlin.
But I left smiley for “some (more) vacation” – haha

Ημέρα 1η – 145 χλμ

Εκδρομή στο Τουνκέν – Χιλή 2017
Βερολίνο – Γερμανία 2022
Πότισε με φίλε να ανθίσω
Φώτισε με ήλιε να Ζήσω!

Η ακρότητα θέλει μέτρο και
το μέτρο μού είναι ψηλαφητό μόνο σαν το διασχίζω
Έφυγα από το Βερολίνο...
Αν δεν έφευγα, θα έμενα τελείως.

Ωηωηωηωωωη

(Ξύπνησα 4μιση το πρωι σήμερα να κάνω κ 13 χλμ με τον Τόμας μου πήγαινε στη δουλειά του . Με είχε φιλοξενήσει στο Σαντιάγο της Χιλής αρχές 2017 και ένας κοινός γνωστός μας από το Σαντιάγο με πέτυχε τυχαία στον δρόμο και με φώναξε εκεί που έκανα ποδήλατο και μου είπε ότι είναι κ ο Τόμας εδωμ δυστυχώς τον είδα μόνο για δύο μέρες)

Ημέρα 2η  – 174 χλμ

Τρώω σα βόδι
Τρέχω σαν ελέφαντας κι
Αντέχω σαν καμήλα ..

Με πιάνει κάτι ψυχαναγκαστικό - θα έλεγα αν δεν το ευχαριστιομουν - και δεν μπορώ να σταματήσω. It s like, in the grand scheme of things I need to move on and speed up in order to keep my balance.

Πάω Μόναχο, μα δε θα μαι μοναχός μου. Πάω να βρω τη Ναόμι από το Καμερούν, που με είχε φιλοξενήσει εκεί για ένα μήνα και τώρα ζει εδώ και προσπαθεί να πάρει χαρτιά πρόσφυγα.
Είμαι
Χ α ρ ο ύ μ ε ν ο ς !

Η Λειψία απαίσια, τουλάχιστον όση είδα. Βρώμικη, μαγαζιά που κάποτε λειτουργούσαν, ακαλαίσθητα γκράφιτι παντού. Μου θύμισαν Ελλάδα την περίοδο της κρίσης. Σε αντίθεση με την πόλη Gera που πέρασα λίγο πριν κατασκηνώσω.. βγαλμένη από παραμύθι !

Τι ξινοί που είναι οι περισσότεροι Γερμανοί που συναντάω. Τους χαιρετάω με ένα νεύμα ή με ένα χαλό ενώ διασταυρωνόμαστε με τα ποδήλατα και πάνω από τους μισούς σκαλώνουν. Τύπου, μου είπε "χαλό" χμμμ.. ωωω.. και δε λένε τίποτα. Χαχαχα
Αλλά επίσης οι περισσότεροι είναι και καλούληδες.. αλλά οι κοινωνικές τους δεξιότητες είναι αδουλευτες. Γενικά τους αγαπώ όμως, έχω καταλήξει. Τους σκέφτομαι σαν κάστρα. Κλειστοί , σοβαροί, στρατηγικά τοποθετημένοι. Θα σου μιλήσουν από το ένα παράθυρο, από το άλλο, από το παραλλο. Κι αυτό θα πάρει καιρό και θα σε τεστάρουν. Όταν όμως ανοίξουν την μεγάλη πόρτα για να μπεις μέσα, θα το εννοούν. Το εκτιμώ αυτό αφάνταστα. Δεν είναι υποκριτές. Ούτε τους νοιωθω διπλωμάτες σαν τους Ελβετούς. Είναι ευθείς, κι ας φαίνεται κάποιες φορές αγενές - δεν είναι.

Αποτι καταλαβαίνω η Γερμανία τώρα βρίσκεται σε κάποιου τύπου υπαρξιακή κρίση. Τα σκατωσαν στους α+β Παγκοσμίους Πολέμους και μετά είχαν για χρόνια ενοχές, αποστασιοποίηση, αναλύσεις, αποδοχή. Και τώρα είναι η μεγαλύτερη δύναμη στην Ευρώπη (Τουλ. Οικονομικά) και πολύ μεγάλη δύναμη στο ΝΑΤΟ. Νοιωθω ότι τα έχουν κάνει πάνω τους με τον πόλεμο στην Ουκρανία. Έχοντας πλέον ιστορική αυτοσυνειδησία και το αίσθημα ευθύνης , δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν. Θέλουν να είναι ειρηνευτική, ισορροπιστικη"", προοδευτική, υπέρ-της-δημοκρατίας δύναμη αλλά τώρα έχει φτάσει το σημείο που πρέπει να παρθούν αποφάσεις για έμπρακτη - πολεμική βοήθεια (με ότι αυτό συνεπάγεται) ή τι ?

Νομίζω αυτό το "ή τι" έχει αφήσει πολλούς αξιωματούχους εδώ άυπνους.

Καληνύχτα 😊
Υγ. Ο 🐘 πάει γρήγορα για τα κιλά του 😂

Ημέρα 3η – 114 χλμ

Ανηφόρες και βροχή από το βράδυ. Πρέπει άμεσα να βρω αδιάβροχη σκηνή. Κοιμήθηκα κάτω από γέφυρα. Είδα ελάφι που διέσχισε τον δρόμο μπροστά μου. Τα Powerbanks δε δουλεύουν, είναι για πέταμα. Να φορτίσω με το ηλιακό δε γίνεται αφού έβρεχε κι όλη μέρα. Είμαι στα ΜακΝτόναλντς τώρα για να χω ίντερνετ και να φορτίσω, και γράφω κιόλας γιατί χτες το βράδυ δεν είχα καθόλου μπαταρία. Χτες πήγα σε καφέ και ζήτησα μπριζα και μου είπαν εδώ δεν είναι για να φορτίζουμε κινητά 😂😂

