Weeks 129 – 133 | Ethiopia

με θέμα: Μετέμα
Μπήκαμε από τη Μετέμα, βγήκαμε από τη Μετέμα. Το γράφω και μου φαίνεται ψέμα.

Η μετάβαση από το Σουδάν (μία μουσουλμανική χώρα με σαρία) στην Αιθιοπία ήταν ιδιαίτερα έντονη. Γράφω σχετικά, εδώ.

Το συνοριακό πέρασμα στο Koυρμούκ ήταν κλειστό για τους τουρίστες. 2 μέρες, 500 μπιρ, και 600 χιλιόμετρα αργότερα είμαστε για δεύτερη φορά στη Μετέμα. Αυτή τη φορά προς και όχι από το Σουδάν. Θα μπορούσα να είχα ρωτήσει κάπου αν το Κουρμουκ είναι προσπελάσιμο αλλά δεν το έκανα. Είδα δρόμο στο γκουγκλ μαπς και είπα Α κομπλέ, Πάμε από κει.

DSC_2953
Πρώτες ώρες στην Αιθιοπία – πρώτη φορά στη Μετέμα. Φόντο η σημαία της χώρας

Αιθίοπες, οι με ηλιοκαμένη όψη. (αἴθω = καίω + ὤψ)
«Αιθιοπικά», το τελευταίο σύγγραμμα της λεγόμενης κλασικής, αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Του Ηλιόδωρου, 3ος αι. μ.Χ.
Αιθιοπία… τι χώρα;! Προχτές πέτυχα ένα χάρτη που είχε της ημερομηνίες ανεξαρτησίας των αφρικανικών κρατών.

wp_20180327_12_55_01_pro.jpg
Όλοι γύρω στο 1965, Αιθιοπία: 2000 χρόνια πριν!

Έτσι εξηγείται το ποσό περήφανος λαός είναι! Απο τα 54 κράτη της Αφρικής είναι το μόνο που δεν είχε αποικιοκρατία! Το κράτος ξεκινάει από την περίοδο του αυτοκράτορα Θεόδωρου ΙΙ (ή όπως τον λένε εδώ, Tewodros), ο οποίος απ’ ότι μου είπαν ήταν στην εξουσία από το 1848- 1861. Aν τον γκουγκλάρεις όμως θα δεις ότι ήταν στην εξουσία από το 1855 – 1868… αυτό γιατί στην Αιθιοπία είναι 7 χρόνια πίσω.. χαχαχα! Στην Αιθιοπία γιορτάσανε το μιλένιουμ το 2007 και τώρα είναι 2011! To ημερολόγιο τους είναι βασισμένο σε διαφορετική χρονολόγηση του ευαγγελισμού της Θεοτόκου και άρα της γένννησης του Χριστού.. Επίσης έχουν διαφορετική ώρα.. 12 το μεσημέρι για μας είναι 6 για τους Αιθίοπες μιας και η μέρα ξεκινάει από την ανατολή του ήλιου..

Επίσης είναι φοβερά περήφανοι για τη θρησκεία τους. Το 45% Χριστιανοί Ορθόδοξοι, αλλά όχι σε κοινωνία με τις άλλες ορθόδοξες εκκλησίες. Μια εθνική θρησκεία πάνω κάτω με στοιχεία της κοπτικης παράδοσης (επιρροή από τα βόρεια) και της πρωτοχριστιανικης εποχής. Οι Αιθίοπες ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό παρά πολύ νωρίς, γύρω στο 330 μΧ (!!!) και είναι πιθανώς το πρώτο Χριστιανικό έθνος στον κόσμο.  Γι αυτό είναι και τόσο περήφανοι. Τους έλεγα είμαι και γω ορθόδοξος και έλαμπε το πρόσωπο τους..! Επίσης, υπάρχει και ένα 35% που είναι μουσουλμάνοι.. Επίσης πολύ περήφανοι ως οι πρώτοι της Αφρικής!! Επηρεασμένοι από τα ανατολικά, από την αραβική χερσόνησο.. Η Χαράρ, πόλη που θέλαμε να πάμε, αλλά τελικά δεν τα καταφέραμε, είναι η 4η ιερή πόλη του ισλάμ.. (εκεί έζησε τα 10 τελευταία χρόνια της ζωής του ο Ρεμπώ)

DSC_3090
Ορθόδοξη Αιθιοπική Εκκλησία

Αργότερα ήρθε ο επίσης φοβερά αγαπητός Χάιλε Σελάσιε.. βασιλιάς για 40 χρόνια.. αυτοκόλλητα του θα βρεις σε πολλά τουκ τουκ ή λεωφορεία.. πηγαμε σε ένα μπαρ να χορέψουμε και με το που μπήκε ένα τραγούδι αφιερωμένο σε αυτόν σηκώθηκαν όλοι (νέοι κάτω των 30, έχει σημασία) να χορέψουν.. ο Σελάσιε είναι η απάντηση στην ερώτηση «γιατί υπάρχει πλατεία αβησσυνίας» στην Αθήνα. (Αβησσυνία είναι το προηγούμενο όνομα της Αιθιοπίας.) Ο Σελάσιε λοιπόν, πολύ φιλέλληνας, θέλησε να συνδράμει τους Μικρασιάτες που μετά την Καταστροφή του 1922 μετεγκαταστατούνταν στην Ελλάδα. Ενίσχυσε οικονομικά, και προς τιμήν του η πλατεία αβησσυνιας. Ο Σελάσιε επίσης είναι πολύ αγαπητός διότι είναι αυτός που, μετά από πενταετή κατοχή, απώθησε τους Ιταλούς και έτσι δεν εξελίχθηκε σε αποικιοκρατία η παραμονή τους.

