Incredible Nigeria

There is hope, my friends!!!

What I had been struggling with for 35 days got resolved in three and a half hours. A tweet was enough to bring back the smile on my face..

Well… not just a tweet. But also the prompt and coordinated effort of the head and the staff of the Nigerian Immigration Service. It seems that these are the right people at the right places.

 To his honor, the head of the Nigerian Immigration Service, Mr Muhammed Babandede responded to my tweet in very short time, letting me know that he will approve the visa. The head of a huge organisation, with so many responsibilities and things in his mind, found the time to help me out.. !

Same holds true for the people of the Nigerian Immigration Service, and specifically for Mr. Amos Okpu, who literally instantly got in touch and help me move forward. I now have my letter of approval. I will get visa on arrival!

This is fascinating news!! Not only because it really saves me a whole lot of money, time and frustration, but also -and maybe most importantly – because it is really a success story. There is hope! In my eyes, this is the new face of Africa. There will always be problems, but this is strong evidence that there are people commited to change. People who listen, understand, and act efficiently and effectively. People who respect. I have no words really, I am very happy!!

I am going to Nigeria!!! 😂😂😂

Disappointing Nigeria

I have already cycled in 32 countries. Half of them are in Africa. In terms of obtaining visa for a country I have faced many difficulties; being asked for a bribe, being lied as to what the real price of the visa is, unreasonable week-long delays, asking for extra documents that are completely irrelevant, and many more. However, I have never received such a ridiculous and insulting behaviour that I receive currently in Cameroon, at the Nigerian Embassy in Yaounde and, most importantly, at the Nigerian Consulate in Douala. The story goes like this.

On the 25th of Semptember I am visiting the nigerian embassy in Yaounde in search of information on how to get the Nigerian visa. I let the very polite woman at the reception know that I am a long time bicycle traveller from Greece, and I ask if I can pay online and receive from Douala, as I had already seen on the nigerian immigration webpage. I am told that indeed this is an option and I go for it as paying online is more secure and transparent. I pay online and cycle to Douala to submit the documents and receive the visa. I try to find the consulate, but is very difficult. The official website of the consulate does not mention the actual physical address. The phone number stated is wrong. The e-mail stated (  is not working. The address I find on Google maps says “permanently closed”. The embassy e-mail I find on the Embassy webpage is not working ( After a lot of search I find the consulate. It is 14:40 but they do not let me in, despite the working hours on the website is until 16:00.


The following day I manage to enter the consulate. I am being told by a younger member of the visa department that I need residence permit, and I explain to him that I am a tourist and I am being sent by the Embassy in Yaounde, where I have already informed them I am a cycling tourist. I ask to see the supervisor or the manager of the visa department in order to find a way forward. The manager comes at the reception clearly upset, even before meeting me. I try to explain what is the situation but he is shouting for no apparent reason. He is telling me to apply for a visa on arrival but I let him know I have already paid for the visa. I told him that I already went in the Embassy in Yaounde and they told me I can do it in Douala. This man is leaving in the middle of the conversation while I speak, without saying nothing. I repeatedly ask the receptionist, who is witnessing our dialogue, what is the name of this man and why is he treating me like this. The lady at the reception refuses to tell me the name of this person.

On the following day I go again at the consulate with the necessary documents printed. I see again the younger man that I saw the previous day and he is insisting that it is impossible to get a visa without residence permit. I let him know that “it is ok” and I kindly ask him to tell me his name so when I go back to Yaounde I can tell them that “this man at the consulate, gave me this piece of information”. He refuses to give me his name, despite I insist. He also refuses to give me the name of the manager whose unacceptable behavior I received the day before. I ask again to see the manager. The manager comes at the reception to find me. He is entering the room and starts talking to me in a very aggressive way. Before proceeding in any kind of argumentation I ask him why he is so aggressive with me. I tell him also that I am not eligible for visa on arrival that he had suggested the day before. No actual dialogue took place because this man was not listening at all. He was talking and shouting. He left again without notice and quickly went at the office of the visa department. I followed him and I asked what his name is. He shouted his name at me and when I tried to write it down he went furious to the window to call the guard!!! The guard came in seconds and pushed me out of the Embassy. Physically pushing me out while I didn’t resist at all. In the middle of this scene I could not write down the name of this man, but he was above 50 and he was wearing a hut both days. The people who work at the visa department are witnesses of the surreal and unacceptable treatment I received. I left speechless, physically very upset and extremely disappointed.

I went straight to the Greek consulate to report the incident and call for a diplomatic intervention. Unfortunately my country is being poorly represented in Cameroon, so it is very difficult for someone to intervene in an official way.

I went back to the Embassy in Yaounde and let them know of the insulting behavior I received. They advised me to write a letter to the ambassador explaining the situation. I did so and a week later I was told that the ambassador is giving the green light for the visa to be issued, but this has to take place in Douala because I have paid online. I go again at the consulate in Douala, last Thursday. They tell me the visa guy is not there – “come back on Monday”. I go back yesterday (Monday), and they don’t let me even enter the consulate. I am being told the visa guy is not there. I insist to know when to come back. They tell me, just so they get rid of me, “come back on Friday”.

I call the Embassy at Yaounde for some help and also to let them known that these guys hate me because I talked to the ambassador and they will always tell me the visa person is not there. The guy who I spoke with every time at the Embassy sounds very unwilling to talk more. He says that I don’t have residence permit and this is a problem.. He hangs up the phone on me… But I have already paid!! And the ambassador approved!!

As a result I have lost 110$ – the visa fees, and approximately the double in accommodation fees and trips Yaounde – Douala. I have also lost more than one month. But most importantly I feel humiliated and dissapointed as I never believed the strongest economy of the continent would have such a poor diplomatic representation and such an extremely impolite staff.

And it gets even worse… I can’t cycle to the north because of Boko Haram presence in the north of Cameroon and Chad, and also there is no commercial ship that goes from Douala to Benin or Togo or somewhere to west Africa, bypassing nigeria. My only solution seems to be the flight, which is too pricey to be considered an option …

😕 – kind of desperate…

Lusaka – Luanda | 2369 km | 27 days

Λουσάκα – Λουάντα | Ζάμπια – Αγκόλα | 2369 χιλιόμετρα | 27 μέρες | 700+ χλμ χωματόδρομου | – 8 κιλά

28 Ιουνίου – 153 χλμ

Left Lusaka after 5 weeks. I had very intense, meaningful and loving time with a wonderful family. How many things happened…. I am so grateful.

The day started at 3:54. And the previous finished at 00:30. For reasons that are not for now, I slept at the bus station. I did a 3 day trip till the borders, in order to spend 3 illegal hours in Tanzania. And then I spent less than 3 and a half hours trying to sleep. It was very cold and the station was in the open air. Woke up, packed and left with a nostalgic spirit.. I leave lusaka.From yesterday I have very few
I spent everything on the bus trip plus some mini interest free loans for my friends. In my last transactions the following happened. I said to the toilet guy that I dont have money. He let me in. I bought 2
The lady gave me 3
I got into the bus (yesterday night), a woman followed me and gave me an orange juice. Today in the morning, while i woke up and I was counting for 10 minutes to see how I will manage 3 days with very little dalama, I bought a bottle of
that costs 10 kwacha with the last 100 that I had and the lady gave me change 140 kwacha, something I realised later. I left Lusaka with the sun rising on my back, with Simi in my ears to remind me Grace and with 10 very hot lukumades in my bags and in my mouth. I felt a bliss.

Today I literally cycled for more than 10 hours. I ‘ve gotten more than 6kgs with the family feeding me all day, so the ride was tough. I listened podcasts for 8 hours. Sam Harris for the most part and a bit of Jordan Peterson. Lots of greetings and smiles.
Bwino maokabwanji
Taenda kuti

In an uphill a guy told me
Why are you struggling? You are a
White man
I said
Muzungu are not humans?

The smiles on the womens’ faces and on most of the kids and on some men that look so pure and innocent
Make me want to live in africa

There is something unbelievably sweet and charming. Makes you wanna go and hug them and tell them

Tell me,
what do you want?
What do you need?
What do you wish?
What do you desire?
What do you miss?
What do you dream?
I ‘ll bring it to you. No worries..

Osadan taula, tiri pa mozi
Don’t worry, we are all together

29 Ιουνίου – 178 χλμ

Forced by the police to hop on a truck as I stumbled across a national park. Cyclists prohibited. Did 36 km before that. Lucky police didn’t check my expired visa. The stars are super bright. Don’t know what road to take to the borders. I have two options, both have gravel road, but
A. Don’t know what the road condition is on the Angolan side
B. Don’t know how many kms of gravel road there is.
Funny today spending time with the police. Asking me all these typical questions


30 Ιουνίου – 87 χλμ

The tarmac side of my day was tough cause the road was really bad maintained with long stretches of bad dirt road. I did some 3 kms at the end entering a 450 kms stretch of dirt road….. it is definitely navigable and I wish it will stay like this. 450 k are a lot for 4 kms/h, which is The speed necessary if the dirt road is used up by so many trucks that it s not straight anymore. It is like waves. I don’t know why it happens like this. Worth googling.

I had an interesting encounter with an angolese man well into his 70s, cycling with me for half an hour or so. Paulo Malelisa from Luena. I asked him how many kids, he said ONLY 4. Like the thing they do in some African countries and in India if I remember well (Maybe elsewhere too) that you buy something, say a donut, and the receipt independently of if the price is good, says ONLY 20 $. He also told me that God made whites more clever and that he is very happy that a Muzungu (white man) is cycling next to him…

Now, into the forest. Hearing leaves and branches and a bit ago a whole tree falling.. jeez. Terrifying. I didn’t check if there is any weak tree around me. The stars are super bright. Oh! Another thing happen.

While living with the family in Lusaka I noticed people were going to take a bath with the big bucket of water and a small towel. No sponge and most importantly no cup. I take my bath with a small cup that I put it in the big bucket and bring the water in the top of my head. This is how I learned doing it for more than a year now.. From Sudan… But here they do another thing which is extremely economical in terms of water consumption and I copied it today for the first time with huge success. They water the towel, they rub the soap in the towel, they clean their body with the soapy towel, they clean the towel, they rinse their body with the clean towel.. so little water you need in this way. In fact I made it even more economical. I don’t put soap. With just a wet towel I rub my body. 90% of dirt is gone. I ‘ll clean the towel tomorrow when I will be putting water in my bottles. So no need to carry a lot. After this, I pass the sensitive parts of the body (face, armpits, down parts) with skin friendly disinfectant. I feel good and I spent just 2 full mouth worth of water! Every 2-3 days I can put soap too, but for daily after riding cleaning is awesome, especially in a remote part like the one I am now.

1 Ιουλίου – 85 χλμ

Only gravel today. For some strange reason I enjoyed it a lot. Lush nature, houses and faces – all seem prehistoric to me. What we call, maybe, wild beauty.

For one time more, my visa has expired. Probably I will be deported again.

Today I was listening podcasts for the whole time and I was put into a kind of meditative state
battling with this road
optimizing my route without destroying completely an unfit bicycle.

