Buda -Rome- Pest

Ωραίος και χαλαρός πάω με τις μουσικάρες μου στο ηχειάκι. Έχω φύγει απο Βιέννη και πάω προς Βουδαπέστη. Έχω ευνοϊκό, γουστάρω, ρολάρω. και ξάφνικά

δε σπάει η ακτίνα, απλά. σπάει αυτό το παπαράκι που κρατάει την ακτίνα στον τροχό. ό,τι χειρότερο μιας και δεν μπορώ να βγάλω τα λάστιχα που έχω για να το φτιάξω. δεν είναι τα κλασικά λάστιχα με αέρα – είναι κάτι πλαστικά μονοκόμματα που δε σκάνε με τίποτα. Γαμάτο. Απλά δεν μπορώ και να τα βγάλω. Με αποτέλεσμα να κάνω ό,τι μου κατέβει για μα βρω λύση. Σούπερ γκλου με χαρτί υγείας, πολύ καλό κόλπο – αλλά κι αυτό δεν κράτησε. Αποτέλεσμα:

Κατασκηνώνω 100 μέτρα παραπέρα, μιας και δεν μπορούσα να ποδηλατήσω. Ντάξει – ωραίο σποτ.

Και τραινάκι την επομένη, για Βουδαπέστη. Ευτυχώς ήταν περπατήσιμη η απόσταση για τον σταθμό. Ζόρι λίγο να το βάλω έτσι κάθετα, καθώς παίζανε κι άλλα ποδήλατα αλλά και κόσμος. Όλα κομπλέ.

Όσο προσπαθούσα να φτιάξω το ποδήλατο την προηγούμενη μέρα, έψαχνα και το πού θα μείνω στη Βουδαπέστη. Είχα στείλει τουλάχιστον 10 αιτήσεις στο couchsurfing. Μόνο σε γυναίκες. Με είχαν ήδη φιλοξενήσει ο Βίλεφ, ο Νίκο, και ο Τακέσι τον τελευταίο καιρό. Ήθελα λίγη γυναικεία ενέργεια. Αλλά όλες μου οι αιτήσεις στο Couchsurfing “ήρθαν πίσω” αρνητικές

Και πάνω που θα ξενέρωνα γιατί δεν ήθελα να πληρώσω χόστελ, θυμάμαι ότι ο Ανταλμπέρτο ζούσε στη Βουδαπέστη. ο Άνταλο είναι αδερφικός μου φίλος.

Ιταλός, ζήσαμε 4 μήνες παρέα στο Μπιλμπάο το 2013. έχω να τον δω από το 15. μου απαντάει ξαφνικά στα μηνύματα! ζει! Και μένει ακόμα Βουδαπέστη!!

γιέα ! χαρά ! ακόμα θυμάμαι την αγκαλιά του αποχωρισμού μας στο αεροδρόμιο στο Μπιλμπάο. Με είχε σηκώσει στον αέρα. Το ίδιο και τώρα, μετά από 10 χρόνια. Τώρα όμως, βρισκόμαστε !

Φύγαμε κατευθείαν για βολτούλα στην πανέμορφη Πέστη – στη φλατ μεριά της πόλης που χωρίζει ο Δούναβης.

Και το βραδάκι παρτάκι σε ενα υπέροχο σύμπλεγμα κτηρίων, παλαιών κυρίως, χωρίς είσοδο (εισητήριο), με άπειρο κόσμο και πολλά stages. Τα λένε Ruin Bars και είναι προπολεμικά κτίσματα κυρίως στην παλαιά εβραϊκή συνοικία. Πανικός.
Και την επομένη

πτήση για… Ρώμη ! Είναι το πάσχα των καθολικών, κι ο Άνταλο πετάει για Ρώμη για να το γιορτάσει με την οικογένεια. Μου κάνει τα εισητήρια ο μπαγάσας και βρισκόμαστε Ρώμη παρέα με την οικογένεια του που αγαπώ! Κάποια στιγμή το 14 είχα σκάσει ρώμη, προσκεκλημένος από την τότε κοπέλα του (ήταν η αποφοίτησή του από το μεταπτυχιακό), και του ειχα κάνει έκπληξη. ε, και είχα γνωρίσει όλη την οικογένεια.. είχαμε περάσει τέλεια.

χεχε!

Τι φαγητά στη Ρώμη… Δεν τα τρώω.. αλλά τα θαυμάζω!

Και το βραδάκι

Πινιέτο (Pigneto) για ποτάκι. Όχι μόνο με τους φίλους και τα αδέρφια του Άνταλο, αλλά και με την κοπέλα του. Ένα από τα πράγματα που μου λείπει τώρα που ταξιδεύω είναι ότι δεν έχω την ευκαιρία να γνωρίσω τους αγαπημένους των αγαπημένων μου. Κρατάω μια κάποια επαφή με τους οικείους μου, αλλά όπως τα χρόνια περνάνε, αυτοί συνδέονται με πρόσωπα σημαντικά για αυτούς, τα οποία δεν τα ξέρω.

Μάπη και Άνταλο σε τρυφερό ενσταντανέ.

Και το Πάσχα ήρθε και είπα να πάμε στην εκκλησία, μιας και οι γονείς του Ανταλμπέρτο έχουν γίνει αρκετά πιστοί τα τελευταία χρόνια και ήθελα να τους δω μέσα στην εκκλησιαστική τους κοινότητα.