Μετά τον Σελάσιε είχαν Κομμουνισμό για 26 χρόνια [πολλά αφρικανικά κράτη είχαν κομμουνισμό στη μετα-αποικιακή εποχή]. Τα τελευταία 27 χρόνια, «δημοκρατία»…. 27 χρόνια η ίδια κυβέρνηση… Κανείς δεν τους θέλει εκτός από κάποιους παππούδες αλλά και κάποιους νέους που μας έλεγαν ότι «είναι χάλια, αλλά τουλάχιστον τους ξέρουμε. Οι επόμενοι θα μας είναι άγνωστοι και τελείως άπειροι». Όταν φτάσαμε στην πρώτη μεγάλη πόλη μπαίνοντας από το βορρά – λέγεται Γκόνταρ – είχανε 3ήμερη επαναστατική αργία. Κατεβήκαμε στην κεντρική πλατεία να δούμε τι γίνεται. Όλα ήταν κλειστά και είχε διαδήλωση που παρά τους πυροβολισμούς υπήρχαν στοιχεία χαλαρότητας όμοια με αυτά που έβλεπα στην Αθήνα το 2009-10… δηλαδή, γέλια και χαβαλές με τους φίλους και αν πέσει πυροβολισμός (για εκφοβισμό) τρέξιμο και χαμόγελα… Πιο πολύ διασκέδαζαν παρά διαμαρτυρόντουσαν.

DSC_2986

Όλη η κυβερνητική ομάδα είναι από μια μόνο περιοχή (Τιγκράη) και μας είπαν ότι «αν πας εκεί, είναι σαν την Αμερική»… (εννοούσαν ότι έχει βίλες κλπ). Υπήρχε αναστάτωση γενική. Ή κυβέρνηση κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ή αστυνομία μπορεί να σε πυροβολήσει χωρίς προειδοποίηση, απαγορεύεται να περπατάνε μετά τις 20:00 πάνω από 3 άτομα μαζί, η χώρα όλη εκτός από την πρωτεύουσα, Αντις Αμπέμπα, δεν έχει δεδομένα (3g, 4g) και γουάη φάη δεν έχει στα σπίτια γιατί είναι πανάκριβο. Μόνο στα international hotels που και πάλι οι ντόπιοι δεν έχουν πρόσβαση..

DSC_2991

Είπα δεν είχε γουάη φάη και μου ρθε μια αστεία σκηνή και μία άλλη δεύτερη και μία τρίτη, που συνδέονται κατά κάποιο τρόπο. Αυτή με το γουάη φάη θα τη γράψω παρακάτω.

Είμαστε μετά τα σύνορα σε μια πόλη παραπέρα. Το πρώτο βράδυ. Βρίσκουμε ένα φτηνό ξενώνα, τύπου 1-2 ευρώ το δωμάτιο.

DSC_2964
Εδώ

Φτάνουμε πεινασμένοι, λέει η ιδιοκτήτρια να μας κάνει μακαρονάδα. Ήρθε μετά από μιαμιση ώρα… Μέχρι να βάλει τα…. κάρβουνα, να πάρουνε φωτιά, να βράσει το νερό…. Μας αφήνει να πάρουμε μόνο ένα δωμάτιο.. (γενικά δεν αφήνανε στην Αιθιοπία 2 άντρες μαζί στο ίδιο δωμάτιο..) Πάω τουαλέτα μετά από μέρες.. η πόρτα είναι ενωμένα 10 κλαδιά και τα μισά, μισά! εκεί που είμαι στη στάση της τούρκικης τουαλέτας (δεν έχει μπιντέδες, εδώ), επί τω έργω, έχω eye contact με μια τύπισα απ’ έξω στα 15 μέτρα που κάθεται σε μία καρέκλα με μια παρέα και μιλάνε. Με κοιτάει χωρίς ντροπή ή κάτι – κοιταζόμαστε στα μάτια λες και είμαι δίπλα της και της μιλάω. επίσης σκάνε και μικρά παιδάκια ενίοτε να δουνε πώς τα κάνει ο λευκός! χαχαχ

ένα άλλο παρόμοιο σκηνικό στην
πόλη Γκόνταρ έλαβε χώρα.
πάμε σε τρομερά φτηνό ξενώνα και πάλι