Every single day I feel grateful on a primary level for the miracle of consciousness. The “hard problem” of philosophy, among with death, I suppose. On a secondary level for the… level of my consciousness and of my understanding based always on the vast spectrum of opportunities I had in my life…

2 Ιουλίου – 56 χλμ

56.000 meters today. Only. The road was sandy. I had to push in some parts. The rack broke. I fixed it. At some point, km 53, I had an abrupt and intense pain. The right side of my left knee didn’t feel right. I could hardly walk. I seriously thought I had riksi xiastwn or minisko, or something very bad.I couldn’t move my leg for the first 5 minutes. I was just standing by the bicycle. I was by a village called,
In Nkoya, the local dialect. They clarified, and I calmed down, they are not here at this season. Neither mosquitos, nor rain. This road would be impassable during the rainy season. I started talking with Minyati people. Especially with one of them that had the name of my mother
I asked him if he celebrates every week. He laughed a lot. Everything I say here, people laugh. Sometimes I feel like a clown. I like it. We talked for some time.He told me his father left home and left him here without money for college and now he is suffering. The Africans I have met so far, despite hating the condition, they love the word. Especially if they talk to a
White man
They keep repeating
I am suffering
We are suffering
Even if they are just fine. With a beer at hand and cigarettes. Like the guys in Mutoko, in Zimbabwe. However Friday seemed to suffer indeed. 20 years old, 2 heads taller than me, beautiful. Clean clothes, shoes, also speaking 4 languages/ dialects.. like actually most Africans.
But living in Minyati… 150 kilometers in each direction to find tarmac road. In an old house with roof made out of staxya, without windows, without electricity. Being a farmer. Maize. This year not a lot of rain. People sad. I ask
How many people in Minyati?
Why don’t you drill to get water?
We have to go  80 meters deep, expensive
10 kwacha each if you give, it is possible!
People here don’t like cooperation
Look at Luvuzi, or Sitaika (the villages before and after), look at their big markets. People here are jealous. 300 people, they have Roman Catholic church, apostolic church, Pentecostal church. In luvuzi also had Jehovah’s witnesses and SDA (seventh day Adventists) who dress in blue and white. So many churches and still no cooperation.

Today as I was pushing the bicycle out of the sand I couldn’t help but think think think. So much free sand, with it they can make bricks and have proper houses. Why they still live in these prehistoric -literally prehistoric- houses. At some point I looked left. I saw a woman with a huge stick moving it fiercely up and down into a huge bowl. Breaking seeds or pulverizing maize or something of this kind. 3 meters away 2 toddlers naked and full of white sand. In front of the windowless old mud house.. I saw was like a glimpse. I was moving. And I was moved indeed. Instantly I was lost in thought. Trying to verbalize my mixed feelings. Trying to understand. I was happy.. I knew.. In 3,5, maximum 10 years, this place will have electricity and this black and white imagery will belong in the past. And yet, there lies my… sadness, or maybe better, my nostalgia or amazement. A thread that will be cut after so many years.. This very scene, a woman breaking the seeds, naked African dusty toddlers, mud house… if anatomically modern humans are around for approximately 200.000 years, then exactly this could be happening say 100.000 years ago. Or if you are more conservative, then 50.000 years ago, which is the estimate of our ancestors looking exactly like us… I mean what an insane continuity.. We talk 2000 years from Jesus.. I feel we disregard that prehistory is actually the underlying basis of our behavior. Our biology. The formulation of our brain as it is today. These numbers are mind boggling.

Friday, a lovely woman I was also talking to, and more than 15 children watching us all asked me to spend the night with them. I refused because I wanted desperately to go to the toilet. I had consumed at least 20 little, local, pure, super tasty tomatoes with 8
and I couldn’t stay as the welcoming protocol would be long and full of greetings and all the rest, while at the moment I just needed the

But I will stay for sure. One of the following days. I want to eat and drink and sleep and feel and live their prehistoric wisdom.


Χωριό Λουβουζι. Δίνω τα παγούρια μου να βάλει νερό
με προσεγγίζει,
40 χρόνων (πάνω κάτω)
20 δόντια πάνω κάτω.
Του θυμώνω, ευγενικά. Και δίνω 2 κουατσα στην κόρη με το που γυρνάει από το πηγάδι. και κάνει τις παλάμες χιαστή για να τα λάβει.τη μια πάνω από την άλλη, σα να παίρνει αντίδωρο. Ένιωσα σεβασμό και χάρηκα.

Θυμήθηκα τον Τάψι, στο σπίτι, Ζάνι Μουόνε, να γονατίζει για να χαιρετήσει τον παππού, που μπήκε στο δωμάτιο.

Εγώ εδώ χαιρετάω τους πάντες σε ότι γλώσσα ξέρω και μου απαντούν, εκτός των άλλων, στη γλώσσα του σώματος, που είναι η πιο γλυκειά, διότι είναι παγκόσμια. Εδώ χτυπάνε παλαμάκια 2, 3, 4, υψώνοντας τα χέρια και χαμογελώντας.

Θυμήθηκα τον Τάψι, στην κηδεία, Μαντέβου, να γονατίζει το σώμα και να υψώνει τα χέρια – αργά παλαμάκια, 4, 5 να χαιρετήσει τη θλιμμένη ομήγυρη. Πέθανε ο ανιψιός του, 5 μηνών. Μια εβδομάδα πριν τον είχα στην αγκαλιά μου.

3 Ιουλίου – 63 χλμ

My knee was better. But it is very tiring to cycle in this gravel sandy road. Physically and mentally. It takes huge concentration to navigate in 5 cm wide lane that’s the only possible way through the sand. Other times I have to push or go up and down like crazy because of the rocks. That’s the reason why my coccyx is in pain. My coccyx, which was already injured in Lusaka, when an incompetent driver knocked me out of the bicycle and I landed on my coccyx.

Today I passed by hundreds of old mud houses. There is an order and ac pattern emerges. The kitchen, which is outside is round. The store room, also outside, elevated. The toilet, also outside, far and with canes around it. Lots of colorful buckets. Huge logs here and there slowly burning – turning into charcoal? The mud houses come in compounds, kind of. There are 4-5 together. Maybe relative families share what’s outside the main house – bedroom. My mind still can’t get it that their houses have no windows, but if you think about it, there is actually no reason. They have them only to sleep inside. They chill outside, usually under the trees. Or they are working, again outside. Or cooking, outside. The idea of having a desk is redundant here. Lots of schools scattered around. Families here have at least five children. The schools are decent, with cement walls.. big schools even if the village looks small… There are always more houses if you leave the main road. So many houses today after lukulu, for 15 kms full of houses by the road. I must have said more than 300
How are you
.Now, tired. I hope tomorrow I reach tarmac.


Το αυτιστικό παιδί με το Καλημέρα.
Οτρελός του χωριού το μεσημέρι με τα σκισμένα ρούχα στο λουκουλου να κάνει κάτι σπαστικά και να ξεκαρδίζονται όλοι τριγύρω. και ο άλλος παρα πέρα που κοιμόταν σε φάση κωματώδη στο πλάι του δρόμου.οι περιθωριοποιημένοι των περιθωριοποιημένων. Κι όμως με μια ελευθερία που τη ζηλεύω.

Τυχερός σήμερα συνάντησα τον Λάκη στο Λουκουλου. Κέρασε φαγάκι και του δώσα νουμερακι. Αποθηκεύει τη νέα επαφή και μου κάνει
Αν γκε λος του κάνω
Και γράφει
Στην Αφρική, όπως νομίζω και στην Κίνα, το Ρ και το Λ τα ανταλλάσσουν στις λέξεις, όπως τους κάθεται καλύτερα.

4 Ιουλίου – 67 χλμ

Ate with mboa. 18 years old with a child 6 years old. His hands were so dry. Like elephant”s skin. Very tired. Gravel finished.. finally!

5 Ιουλίου – 107 χλμ

What a beautiful ride. Tarmac after 5 days of dusty dirty sandy gravel road. Feels so good. Took an hour break too to enjoy a proper meal. The most common African food and one I eat almost every single day. Nsima with vegetables and soup. Now at the tent, listening funkadelic – maggot brain and doing what is the most appropriate to do with the stars; stare at them. The sky is super clean and the moon is super is just in the corner of my panorama; an aesthetic addition without any significant brightness. It is kind of chilly but I have a cup of hot tea on my chest, and my palms around it. Thinking of the Moments of the day


Περνάω γεφυράκι μικρό. Ποταμάκι ονόματι Μακόντο. Αφήνω τον Γκιλμπα που με συνόδευε με το ΆΤΛΑΣ ποδήλατό του και ξαναγυρναω να δω καλύτερα την υδάτινη ροή με τα κρυμμένα μυστικά της. Τα άκουσα μόνο και υποπτευθηκα την ομορφιά. Περνάω το κεφάλι από τα κάγκελα της μίνι γέφυρας και βλέπω δέκα δώδεκα άτομα από κάτω: γυναίκες, παιδιά και 2-3 έφηβοι. Είναι μέσα στο ποταμάκι οι περισσότεροι και τα μικρότερα παιδιά είναι παραδίπλα. Οι γυναίκες και τα παιδιά κρατούν ένα μοσκιτο νετ. Από αυτά που στέλνουν οι διεθνείς οργανώσεις για να καταπολεμήσουν την ελονοσία. Εδώ και τώρα, είναι δίχτυ ψαρέματος. Τα παληκάρια με κάτι παλούκια μακριά χτυπάνε τα νερά στα πλάγια αλλά και τις πέτρες για να φοβίσουν και να ξεκολλήσουν τα ψάρια. Πίσω από τα γυναικόπαιδα με το δίχτυ δύο κορμοί συγκλίνουν βαλμενοι επί τούτου σε σχήμα V . Ακόμα πιο πέρα ένα δέντρο χωρίς φύλλα κομμένο στη βάση και ριγμένο μέσα στο ποταμάκι με τρόπο που τα κλαδιά να είναι μέσα στην ροή. Μιλήσαμε για λίγο και γελάσαμε. Εδώ μιλάνε κυρίως Λούντα. Αλλά καταλαβαίνουν και Λουβαλε που έμαθα από χτες να χαιρετάω. Μέσα και πάνω στον ενθουσιασμό του συναπαντηματος οι γυναίκες κάνανε και αυτό το κλασικό αφρικανικό Όταν κορυφώνεται η ένταση που βγάζουνε μια ιαχή τσιριχτη και κουνάνε τη γλώσσα τους πέρα δώθε. Πολύ γέλιο.

Κατασκηνωνω. Πρώτη κίνηση πάντα είναι να βγάλω όλα μου τα ρούχα. Έχει μια ομορφιά παιδική και ίσως πρωτόγονη να είσαι τελείως γυμνός. Ίσως και μια ελευθερία. Στήνω σκηνή και κάνω 40 μέτρα παραπέρα γιατί με καλεί η φύση. Πρέπει να απαντήσω. Στον γυρισμό πάνω ακούω βήματα, κλαδιά να σπάνε, βλέπω στα 30 μέτρα νεαρό πάνω από 15 χρόνων με κίτρινη μπλούζα – του κάνω Χαλόου. Ο καημένος, παίζει και να έβλεπε Πρώτη φορά γουαητ μαν, και δη με μουσια, και δη γυμνό. Το βάλε στα πόδια φωνάζοντας ααααααα τουλάχιστον για 30 δευτερόλεπτα. Μετά είχε απομακρυνθεί τόσο, που δεν τον άκουγα.. αμφιβάλλω αν σταμάτησε. Πέθανα στα γέλια.

Tomorrow most probably I am entering Angola. I will be at the borders before 12 but I doubt I can cross because I am waiting for some money I have lent to be sent back to me.. mailo mailo mailo. Everyday they say the same: tomorrow. It is surprising and most wonderful that I feel so eager to learn about and see Angola, after I think 28 countries, I have been so far in this trip.