Ημέρα 4η – 100+

100+ χιλιομετρακια. Σε οτοπόουζ χωρις λόγο το στραβα για κάποια ωρα. Δυστυχώς, διότι έγινα pathfinder για 1 !!!περίπου χιλιόμετρο σε ΠΟΛΥ πυκνή βλάστηση. Και κάπου έπιασα και πάνω από 70 χλμ/Ω νομίζω! Έκανα και 3ωρη στάση για να μιλήσω – και όπως προέκυψε λόγω απουσίας ήλιου, να φορτίσω.  Απολαυστική διαδρομή, αλλά το να βρω κάθε στροφουλα είναι ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΌ. Και 30 χιλιόμετρα παραπάνω να μου λέγανε να κάνω αλλά με σαφή τη διαδρομή θα το προτιμούσα. Σε όλη την Αφρική (εξαιρουμένης της διαδρομής Λουσάκα – Λουάντα) ήταν πιο εύκολο να κάνω ποδήλατο. Ήταν ένας δρόμος, με άσφαλτο κατά 90%, ΕΝΑΣ όμως δρόμος. Ήξερες. Μόνο να βγεις από τις πόλεις ήταν περίπλοκο. Εδώ έχεις 100 δρόμους και δρομάκια και ποδηλατοδρομους και παρατωχωραφόδρομους και ποδηλατοδρομους για ποδήλατα βουνού και δρόμους ασφαλείας των αυτοκινητόδρομων. Άντε να βγάλεις άκρη. Σαν το επιχείρημα κατά του καπιταλισμού που λέει ότι με την πληθώρα των επιλογών (υποτίθεται για την καλύτερη εξυπηρέτηση του ατόμου) ο μέσος καταναλωτής τα χάνει. Πας να πάρεις ψωμι κι έχει χωρίς γλουτένη, βουτυροψωμο γαλατοψωμο πατατοψωμο πολυσπόρο μονοσπορο μαύρο άσπρο μιλάμε δε βγάζεις άκρη.. όλα κομπλέ όμως. Προχωράω και τραγουδάω σαν να μαι βγαλμένος από ταινία. Η ομορφιά εδώ είναι απαράμιλλη. Σήμερα στο δάσος συγχιστηκα για ένα δευτερόλεπτο. Είπα ξεκόλλα στον εαυτό μου πήρα μια ανάσα και το απόλαυσα μέχρι τέλους. Ήταν μαγικό. Κάθε εμπόδιο είναι μια ευκαιρία. Αν αυτό το βιώσουμε βαθειά μπορεί να μας αλλάξει τη ζωή. Μετά η πραγματικότητα χάνει τα πρόσημα (+/-) και αποκτά ορόσημα. Ώ ρε τι έπμαθα εκεί , Ω ρε τι έπμαθα και από κείνον, Ω ρε τι έπμαθα και τότε που… Όλα αλλάζουν αν το πρίσμα είναι η μάθηση. Είναι πραγματικά συγκλονιστικό. Νοιωθω όλη η προσωπική εξάσκηση είναι για να μειώσουμε την ημιζωή των αρνητικών συναισθημάτων. Τόσα μαθαίνουμε στο σχολείο και αλλού και κανείς δε μας λέει πως να κάνουμε πιο γρήγορα το κλικ. Ένα κλικ είναι. Είναι τρελό !

Μπορεί να επαναλαμβάνομαι αλλά δε με νοιάζει κιόλας γιατί αυτό είναι πιο πολύ ημερολογιακό παρά δημόσια κατάθεση.

Ήμουν ένα χρόνο κολλητός με τον Χακαν στην Ελβετία που μεγάλωσε Γερμανία, αλλά από Τούρκους γονεις. Και εδώ πάλι και πάλι το βιώνω με μεγάλη μου θλίψη γιατι τους αγαπώ τους Τούρκους γιατί μοιάζουμε και είναι ψυχάρες.. αλλά τι σκαλωμενοι που είναι οι Τούρκοι εδώ , είναι ασύλληπτο. Σήμερα έδωσα ένα μπουκάλι πλαστικό στο μηχάνημα στο σούπερ μάρκετ και μου έδωσε αποδειξουλα 25 λεπτά που τη δινεις στο ταμειο. Δε θα ξανάπηγαινα σε αυτό το σουπερμάρκετ, το ηξερα , όποτε βγαίνοντας από τον χώρο εκεί της ανακύκλωσης ( στην είσοδο του ΣΜ ), έδωσα την αποδειξουλα σε αυτόν που έμπαινε. Έκανε σα να του έδωσα μαχαιριά ξέρω γω, μια απορία, μια συνοφρυωση – σα να είναι παγίδα. Και κατά πάσα πιθανότητα ήταν Τούρκος. Όποιος έχει ζήσει στη γερμανια ξέρει οτι είναι πολύ εύκολο να καταλάβεις ποιος είναι Τούρκος. Είναι ΑΠΕΙΡΟΙ. και καλά κάνουν, δε με νοιάζει , ούτε με ενοχλεί. Να καταλάβω θέλω γιατί είναι όλοι σκαλωμενοι. Λες και θα τους τη φέρεις , λες και τους υποτιμανε εδώ ή τους φέρονται ρατσιστικά όποτε σαν άμυνα έχουν γκετοποιηθει και έχουν κλειστεί. Δεν ξέρω. Ακόμα δεν έχω καταλάβει.  Την πεφτω. Ήρθα σε στεγαστρο σούπερ μΡκετ γιατί πάλι θα βρέξει, κι έκατσε ρε να πάρει και ήρθε παρά δίπλα Ρώσος φορτηγατζης που τον έπιασε η αστυνομία κάπου και έχει έρθει τώρα και φωναζει στα τηλέφωνα με το αφεντικό του. Επίσης βήχει και φτύνει. Χαχαχχα;αχ. Πήγα με το που ήρθε κΙ τον βρήκα και μου έδειξε την κλήση . Τρελαμενος.. καληνύχτα !