DSC_2992
Εδώ

(κολλήσαμε και κοριούς) η τουαλέτα/μπάνιο είναι χωρίς πόρτα. (πολλούς κοριούς) η μεταλλική πόρτα είναι κάπου παραδίπλα (αριστερά στη φωτό) και αν θέλουν να τη χρησιμοποιήσουν απλά τη μεταφέρουν μπροστά στην τουαλέτα. Φαίνεται όμως δεν την πολυχρησιμοποιούνε.. Η τουαλέτα είναι κοινόχρηστη για 3 σπίτια και για τους φιλοξενούμενους του χόστελ. Κατεβαίνει ένα πρωί ο Αλεχάνδρο και μια γυναίκα έκανε μπάνιο, χωρίς την πόρτα.. τρομάζει που τον βλέπει, κάνει πως καλύπτεται και μετά συνεχίζει το μπάνιο σα να μην τρέχει τιποτα. Χωρίς πόρτα. Σε άλλο χωριό (μετά την πόλη Μπάχαρ νταρ) που είμαι μόνος μου, αφήνω το ποδήλατο για να κάτσω να φάω βραδινό σε ένα “εστιατόριο”. σε 3 λεπτά έχω 15 άτομα γύρω μου να με κοιτάνε να με ρωτάνε να ψιλαφίζουν το ποδήλατο και τα πράγματα. Ένας τυπάκος που με βοηθάει στη μετάφραση και κάθεται μαζί μου “διορίζει” έναν φίλο του φύλακα του ποδηλάτου, που για όση ώρα τρώω είναι όρθιος δίπλα στο ποδηλατο και διώχνει τον κόσμο που πλέον είναι τριγύρω μου και όχι δίπλα από το ποδήλατο. είμαστε στα 3 μέτρα από το ποδήλατο και τον “φύλακά” του ο οποίος παρά τα 15-20 άτομα που είμαστε εκεί ξεκινάει να κατουράει στραμμένος προς τα εμάς – σα να είναι απόλυτα φυσιολογικό, κανείς δεν αντιδράει ή δε λέει κάτι. Λέμε όλα αυτά τα περιστατικά σε 2 γερμανούς που γνωρίσαμε κάποια στιγμή και μας λένε ότι σε μία από τις στάσεις που έκανε το λεωφορείο τους στεκόντουσαν έξω από τη μία και μοναδική τουαλέτα και παρατηρούσαν το εξής. Μπαίνει ένας να κάνει την ανάγκη του που θέλει κάποια ώρα…. μετά από λίγο μπαίνει στην ίδια τουαλέτα άλλος, που, παράλληλα με τον πρώτο, κατουράει, βγαίνει, μπαίνει τρίτος, κατουράει, και μετά βγαίνει ο πρώτος..! πώς το οργάνωσαν αυτό, άγνωστο! Με αυτά θέλω να δώσω έμφαση στην πολύ χαλαρή στάση που έχουν οι άνθρωποι εδώ σε σχέση με το σώμα τους, αλλά και το τι είναι φυσιολογικό, και δε χρειάζεται ντροπές.

Κάτι άλλο παρεμφερές κατά κάποιο τρόπο έγινε στη γκόνταρ. Ψάχνω γουάη φάη. βρίσκω ένα μέρος που είναι πολλοί μαζεμένοι, από κάποιο ξενοδοχείο φτάνει το σήμα. μετά από κανα 10λεπτο ο διπλανός μου (γυρω στα 23) μού ζητάει το κινητό μου. του το δίνω. μου το γυρνάει γιατί έπρεπε να το ξεκλειδώσω. το ξεκλειδώνω για να δω πού το πάει. το τυπάκι πάει στις φωτογραφίες μου και ξεκινάει να σκρολάρει και να βλέπει ό,τι έχω τραβήξει… προχωράει κάτω κάτω, βρισκει μια φώτο που του αρέσει και μου γυρνάει την οθόνη και μου λέει “‘αυτό πού είναι??”

χαχαχαχαχα… δηλαδή καθόλου αίσθηση της προσωπικής ιδιοκτησίας, να το πω, ή του προσωπικού χώρου (personal space).. αυτό δεν το λέω ως αρνητικό απαραίτητα. είναι ένα στοιχείο.. κάποιες φορές που ενοχλούσε ήταν όταν σταματάγαμε με τα ποδήλατα και ερχόντουσαν από παντού άνθρωποι όλων των ηλικιών να περιεργαστούν τα ποδήλατα και εμάς.. να ρωτήσουν, να ζητήσουν λεφτά, να ακουμπήσουν τα πράγματά μας.. σε μερικά χωριά έπρεπε να έρθει η αστυνομία να διαλύσει το συγκεντρωμένο πλήθος (!!!) γιατί έκλεινε τον δρόμο.. σκέψου με 15 άτομα γύρω από το ποδήλατο να ανοίγω το μπροστινό τσαντάκι (για να πάρω το αντιηλιακό ξερω γω) και να σπρώχνονται όλοι για το ποιος θα πάρει θέση για να έχει καλύτερη θέα στο τι έχω μέσα στο τσαντάκι! ή να ξυπνάμε το πρωι και να πρέπει να σηκωθούμε και να βγούμε από τις σκηνές γιατί πλέον έχουν μαζευτεί πάρα πολλοί γύρω γύρω οι οποίοι περιεργάζονται το πρωτοφανές (εμάς και τα πράγματά μας)…..