6 Ιουλίου – 63 χλμ

Detained in jail. Visa expired


7 Ιουλίου – 33 χλμ

Starting from yesterday. I reach Chingi, the border village. I expected some money I had lent but they haven’t yet returned them. I have something like the equivalent of 2 euros. I checked chavuma, the border town. No atms. I have 10 emergency USD in a pocket. I think I also have 60 USD that I have saved for Angolas black market, cause the currency here is being devalued regularly but the central bank doesn’t accept it quickly. The result is the rate at the Atms being two times worse than the black market. I had saved 60 USD but I cannot find them. I don’t remember where I had put them but I remember that it is in a safe location. I remember thinking it will cause me trouble to find them. However I looked everywhere and I cannot find them. Either someone stole them from my bag in lusaka (almost impossible) or the Zambian immigration stuff took them while I was in prison last night. This is relatively possible as I registered only 10 USD when they were asking how much cash I have, because I didn’t want them to ask for bribe in order to let me pass. But how did they find them? I don’t have enough money till the nearest atm. I don’t have enough food. Yesterday I reached the border pass. My visa expired a month ago, but I was told that it is valid for 3 months and it was only for one. I wasn’t told (or I forgot) that I have to go to the immigration after one month in order to extend my visa. I hadn’t extended it. The responsible there, Mr Moses told me they have to arrest me. I burst into laughter. For what? I asked. The guy told me that I am a suspected prohibited immigrant. I let him know again and again I had an accident at lusaka, a car hit me, I showed him documents on the phone. The doctor saying I cannot ride etc etc. The man was ridiculous. One of the insecure black guys that want to See white people suffer. Even worse if they wear a uniform. The infamous experiment, Milligram ( something like this) testifies on how atrocious a man can be given power (that comes in uniform). He put me to jail. Smelly, dirty with rats around, with a tiny blanket of mine. Barefoot, sleeping on the floor, with 5 degrees outside. Impossible to sleep. It was awful. I did some meditation to focus on the sensation of cold. No kidding, the very same morning I was cycling listening podcast Peter atia discussing with Sam Harris on meditation in isolation in a prison. I was thinking I would like this, but I had in mind a humane prison. It is interesting how pain, or cold in my case, can be intellectually separated in two aspects. The physical, actual, biological if you want, cold. The sensation. And the psychological aspect of it, how it affects you. Well, interestingly enough, I reached a level were I was clearly cold (my bare feet were really really cold) but it wasn’t annoying. I was observing cold  without actually suffering from it. I slept like this, around 19:00. I woke up in the middle of the night super cold, shaking, and no mind trick was helpful. Eish, being cold is not a joke. I remembered Solzhenitsyn in gulag archipelago saying how they were freezing in the Soviet union’s concentration camps. I was in a better position. Morning came as slow as possible. They took me out. The poor guy responsible for the immigration called his boss and the boss said that they should just deport me to Angola. Something I suggested yesterday and the guy lied to me that deportation is only possible at the point of entry. In my case that was in Botswana – being deported at that side sounded like a nightmare. So after a very senseless afternoon, yesterday, writing down one by one, all my belongings, for more than an hour in order to go to jail. And after an even more senseless awful cold night, I just crossed the borders and entered in Angola. What I found there was happy faces, portuguese (which I understand 75% because I speak spanish) AND the worst roads I have ever ridden. From the border to the tarmac I have to do 330 kms in the most sandy road you can imagine and as a plus the possibility of lions and leopards. Every villager I meet says “how are you moving around without a gun”  But the official angolan immigration said no, that there is not. Believe the uneducated locals who buy every story they hear our the educated official who is not from here?

Ahh, an interesting point here. The immigration guy from zambia came to speak yo the immigration guy of angola. The first with official language English, the second Portuguese. They were both speaking luvale however, because they are from the same tribe. Borders in Africa are fictional, designed in Europe by people who had never been here. This was a parenthesis.

I decided I will cycle during the day and I will not camp in the bush.Well, this road was uncycleable. 4x4s were struggling. The bike had no luck. I did 33 kms on 5 kms/h. At least half of them walking/pushing the bike. I ate only avocados, which I found in a bargain at the borders. The beautiful was that I requested to put my tent at a family s yard I found. Well into the bush, the most prehistoric settlement. Nothing that reminds in what year we are in. The house is made with grass and mud. They have chickens, 2-3 porks, and 4-5 goats. They cultivate potato, cassava, maize. 1 guy Laurendo. Age around 32. 2 wives, age around 22-25, 7 children, all below 5 years old, two of them babies. The one woman prepared the food, cassava nsima, very tasty. They also ate meat. I saw the woman banging the stick to pulverize the cassava and later passing it from the krhsara / net to collect only the very fine of it.  Of course no electricity. They brought a battery they had close to the typical 3 log fire (cooking in the center), and they told me that it is getting charged.

When I first arrived, Laurendo was with 3 other men. I guess after having finished the work of the day, they enjoyed a splif.

While the food was being cooked, we were all by the fire. I brought the guitar and we had some very beautiful moments, despite the fact that I don’t play any proper song. Just the view and the sounds of it, partly harmonious, was enough.


Κοριτσάκι 3 ετών μαζί με αλλά παιδιά, μεγαλύτερα. Στεκόταν στο πλάι του δρόμου Όταν πέρασα. Τα αλλά με χαιρέτησαν αλλά αυτή τίποτα. Με κοίταζε με ένα βλέμμα αδιευκρίνιστο στο φάσμα του αρνητικού. Έφερε ένα μικρό κούτσουρο στο κεφάλι, πάνω από ένα ύφασμα που λειτουργούσε σα μαξιλαράκι. Πολύ μικρή.

Λαουρέντο με τα παιδια γύρω άπο τη φωτιά γίνεται παιδί κανονικό μωρέ με την κιθάρα στην αγκαλιά. Κάνει  2-3 γκρουμ, γκρουν και τάχα μου δήθεν ότι παίζει νότες Πολύ επαγγελματικά και με ύφος. Τελειώνει το σόλο του, διάρκειας 5 δευτερολέπτων και ξεσπάει σε γέλια σα μικρό παιδί ενώ μου δίνει το χέρι του, φάση κόλλα το. Το κόλλησα με ασύλληπτη χαρά για να ματσάρουμε και συναισθηματικά.
(ντράπηκα να βγάλω κινητό για φωτογραφία)

8 Ιουλίου – 52 χλμ

Αυτό που λέει ο Καζαντζάκης
Έχεις τα πινέλα έχεις και τα χρώματα
Ζωγράφισε τον παράδεισο
Και μπες μέσα

Είμαι ξαπλωμένος καταγής ώρα βραδυνή
Σταύρος του νότου και όλος ο Κένταυρος από πάνω μου σε στυλ δραματικό
Φωτιά εξελίσσεται δίπλα μου, ελεγχόμενη
Τσαγακι σε κούπα μεταλλική πάνω σε πέτρα που εξήλθε από τη φωτιά
Σε παγωμένη νύχτα, ζεσταίνομαι
Κι εξημερώνομαι

Ο κήπος της Εδέμ μου είναι στην Αγκόλα
Δεύτερη μέρα σήμερα, τα δα όλα

Πρώτη μέρα
το βράδυ κατασκηνωσα πλάι στην καλύβα του Λαουρέντο. Φάγαμε πουρε κασαβας. Παίξαμε κιθαριτσα. Είδαμε μαζί τα αστέρια. Γνώρισα τα παιδιά του. Γελάσαμε όλοι μαζί. Με κοίταζαν με θαυμασμό να στήνω τη σκηνή. Τους κοίταζα με θαυμασμό απλά να υπάρχουν και να συζητάν αναμεταξύ τους με όλα τα δυνατά επιφωνήματα και τις χειρονομίες. Ένα προαιώνιο Θέατρο, σκεφτόμουν. Μπήκανε στην καλύβα αργότερα κι άκουγα γέλια οικογενειακά, πολύ ωραία. 

Μπον ντια το πρωί και χαμόγελα. Η γυναίκα του Λαουρέντο έφυγε γρήγορα γρήγορα με τα παιδιά. Μούφα, σκέφτηκα, δεν παίζει πρωινό. Θέλω να βγάλω τα ρούχα μου γιατί τα έβαλα όλα χτες… έκανε κρύο.. μουουουουουητο φριο μου λέγε ξανα και ξανα. Θέλω να βγάλω όλα τα μακρυμανικα τώρα, να βάλω τα κοντά. Λέω του νέου μου φίλου, δονδ εστά λ μπάνιο; Η τουαλέτα, δηλαδή. Μου λέει, νο τεν. Δεν έχω.. Ένα χρόνο έχουν που ζούνε σε αυτό το σημείο, τουαλέτα… η φύση. Βασικά
ο χρόνος
εδώ κυλάει τελείως διαφορετικά. Ρώτησα χτες ποσο χρονών είναι τα παιδιά. Μου κάνει: αυτός 2016, αυτή..Χμμμ χμμμ.. Δε θυμόταν.. Για τα αλλά παιδιά, δε συνέχισε καν, όλα κάτω από 5 χρονών. Του κάνω το πρωί, πόση ώρα για Λουμπάλα; μου κάνει: καμιναντο, περπατώντας, δος ώρας. Κοιτάω τον χάρτη, 20 χιλιόμετρα μακριά. Ούτε 4 ώρες δε φτάνουν με τόση άμμο στον δρόμο. Προσπαθώ να καταλάβω και σκέφτομαι.. μα δεν έχει ρολόι και δεν είχε ποτέ ρολόι..

Βασικά όλα εδω κυλάνε αλλιώς. Ο Λαουρέντο μου το πε: τραβάλιο νο, έου κουλτιβαρ. Δεν έχει δουλειά, μόνο καλλιεργεί.. ζούνε τελείως ανεξάρτητα.

Δε βαριέσαι λέω, θα ποδηλατήσω με τα ρούχα όλα. Όταν ζεσταθω θα τα βγάλω. Όλα καλά όλα ωραία, χαιρετώ, παίρνω των ομματιών μου και την κάνω, ώρα περίπου 7μιση πρωινή.

Κάνω δύο χιλιόμετρα και κάνω στάση σε δέντρο που βολεύει να στερέωσω το ποδήλατο και τον κορμό μου στον κορμό του. Δεν ήθελα  να μαι κοντά στο σπίτι για να μην παρεξηγηθουν. Πάνω που τελειώνω το φαγητό σκάει Η γυναίκα του Λαουρέντο με τα παιδιά… ωωωωω της λέω, οποία έκπληξις, έκανα στάση να αλλάξω ρούχα γιατί κάνει ζεστή, μουσάνα, της κάνω, ήλιος, και δείχνω προς την ανατολή. Μ αυτή με μια αναστολή, αδιευκρίνιστη. Σα να να με αποφεύγει, με βλέπει, κάνει πως χαιρετάει και κατευθείαν αλλάζει κατεύθυνση, γυρνάει προς τα πίσω και χώνεται παραπέρα στα χορτάρια  να κόβει άχυρα για τη σκεπή της νέας καλύβας. Η μικρή,.3ων, 4ων το πολύ έκανε να με πλησιάσει κι έφαγε μια χαστούκα ανεξήγητη. Εμπηξε τα κλάματα αυτοστιγμη. Δεν κατάλαβα. Άλλαξα ρούχα, ετοίμασα τα πράγματα μου πάλι και σκέφτηκα Πριν φύγω να πάω να της πω, γιατί πολύ είχα εκτιμήσει τον κόπο της να μαγειρεψει και για μένα χτες, και να μου δώσει και πατάτες σήμερα, ήθελα να της πω ένα
Στη γλώσσα της, Λουβάλε, που το χα μάθει Μόλις προ ολίγου

Κι Επίσης το πιο σημαντικό , να μάθω το όνομα της να το αφησω φόρο τιμής στη γραπτή αιωνιότητα. Μέχρι τοτε μου ήτανε ανώνυμη και δεν ήθελα να φύγω έτσι. Πήγα με χαρά να τη συναντήσω. Στα δύο βήματα βρίσκω κάτω το φουλάρι της. Τν είχα δει το πρωί να το παίρνει. Αυτό το φουλάρι έμελε να μυ σώσει τη ζωή. 