Ημέρα 5η – 172 χλμ

170 χλμ και πίεσα τον εαυτό μου να σταματήσει. Ένοιωθα τέλεια! Στο τέλος το παταγα. Μου Χαν πει για ανηφόρες και απλά ήθελα κι άλλες. [άσχετο, αλλά σχετικό->] Όλα είναι μαθητεία στο να αγαπάμε τον εαυτό μας. Μας διαφεύγει το τι σημαίνει τρώω ιδανικά, κοιμάμαι ιδανικά, κινώ το σώμα μου, παρατηρώ τον νου μου. Νοιώθω υπάρχει τόσο ακόμα να μάθω σε αυτά τα απλά, που δε θέλω να γίνω τίποτα όταν μεγαλώσω (lol) - μόνο να εξασκησω αυτά. Υπάρχει ένα state of mind που ότι με ωφελεί μου βγαίνει αυθόρμητα. Και υπάρχει και ένα state of peacefulness που ότι με ωφελεί φαίνεται ως η πρώτη και μόνη ανάγκη. "Για να είμαι καλά, να μην πονάω" 🙏🏾 
(Το πονάω "" εδώ με την ευρεία έννοια)

Εχτές έβαλα τη σκηνή κάτω από το υπόστεγο που ήταν ο χώρος φόρτωσης της αποθήκης ντου σούπερ μάρκετ. Πολύ έξυπνο ! Το ήξερα ότι υπάρχει η πιθανότητα να έρθει φορτηγό, αλλά το περίμενα το πρωι. Ήρθε 1 παρά και τινάχτηκα σαν ελατήριο από το μπιπ μπιπ της όπισθεν και το φως. Ο τύπος δε σταμάτησε το φορτηγό καθόλου (για να φύγω) πήγαινε εκεί όπισθεν.σα να μη με είχε δει. Αλλά πώς είναι δυνατόν ? Έπιασα σκηνή την πέταξα παρά δίπλα και πάω να πάρω και το ποδήλατο και αυτός εκεί έκανε πίσω Ρεεεεε φωνάζω χαλάρωσε !!!! Σταμάτησε για 2 δευτερόλεπτα ενώ είχα πάρει σηκωτο το ποδήλατο (γιατί θα με πάταγε μιλάμε ) για να το απομακρύνω. Μιλάμε πριν από 15 δευτερόλεπτα κοιμόμουν. Πάω δίπλα του εξηγώ για τη σκηνή για τη βροχή ότι έχασα το πλαστικό κάλυμμα που βάζω από πάνω κλπ κλπ ΕΓΚΑΑΆΛ μου φωνάζει και κατεβαίνει να ξεφορτώσει. Egal σα να λέει ""το ίδιο μου κάνει, αλλά έτσι όπως το πε ήταν σα ""χέστηκα. Μπήκα σκηνή, έκανε 5 λεπτά να με πάρει πάλι ο ύπνος γιατί η καρδιά μου ετρεχε. Μετά πάλι στις 4 ήρθε άλλος και ξεφόρτωνε αλλά δε με απασχόλησε, παρότι -προφανως- με ξύπνησε.

Σήμερα η μέρα ήταν γεμάτη. Τυπακι ονόματι Zoltan from Hungary,bought me food because I was hungry. Ήρθε στο ταμείο μαζί μου και απλά πλήρωσε και τα δικά μου (6 ευρώ). Μετά μιλάγαμε για κάποια ώρα. Είμαι καινγω ποδηλάτης μου λέει και μηχανικός. Σε είδα που το πας τεζα, να προσέχεις μου λέει και μου δείχνει 3 ουλές 30 εκατοστών σε χέρι πόδι και μέση . Βγήκε ένα Volkswagen μου λέει και πήρε σβαρνα. Αηαη λέω ναι ρε συ έχεις δίκιο. Πολύ καλουλης.

Σήμερα είδα δύο ελαφια. Διέσχισα τον δουναβη. Χάρηκα στα χωριά και στις κωμοπόλεις που πήγαιναν οι άνθρωποι με τα καλάθια τους τα πλεκτά στα μαγαζια. Χάρηκα τις κυριουλες 65+ με τα ηλεκτρικά τους ποδήλατα 4000€+ με τα γυαλάκια τους ,τα χαμογελάκια τους, τα κιλακια τους, τις τσαντούλες τους, που πηγαίναν εκδρομή στο δάσος. Κι άλλοι υπέργηροι με τα ορειβατικά μπουτόνς (;) που περπατάνε παντού έτσι. Γνώρισα νεαρό με κουρσιτσα, λιτά φορτωμένο που πήγαινε Γαλλία και θα μπορούσαμε να πούμε πολλά ή τουλάχιστον λίγα παραπάνω αν δε βιαζόταν βιαζόταν. Μου θύμισε τον εαυτό μου στην αρχή (που ακόμα δεν είχα κλείσει τα 26. Κάτι αλλά ωραία διακοσμητικά που κάνουν εξω από κάθε σπίτι που έχει διδυμα, όταν γεννιούνται.

Αύριο θα δω τη Ναόμι, τα τρία της παιδιά και τον άντρα της τον Νταγουις. Είμαι ενθουσιασμένος!

Ημέρα 6η – 30 χλμ

Yes yes yes !

Γερμανία, Ιστορία σημειώσατε Χ

Berlin A

Ήρθα Βερολίνο να βρω το Γιουλάκι,
μα βρήκα τη Julie!
Θεά! Στην υγειά της!

🚀 AD INFINITUM 🚴

QUAM DILIGENTISSIME FIERI

Και λίγο χρώμα..

Ολοκαύτωμα

Εδώ βλέπουμε το λεγόμενο Checkpoint Charlie, έτσι όπως ήταν απο το 1961 μέχρι το 1989 με την πτώση του Τείχους, και έτσι όπως είναι σήμερα. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει κανένας Τσάρλι – ήταν το τρίτο σημείο ελέγχου/περάσματος, οπότε Checkpoint C, το οποίο στο ΝΑΤΟϊκό φωνητικό αλφάβητο (Αlfa, Bravo, Charlie, Delta, Echo…) είναι Charlie. Για όσα χρόνια ήταν διαιρεμένο το Βερολίνο με το Τείχος, ήταν το πιο σημαντικό πέρασμα για τους ξένους και τους Συμμάχους. To θέμα είναι ότι πολλοί από την Ανατολική Γερμανία προσπάθησαν να πανε στη Δυτική από αυτό το πέρασμα και οι περισσότεροι σκοτώνονταν. Όπως επίσης ήταν -όλως παραδόξως- ένα πολύ… “καυτό” σημείο κατά τη διάρκεια του Ψυχρού πολέμου με αποκορύφωμα το 1961 όπου αμερικανικά και σοβιετικά τανκς ήταν απέναντι με αναμένες τις μηχανές, έτοιμα για… 3ο παγκόσμιο.

Κι ένα διάλειμμα..

Kαι πάμε πάλι…

H γιαγιά η Αδαμαντία, ο παππουλάκος, ο μακρινός θείος του μπαμπά, ο Μιχαλάκης με τη στολή και το ακορντεον και οι φίλοι τους από το στρατό… Ε ρε γλέντια !