WP_20180224_06_47_38_Pro
φωτο Αλεχάνδρο

και μιλάμε οι άνθρωποι είναι ΠΑΝΤΟΥ. 108 εκατομμύρια πληθυσμός (!) ενώ το 2000 ήτανε… 66 εκατομμύρια!! H Ελλάδα το 2000 είχε ακριβώς τον ίδιο πληθυσμό με σήμερα… και ο μέσος όρος ηλικίας του πληθυσμού είναι 44 ενώ στην Αιθιοπία είναι… 19! Το νούμερο που εξηγεί γιατί έβλεπα παντού ανθρώπους είναι ο Αστικός Πληθυσμός. Στην Ελλάδα 80% του πληθυσμού ζει στις πόλεις ενώ στην Αιθιοπία το 20%…. σε οποιοδήποτε σημείο κι αν σταματούσαμε θα ξεπεταγόντουσαν από τη χαράδρα από την πλαγιά από πίσω θα τρέχανε ή από τα δέντρα θα κατεβαίνανε (όντως τώρα) παιδιά κυρίως, αλλά και μεγαλύτεροι, οι οποί βασικά θα ζητάγανε χρήματα ή κάτι από τα πράγματά μας. Ακόμα και τις φορές που δε μας προσέγγισαν για αυτό κατευθείαν, μας το ζήτησαν αργότερα, πριν τον αποχαιρετισμό…. ήταν πολύπλοκο να σταματήσουμε για να φάμε κάτι γιατί τελικά έπρεπε να μοιραστούμε το φαγητό και με όσους ερχόντουσαν και.. «πότε είναι το επόμενο χωριο για να αγοράσουμε κάτι;»

και αυτό είναι το κομβικό σημείο… ότι οι άνθρωποι είχαν πολύ μεγάλη ανάγκη.. ειδικά στο κομμάτι Γκόνταρ – Μπάχαρ νταρ.. ηταν αποκαρδιωτικό να βλέπεις τα παιδάκια με τα στόματα και τα χείλη ξεραμένα να σε παρακαλάνε για νερό.. να προσπαθούν να αρπάξουν το μπουκάλι ή τις σαγιονάρες ή το ψωμί.. και συ τι να κάνεις…. αν τους αφήσεις και επιτρέψεις να το κλέψουν, ενισχύεις μια λανθασμένη συμπεριφορά, να τους το δώσεις από πριν είναι πρακτικά δύσκολο γιατί δεν έχεις τόσα για να δώσεις σε όλους, από τη μία, και από την άλλη, ενισχύεις το στερεότυπο ένας λευκός να δίνει ελεημοσύνη σε έναν μαύρο.. Μία εικόνα που δε συμφωνώ μαζί της γιατί πιστεύω ότι οι Αφρικανοί είναι σε θέση να σταθούν στα πόδια τους και δε μας έχουν ανάγκη. Αυτό δε σημαίνει αποκλειστικά καμία εξωτερική βοήθεια, αλλά βοήθεια ουσιαστική που εγκαθιστά μια σχέση αλληλεγγύης και όχι μια σχέση εξάρτησης. Σκοπός είναι να τους μάθουμε να ψαρεύουν και όχι να τους δώσουμε ψάρια.. εγώ όμως εν προκειμένω… μόνο «ψάρια» είχα στο ποδήλατο. από την άλλη βέβαια είναι τόσο σπαρακτικό να βλέπεις αυτές τις εικόνες των ξυπόλητων παιδιών, τα σκισμένα ρούχα, το δέρμα γεμάτο στίγματα από τα διάφορα τσιμπήματα, τα απελπισμένα χαμόγελα, με το πρόσωπο όλο να λέει “δώσε κάτι ρε, δώσε κάτι και άσε τις δικαιολογίες, κοίτα σε τι φάση είμαστε.. ούτε να γελάσουμε στ αλήθεια δεν μπορούμε.. δώσε κάτι δώσε κάτι δώσε κάτι, ξεκόλλα”

WP_20180223_16_26_43_Pro
δεν έχω φωτογραφίες που πραγματικά να αποτυπώνουν αυτές τις καταστάσεις γιατί όταν τα αντικρίζαμε… δε σκεφτόμασταν να βγάλουμε φωτογραφία.  Η παραπάνω είναι μία που τα παιδιά δεν είχανε τόση ανάγκη και απλά τρέχανε παράλληλα με εμάς. Αλλά τον θυμάμαι τον πρώτο που ζήταγε..

η όλη αυτή συγκυρία μας ταρακούναγε. ο αλεχάνδρο είχε μια στιγμή που του ζητάγανε του ζητάγανε και απάντησε, (μίλαγε με κάποιον νέο) γιατί μου ζητάς εμένα, πού ξέρεις ότι εγώ εχω; δεν είμαι πλούσιος. και ο τύπος του λέει, όχι είσαι και λέει ο αλεχάνδρο πού το ξέρεις, και ο νεαρός δεν είπε τίποτα.. έδειξε με το πρόσωπό του το ποδήλατο φορτωμένο….. μου λέει μετά ο Άλε.. εκεί κατάλαβα ότι αυτό το μέσο μπαίνει ανάμεσα σε εμάς και αυτούς τους ανθρώπους… εγώ δυσκολεύτηκα πολύ στο περιστατικό με την ντομάτα αλλά και με διάφορα άλλα που συνέβαιναν. Ας πούμε αυτή η φωτογραφία παρακάτω δεικνύει μια καθημερινή πραγματικότητα. να χαιρετάμε τον κόσμο σε όλες τις φάσεις και ο κόσμος να κοιτάει τα ποδήλατα και τα πράγματα με ενα πρόσωπο ζήλειας ή στενοχώριας