Το σηκώνω και ψάχνω με τα αυτιά μου να τη βρω. Στο οπτικό μου πεδίο δεν ειναι Αλλά τα χόρτα που πέφτουνε στη γη απ το ματσετε της μου μαρτυρούν την τοποθεσία της. Κάπου παραμεσα. Κάθετα στον χωματόδρομο καμία 15άρια μετρα. Κάνω δυο βήματα κατά κει για να τη βρω, τα παιδιά είναι εκεί, κι αυτή πια στο οπτικό μου πεδίο αλλοπρόσαλλη ττελείως.. αγχωμένη.. προτείνω το χέρι με το φουλάρι κι αυτή μ αποφεύγει ξεκάθαρα παρόλο που σταμάτησα να την πλησιάζω Γιατί δεν καταλάβαινα τι συμβαίνει. Περπαταει παραπαταει σκαλωνει κάνει κάτι σάλτα περίεργα και με φωνή τρόμου πραγματικού με όλη της τη δύναμη κραυγάζει σχεδον καθιδρη στ αληθεια φωνάΖει πολύ δυνατά και με κοιτα με τρόμο. Εγώ δεν ξέρω τι να κάνω, τα χω χάσει. Της κάνω εου ανζελο δε αγιερ. Είμαι ο άγγελος από εχτές, νόμιζα ότι δε με καταλάβαινε μα.Πώς είναι δυνατόν; Ο νους μου τρέχει με χίλια ρε λες να μην είναι αυτή; μα τα παιδιά είναι τα ίδια, θυμάμαι τα ρούχα. Της κάνω αυτό είναι δικό σου, σού πεσε και της δίνω το φουλάρι μα αυτη στον κόσμο της τελείως, στο σενάριο του μυαλού της αρπαζει τα παιδιά και βγαίνει στο δρόμο ουρλιάζοντας και τώρα πια δεν είναι μόνη. Η φίλη της, που ήρθε το πρωί και ζεσταινομασταν μαζί στη φωτιά, στα 50 μέτρα, στον δρόμο ουρλιαζει κι αυτή σαν παρανοϊκή. Το σύστημα θυμίζει το αρχαίο σύστημα επικοινωνίας με τις φωτιές στις βουνοκορφές. Ανοίγω τα χέρια μου και φωνάζω με το σώμα μου τι;;; τι τρέχει; γιατί κάνετε έτσι; ειναι σε παράκρουση. Βλέπω τη φίλη μακριά να πιάνει το παιδί από το πλαι και να το κολλάει πάνω της, σα να βλέπουνε κάτι τραγικό. Απλώνω πάλι το χέρι και της δίνω το φουλάρι και δε θυμάμαι τι της λέω. Μέσα μου πάντως σκεφτόμουν Α καλά το χεις χάσει τελείως μιλάμε.  Μου κάνει
Εστας ακομπανιαδο;
Είσαι με κάποιον άλλο;
Και της κάνω με μια απλότητα
Όχι βέβαια.

Καβαλάω το ποδήλατο και φεύγω.
Η τύπισσα νόμιζε ότι θα τη βιασω.

Α καλά, σκέφτομαι. Φαντάσου σε τι κόσμο ζει.. λυπηθηκα και για τους δύο μας Πού συμμετείχαμε σε τέτοια τραγελαφική σκηνή. Αποχώρησα θλιμμένος, προβληματισμένος και σκεπτόμενος

Δεν πέρασαν 20 λεπτά κι ακούω φωνές. Δεν παρανοησα. Είναι κανονικες. Είναι ο Λαουρέντο με τυπάκι που το γνώρισα χτες. Είναι μακριά και μου φωνάζουν. Τρέχουν. Λέω: ή κάτι ξέχασα ή ερχονται να μου ζητήσουν τα ρέστα. Μάλλον το δεύτερο. Σκέφτηκα να την κάνω όσο πιο γρήγορα μπορώ αλλά ο δρόμος είναι γεμάτος άμμο, αφενός κι αφετέρου η Αγκόλα είναι χώρα… με τα όλα της. Είχε εμφύλιο για δεν ξέρω κι εγώ πόσα χρόνια που τελείωσε πρόσφατα. Δε ρισκάρεις εδώ. Το ασυνείδητο κομμάτι μου υπολόγισε όλες τις πιθανότητες και κατεληξε στο να μην το βάλω στα πόδια. Κάθησα εκεί και περίμενα παρόλο που η τελευταία παρόμοια σκηνή είχε καταλήξει δραματική. Οι έφηβοι στα προάστια του κεηπ ταουν με πλησίασαν και με πετροβολησαν.

Ο Λαουρέντο προπορεύεται πλησιάζοντας με τον αλλο τυπακο και πριν ακούσω τα έντονα λαχανητα τους, τα μάτια μου σκαλωνουν στο χέρι του πρώτου. Κρατάει μαχαίρι; σκέφτομαι. Προσπαθώ να διακρίνω και μονομιάς ο νους ξανατρέχει τον αλγόριθμο του φαητ όρ φλαητ. Μένω ήρεμος. Ντεμν. Με φτασανε. Ματσετε στο θηκαρι, το κρατάει από τη λαβή. Πρόσωπο εμφανώς σκαλωμενο. Ταραγμένο, μπερδεμένο..ζητά εξηγήσεις, αλλά δε λέει τίποτα. Του κάνω. Νο νο αμιγκο εσκούτσα. Άκου, φίλε, άκου. Προσπαθω να του εξηγήσω για το φουλαρι, ότι έπεσε στον δρόμο και πήγα να το δώσω στη γυναίκα του και να μην καταλαβαίνει. Άντε να πεις Τώρα το φουλάρι στα πορτογαλικά. Κι εγώ να μην ξέρω αν τα ισπανικά μου έχουν όντως αντιστοιχία με.τα πορτογαλικά. Ο τύπος δε νοιωθει. Να λέει μουχερ γριταντο γριτάντο. Ότι η γυναίκα φώναζε.  Αρχίζω τα σταυροκοπηματα επανειλημμένα
Εου νουνκα αμιγκο
Εου νουνκα
Εγώ ποτέ
Και δωστου πάλι
Θα το ΠΑ δέκα φορες
Αυτή η ένταση κράτησε 20 δευτερόλεπτα.
Ακούγονται λίγα μα ειναι αρκετά
Παραπάνω από αρκετά
Εμφανίζεται κυριολεκτικοτατα
ο από μηχανής θεός.

Σκάει μοτοσικλέτα απο το πουθενά λέμε. Χτες 7 ώρες στον δρόμο, συνάντησα ένα φορτηγάκι, Ένα 4 χ4 και μια μηχανή.
Μοτοσικλέτα ρε φίλε και ο θεούλης
Φάλαζς ινγκλεζ? Φαλαζ ινγκλεζ?
Και ο θεούλης μιλάει κι αγγλικά

Ακούει σαν καλός και δίκαιος κριτής και τις δύο πλευρές. Πρώτα ο Λαουρέντο στη Λουβαλε, μετά Εγώ. Όσο πιο θεατρικα, παραστατικά, κλαψοαδικημενα μπορώ τα περιγράφω όλα. Εξηγεί ο θεούλης σε Λουβαλε…

Με κοιτάει ο Λαουρέντο στα μάτια με ύφος και μου λεει
Μπουεν βιαζ μπουεν βιαζ
Τι μπουεν βιαζ ρε πατατοκεφαλε  με κοψοχολιασες παναθεμα σε, είπα από μέσα μου.
Σι σι απαντησα,.ομπριγαδο.
Με υποχρεωσες. Δώσαμε τα χέρια.

Καβαλησα την ποδηλαταρα μου κι εξαφανίστηκα

9 Ιουλίου – 74 χλμ

Ημισέληνος φώτιζε ελαφρά και για κάποια ώρα τη δραστηριότητα μου. Την κοιτώ τώρα ανάσκελα μέσα από τη σκηνή. Αρμόζει άρτια στη χώρα. Η σημαία της έχει σήμα μια αξίνα και το παρελθόν έχει κάτι τις κομμουνιστικό.

Βρίσκομαι σε μια γούβα ακτίνας 15 μέτρων. Γύρω μου λιβάδια πράσινα και σταχτιά. Στάχτες στο καυτό τσάι μου. Άναψα φωτίτσα Σήμερα πάλι εδώ στη γούβα που μαι κρυμμένος στα προάστια της πρώτης κωμόπολης, ονόματι Καζόμμπο. Από δω ξεκινάει ο ηλεκτρισμός. Κάτι που δυστυχώς κάνει τα ηχεία κάποιων να παρεμβάλλονται με τις ωραίες ρυθμικές φωνές, νομίζω, παιδιών. Ώρα οχτώ βραδυνή.

Η μέρα μου τελείωσε με φωτιτσα μικρή, ίσα ίσα για να μαγειρέψω. Ρυζακι μισό κιλό, 30 λεπτά του ευρώ και 1 μισή κιλό πατάτες, γουρλωσε τα μάτια, 20 λεπτά του ευρώ. Έβαλα φωτιά για να μη χαλάω το γκάζι μου. Μαγειρέψα και για αύριο. Ο σκοπός είναι να φτάσω μέχρι τη Λουάντα με τα δέκα δολάρια που άλλαξα στα σύνορα σε 4000 κουάνζα. Τα υπόλοιπα 60 Δεν τα βρίσκω. Κάποιος με έκλεψε. Πάλι.

Σήμερα η μέρα πέρασε χωρίς ακουστικά. Ήθελα να νιώσω
τι συμβαίνει και
τι σημαίνει.
Τις τελευταίες 3 μέρες που είμαι Αγκόλα με περιτριγυρίζουν μικροσκοπικά μυγακια που αυτοκτονούν μέσα στα μάτια μου. Τώρα βγαίνω από το δάσος και έχει λιγότερα, αλλά Πριν ήταν αφόρητη η κατάσταση. Πέφτουν μέσα στο μάτι κατευθείαν και δε βγαίνουν.

Σήμερα έσπασε Η σχάρα απο τα αριστερά και από τα δεξιά το πετάλι άρχισε να ξεχαρβαλώνεται. Επίσης ακούγεται ένας ανησυχητικος θόρυβος από τη μεσαία τριβή.

Σήμερα προσπάθησα να νιώσω τι σημαίνει κάνω ποδήλατο εδώ και τώρα. Ήταν τόσο έντονο που κατέληξα πως τις άλλες μέρες είμαι απλά ένα ρομπότ. Και συλλογίστηκα πως έτσι περνάει κι Η ζωή. Είμαστε ρομπότ, όλοι μας. χρειάζεται μια παύση Καθημερινή, να μην κάνουμε τίποτα. Να νιώθουμε την ύπαρξη μας, απλά, ταπεινά, συνειδητά.


Παππουλάκος σε σχήμα
Γ λόγω καμπούρας ή
Π λόγω και μαγκούρας
Με ξεδίψασε ο ευλογημένος
Τι αγαλλίαση.
Και με έβαλε στο αχυρενιο σπίτι του
Τι τιμή.

Γιαγιάκα με πρόσωπο υπερβολικά ζαρωμένο από τα χρόνια
Θαρρείς ήταν διακοσίων τριάντα.
Θέλησα – για μια στιγμή – να τη σιδερώσω αγαπητικά με τις παλάμες μου,
να νοιώσω τα χρόνια-ως-κυματισμοί
και να της φέρω τη νεότητα.
5, 6 δόντια στο άθροισμα. Ήταν από αυτούς που ξεκινάν και μου μιλάνε στη γλωσσα τους, ανεξάρτητα από το αν καταλαβαίνω και ανεξάρτητα του ότι δεν απαντάω. Άρχισε και μίλαγε και δε σταμάταγε. Την παρατηρούσα.