Αν κάτι έμαθα από τη φυλακή στην Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία είναι ότι οι νέοι της φωτογραφίας θα μπορούσαν να είναι όντως οι συγγενείς μου. Τίποτα απολύτως απάνθρωπο ή κακό, διαφορετικό απο των οικείων μου, δεν είχαν οι νέοι αυτοί που το πρωί σκοτώνανε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και το βράδυ γλεντούσαν. ‘Ετσι είμαστε όλοι και είναι θέμα πλαισίου και ερεθισμάτων το αν θα παρεκτραπούμε και πόσο.. Είμαστε όλοι Hitler και Himmler και Heydrich… και όσο κι αν καταδικάζω τις πράξεις τους, εν τέλει, δεν έχω τίποτα προσωπικό μαζί τους – αν μπορώ να το πω έτσι. Ίσως να είναι χειρότερο ότι είμαστε επίσης Albert Speer – ακόμα χειρότερο, ως υποκριτικό.

Και τους λυπάμαι, κατά κάποιον τρόπο, όλους τους συγχρονους γερμανούς που κυκλοφορούν με αυτόν τον κόμπο στο στομάχι λες και φέρουν την ευθύνη για τις πράξεις των προγόνων τους. Ο ίδιος παραλογισμός με τον Έλληνα που νοιώθει περήφανος απόγονος του Σωκράτη και του Πλάτωνα..

Έτσι, έτσι ακριβώς… Και είμαστε όλοι August Landmesser, επίσης! Εργάτης στα ναυπηγεία Blohm+Voss στο Αμβούργο. Έτυχε να ερωτευτεί την Irma Eckler, που ήταν Εβραία.

WHY ?

Από το τείχος του Trump, μέχρι το Τείχος του Βερολίνου μέχρι το τείχος των κυμάτων που χωρίζει την Αφρική με την Ευρώπη… Η απάντηση στο ΓΙΑΤΙ της φωτογραφίας στο βίντεο από κάτω, στο 21:30.

High Hitler

He nose

best pep talks, plays
need for speed
on a keta diet
for the brain
reign, no restrain – it’s insane
Whole in the hole baby
All-in !
fallin’
from really high
seems like flying
but it’s falling
and failing to C
is failing to B
A!
Wake up!
sleep!
wake up!
Let’s put
high Hitler
in a Concentration camp
focus and work
towards real freedom
we need the mirror vertical
high on life baby
we need the mirror clean
high on YOU!

Utrecht – Berlin | 5 days – 702 kms

5.5.2022 – 104 χλμ

Μυρωδια δάσους. Πούσια για στρώμα. Σήμερα ο πιο δύσκολος αποχαιρετισμός από το 15 που έφυγα. Είμαι πολύ χαρούμενος και ευγνωμων και γεμάτος αγάπη, αλλά έχω μια φοβερή στενοχώρια από το πρωί που ξύπνησα και μετά που άφησα την Αγγελική. Εντονη λύπη υπαρξιακή.

Πάω προς Βερολίνο να βρω την άλλη μου ξαδέρφη τη Γιούλη. Η διαδρομή σήμερα ήταν απερίγραπτη. Κυλαγα εύκολα , όλα εν τάξει. Ήμουν με ακουστικα όλη την ώρα . Άκουγα νατυ πελουσο για παρηγοριά.

🙏

6.5.2022 -169 χλμ

Τα πουλάκια χτες το βράδυ μα και το χάραμα ήταν σκέτη απόλαυση. Αμέτρητα – σα συναυλία. Το πρωί ξύπνησα από τις 5μιση και δε νυσταζα. Χτες επίσης δε με πήρε ο ύπνος μέχρι αργά. Σήμερα, I cycled my way through sadness.. έβαλα ακουστικάκια και παρά τη στενοχώρια μου, μπήκα στον αυτόματο πιλότο κουνώντας τα πόδια μου. Η φύση είναι τρελα και η ανοιξιάτικη δράση με παρηγόρησε σήμερα. Έφαγα μια αστεία τούμπα, διότι το χωρίς χέρια σε αυτό το ποδήλατο είναι πολύ δύσκολο, μιας και έχω τόσα πράγματα πάνω και το ποδήλατο ειναι λεπτεπίλεπτο με τα πιο λεπτά λαστιχακια. Μ σταματησε κι η αστυνομία γιατί λέει ήμουν σε δρόμο που δεν επιτρέπονται ποδήλατα και έπρεπε να κάνω μια ταρζανια σε ένα φράχτη για να περάσω στον άλλο δρόμο. Όλα κομπλέ. Μίλησα με 2-3 ηλικιωμένους που με ρώτησαν με ενθουσιασμό πού πάω και τι κάνω. Τι καλουληδες. Και οι Ολλανδοί, τους συμπαθησα απειρα. Πανάκριβα εξοχικά γενικά , στη Γερμανία κυρίως, και στην αρχή της μέρας είδα πολλά εορταστικά που είχαν οι Ολλανδοί στον δρόμο σχετικά με την εθνική εορτή τους ; Και βοήθεια που δέχτηκαν στον βππ? Γιατί είδα πολλές σημαίες καναδικές και αμερικανικές και σακιά που κρεμόντουσαν από ομπρέλες (αλεξίπτωτα) που γράφαν BREAD ή BEANS. Πάλι χάνω αέρα στην πίσω ρόδα ! Ιγκχχ

7.5.2022 – 147 χλμ

Χώμα είμαι τελείως.. στόμαχι δεν κατεβάζει τίποτα. Πήγα δύο φορές να βγάλω ότι δεν είχα φάει. Δεν τρώω και παρόλο που ο δρόμος είναι οκ και ο άνεμος οκ , δεν τραβάω άνετα. Και αφορητος πονοκέφαλος μέχρι τις 12. Πήγα κ πήρα παρακεταμόλη, κάτι που το κάνω πολύ σπάνια, αλλά δεν την πάλευα με τίποτα. Σίγουρα μερος του προβλήματος είναι η ηλιαση που έπαθα από τις δύο πρώτες μέρες. Αυτό και η ψυχολογική μου κατάσταση.