WP_20180223_16_04_05_Pro
Ενώ είχαμε 10 λεπτά που μιλάγαμε. Τους λέμε να βγάλουμε μια φωτογραφία όλοι μαζί.. δεν παίρνανε τα μάτια τους μακριά από το ποδήλατο και τα πράγματα

Κάνω μια παρένθεση εδώ να πω ότι στο Χαρτούμ στο Σουδάν στο χόστελ συναντησαμε 4-5 ποδηλάτες… 2 πήραν λεωφορείο για να διασχίσουν την Αιθιοπία, ένας δεν είχε ιδέα τι παίζει με την Αιθιοπία (θα πήγαινε μετά. όπως κι εμείς) και οι 2 άλλοι που την διασχίσαν με το ποδήλατο (αλλα όχι μαζί) καταλήξανε να κυνηγάνε και να χτυπάνε παιδάκια… Γιατί; διότι…. ανα φάσεις οι ντόπιοι, κυρίως παιδιά, και σπάνια νέοι κάτω των 30, θα πετάγανε πέτρες… Εμεις στην αρχή με τον Άλε μπήκαμε δυναμικά.. ήδη από αιγυπτο σουδαν ξέραμε ότι το να μιλάς λίγο τη γλώσσα βοηθάει πολύ, αλλά μπαίνοντας αιθιοπία και έχοντας γνώση αυτής της κάποιας επιθετικότητας, από την πρώτη μέρα ξέραμε 10 -20 λέξεις.. μάθαμε κατευθείαν τα νούμερα και τους χαιρετισμούς, τα “τι κάνεις; όλα καλά;” έτσι τις πρώτες 2-3 μέρες μπορώ να πω δεν είχαμε θέμα, γιατί πραγματικά επικοινωνούσαμε έστω και στοιχειωδώς με τα χαμόγελα και με τις 2-3 πέντε λέξεις. ήταν αρκετό! είδα παιδάκια να σηκώνουν πέτρα και μετά τον χαιρετισμό να την αφήνουν κάτω και να σουφρώνουνε τα φρύδια τύπου “όντως?” .αλλά μετά χειροτερέψανε τα πράγματα.. σε ένα χωριό μάλιστα έπρεπε να περάσουμε ένα μπλόκο. τα λέω και στο λινκ παραπάνω, μην επαναλαμβάνομαι.. στενοχωρήθηκα πολύ, αλλά προσπαθώ να μην κατηγορώ.. τι να κατηγορήσεις… αφού οι άνθρωποι έχουν ανάγκη.. βέβαια το πρώτο αίσθημα είναι θυμός, αντίδραση… σκέψου το να προχωράς και να σου ρίχνουν πέτρες..

να βλέπουμε όλα αυτά στα βόρεια της χώρας και ξαφνικά να μπαίνεις στην πρωτεύουσα, Αντις Αμπέμπα και να λες ώπα ρε φίλε.. κάτι κτήρια ψηλά. δρόμοι κομπλέ, φώτα διαφημίσεις χαμός… να λες τι γίνεται; 50 χιλιόμετρα απ έξω δεν εχουν ηλεκτρικό κι εδώ είναι σαν να σαι σε άλλο πλανήτη. ασφαλώς δεν είναι έτσι όλη η πρωτεύουσα αλλά το θέμα είναι το της υδροκεφαλικής ανάπτυξης – μιας ασυμμετρίας, μιας ανισοκατανομής, δεν ξέρω πως να το πω… με θυμάμαι να βλέπω ανθρώπους με κουστούμια, ή τύπισες με γυαλιά ηλίου και τσάντα χάη, και να λέω ρε φιλε… ΤΙ ΦΑΣΗ;

εκεί άρχισα να σκέφτομαι σχετικά με το αλκοόλ. σε ένα χωριό βασικά εξω από την Αντις. έπινα μια μπύρα με τη μεσημεριανή μακαρονάδα κι έβλεπα τα μικράκια που με κοιτούσαν με ένα βλέμμα… “αυτός που τα χει όλα” – αραχτός κι εγώ να απολαμβάνω γιατί ο ήλιος με είχε κάψει, οι ανηφόρες με ειχαν εξουθενώσει, 6 μηνες στον αραβικό κόσμο ήπια μπύρα 2-3 φορές….. ένιωθα στον παράδεισο…. εκεί στη φούσκα μου… που έσκασε με αυτα τα βλέμματα. και μιλάω για τη φούσκα μου γιατί όταν παράγγελνα την μπύρα μου δεν ημουν άσπλαχνος και άκαρδος. απλά… θεωρούσα ότι το δικαιούμουν.. στον μικρόκοσμο της εμπειρίας μου, τα χα παίξει! είχα ξεφλουδίσει, ανέβαινα για 6 ώρες ανηφόρες, δεν είχα πολύ νερό, δεν είχαμε φάει πρωινό, μου χε λείψει τόοοοσο η μπύρα.. στον μικρόκοσμό μου είχα το δικαίωμα.. όμως στο ευρύτερο πλαίσιο.. στις προτεραιότητες της συλλογικότητας η μπύρα μου δεν ήταν πρώτη ούτε δεύτερη.