Φτάνω Καζόμπο
στην αγορά με κόμπο
στο στομάχι. Όλοι μα όλοι να με κοιτάνε

Υπαίθρια αγορα αρκετά μεγάλη πατάει ποουζ σε ότι κάνει και μόνο με κοιτάει. Έκανα μια βόλτα να δω τι θα πάρω, πέρασε Η ώρα και σκέφτηκα ότι Έχω αφήσει το ποδήλατο στο κουτουρού και δεν είναι στο οπτικό μου πεδίο εδώ και δέκα λεπτά. Γυρνάω να το πάρω. Είναι μαζεμένα πάνω από 150 άτομα και με περιμένουν. Χαρήκανε πολύ που τους μίλησα Λουβαλε,
τσιντεν-τε τσιντεν-τε,
λίγο λίγο

10 Ιουλίου – 75 χλμ

Μουήτα αρέα
Σέκε σέκε βούλου
Πολύ άμμος
αδερφάκι μου. 8 ώρες πετάλι σήμερα για 75 χιλιόμετρα. Το γόνατο μου το αριστερό στο πλάι, θαρρώ είναι ο τένοντας, πονάει έντονα. Ειδικά στην αρχή της μέρας.

Κάνω στάση στο πρώτο χωριό. Καλύβες η μια δίπλα στην άλλη εκατέρωθεν του δρόμου. Παίζει τυπακι  με πάγκο που πουλάει
τα απαραίτητα
Ζάχαρη σε σακουλάκια των 50 κουανζα (1/8 $)
Αλάτι σε σακουλάκια των 50
Μαφούτα σε σακουλάκια των 50 (λάδι)
Σαπούνι πράσινο
Λεπίδες για ξύρισμα

Κάπου παραπέρα κάθομαι να φάω. Ποριτζ στιγμιαίο. Το πήρα από τη Ζάμπια. Το παιδάκι που έχουν βάλει στη ζωγραφιά των οδηγιών για το πώς να καταναλώσεις το προϊόν είναι χρώματος καφέ. Στη συσκευασία τα λέει όλα και στα γαλλικά, άρα το εξάγουν.  Βάλανε παιδάκι με χρώμα ενδιάμεσο.

Η ευτυχία είναι αίσθημα στιγμιαίο. Σήμερα είχα μια τέτοια στιγμή.

Έκανα μπάνιο σε ποταμάκι που το χα εντοπίσει στον χάρτη από την αρχή της μέρας. Νερό μπουζι Αλλά η καθαριότητα ήταν απολύτως απαραίτητη. Η βρώμα είχε γίνει ένα με το δέρμα. Έπρεπε να τρίψω. Έπλυνα όπως όπως και ρούχα. Η μούφα ότι αύριο το πρωί θα τα βάλω βρεγμένα.

Έβαλα φωτιά και πάλι σήμερα, να κάνω μακαρόνια. Η φωτιά είναι εθιστική. Μου αρέσει αφάνταστα.  Δεν υπήρχαν πέτρες τριγύρω να στερεωσω την κατσαρόλα και τη στερέωσα με ένα γαλλικό κλειδί, ένα Άλεν, και ένα μεταλλικό μαραφετι που ναι για να στερεώνεις τη σκηνή. Δούλεψε μέχρι που κάνα μια απότομη κίνηση και έριξα τη μισή μακαρονάδα και το νερό στη φωτιά.  Ξενέρα.

Χρησιμοποιώ εδώ και 3 βράδια το πλαστικό κάλυμμα 4χ2 που χω σε περίπτωση βροχής για τη σκηνή. Το βάζω Τώρα σαν υπόστρωμα και σαν πανωσέντονο να με καλύπτει ολόκληρο γιατί κρύωνα πολύ και ξύπναγα 20 φορές κάθε βράδυ. Τώρα κοιμάμαι καλύτερα.

Σε 105 χιλιόμετρα άσφαλτος! Και μετά 1320 για την πρωτεύουσα. Έχω μείνει με 2300 κουάνζα, ήτοι 5μιση δολάρια. Αν πιάσω αύριο άσφαλτο (δύσκολο) θα μπορώ να υπολογίσω καλύτερα τις μέρες και θα χω μάλλον πρόσβαση σε κάποιο σούπερ μάρκετ για να κάνω καλύτερη διαχείριση. Δύο βδομάδες στο ποδήλατο με 5μισή δολάρια φαντάζει αδύνατο. Το θετικό είναι ότι μάλλον θα έχω ευνοϊκό άνεμο.

Έχω πάνω από μια εβδομάδα να επικοινωνήσω με οικογένεια γιατί δεν έχει καθόλου σήμα εδώ. Ελπίζω να μην ανησυχούν.

1079 χιλιόμετρα από τη Λουσακα. 13 συνεχόμενες μέρες,  με τη σημερινή, ποδηλατώντας κάθε μέρα. Μου αρέσει πάρα πολύ. Ειδικά οι χωματόδρομοι, σε Ζάμπια 5 μέρες κι εδώ 4 προς το παρόν. Βλέπω τα χωριά πως είναι…

11 Ιουλίου – 65 χλμ

Τα περισσότερα αν όχι Όλα τα βράδια που κοιμάμαι κοντά σε χωριό παίζει γλέντι. Πάνω κάθε φορά τον εαυτό μου να σκέφτεται αν είναι ΠΣΚ. Φαίνεται δεν έχει να κάνει. Χτες, όχι μόνο το βράδυ, αλλά και από τις 04:30 το πρωί μέχρι τις 07:30.. Πανικός με κέφι φυσικό, χωρίς ηχεία. Άκουγα δύο ομάδες, γυναίκες άντρες, κινούντουσαν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Τραγούδι παλαμάκια χτύπημα των ποδιών στο έδαφος – τα άκουγα όλα.

Όσο με ξενέρωσαν που με ξύπνησαν τόσο πρωί, άλλο τόσο και παραπάνω με πορωσαν Όταν πέρασα από το χωριό. Αλλά Πριν φτάσω εκεί, έπρεπε να μαγειρέψω, πάλι στη φωτιά, πατάτες, για να Έχω να φάω Σήμερα. Έφυγα και περνώντας από το χωριό, έγινε το κλασικό που τα παιδιά άρχισαν και τρέχανε παράλληλα με και πιάσω από το ποδήλατο. Καμία 20αριά περίπου. Υιό φοβερό ήταν ότι για 10 λεπτά παίζανε, ενώ έκανα ποδήλατο. Το όλο ξεκίνησε με αμίγκο αμίγκο.Το μαγικό Της λέξης αυτής είναι ότι οπότε την λέω τα παιδιά μου την επαναλαμβάνουν. Έτσι και σήμερα, αρχίζουν να τρέχουν πλάι μου και να επαναλαμβάνουν ότι λέω, γελώντας ασταμάτητα και διασκεδάζοντας το αφάνταστα. Εγώ να λέω αμίγκο συλλαβιστά, γρήγορα, αργά, χαμηλόφωνα, φωνάζοντας και το αποκορύφωμα, πιάνοντας τη μύτη και αλλάζοντας τη φωνή.. Πολύ γέλιο. Μετά τελείωσαν όλοι οι τρόποι να πεις μια λέξη και άρχισα να λέω ότι ξέρω στη γλώσσα τους και να δείχνω, και τα παιδιά να με αντιγράφουν:

Μουσάνα και δείχνω τον Ήλιο
Μέγια και κάνω ότι πίνω Νερό
Γουαγιόγιο και χαιρετώ αριστερά
Γουαγιόγιο και χαιρετώ δεξιά
Μουρικανάουα και στέλνω φιλιά
Τσιντέλε και με δείχνω (ο Λευκός)
Μουτελάβα και τα δείχνω (ο Μαύρος)
Κίνγκα και πιάνω το Ποδήλατο
Τσιντέντε Τσιντεντε και πάω Σιγά σιγά
Σέκε σέκε Α μα βουλου και δείχνω την Άμμο
Μουεγόβε και τα χαιρετάω για Αντίο
Με χαιρετούν κι αυτά και σταματάνε
Ήταν τόσο τέλειο

Τα παιδιά σε αυτά τα χωριά. Από τους χωματόδρομους της Ζάμπιας ακόμα, αλλά εδώ πιο έντονα, τα παιδιά μιλάμε φοράνε τα πόθο βρώμικα και ξεσκισμένα ρούχα που γίνεται. Είναι σκονισμένα με λευκή σκόνη, έχουν τεράστιο χαμόγελο παλλευκο. Και με κοιτάω με απορία θα πιο πολλά. Τα χαιρετάω κουνώντας τοω χέρι και λύνονται κατά τρόπο και με ακολουθούν ή χαμογελάνε. Τα πιο μικρά 3 ω-  4ων, με φοβούνται και τρέφουν κατευθείαν στην μαμά τους.

Νυσταξα καληνύχτα

12 Ιουλίου – 103 χλμ

343 km in hard dirty road came finally to an end. 1259 to Luanda. 2000 Kwanza left. That is 5 dollars. I bought today 3 kgs of dry cassava for 200 Kwanzaa. Only half a dollar! The problem is on order to cook them as they are, you need to boil them for 3 hours or more. Today I say an entire family 2 plus 3 children and 1 baby walking to change their dwelling place. From casombo to luau… walking… 266 km with all your stuff on top of your head or hanging. The woman had the plates on her head and the baby at her back. The 3 children had stuff on their head and empty yellow black bottles. Eish.



13 Ιουλίου – 117 χλμ

I have a terrible burning sensation in my stomach. All day I have cops from the immigration surrounding me. Well, kind of. I woke up with one of them outside my tent. We were waiting a tourist, he said, the tourist is here and sleeps in the bush.. ohhhh whyyyy? He escorted me with his bike fur 20 km till luaus immigration center. Comandante Caniña, there came outside the city to escort me to the center, then to the super market, then to the moledor (the place to pulverize my cassava, because it needs 6 hours of boiling, or more to get soft – last night I just left it in the charcoal with lots of water and went to sleep.) And then he came for 10 more km till the first crossing in order yo tell me to go straight. Amazing guy with thick mustache, 60 years old, with a skufo that had written on OBEY. he paid for 2 big bottles of water which were absolutely necessary, 1 kg of rice, and also the moledor. Then they stopped me again at another village, immigration centre, registration. Guys in every village I have to register????? I exaggerated a bit, because I don’t like to be stopped all the time, and on top of that they were slow and they were fighting with each other. Then the police came again and said it’s getting late, the comandante from the next town is waiting fur you…..I let them know that I will cycle and that I will see them tomorrow. And then I had a disaster. The rear derailleur got into the wheel, somehow!, and broke 5 spokes. The chain got all over the place. I had to stop at this very point, which I did, and thankfully there was an awesome spot among trees 15 meters from the road. There was also a river nearby, 15 minutes to get there. I choked with the gas stove tonight cause I waved to fix the wheel. I couldn’t fix it and I hope it will do the 15 km that are required to get to Makonda. I really hope there will be spokes my size there.