Ο Αλμπέρτο είναι μεγάλος οργανοπαίχτης. Κυριολεκτικά, όμως. ὄργανον είναι το Organo στα ιταλικα, και πρόκειται για αυτό το αερόφωνο πληκτροφόρο μουσικό όργανο που ομοιάζει με το πιάνο, αλλά στέλνει τον αέρα σε σωλήνες που υψώνονται. Είναι ένα εκκλησιαστικό κυρίως όργανο, το οποίο είναι σε άλλο επίπεδο πολυπλοκόητας, με τα μεγαλύτερα όργανα να αριθμούν πάνω από 15.000 σωλήνες. Ο Αλμπέρτο είναι μεγάλος μαέστρος και παγκοσμίου φήμης οργανοπαίχτης – γι αυτό ήθελα να τον δω και από κοντά να παίζει, έστω κι αν δεν έπαιζε ένα κλασσικό, μεγάλο Όργανο. Μετά την εκκλησία… φαγητάκι

και τι φαγητάκι.. είχανε διάφορα ωραία.. πρώτα δευτερα τρίτα και πολλά κρεατικά, αλλά απ’ ότι βλέπω δεν τα έβγαλα φωτογραφίες. Αυτό που έβγαλα βέβαια φωτό είναι αυτή η Καπονάτα η σικελική που με τρέλανε… μελιτζανα και διαφορα άλλα λαχανικά. κόλαση! Φάγαμε, παίξαμε πολλά επιτραπέζια και συζητήσαμε. Πολύ ωραία!

και βολτούλα την επομένη στη Ρώμη με τον φανταστικό

Рώμη – μία από τις ομορφότερες πόλεις στον κόσμο !

Αυτά είναι !

Και φαγητάκι με την οικογένεια της Μάπη –

υπέροχα – εκπληκτικά

και λίγη Ρώμη ακόμα

Μια τρέλα η Ρώμη με το αυτοκίνητο. Μιλάμε για χάος πραγματικό. κομφούζιο ! Καζίνο (τον λένε οι ίδιοι, αυτόν τον πανικό στον δρόμο!) Άσε που το βράδυ λόγω ηχορύπανσης κλείνουν κάποιες από τις κεντρικές οδούς, οπότε πρέπει να πάρεις αρκετα έως πολύ διαφορετικούς δρόμους… και τα αρχαία μεσα, και η ρυμοτομία αλλόκοτη, και οι πάσης φύσεως δικικλιστές τρελαμένοι τελείως και οι λωρίδες ψιλοδιακοσμητικές να πω την αλήθεια.. και… μηδενική υπομονή. πολύ πλάκα!

Ο παππούς του Άνταλο είχε ζωγραφίσει σε διαστάσεις 1-1, με εκπληκτική πιστότητα, τo αριστούργημα του Γκογκέν με τίτλο “D’où venons-nous ? Que sommes-nous ? Où allons-nous ?” – “Από πού ερχόμαστε; τι είμαστε; πού παμε; ” (1897-1898). Très beau, n’est-ce pas ?

H Λύντια μαζί με ένα πεύκο με χαρακτηριστικά ιταλικό κούρεμα. Και το τελευταίο δείπνο σε ιταλικό έδαφος

Ανιέζα, Μάπη, Τζούλιο, Αντρέα, Λύντια

Και με τέχνη γυρνάμε πάλι Βουδαπέστη

Πέστη, για την ακριβεια…

Πολύ όμορφη !

To άγαλμα της ελευθερίας των Ούγγρων. Υψωθηκε το 1947 μετά την απελευθέρωση της γερμανοκρατούμενης πόλης από τους Σοβιετικούς. το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι οι Ούγγροι εχουν μεγαλη παραδοση δεξια. Λόγω παλαιότερης μεγάλης αυτοκρατορίας που έγινε πολύ μικρότερη. Από ότι καταλαβαίνω τα υπερβολικά πατριωτικά τους αισθήματα συνδέονται με αυτήν την εποχή. Επίσης σίγουρα καταπιεστηκαν αρκετά με τον κομμουνισμό , μιας και η Ουγγαρία ήταν μέρος της πρώην σοβιετικής ένωσης. Για αυτό και τώρα είναι τρελαμενοι με τον Ορμπάν.

Βόλτα τώρα στην άλλη μεριά του Δούναβη, στη λοφώδη Βούδα, με Άντα και Λύντια που ήρθε από Ρώμη για λίγες μέρες.

κι εδω είμαι εγώ , με υπολογιστη και με καφεδάκι. Κάτι που είχα μήνες να το κανω. Ήθελα να γράψω.. ο Ανταλμπερτο και η Λύντια φύγανε και έμεινα 3 μέρες κολλημένος στο γραφείο. Ω πόσο μου αρέσει να κάθομαι στον υπολογιστή, έτσι και να περνάνε ώρες, μέρες, βδομάδες !!

Κι εδώ στο αεροδρόμιο , τους αποχαιρέτησα που φύγανε. και μου γραψε ο άνταλο, τοσο γλυκά – my camel bro – . Διότι, όπως μου είπε σε άλλη φάση , είμαστε love camels. τι κι αν δε βρισκόμαστε, τι κι αν δε μιλάμε – έχουμε τόσα αποθέματα αγάπης μέσα μας ο ένας για τον άλλον, που αντέχουμε καιρόοοΟ!