και αυτό το σκέφτομαι έκτοτε ως κάτι σημαντικό.
και θέλω να προσπαθήσω να ζω με τα αναγκαία. αν ο πλανήτης όλος είχε ενιαία συνείδηση, τι θα ήταν αναγκαίο για μένα; το αλκοόλ πάντως όχι. ούτε τα αναψυκτικά. κι αυτή η μέθοδος νομίζω θα μπορούσε να είναι κάποιου είδους απάντηση στο παγκόσμιο αυτό αδιέξοδο. γιατί είναι αδιέξοδο. γιατί αυτό δε λύνεται από μη κυβερνητικούς οργανισμούς, ούτε από εθελοντές, ούτε από… περαστικούς.

γιατί η φτώχεια; γιατί η ανισοκατανομή; διότι το πρόβλημα είναι συστημικό και έχει να κάνει με τον καπιταλισμό. δε θα τοποθετούσα τον εαυτό μου πουθενά στο πολιτικό φάσμα γιατί δεν ξέρω ποια είναι η λύση σε συλλογικό επίπεδο. αυτό που ξέρω είναι ότι αυτό που έχουμε δε λειτουργεί για όλους. και είναι σχεδόν απελπιστικό να βιώνεις μία αδυναμία επέμβασης. γιατί αυτή τη στιγμή διαβάζω για τα νούμερα της φτώχειας, της παιδικής θνησιμότητας, της πορνείας, της αρρώστιας, της μόλυνσης, της απουσίας εκπαίδευσης, της διαφθοράς αλλά τα ζω κιόλας, τα βλέπω γύρω μου και κάποια τα βιώνω. κι είναι σχεδον καταθλιπτικό να νοιώθεις την αδυναμία επέμβασης.

γιατί είναι τραγική η συνειδητοποίηση ότι μπροστά στη μεγάλη… εικόνα του προβλήματος εγώ δεν είμαι ούτε ένα πίξελ. ενάς κόκκος άμμου ανάμεσα σε 7μιση δισεκατομμύρια είναι σχεδόν τίποτα. και όπως λέει κι ο Αλεχάνδρο la evolución no te necessita – «η εξέλιξη δε σε έχει ανάγκη». δηλαδή η ροή της ιστορίας είναι ασταμάτητη και η τραγικά μεγάλη πιθανότητα είναι πώς η παρουσία σου στον πλανήτη είτε λιγο είτε πολύ δε θα αλλάξει τίποτα. αυτή η συνειδητοποίηση έρχεται ως σφαλιάρα όταν είσαι μέσα στο πρόβλημα.

η απάντηση δίνεται μόνο σε προσωπικό επίπεδο, και σε προσωπικό επίπεδο το πρώτο βήμα είναι μια ζωή με τα αναγκαία. μια ζωή που θα μπορείς να κοιτάς χωρίς ντροπή τον πιο φτωχό. άσχετα με το πού είσαι και το πού είναι.

DSC_3140απλοντ
….

Φτάνουμε Αντις Αμπέμπα ετεροχρονισμένα. Ο Άλε πήρε λεωφορείο από Μπάχαρ νταρ. Πραγματικά είχε κάνει υπερπροσπάθεια. Η Αιθιοπία είναι γε-μά-τη με βουνά… οι ανηφόρες εκτός από ατελείωτες είναι και αλεπάλληλες. ο ήλιος καίει “άστα λα μέδουλα” (που λένε κι οι ισπανόφωνοι), μέχρι το μεδούλι! συν τοις άλλοις είχε πάθει και κάποιου είδους πνευμονία στο Σουδάν και ταλαιπωρούταν πάρα πολύ. πήρε ένα βανάκι – ένα μίνιμπας δηλαδή, μικρό, που το γεμίσαν με 21 άτομα…!! ένα μίνι βαν των 3 σειρών, 9 θέσεις θεωρητικά… εγώ έφτασα με το ποδήλατο 3-4 μέρες πιο μετά περνώντας μια ασύλλυπτη πραγματικά χαράδρα, που κατέβαινε για 20 χιλιόμετρα και ανέβαινε για 20 χιλιόμετρα.

DSC_3092
https://www.strava.com/activities/1440399022
DSC_3124
Έφτασα Αντίς Αμπέμπα,

βρήκα Αλεχάνδρο. τα χόστελ ακριβά..  6-7 ευρώ το άτομο και θα μέναμε τουλάχιστον 2 εβδομάδες οπότε το ποσό ήταν απαγορευτικό. Από κάουτσσέρφινγκ δε μας απαντούσαν και ήταν δύσκολο να ζητήσουμε να μείνουμε σε κάποιον τόσο καιρό, ή να αλλάζουμε κάθε 3-4 μέρες… Βρήκαμε ένα τσίρκο. σκάσαμε με τα ποδήλατα και τους λέμε ότι ο Άλε παίζει κιθάρα και γω είμαι ηθποιός, αν μπορούμε να μείνουμε μαζί σας κάποιες μέρες και να βοηθήσουμε όπου μπορούμε.. Είπανε, “ναι, βεβαίως”

Μα κυρίως ο Άλε βοηθούσε… εγώ έφευγα πρωί πρωί να βρω καλό ίντερνετ, να γράψω, να ανεβάσω και να δημοσιεύσω τίποτα. δεν του άρεσε πολύ και με το δίκιο του. Τεσπα, το τσίρκο είχε πλάκα, λέγεται Φεκάτ.. που στα αμαρένια (η γλώσσα της Αιθιοπίας) σημαίνει “ανθίζον” και το ωραίο είναι ότι Αντίς αμπέμπα” σημαίνει “νέο λουλούδι”.