Most, if not all, the places I pass by, have no electricity. More to say but very sleepy

14 Ιουλίου – 17 χλμ (περπάτημα)

Menekenu muani
Una hinduka estas de saude
Kuizi ena si, tu?
Ya amintanbu yo ando com dios
Kuliu nai? Vas a donde?
gunai kumahetu voy na mia terra
Sol muàlua wuokanai
Fuerte mnevu tachi
Cansado χι ζανγκούα
Κούλικο κουρι κούλια; donde está comida
Lua luna
Dzina rea yena? Cual es tu nombre
Dzina rea Angelos

17 χιλιομετρακια σήμερα, με τα πόδια όμως. Έβγαλα την αλυσίδα ανάμεσα από τις ακτίνες και το ποδήλατο μπορούσε πλέον τουλάχιστον να κυλήσει. Βέβαια το στεφάνι ήταν στραβό και σε κάθε περιστροφή έβρισκε στο σκελετό. Έφτασα μουκόντα. Με υποδέχτηκε η αστυνομία. Με περίμεναν από χτες. Εδώ το μέρος έχει περίπου 5000 κατοίκους. 4 σχολεία, 1 νοσοκομείο και 1 μαιευτήριο. Ποδήλαταδικο δεν υπάρχει, αλλά υπήρχε ένας μάστορας, ουν τέκνικο, μου τον συνέστησαν. Δεν είχε ούτε κλειδί για να βγάλει τους τροχούς. Ήξερε όμως τι να κάνει, πάνω κάτω, και για 5 ώρες πάλευε με τις ακτίνες και με την κασέτα και τον οπίσθιο εκτροχιαστή. Δεν είχε ακτίνες για 27άρα ρόδα και ο γάτος έκοβε 2 26αρες ακτίνες από έναν παμπάλαιο τροχό και τις έπλεκε, κατά κάποιον τρόπο, για να φτάσουν για 27αρι. Ζήτησε 3000 κουάνζα, και του έδωσα μόνο 1000 γιατί απλά δεν είχα άλλα. 2000 είχα ολα κι όλα. Του πα θα του στείλω και τα υπόλοιπα αργότερα. Θα δουμε πώς.

Ήρθε ο Ζιλντο, ένας αστυνομικός, ύστερα και μου έδωσε 1000. Με ταισανε και άπειρο φαΐ. Μου δώσαν και για αύριο.
Ο μάστορας το πάλεψε πολύ.
Το πιο ωραίο βέβαια της ημέρας και
ίσως το μόνο άξιο περιγραφής
για το οποίο ολα τα άνω ήταν ο πρόλογος
ήταν αυτές οι 5 ώρες που δούλευε στο ποδήλατο και γω ήμουνα δίπλα του.

Είμαστε κάτω από δέντρο που μου το λένε μανγκα. Βγάζει μάνγκο δηλαδή. Μεγάλο δέντρο με παχιά ωραία σκιά. Είμαστε περιτριγυρισμένοι διαρκώς από τουλάχιστον 50 άτομα τα οποία δεν είναι συνέχεια ίδια, παρότι ο αριθμός τους παραμένει σταθερός. Στο απόγειο θα ταν και εκατό. Ογδόντα τοις εκατό, παιδιά. Να κοιτάνε. Με μάτια γεμάτα απορία τον
τσιντέλε (λουβάλε)
τσιμπάλα (κιόκο)
Να κίνγκα (λουβάλε)
Κον μπίνα (κιόκο)
Με το ποδήλατο

Είμαι θέαμα, παρότι μη θεαματικός. Είμαι βρώμικος, τα πόδια μου μαύρα, τα μαλλιά μου ανάκατα,
τα μούσια μου,
Γουόβε (κιόκο)
Είναι σχεδόν ράστα. Κι όμως

Είμαι θέαμα. Βλέπω τα μικρά παιδιά να σκύβουν να με δουν κάτω από τα πόδια των μεγαλύτερων που είναι μπροστά. Βλέπω μωρά να ανυψώνονται από τα πίσω και δάχτυλα να με δείχνουν
Να τσιντέλε
Μαόνα (τσισόνα)

Βλέπω στο δέντρο πάνω τους πιο μάγκες, στα πάνω πάνω κλαδιά. 4 μέτρησα.
Γεσουκρίστο Ναζαρένο με αποκάλεσε ένας παππούς. Μου πε, και το ξερα, ότι ανεβαίνανε στα δέντρα για να δούνε τον Χριστό.

Γέλια γέλια. Παλαμακι και διαδοχικά κραυγή, το κάνουνε πολλοί μαζί, όταν υπάρχει κορύφωση στην ένταση, σε ένα αστείο ή μια καλή ατάκα. Τώρα το κάνανε γιατί ήρθανε 2 γυναίκες στα 25 περίπου με τα καλά τους φορέματα και βαμμένες. Η μια ένα κόκκινο φόρεμα μακρυ κι Η άλλη ένα με ρίγες ασπρόμαυρο. Τι ομορφιά. Ήρθαν για μένα. Μου το πε μια άλλη κι έσκασε στα γέλια
Μουλιέρ κιέρε κοπρομετέρσε
Η γυναίκα θέλει να σε παντρευτεί
Ναι κορίτσια κανένα πρόβλημα, που υπογράφω, σας παίρνω και τις δύο
Είπα από μέσα μου.
Απ έξω γέλασα και είπα είμαι παντρεμένος.

Γεσούς Γεσούς μου φωνάζουν κάποιες άλλες, μεγαλύτερες αυτές, 40 κάτι. Χεχε λέω κι εγώ, γεσους. Ότι είμαι ο.Ιησούς δηλαδή. Άνντα κον Διός, είπα και τις ευλογησα. Στην ευχή του Θεού. Κάθε λίγο και λιγάκι σκάνε κι άλλες, νοικοκυρες. Γεσους γεσούς! Έχω πειστεί ότι το πιστεύουν. Τα μούσια, βλέπεις.

Μια αφάνταστη πολυχρωμία. Τα ρούχα, ειδικά των παιδιών σούπερ πενταβρωμικα και τα πιο πολλά σκισμένα ή με πρόχειρα ραψίματα. Άλλα πολύ μεγάλα κι άλλα πολύ μικρά. Αλλά αλλοπρόσαλλα, αγόρια ξέρω γώ φοράνε κοριτσίστικα. Τα παιδιά σκονισμένα τελείως με μύξες παντού και διάφορες πληγές. Μαλλιά άπλυτα με σκουπιδάκια ανάμεσα διότι στο μαύρο στριφογυριστο μαλλί παγιδεύονται τα πάντα. Από τα κορίτσια μέχρι τις γυναίκες βλέπω τα πιο περίεργα κουρέματα. Το αγαπημένο μου είναι  αυτό που κάνουν τα μαλλιά τους σαν κεραίες. Φλατ μαλλί με 10-15 κάθετες κεραίες, δεν ξέρω πώς το πλέκουν και κάθεται έτσι ορθιο, τουλάχιστον 15 εκατοστά. Στο τέλος κάθε κεραίας κι ένα χρωματιστό κοτσιδακι. Υπάρχει επίσης μια φυσικότητα εκφρασμένη σε γύμνια. Διάφορα πιτσιρίκια μέχρι το πολύ τριών σκάνε γυμνά από τη μέση και κάτω. Αλλά, μεγαλύτερα., δε φοράνε μπλούζα. Μια γυναίκα τελείωσε τον θηλασμό μα έχει αφήσει το στήθος της ακάλυπτο. (Στις διάφορες γεφυρούλες που περνάω, τα διάφορα ποταμάκια φιλοξενούν περήφανα γυμνοστηθες παρουσίες αδιάντροπες όλων των ηλικιών. Η ομορφιά ξεχύνεται πλέον και πέραν της αντικειμενικής καλαισθησίας. Καθεαυτό το συλλογικό γυμνό φανερώνει μια προϊστορική ελευθερία και μια πρωτόλεια ανθρωπιά.)

Κάθε τόσο ένας εκ των αστυνομικών που με συνοδεύει, τα παίρνει στο κρανίο, σηκώνει ένα κλαδί κι αρχίζει να βαράει και να κυνηγάει.
Αφού σας είπα δέκα φορές
Κάντε πιοο πίσω, μα δεν ακούτε
Τον φαντάζομαι να λέει
Σπρώχνονται να πλησιάσουν

Σηκώνομαι και χαράζω μια γραμμή κυκλική με την πατούσα μου. Οι πιο μικροί, λέω, να έρθουν να κάτσουν πάνω στη γραμμή. Κάθονται, κι έτσι έχουμε ένα φυσικό όριο. Παίζω ένα παιχνίδι με παλαμάκια, μια με τα αγόρια μια με τα κορίτσια. Τους αρέσει. Θα μπορούσα να παίξω κι άλλα πολλά, αλλά θα μαζευτούν τόσα που θα γίνει ανεξέλεγκτη η κατάσταση. Ήδη θα περάσανε από το δέντρο πάνω από 200 παιδιά. Στη λουσακα, στο σιξ μαηλς που χαμε πάει επίσκεψη στην αηρην και στη Ρέιτσελ, βγήκα κι έπαιξα με τα παιδιά της γειτονιάς και με τον Τζόνι και τη μυριαμ της Ρέιτσελ. Έκανα διάφορα για κάνα μισάωρο, μπορεί και παραπάνω και είχε πολύ πλάκα. Πώς χαίρονται τα μικρακια με τα πιο απλά πράγματα. Κάποια στιγμή 2-3 κάνανε να φύγουν και λέω πού πάτε;; και λένε να φωνάξουμε και τους άλλους. Όχι λέω , καθίστε εδώ να παίξουμε. Ειμασταν ήδη καμία εικοσαριά. Σκέψου να έπαιζα σήμερα τι θα γινόταν. Επίσης θέλει και πολύ ενέργεια τόση έκθεση. Το γράφω γιατί με εκπλήσσει. Παρόλο που είμαι μαθημένος, ανά φάσεις αισθάνομαι και άβολα. Να σε κοιτάνε επίμονα, 50, 100 ή 150 άτομα όπως στην αγορά στο Καζόμπο πριν κάτι μέρες είναι έντονο. Γιατί δεν είναι ότι ανεβαίνω στη σκηνή, να πεις, έχω έναν σκοπό, θα παίξω Θέατρο ή θα τραγουδήσω ή θα κάνω κάτι. Εδώ είμαι θέαμα απλά γιατί είμαι. Νοιώθω ανά φάσεις τα μάτια όλα σα να εκπέμπουν το λέιζερ του σούπερ μαν και με καίνε.

Φύγανε κάποια στιγμή μαζικά τα παιδιά κυρίως
Τι έγινε λέω
Πάνε να δούνε τον κροκοδειλο
Τον βρηκαμε νεκρό στον ποταμό, έχει πολλούς
Αααααα… οκεη

Γενικά Σήμερα παρόλο που δεν ποδήλατησα την καταευχαριστήθηκα τη συγκυρία. Φτιάχτηκε και το ποδήλατο., ελπίζω επαρκώς, και αύριο θα φύγω 5μισή το πρωί. Μένω Τώρα ξαπλωμένος σε ένα δωμάτιο της αστυνομίας. Ακούγονται γλέντια και παλαμάκια και τραγούδια.

Σήμερα τους κοίταζα όλους και ζήλευα την αληθινή ζωή τους. Ζωή κανονική, ανθρώπινη. Ο ένας σε κοινωνία με τον άλλον. Χωριό. Πάνε οι γυναίκες στο ποτάμι να πλύνουν και να πλυθούν κι αναστεναζουν τα νερά απ’το ξεδίπλωμα της ανθρωπιάς. Τις βλέπεις να τραγουδούν και να χορεύουν δίπλα στην εκκλησία και χαίρεσαι τη φυσικότητα. Βλέπεις τους άντρες να κρατάνε τα χέρια με τις τσάπες στον ώμο και να περπατούν, βλέπεις τα παιδιά να πλακώνονται μέσα στα χώματα και μετά να μην τρέχει τίποτα ή να παίζουν με αυτοσχέδια παιχνίδια και κατασκευές από μπουκάλια. Ακούω τώρα το πανηγύρι απέξω παραδίπλα. Πανηγύρι δίχως ηχεία… χωρίς ηλεκτρική επιβολή.. φωνές και σωματα σε ανεμπόδιστη αλληλεπίδραση.