Χτες το βράδυ παιζαν ελάφια ή αγριογούρουνα στο δάσος και κοντά στη σκηνή ένα. Ή άλλο ζώο δεν ξερω. Οι ήχοι ήταν περιοδικοί και ήταν σαν παρατεταμένο γουρουνητό (υπάρχει αυτή η λέξη?)

Αγχώθηκα, προφανώς, αλλά ηλπισα να μη βρει τη σκηνή. Θυμήθηκα τα γουρούνια που είχε ο φίλος του κολοραδο στο σζαπάγιο στο Εκουαδόρ. που είχε ξεχάσει να τα ταΐσει και όταν πήγαμε εκεί ήταν ξεκάθαρο ότι αν δεν είχαν φράχτη θα έτρωγαν εμάς. Μιλάμε για υπαρξιακή πεινα τα γουρούνια. Είχα σοκαριστεί, και τώρα σκεφτόμουν έχε γούστο να είναι γορουνια και δη να πεινάνε.Και να ακούς και τις πατημασιές και όλη την κίνηση μέσα στο δάσος βραδιάτικα τόσο καθαρά. Έβγαλα χέρι έξω από τη σκηνή και πέταξα το νεσεσερ μου που έχει αποσμητικο και οδοντόκρεμα. Έχε γούστο λέω να μου φέρει τη μύτη του εδώ και να ρουθουνιζει μέχρι να σκίσει τη σκηνή ή δεν ξέρω και γω τι. Όλα καλά τελικά και κοιμήθηκα σούπερ.

Σήμερα πιέστηκα. Το λάστιχο το πίσω καπουτ σε τόσα σημεία που πίεζα το λάστιχο όπως κανουμε για να τσεκαρουμε την πιεση και έβαζα λίγο παραπάνω δύναμη και έφευγε ο αέρας από όπου και να πίεζα.. χαχαχα. Μαγικό αυτό το υγρό μέσα που πάει και βουλώνει τις τρυπούλες . Σήμερα όμως έκατσα και το άλλαξα. Δεν ήθελα να το κάνω γιατί βαριέμαι άπειρα ΚΑΙ επίσης ήταν πολύ δύσκολο. Γιατί ; Διότι στον άξονα που διατρέχει το κέντρο της ρόδας έπρεπε να βάλω και τη σχάρα και τον πλαγιοστατη και ένα άλλο απαραίτητο παξιμαδακι για να κλείνει ένα κενό. Με λίγα λόγια, πολύ δουλειά.

Επίσης προς το τέλος έπιασε βροχή. Έπρεπε να βγάλω βάλω αδιάβροχα σε μενα κ στην κιθάρα. Πλάκα είχε αλλά στη φάση που ειμαι δεν είμαι για πολλά. Και έπρεπε να κόψει κάποια στιγμή για να στήσω σκηνουλα. Όλα κομπλέ τελικά αν κ ταλαιπωρήθηκα λίγο.

Στα θετικά, τοπία μουσική και άσκηση είναι τα πιο ευεργετικά. Για κάποιες στιγμές. Την πέφτω

8.5.2022 – 151 χλμ

Ωηωηηηη….

Ξεκινάω από τα χτεσινό βραδινά. Πάλι ήχοι στο δάσος. Γκουγκλαρα αν παίζουν αρκούδες και δεν παιζαν όποτε είπα ό,τι και να είναι είσαι στο σπίτι του, οπότε τουμπεκί. Ο,τι ήταν με ακούμπησε τη σκηνή στο πλάι. Ενόσω πλησίαζε ο μικρος τυμπανιστής ήταν στην θέση της καρδιάς και έδινε πίεση στα 140 bpm τουλ. Τινάχτηκα με το άγγιγμα του κι έφυγε.

Από 7 μέχρι 13:00 δεν είχα φάει τίποτα και από τις 11 μισή πες και μετά, ούτε νερό. Έκατσα να φάω κάτι στις 10+μισή γιατί λέω κάτι πρέπει να φάω. Θα κλαταρω. Με το που έβαλα τις μπανάνες και το γερμανικώς πολυσπόρο ψωμί στο παγκάκι και έκατσα , με έπιασε αναγουλα μόνο στη θέα και προσπαθουσα να ξερασω μα τι να βγάλω; Είμαι 4 μέρες και ξέρω γω 500 χλμ με λιγότερες από 5000 θερμίδες. Χτες έφαγα 3 φέτες ψωμί και ένα βαζακι αγκουρακι τουρσί που ήταν το μόνο που η σκέψη του δε με αηδιάζε. Προχτές πάλι ελάχιστοτατα. Τι να βγάλω; Έπαθα κράμπα στο στομάχι -πρώτη μου φορά- έτσι όπως ήμουν βαθύ κάθισμα και έκανα τη διαδικασία του εμετού χωρίς το αποτέλεσμα.

Σκατα λέω, τι φάση; Μετά από λίγο και νερο να έπινα το βγαζα – λίγο πιο κίτρινο όμως, γι αυτούς που ενδιαφέρονται. Ήπια δύο γουλιες μετρημένες και τις έβγαλα μετά από 30 δευτερόλεπτα ξέρω γω εκεί που έκανα πετάλι. Σταμάτησα, προσπαθούσα να ξερασω σαν άνθρωπος και, αυτό θα πήρε κάνα ενάμιση λεπτό, χαλιά τώρα, πέρναγαν τα αυτοκίνητα , δε σταμάτησε κάνεις. Φαντάζομαι θα με είδαν. Το καταθέτω ως data point γιατί γενικά εδώ όσοι συναναστρέφομαι είναι ευγενέστατοι!