Οι μέρες στην Αντίς Αμπέμπα ήτανε μέρες προβληματισμού.. με αυτά που βλέπαμε καθοδόν δεν μπορούσα να σταματήσω να σκεφτομαι ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΡΕ ΦΙΛΕ, τι γίνεται στον πλανήτη; θα μου πεις, δεν τα ‘ξερες; τα ‘ξερα μπρο, αλλά άλλο να τα γνωρίζει το μυαλό και άλλο να τα γνωρίζει η καρδιά. άρχισα να διαβάζω για την παγκόσμια ανάπτυξη, για την ανθρωπιστική βοήθεια που έρχεται στην Αφρική, γιατί δε λειτουργεί, τις διάφορες απόψεις.. Κατέβασα βιβλία και τα μελετάω μέχρι σήμερα. Σε μία από τις διαδυκτιακές αυτές περιπλανήσεις έπεσα πάνω στην Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία, την πιο φτωχή χώρα του κόσμου. Βασικά θυμάμαι ακριβώς πώς έπεσα εκεί..

Ήθελα να κάνω μια σύγκριση. Το Σουδάν, φουλ μουσουλμανικό, ήταν υπερβολικά φιλόξενο και ειρηνικό (τουλάχιστον προς εμάς), η Αιθιοπία, τουλάχιστον οι περιοχές που περάσαμε, φουλ Χριστιανικές. Ήθελα να δω αυτό που λέμε στις συγκρίσεις ceteris paribus (έτερα ίσα). Αν δηλαδή οι άλλοι παράγοντες που μπορούν να επηρρεάσουν το πώς οι ντόπιοι μας αντιμετωπίζουν είναι ίδιοι.. και στην προκειμένη περίπτωση, αν το Σουδάν και η Αιθιοπία ήταν στο ίδιο οικονομικό επίπεδο θα σήμαινε ότι μπορώ να θεωρήσω τη θρησκεία αρκετά σημαντική και να την “απομονώσω” σχετικά, στην ανάλυσή μου.. Έλα όμως που η Αιθιοπία είναι πολύ πιο φτωχή (34η στην Αφρική και 19ο το Σουδάν) και έτσι αιτιολογείται σε κάποιο βαθμό η επιθετικότητα. Κάτι άλλο που δυσκολεύει όμως τη σύγκριση είναι ότι η Αιθιοπία είναι η μόνη χώρα που δεν είχε αποίκους πάνω από το κεφάλι της οπότε και θα δικαιολογούταν ακόμα πιο πολύ το να έχουν μια εχθρική συμπεριφορά προς τους λευκούς.

Στο ζουμί… Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία;;; ούτε που ήξερα την ύπαρξη αυτής της χώρας.. βλέπω στον χάρτη ότι είναι αρκετά κοντά, παραδίπλα βασικά, από την Αιθιοπία και λέω στον Αλεχάνδρο που πια έχουμε πάρει την απόφαση ότι θα αφήσουμε τα ποδήλατα γιατί δε βγάζει λογική, και ο Αλε είναι μέσα να πάμε να δούμε πώς είναι η Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία.

Το θέμα είναι πού θα αφήσω εγώ το ποδήλατο. Ο Α το πούλησε το δικό του, αλλά εγώ σκοπεύω να γυρίσω να το πάρω. Είμαι τυχερός και ο γενικός οργανωτής και υπεύθυνος του τσίρκου είναι ο Ντερέτζε με τη γυναίκα του Tζώρτζια, οι οποίοι δέχονται να κρατήσουν τα πράγματά μου σπίτι τους και όταν γυρίσω να τα πάρω.

WP_20180316_12_27_01_Pro

Να πω εδώ ότι το τσίρκο ήταν μια ιδιαίτερη κατάσταση γιατί οι εργαζόμενοι και διαμένοντες εκεί ήταν νέοι που ουσιαστικά το τσίρκο τους έβγαλε από μια πολύ δύσκολη κατάσταση. Κάποιοι ήταν πριν άστεγοι, κάποιοι δεν είχαν οικογένεια κλπ.. ήταν κάτι σα μια σανίδα σωτηρίας (και ισορροπίας). Ο Ντερέτζε (27 χρονών!) μου είπε το εξής «ήθελα να δώσω στους νέους μια δημιουργική διέξοδο… οι νέοι στην Αιθιοπία ή θα πέφτουν με τα μούτρα στην εκκλησία, ή στο τσαντ!»