Κι οι δικές μας ζωές αληθινές είναι, το ξέρω. Άλλα αληθινές με έναν καινούριο τρόπο, σύγχρονο, αλλιώτικο. Μη φυσικό.

Αυτή εδώ η ζωή που μαρτυρω και περιγράφω φέρει την ιερότητα της προϊστορίας. Αγγίζει τα πιο βαθειά στρώματα του ορισμού μας. Εμείς, Εσύ κι εγώ, είμαστε το πείραμα της μετά βιομηχανικής εποχής. Κι εμείς άνθρωποι με τα όλα μας, μα σε ένα πλαίσιο καινούριο. Εμείς είμαστε οι αρχή του μέλλοντος. Αυτοι εδώ είναι το τέλος του παρελθόντος.

Κοιμάμαι στο πάτωμα τώρα Αλλά σε στρώμα και με κουβερτούλα. Σήμερα δε θα κρυώνω. Παίζουν ποντίκια όμως, έχω εντοπίσει τρία, αλλά είναι μικρούλικα.



15 Ιουλίου – 167 χλμ

H μέρα σήμερα Δευτέρα. Έχω δυόμισι βδομάδες συνεχόμενα στον δρόμο. Το απολαμβάνω απίστευτα. Εδώ και 10 μέρες δεν έχω και ιντερνέτ. Σήμερα σκέφτηκα ότι οι εκλογές στην Ελλάδα γίνανε. Άραγε έχουμε αυτοδύναμη κυβέρνηση; λίγο επηρεάζει τη ζωή μου, τώρα.

Η μέρα σήμερα ήτανε χλωμή κι έβρεχε φωτιά. Καπνοί σκορπισμενοι τόσο που ήταν απροσδιόριστα τα όρια τους κάνανε τον ήλιο χλωμό και την όλη ποδηλαταδα λίγο πιο άνετη. Από τον ουρανό για ώρες πέφτανε σιγά σιγά αέρινα Τ αποκαΐδια μιας φωτιάς μάλλον πολύ μεγάλης, που ποτέ δεν είδα. Τώρα είναι η εποχή που καίνε τα ξερά χόρτα. Βάζουν φωτιά παντού.

Άκουγα για την Αφρική εκπομπές. Έχω κατεβάσει 130 περίπου και μαθαίνω για την ιστορία της Ηπείρου και για διάφορες χώρες συγκεκριμένα

Σκέφτομαι το επόμενο ταξίδι μου να είναι ο γύρος του κόσμου με κιθάρα. Η παγκόσμια γλώσσα της μουσικής, μου λείπει.

16 Ιουλίου – 119 χλμ

Εχτές με σταμάτησε το αμάξι μιας οικογένεια ενός τσιντέλε Πορτογάλου και μιας εντόπιας μορφής. Βγήκαν να με χαιρετήσουν και τα 5 παιδιά τους σε διαφορετικές αποχρώσεις σοκολάτας γάλακτος. Πολύ χαρά και πολλές σελφι εννοείτε. Μου δώσανε και 2000 κουάνζα πάνω που είχα άρχισει να ανησυχώ ιδιαίτερα. Νέο άθροισμα 4000. Εντός 10 λεπτών είχα πάρει ζάχαρη και λάδι ίνα ομορφυνω τη ζωή μου. Αλάτι, ζάχαρη και λάδι κάνουνε τη ζωή πιο ενδιαφέρουσα. Το αλάτι θεωρείτε μια από τις πρώτες εξαρτήσεις τις ανθρωπότητας..

Σήμερα μου δώσανε σε διαφορετικές στιγμές 100 κουανζα, κέρμα. Δεν τα πήρα γιατί ερχόντουσαν από φτωχούς. Ευχάριστα όμως απεριόριστα.

Το κρύο έχει υποχωρήσει κάπως και πλέον κοιμάμαι πιο ανθρώπινα. Μαγείρεψα μακαρόνια με σάλτσα στη φωτιά Πριν λίγο και φουνζι δε μπον μπον. Πουρέ κασσαβας. Με άπειρη ζάχαρη.

Νεαρός αποκάλεσε υιό ποδήλατο μου
Του λέω τι εννοείς;
Μου λέει τι είναι αυτό; περιμέναμε τσιντελε με ποδήλατο

Σήμερα η μέρα είχε μια αναπάντεχη εξέλιξη που εξελίχθηκε σε λιγότερο από μια ώρα σε κορύφωση δίχως προηγούμενο. Όλα ξεκίνησαν όταν σταμάτησα για να πάρω κάρτα σιμ στη μεγαλύτερη μέχρι τώρα πόλη που έχω βρεθεί στην Αγκόλα. Σαουρίμου, πρωτεύουσα του ομώνυμου νομου. Μπαίνω στο μαγαζί να πάρω τη μαγική καρτουλα ίνα στείλω μια καρδούλα ιντερνετική στον πατέρα που μάλλον ανησυχεί και για να διευθετήσω τη δωρεάν διανομή μου στη Λουάντα. Μπαίνω, περιμένω 4 λεπτά στην ουρά. Απέξω μαζεύεται κόσμος και περιεργάζεται οπτικά το ποδήλατο. Έρχεται η σειρά μου, η τύπισσα με ρωτάει ονοματεπώνυμο και απαντάει αντί εμού ο από πίσω μου. Δίνει το όνομα μου πλήρες, Πόσο χρόνων είμαι, τι ώρα ξεκίνησα χτες το πρωί να κάνω ποδήλατο, σε ποιες ηπείρους Έχω πάει. Τα βλέπει στο τηλέφωνο.. κοιτάω να δω αν με γκουγκλαρε με κάποιο τρόπο, τύπου

Τσιντελε γουεβο να κινγκα Αγκόλα
Λευκός μουσατος με ποδήλατο στην Αγκόλα
Όχι. Ήταν στο γουατσαπ. Του λέω τι φάση

Μου λέει πολισια. Σε περιμένουμε. Α καλααααα λέω από μέσα μου, εδώ το χουν παει σε άλλο επίπεδο. Χαχαχα. Μέχρι να γίνει η δουλειά με τη Σιμ απέξω έχουν μαζευτεί πάνω από 50. Μέχρι να κάνουμε 10 βήματα με τον τσεφ της πολισια αρχίζει και κλείνει ο δρόμος από τον κόσμο. Ποιος είσαι από που είσαι από που ξεκίνησες σε ποια εκκλησία πας σελφι πέφτουν βροχή χωρίς τη συγκατάθεση μου. Κάνουμε να φύγουμε με τον αστυνομικό στο αυτοκίνητο και Σκάι μύτη μια κυρία καλοντυμένη και λέει όχι όχι δε θα πάτε πουθενά. Πιάνει τον αστυνομικό από το μπράτσο του λέει δύο λόγια που δεν τα άκουγα Γιατί η βαβούρα από τις κόρνες είχε γίνει συνεχής. Ο δρόμος είχε κλείσει για τα καλά. Πριν το καταλάβω ο πολισια μου δείχνει ότι είμαστε έξω από το κτήριο της κρατικής τηλεόρασης. Θέλουν να σε ρωτήσουν ένα δύο πράγματα μου λέει. Και λέω οκ. Εδώ που φτάσαμε δεν υπάρχει γυρισμός. Μπαίνω στο προαύλιο, κλείνουν τη συρωμενη πόρτα του πάρκινγκ και τα πλήθη παραμένουν εκεί να μου λένε ανζελου το ένα ανζελου το άλλο. Το προσωπικό της τελεβιζάο πούμπλικα δε Αγκόλα έρχεται ένας ένας δίπλα μου όλο χαμόγελα και θέρμη για τη φωτογραφία του μαζί μου. Έρχεται ο κάμεραμαν με την κάμερα το κόκκινο μικρόφωνο να κι ο κουστουματος παρουσιαστής τα στήνουν όλα ωραία και καλά στον δρόμο και με ρωτάνε 5-10 Ερωτήσεις κλασικές μα με έναν πανικό γύρω γύρω. Δεν μπορούν να σταματήσουν τον κόσμο να πηγαίνει πίσω από την κάμερα, ο δρόμος έχει κλείσει και άσοι τα δύο ρεύματα και οι παραπίσω οδηγοί που δεν ξέρουν ότι ο μεγάλος σταρ έχει καταφθάσει στην πόλη τους χαχαχαχα κορνάρουν ανεξέλεγκτα.

Τελειώνει αυτό όπως όπως και επιβιβάζομαι στο ταπεινό ποδήλατο μου που ζει στιγμές πρωτόγνωρης δοξας να πάω στα κεντρικά του ιμαγκρασάο. Πλέον Έχω συνοδεία αστυνομικό μπροστά με μηχανή και συρηνα, αστυνομικό στο πλάι., τον πολισία με αμάξι παρα πίσω και καμία 50αριά μηχανάκια με τυπακια που δουλεύουν τα μοτοταξι τους και με συνοδεύουν με κόρνες και επιφωνήματα. Το ιμιγκρασαο είναι πολύ κοντά. Βλέπω τον ανώτατο άρχοντα της μεταναστευτικης υπηρεσίας του νομού, βγάζω φωτογραφία με πάνω από 10 αστυνομικούς να διαδέχονται ο ένας τον άλλον και πάω να φύγω, μα απέξω πλέον γίνεται πανζουερλοολισμος.

Πάνω από 100 άτομα μαζεμένα, παιδιά γυναίκες άντρες παππούδες γιαγιάδες και το κυριότερο τυπακια με μηχανάκια. Χωρίς πλάκα, βγαίνοντας αισθάνθηκα τζαστιν μπιμπερ. Δύο αστυνομικοί εκατέρωθεν μου, κι εγώ με το ποδήλατο στη μέση να προσπαθώ να περάσω κι οι πολισία με χέρια τεντωμένα και πόδια ανοιγμένα, με πλάτη ΠΡος τους θαυμαστές μου, σαν ένστολοι αστερίες παλεύουν με τον κόσμο που σπρώχνεται να με πλησιάσει. Χαχαχαχα τα γράφω και με πιάνουν τα γέλια. Ρουβάς κανονικός λέμε. Μέχρι που έφαγα μια αγκωνιά γιατί τόσο πίεζανε τα πλήθη τον άστυνομικο που δεν μπόρεσε να τα κρατήσει και έφαγα μια αδέσποτη από το πεπιεσμένο στριμωξιδι. Αναχώρηση με δίκυκλα. Προπορεύεται πολισία με μηχανή που στα φανάρια βάζει συρηνα και δε σταματάμε πουθενά. Άλλος πολισία δίπλα μου, δίνει εντολές. Πίσω μου…… άγνωστος αριθμός από μηχανάκια. Πάνω άπο 50, αλλά μπορεί και παραπάνω πραγματικά δεν ξέρω. Κοιτάω πίσω και δε βλέπω που τελειώνουν. Κόρνες φωνές σφυρίγματα μαρσαρίσματα. Πανικός τρελός. Ο κόσμος να βγάζει φωτογραφίες. Εγώ να δίνω πίεση στέλνοντας φιλιά και σφυρίγματα προς πάσα κατεύθυνση.. βγαίνουνε από την πόλη και τα μηχανάκια να μη σταμάτανε. Η κρατική τηλεόραση είναι μέρος της πομπής κι αυτή και παίρνει πλάνα. Κάποια στιγμή σταματάμε και με ανεβάζουν με το ποδήλατο στην καρότσα του οχήματος της κρατικής τηλεόρασης να κάνουμε 10 χιλιόμετρα να ξεφύγουμε από τα μηχανάκια για να μου πάρουν συνέντευξη, αυτή τη φορά στη μέση του πουθενά και πιο ήσυχα. Αυτοί να ρωτάνε στα πορτογαλικά, εγώ να απαντάω στα ισπανικά. Πλάκα είχε, αλλά μετά είχα πονοκέφαλο δυνατό για τουλάχιστον τρεις ώρες.