Φτάνω μετά κάπου αλλού σε μια καλυβα ξέρω γω και δεν το είχα πραγματικά.. από το πρωί κουναγα τα πόδια μου τσουκου τσουκου ίσα να ρολαρω , χωρίς πίεση. Αλλά είχε πάει μια παρά και είχα σουρωσει τελείως. Κάθισα απλά να ηρεμήσω γιατί ήμουν εξουθενωμένος. Ήπια και νερο για να στρώσω αλλά το έβγαλα όλο ( ήταν αρκετό) και εκεί που ήμουν έτοιμος να ανησυχήσω πραγματικά, δεν έγινε τίποτα απολύτως, με αποτέλεσμα να ανησυχήσω πραγματικά. Λέω να τσεκαρω νοσοκομεία ή και ξέρω γω αλλά είμαι στο πουθενά. Γιατί είσαι στο πουθενά ; Γιατί την πάτησα σαν αρχάριος. Ήξερα ότι η Γερμανία έχει ποδήλατο λωρίδες γενικά που καλύπτουν όλη τη χώρα. Έλα όμως που όταν γκουγκλαρα στο χαρτη τη διαδρομή μου έβγαλε μια διαδρομή μόνο από ποδηλατολωριδες. Όποτε λέω θα είναι λωρίδες μέρη του Εθνικού δικτύου. Αμ δε. Το γκουγκλ μαπς βγάζει αποτελέσματα που είναι τα πιο σύντομα και αυτό πολλές φορές σε στελνει από δρόμους που είναι ο,τι να ναι. Έκανα 8 χλμ περίπου σήμερα σε κακό χωματόδρομο , σε μέρη – κάκιστος, με αποτέλεσμα να μου σπάσουν τα νεύρα, να ξανατρυπήσει το πίσω λάστιχο, και γενικά να τα φτύσω. Λοιπόν έλεγα ότι είμαι στη μέση του πουθενά – σχετικά πάντα, στη Γερμανία είμαι – γιατί το γκουγκλ μαπς με πάει από όλα τα χωριουδάκια και από όλα τα άκυρα μονοπάτακια. Και ΤΟ ΉΞΕΡΑ προφανώς.. για αυτό γενικά ποτε δε βάζω να μου δείξει διαδρομής ποδηλασίας. Βάζω ότι είμαι αυτοκίνητο και επιλέγω να αποφύγει highways, motorways, tolls, ferries όποτε πάντα είμαι κομπλέ. Έλα όμως που οι Γερμανοί είναι Γερμανοί και τους πήρε εχτές ένας τηλέφωνο (μου το είπε ο αστυνομικός) γιατί ήμουν σε δρόμο που δεν είχε περιθώριο για ποδήλατο. Οπότε είπα, δε βαριέσαι θα ακολουθήσω ο,τι διαδρομή μου δίνει.

Εκεί που ήμουν στην καλύβα απελπισμένος σκέφτηκα ότι είναι θέμα χρόνου να παραλύσω βασικά. Χωρίς νερό και φαΐ, με ήλιο να δίνει πίεση, και γενικά καταβεβλημένος σκέφτομαι, τα περιθώρια στενεύουν. Βάζω στον χάρτη διαδρομή, 29 χλμ, να με πάει σε κάτι που φαίνεται σαν κωμόπολη. Εκεί λέω θα κάτσω θα ηρεμήσω και θα δω τις επιλογές μου (δωμάτιο να μείνω; να αφήσω το ποδήλατο και να πάω κάπως Βερολίνο να δω τι έχω; και άλλα που με αηδιαζε ο βαθμός της πολυπλοκότητας τους.

Πριν ξεκινήσω πάλι από την καλυβουλα βγάζω ζακέτα και βάζω μόνο το αντίανεμικο. Σκέφτομαι, δεν πρέπει να ιδρώνω καθόλου γιατί αφυδάτωνομαι και χάνω και πολλά μέταλλα και ιχνοστοιχεία. Επίσης το αντίανεμικο έχει και κουκουλα που καπελιζει μπροστά όποτε δε θα τρώω τον ήλιο (πολύ σημαντικό), και με διάφορα φερμουάρ που έχει γίνεται σχετικά απλό να εξαερίζομαι ταχύτατα μιας και ένα κοντομάνικο κρατάει πιο πολύ τον ιδρώτα.

Κάνω 10 χλμ σε στυλ διαλογιστικο αναπνευστικό, λάου λάου, και πέφτω σε νεκροταφείο που από κει και πέρα είναι ξέρω γω 20 χλμ χωματόδρομος. Δεν πάω από χωματόδρομο πάλι. Μπαίνω μια στο νεκροταφείο γιατί απλά ήταν πανέμορφο. Δεν έχω λόγια. Με ανέβασε λίγο ηθικά αλλά συνειδητοποίησα ότι ξεμενω από επιλογές και ανησύχησα (πάλι). Για καλή μου τύχη γκουγκλαρω αν το παρασεταμολ μπορώ να το πάρω με άδειο στομάχι και μπορώ. Να πω εδώ ότι το πρωί είχα κουμπώσει 2 ισομεπραζολ των 20 mg από το φαρμακείο μου που είχα γράψει ότι ήταν για προστασία στομαχιου. Δε βοήθησαν από ότι φαίνεται. Λοιπόν, παίρνω μια παρακεταμόλη – καθώς φαίνεται η τελευταία μου ευκαιρία. Και αποφασίζω να τσεκαρω τις κανινικές ποδηλατικές διαδρομές που διασχίζουν τη χώρα ινα βρω την πιο κοντινή μου. Γαμώτο, είναι 30 χιλιόμετρα βόρεια (πάω ανατολικά) και φυσάει κόντρα τελείως. Αλλά μετά θα πάρω την διαδρομή και θα έχω τον ανέμο 100% στην πλάτη μου. Λέω θα το προσπαθήσω και έφυγα σιγά σιγά.

Στα 10 χλμ βρισκω βενζινάδικο με μινι μάρκετ. Θυμίζω είναι Κυριακή, περνάω από χωριά και δεν παίζει σχεδόν τίποτα ανοιχτό εκτός από μπυραρίες και καφετέριες και εστιατόρια στην εξοχη. Ούτε φαρμακεία ανοιχτά να ζητήσω ένα αντι-εμετικό ξέρω γω. Στο μίνι μάρκετ το μόνο που έτρωγα και ήταν αλμυρό (γιατί τα γλυκά με αηδιαζουν αυτές τις μέρες) ήταν αυτά τα κρακερακια τα μακρόστενα που είναι φουλ με αλάτι. κατα τ αλλα, αυγά λουκανικα, σφολιατες και τυριά ολα ψημένα φαντάζαν άκρως γερμανικα. πήρα τα κρακεράκια, θυμήθηκα βικτωρ να μου λεει ΕΡΕΣ ΟΥΝ ΚΡΑΚ ΤΙΟ, μπόρεσα να τα φάω και με κράτησαν για κάποιες ώρες.

Αυτή η παρακεταμόλη με ίσιωσε κάπως και τελικά με έσωσε καθώς μπορούσα να φάω. Τι ανακουφιστικό ?!