(περί τσαντ, δε μίλαγε για τη χώρα. μίλαγε για το κλασσικό, ήπιο, λαϊκό, νόμιμο ναρκωτικό των φύλλων κοκκαίνης. τα βάζεις στο στόμα σου, τα αναμασασάς και μετά τα καταπίνεις. είναι χλωρά, σε αντίθεση με της λατινικής αμερικής που είναι ξερά και μετά τα φτύνεις. πλάκα έχει, σου δίνει όντως ενέργεια αλλά αν κάνεις κάθε μέρα και για ώρες… τη χάνεις τη μπάλα και είσα σα ζόμπι)

τι άλλο; τι να πρωτοπείς για την Αιθιοπία και για το πώς μας επηρέασε.. κάτι απίστευτο στην Αιθιοπία είναι η μουσική και κυρίως ο ΧΟΡΟΣ.. δεν έχω βιντεάκι γιατί… πάθαινα αυτήν την παράλυση βλέποντας παραδοσιακούς και μη χορούς… κυριολεκτικά, σταμάταγα να χορεύω, έκανα 2-3 βήματα εκτός κι έμενα με το στόμα ανοιχτό γιατί αυτό δεν το χα ξαναδεί ποτέ. και όταν πια το χα συνηθίσει, ήθελα να το απολαύσω γιατί ήταν.. μαγικό. έχουν έναν τρόπο να κουνάνε τους ώμους στην Αιθιοπία που είναι σα να παθαίνουν εξάρθρωση.. όντως τώρα! και μετά όλο το σώμα να λικνίζεται σαν κύμα.. και όλοι μιλάμε, όχι επαγγελματίες χορευτές.. δε χόρταινες να το βλέπεις.. και πώς χαμογελάγανε όταν χορεύανε ένας άντρας και μία γυναίκα με τα χέρια στη μέση και με αυτές τις κινήσεις τις απίστευτες. κάτι σχετικά αντιπροσωπευτικό είναι αυτό το βιντεάκι. Από πλευράς μουσικής, είναι απόλυτα αντιπροσωπευτικό – η μουσική που θα ακούσεις στον δρόμο. επίσης αξίζει λίγος Tilahun Gessesse…  που είναι ανάμεσα στο άνω παραδοσιακό και κάτι πιο μοντέρνο και τέλος, ο φοβερός dr Mulatu Astatke με την αιθιοπική βερσιόν της τζαζ που είναι… σκέτη και ατελείωτη απόλαυση..!

ένα άλλο ωραίο σκηνικό που μου ‘ρθε τώρα ήταν όταν σε μια βόλτα μου σε κάποια φάση που ο άλε ήταν άρρωστος, σε μια κωμόπολη είμασταν, στα βόρεια, με πλησίασαν τα παιδιά και μου ζητάγανε λεφτά επίμονα, ή φαγητό. τώρα, ενώ λεφτά θα δώσω πάρα πολύ σπάνια, φαγητό δυσκολεύομαι να αρνηθώ. το θέμα είναι ότι όταν είναι 20 παιδιά πρέπει να πάρεις και στα 20. δεν πήρα αλλά αντ’ αυτού κάποιο είπε μπολ.. και λέω ναι, αν είναι για μπάλα, μέσα. πήγαμε όλοι μαζί (είχε πλάκα να περπατάει ενας λευκός με 20 παιδιά που του κρατούν τα χέρια και μιλάνε και γελάνε και γινόταν γενικα ψιλοπανικός) στην αγορά και πήρα μια μπάλα ποδοσφαίρου που έκανε… 10 ευρώ! πανάκριβη για τα τοπικά δεδομένα… η φάση ήταν ότι μετά πήγαμε έξω από το σχολείο, στον δρόμο, χωριστήκαμε σε ομάδες και γω έκανα τον διαιτητή.. σφύραγα κιόλας, είχε πολύ πλάκα.

IMG_20140101_101427

 

DSC_3083
τόσο συνήθης αυτή η εικόνα… ντρεπόμουν να φωτογραφίζω αλλά σε αυτήν την είχα στο χέρι γιατί τράβαγα κάτι άλλο κι έκανα ένα γρήγορο κλικ. πραγματικά νομίζω οι γυναίκες κουράζονται πολύ περισσότερο από τους άντρες

Νομίζω αν ο Αλεχάνδρο ήθελε να προσθέσει κάτι, θα ήταν τα βλέμματα σε αυτές τις φωτογραφίες που είναι δικές του.

WP_20180224_06_49_15_ProWP_20180224_06_50_09_ProWP_20180226_14_16_23_ProWP_20180226_14_16_59_Pro

WP_20180226_14_31_06_Pro
amasa gnalou 😉

Φύγαμε από Αντίς Αμπέμπα με λεωφορείο και με πολύ λιγότερα πράγματα. Να ανέβουμε Σουδάν, να το διασχίσουμε όλο, από ανατολή προς δύση και να μπούμε… Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία….

4 thoughts on “Weeks 129 – 133 | Ethiopia

  1. Χείμαρρος! Ουφ!
    Τελειώνοντας την ανάγνωση, είμαι γεμάτος ή άδειος;
    Πάντως …πλούσιος !

    Liked by 1 person

  2. Περιμένω εναγωνίως το επόμενο ποστ. Ποτέ δεν είναι αρκετό! 🙂
    Nα ‘σαι καλά!

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s