Μετά στις 1630 πήρα άλλη μία γιατί ένιωθα πάλι να χτίζεται ένα τείχος στο μήλο του Αδάμ μου. Αυτό που λέει ότι δεν μπαίνει ΤΊΠΟΤΑ. Δε θυμάμαι να το έχω ξαναζήσει αυτό τόσο έντονα. Πήρα άλλη μία και μετά και κάτι Pringles από άλλο μινιμαρκετ παρακμιακου βενζινάδικου που είχε 10 πράγματα και το μόνο αλμυρό και βιγκαν ήταν τα Pringles. , Λέω αλμυρά είναι, υδατάνθρακας είναι.. τι κι αν είναι σκατοφαγητο και κάτι δεν πάει καλά με το στομάχι σου, πρέπει κάτι να φάω. Τα έφαγα και μέχρι τώρα που γράφω νομίζω με ωφέλησαν πολύ.

Και θα μου πεις, έχεις μια μέρα που ξεκινάει έτσι και μετά κάνεις ποδήλατο μέχρι τις 2030 ; Είσαι καλά; Η απάντηση είναι ότι ένιωθα σχετικά καλά και είχα ούριο ανεμο. Αύριο το χα δει θα έχω κόντρα μετωπικό και ήθελα να κάνω όσο πιο πολλά χλμ μπορούσα σήμερα γιατί η απαραίτητη προσπάθεια ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις όπως την υπολογίζω είναι περίπου 3 φορές μεγαλύτερη για το αυριανό σενάριο. Όταν σε πάει, το πας – είναι κάτι σαν κανόνας.

Αυτά τα ωραία. Κάθε πακέτο και μια ευκαιρία, σκεφτόμενος στο κλείσιμο της ποδηλατικής μου μέρας τι συναισθήματα ενοιωσα σήμερα – από την αηδιαστική αίσθηση του να ξερνας χωρίς να ξερνας και να ζαλίζεσαι αφορητα μέχρι την αγαλλίαση του δειλινού σε όλα αυτά τα ΜΑΓΙΚΆ τοπία ακουγωντας STAVROZ – THE FINISHING.. υπέρτατο.

Και θα μου πεις καλά είσαι τόσο χάλια και συνεχίζεις να πιέζεις; Γιατί δεν πας λίγο πιο χαλαρά. Διότι η λύση είναι στο Βερολίνο. Και θέλω να φτάσω εκεί όσο πιο γρήγορα αντέχω. Εγώ συμφωνώ πολύ με αυτό που έχει πει – μάλλον – ο Αϊνστάιν και το χω ξαναγράψει κάπου εδώ , ότι η ζωή είναι σαν να κάνεις ποδήλατο, για να μη χάσεις την ισορροπία σου πρέπει να συνεχίσεις να κάνεις πετάλι. Γι αυτο κι εγώ πιεζομαι τόσο καμία φορά γιατί σημασία έχει να συνεχίζεις. Με μέτρο και σοφια, αλλά να συνεχίζεις. Σε τέτοιες καταστάσεις η πολύ ξεκούραση και η πολύ περισυλλογή κάνουν χειρότερα τα πράγματα.

Όλα όμορφα. Παίζει και αύριο να φτάσω Βερολίνο, θα δω, όπως μου βγει.

Α ρε φίλε να πω και για αυτή την απίστευτη ομορφιά του τοπίου. Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω. Όλα όμορφα, όλα φροντισμένα. Όλα θα τολμούσα να έλεγα καλαίσθητα. Τι ωραίο οι άνθρωποι να έχουν λεφτά και μια κάποια συγκρότηση που αποτυπώνεται αν μη τι άλλο στο πώς ταχτοποιουν τον κόσμο τους. Την αυλή τους, το νεκροταφείο τους, το χωριο τους, το χωράφι τους. Βλέποντας κάποιος τα γραφικά μας νησάκια όπως πιτσιλανε το Αιγαίο θα έλεγε κανείς ότι η απαράμιλλη αισθητική τους είναι αποτέλεσμα τρόπου ζωής. Αυτή η ομορφιά είναι το αποτέλεσμα του διαλόγου των νησιωτών με το περιβάλλον, με το κλίμα, με την παράδοση, με την ιστορία, με το τι είναι αναγκαίο.. Κι εγώ εδώ χαίρομαι τόσο πολύ που βλέπω όλα αυτά εδω. Έχω σίγουρα πολλά να μάθω από τη Γερμανία και από τους Γερμανούς. Κι αυτά σκέφτομαι, τη φιλοσοφία, την ποίηση, τη γλώσσα, τις τέχνες, τη βιομηχανία, τον καπιταλισμο τους.. θέλω να τα δω και να τα συνδέσω όλα μέσα μου

9.5.2022 – 131 χλμ

Πάμε λίγο με τρέλα. ΒΕΡΟΛΊΝΟ baby yeah. Με την ξαδερφουλα μου τη Γιούλη!

Κοιμήθηκα 23+ εχτές και ξύπνησα 5μιση χωρίς ξυπνητήρι σχετικά καλά. Είπα να βγω από τη σκηνή να ξεκινήσω τη μέρα να δούμε πού θα κοιμηθώ το βράδυ. Το γκουγκλ μαπς μου έβγαζε περίεργα τις διαδρομές. Έπρεπε να διασχίσω τον ποταμό με τον οποίο πήγαινα παράλληλα εχτές, 30 χλμ πριν από εκεί που σταμάτησα. Βλέπω τον χάρτη και λέω αποκλείεται να κάνω +30 χλμ σήμερα με άνεμο πηγαίνοντας πίσω. Η εναλλακτική ήταν να πάω +40 χλμ, από τη μεριά του ποταμού αλλά κάνοντας μια τεράστια παράκαμψη. Δε μου έδειχνε ότι μπορώ να πάω ευθεία για να πάρω φέρι μποτ γιατί έβγαζε σηματακι ότι κάνουν έργα. Οπότε, αν και φαίνεται τρελό ότι μετά από αυτές τις έντονες μέρες ξύπνησα τόσο πρωί και ξεκίνησα, είναι διότι συνήθως τα προβλήματα λύνονται, αλλά θέλουν πιο πολύ χρόνο. Ας πούμε μπορεί να έφτανα στο φέρι αλλά να είχε ένα δρομολόγιο που ήταν στις 9 το πρωί η ξερω γω κάθε 4 ώρες. Εν τω μεταξύ μου στέλνει και μήνυμα η ξαδέλφη ότι παίζει ψιλοπαρτακι με πολλούς Ισπανους φίλους της το βράδυ, ότι η Κολομβιανα συγκάτοικος της έχει και μια φίλη που φιλοξενεί, κι αυτή από Κολομβία. Λέω τι τέλεια !

Φτάνω στο χωριό από όπου έφευγε ο δρόμος για τον ποταμό και το φέρυ και όντως ο δρόμος είναι κλειστός από ότι με ενημέρωσε ένας ευγενέστατος παππουλάκος. Αλλά υπάρχει κι ένας άλλος δρόμος, ακριβως δίπλα στο ποτάμι που κάνει και για ποδήλατο και θα σε πάει μέχρι το φέρυ. Όλε λέω , γίναμε. Διότι για να φτάσω εκεί έπρεπε να κάνω και 10 χλμ, που σημαίνει ότι αν δεν πήγαινε ο δρόμος τελικά, θα έπρεπε να προσθεσω κι αυτά τα 10 στα +30 και +40 που είχα πριν. Κατάθλιψη! Δε θα έφτανα ποτέ σήμερα και θα έπρεπε να βιάσω το σώμα μου για άλλη μια μέρα.

Φτάνοντας προς το φέρυ συνειδητοποιώ ότι δεν έχω μετρητά και αποκλείεται να παίρνουν κάρτα. Έχε γούστο λέω ! Φτάνω και προς έκπληξη μου βλέπω αμάξι να περιμένει και από τη μία και από την άλλη οπότε λέω οκ κινείται γρήγορα. Θετικό , δε θα περιμένω. Πιάνω ΚΑΤΕΥΘΕΊΑΝ, μέχρι να φτάσει το φέρι, κουβέντα με τον οδηγό που περιμένει. Τόμας το όνομα του. Ήξερα ότι μάλλον ήταν αυτός που θα πληρώσει το εισιτήριο μου χαχχαχαχχχαα. Το γράφω και γελαω γιατί έτσι έγινε. Τα είπαμε λίγο, καλός τύπος, στα 45 περί, και με γερμανική διάθεση διδασκαλίας. Είδε τον ενθουσιασμό μου όταν μου είπε ότι αυτό το φέρυ μποουτ δεν έχει μηχανή και κάθισε με μια θεατρικότητα και με όλες τις λεπτομέρειες να μου δείχνει και να μου εξηγεί πώς το φέρυ είναι συνδεδεμένο με κάποιες σημαδούρες (φωτό)με τρία σκοινια που πιάνουν πρύμνη πλώρη μέση και τραβώντας τα σκοινιά πάει διαγωνίως το πλοίο και η ροή του ποταμού το πάει απέναντι. Τέλειο;

Η διαδρομή ωραία αλλά έπρεπε να δίνω πίεση και συγκεντρωνόμουν με αναπνευστικά πειράματα και διαφορετικές στάσεις στο πώς θα αυξήσω τα βατ μου χωρίς να αυξήσω ανάλογα και τυς παλμούς μου. Είμαι πεπεισμένος ότι αυτό είναι δυνατό σε έναν βαθμό με ασκήσεις αναπνοης. Το λάστιχο σήμερα το φούσκωsα πάνω από 15 φορές. Δεν ακούγονται τόσες πολλές αλλά είναι! Γιατί θέλει και ενέργεια έτσι. Το ποδήλατο φορτωμένο με όλο το βάρος να πιέζει να βγει ο αέρας κι εγώ με μια πλαστική τρόμπα να προσπαθώ να βάλω μέσα ότι μπορώ διότι απλά από ένα σημείο και πέρα η πίεση που δίνει η τρόμπα δεν ήταν αρκετή για να κάνει το λάστιχο μου όπως το θέλω, σχεδόν πέτρα. Κουραστικό, αφού μες στην πόλη σταματας πολύ πιο πολύ και ο αέρας φεύγει πιο γρήγορα, αλλά συνέχισα με αυτή τη στρατηγική και έφτασα.

Το είχα προ-αποφασισει ότι σήμερα θα ήταν μερα τριπλού παρασεταμολ γιατί είχε πράσινο άνεμο (28χλμ την ώρα σύμφωνα με το windy, το οποίο σημειωτέον είναι ασύλληπτα ακριβές), πρασσινος άνεμος σημαίνει ότι θέλει κάθε πετάλια πίεση (power cycling το λέω). Είναι στον αντίποδα του ρολαρω.. έκανα υπομονή μέχρι τις 9κ10 όπου άρχισε η ζαλάδα κ η δυσφορία. Τσίμπησα άλλο ένα 13κ10 και άλλο ένα 19παρα. Δεν ήθελα να υποφέρω σήμερα γιατί έπρεπε να το πατήσω. Έφτασα, βγήκαμε σε εστιατόριο (20 άτομα) μετά μπύρες και δίπλα στο ποτάμι. Τι τέλεια !

Απόλαυσα την από της παρακεταμόλης ψευδαίσθηση της κανονικότητας στο έπακρο. Έχοντας υπόψη ακριβώς ότι είναι ψευδαίσθηση. Είμαι αισιόδοξος ότι ήταν μια μίξη κακής ψυχολογίας κ ηλίασης συνδυαζόμενες με μία χρόνια όχληση στο στομάχι. Ή τι να πω, μπορεί να είναι κάτι πραγματικά σοβαρό .Αυριο που θα ξυπνήσω ήρεμος, και θα κάτσω όλη τη μέρα ήρεμος, θαρρώ θα μπορώ να φάω και να πιω κανονικά κ όλο αυτό θα ανήκει στο παρελθόν. Οψομεθα.

Τα καλύτερα έρχονται!

Γυρίσαμε 5 το πρωί από την έξοδο.. Την έπεσα και ξύπνησα 7 το πρωί έτοιμος για δράση και με στομάχι μια χαρούλα… τι να πω… δεν καταλαβαίνω τίποτα… χαχα

🤷

ω! άλλαξα και την πρώτη σελίδα του μπλογκ.. την επικαιροποίησα, βασικά. ακούω γνώμες 🙂