17 Ιουλίου – 113 χλμ

Κατάφερα να μείνω χωρίς ακουστικά. Πιάστηκαν στον τροχό το ένα πριν 5 μέρες και το αλλο χτες. Σήμερα Πρώτη μέρα χωρίς μουσική ή εκπομπές. Κύλησε. Αρκετές ανηφόρες. Το τοπίο δεν έχει αλλάξει από τότε που μπήκα στην Αγκόλα. Έχει ανοίξει, βασικά, γιατί στην αρχή ήτανε ζουγκλωειδες. Ποικίλα δέντρα, χόρτα ξερά και χλωρά, πολύ… καμένη γη, γιατί βάζουν φωτιές για τα χόρτα. Άμμος το υπέδαφος. Πυκνή βλάστηση σε ισιωμα για  το περισσότερο διάστημα, μετά κατηφόρα ποτάμι ή ποταμάκι και ανηφόρα. Αυτό επαναλαμβάνεται αδιάκοπα. Τα Χωριά χωρίς ηλεκτρικό συνεχίζουν Αλλά ενίοτε, ίσως μια ή δύο φορές τη μέρα, να περάσω από μεγαλύτερο χωριό που κάποια σπίτια ή δημόσια κτίσματα έχουν ηλεκτρικό. Γενικά, παρατηρώ το εξής περίεργο: ο,τι κτίσμα πιο καινούριο υπάρχει είναι ή ακατοίκητο ή ερειπωμένο. Στην πόλη Λουαου, πέρασα πρώτα μέσα άπο το ζωντανό τμήμα της πόλης, καθόλα υπό ανάπτυξη, και μετά εισηλθα σε ένα καθαρό μοντέρνο μέρος της πόλης, με κανονικά σπίτια από τσιμέντο και βαμμένα, κλπ και δεν υπήρχε ψυχή .ψυχή όμως. Η Νομαρχία ήταν εκεί κι Η ιμιγκρασαο αλλά από κόσμο τίποτα.

Σήμερα με σταμάτησαν 2-3 φορές να μου πουν ότι με είδανε στην τηλεόραση. Κατι παλληκάρια πλήρωσαν τις πατάτες μου στο Κακολο, και πριν προλάβουν να μαζευτούν πάνω από 50 έφυγα γρήγορα γρήγορα. Ένας άντρας άνω των 50, με εξεζητημένη αγγλική προσφορά μου είπε ότι γράφω ιστορία. You are writing history.. 4000 years trav… eh no.. 400 years.. no no.. 4 years on the road… wow. Ρωτάει ένας ποιος είμαι και του απαντάει άλλος, 29 χώρες, 29 χρονών, πάει Λουάντα..

7 χρονος σε ποδήλατο με 4 χρόνο στη σχάρα και 5 χρόνο μπροστά, πίσω από το τιμόνι. Προσπαθεί να κουμαντάρει τη φάση αλλά δυσκολεύεται. Το ποδήλατο δεν έχει λάστιχα. Οι ρόδες είναι μόνο τα στεφάνια.

Το φεγγάρι κατακόκκινο ανέτειλε με το που άναψα τη βραδυνή φωτιά. Πάει για πανσέληνο

Μαγείρεψα γλυκοπατατες. Εχτές μακαρόνια. Προχτές ρύζι. Πιο πριν πουρε κασαβας. Πλάκα έχει.

18 Ιουλίου – 124 χλμ

Σπάνιο μα πραγματικό, η μέρα σήμερα άρχισε με πρώτη τη θέα του φεγγαριού. Έκτη πρωινή και δεν είχε δύσει ακόμα. Ταιριάζει και γλωσσολογικά με την παρουσία μου εδώ καθώς το φεγγάρι το λένε Λούα και τον ήλιο Μουάλουα. Πριν φύγω είχε ανατείλει κι ο ήλιος. Σήμερα φύσαγε. Ευνοϊκός κι επίσης, καθώς κινούμαι βόρειο-δυτικά, έχω τον ήλιο στην πλάτη μου. Αυτά κάνανε την ποδηλατάδα πιο ευχάριστη. Όμως είχε πολλές ανηφόρες και ο δρόμος για πάνω από 15 χιλιόμετρα Ήταν σα βομβαρδισμένος. Ένα χάλι, πραγματικά. Καλύτερα να ήταν απλά χωματόδρομος. Κουράστηκα σήμερα αρκετά έως πολύ. Μυϊκά Είμαι οκ. Τρώω υδατάνθρακες. Το στομάχι μου δεν είναι καλά, το σάλιο μου είναι ασθενικό κι έχω καούρες. Το πεχά εκεί μέσα δεν είναι καλά. Το γόνατο επίσης είναι αστα να πάνε. Ειδικά το πρωί δίνει πόνο. Με τα λίγα μου λεφτά πήρα αντιφλεγμονώδη για να την παλέψω. Σήμερα μου δώσανε 800 κουανζα αλλά δεν τα πήρα παρόλο που τα χρειάζομαι να φάω κάνα φρούτο και κάνα λαχανικό. Δεν τα πήρα γιατί ήταν πολυς κόσμος μαζεμένος εκει και ντράπηκα. Πάλι πολιορκηθηκα με σελφις, ερωτήσεις και χαμόγελα. Είναι ωραίο, μα γίνεται αποπνικτικό γιατί είναι ανεξέλεγκτο. Ανά φάσεις νομίζω ότι θα με φάνε. Πάνω από 10 οχήματα σήμερα σταμάτησαν για να βγάλουμε φωτογραφία. Ένας νέος ήρθε και με πέρασε τρεις φορές με το αμάξι για να τραβήξει μια σελφι. Του πα δεν μπορώ να σταματήσω. Βιάζομαι να δω που θα κοιμηθώ.
Μουάλουα γουατακα
Ο ήλιος έδυσε

Και δεν έχω βρει ακόμα σποτ και τα μηχανάκια του ενός χωριού με ακολουθούν μέχρι να με μυριστουν τα μηχανάκια του επόμενου χωριού. Τελικά σταμάτησα γιατί το ήθελε πολύ. Έπαιζε και υπόνοια διάρροιας στα του στομάχου και έπρεπε να λύσω αλλεπάλληλα αινίγματα. Να πάρω φαΐ (ρύζι, ζάχαρη, τσάι, σπίρτα) χωρίς να ποδοπατηθω, να βρω νερό (ο ποταμός που χα σταμπαρει στον χάρτη είχε βρώμικο νερό) και να απομονωθω με κάποιο τρόπο ευγενικό ώστε να βρω ένα μέρος να κατασκηνώσω πριν νυχτώσει τελείως. Όλα έγιναν επιτυχώς και μάζεψα και ξύλα για τη φωτιά και εξερευνησα επιτυχώς τις διαθέσεις του στομάχου και μαγείρεψα ρυζάκι σκέτο για αύριο μα για το βράδυ νηστικός να δω τι παίζει. Πεινάω. Σήμερα έφαγα το μεσημέρι και μετά ήμουνα σα ζόμπι. Κατι με γυροφέρνει και οι συνθήκες δε βοηθούν. Έχω όμως το τυπικό μου, ιερό. Μαγείρεμα με Φωτιτσα το βράδυ να γαληνεψει Η ψυχή και τσάι ανάσκελα με γράψιμο να γαληνεψει το πνεύμα. Νομίζω η σημερινή μέρα είχε την ένταση 5 νορμάλ ημερών. Όλες οι ποδηλατικες μέρες είναι υπέρ μέρες. Καμιά φορά ξεχνάω το συναρπαστικό της πραγματικότητας μου.

Υπάρχει επίσης και μια πολυπλοκότητα που με επηρεάζει συναισθηματικά. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που αλληλεπιδράς μαζί τους και χαίρεσαι που είσαι άνθρωπος. Ανοίγει η καρδιά σου. Με ένα χαμόγελο τόσο πηγαίο, με τα χέρια τους να χειρονομουν τόσο αγαπητικά και ευγενικά. Εκεί γεμίζω. Μα Υπάρχουν κι άνθρωποι τόσο άξεστοι και τόσο αχρείοι. Μουντρουχοι. Τους χαιρετώ με χαμόγελο και απλά κοιτάνε καχύποπτα και δε λένε τίποτα. ή βγάζουν μια φωνή σα να τους πάτησες το πόδι

Εκεί αδειαζω. Και μπορεί να Ναι ολόκληρα χωριά. Χαίρετας αγάλματα που κουνάνε το κεφάλι τους σε αντιστοιχία με την κίνηση σου.

ή άλλοι με φωνάζουν με έναν τρόπο σα να με διατάζουν. Ελα εδώ! Φωτογραφία! Θέλουν να με φάνε, να με καταναλώσουν. Να ανεβάσουν τις μετοχές τους στο φεησμπουκικο Χρηματιστήριο.
ή άλλοι που μου λένε
Πάρα, πάρα

Με μια επιτακτικότητα, κι επειδή δε σταματώ -γιατί είναι αδύνατο να σταματώ σε κάθε χωριό- τρελαίνονται, σεληνιαζουν, φωνάζουνε.. δε νιώθουν τη φάση μου. Το άκουσα ωραία σε ένα ποντκαστ τις προάλλες από έναν ανθρωπολόγο:
Realizing that the other is part of one’s self and not just somebody out there.
Μου άρεσε.

Ένα άλλο σχόλιο
Τα πορτογαλικά είναι βλάχικα / συντετμημενα ισπανικά. Παραδείγματα
Άτομο – persona – pesoa
Καλώς ήλθες – bien venido – bem vindo
Έχεις – tienes – tens
Αδελφός – hermano – irmao
Κλπ κλπ

Θα κοιμηθώ τώρα. Εδώ και δέκα μέρες δεν μπαίνω καν στον κόπο να φουσκώσω το στρώμα μου γιατί έχει χαλάσει τελείως. Κοιμάμαι στη γη. Ένα συνήθειο είναι κι αυτό.


19 Ιουλίου – 110 χλμ

Κουρασμένος. 21:21.
Μαγείρεψα 2 φαγητά. Τηγανιτη κασαβα και τηγανητους λουκουμάδες κασάβας
Και μακαρόνια. Έφαγα τηγανιτή κασάβα το πρωί και έπαθα πλάκα. Ονειρευόμουν όλη την μέρα να έρθω να τη μαγειρέψω. Την έκαψα όμως γιατί πάνω στην ώρα που έπρεπε να τη βγάλω εμφανίζονται 6 άντρες με φακούς, ματσετε, τσάπες. Σε υπερδιέγερση.
Σκοτάδι τώρα 20:00 ή ώρα. Το φεγγάρι δεν έχει βγει ακόμα. Εεεε τσιντελε Είσαι εδώ γιατί είσαι εδώ σε ψάχνουμε και απαντάω αυθόρμητα κι ηλίθια βασικά
Ποιο είναι το πρόβλημα ρε παιδιά
Αλλά με ύφος

Έχω κουραστεί από αυτό το υπέρ προστατευτικό κυνηγητό αλλά και από την αναγνωρισιμότητα. Ηλίθια κίνηση γιατί ακόμα δεν έχω καταλάβει ποιοι είναι πόσοι είναι τι θέλουν ακριβώς. Και είναι σε υπερδιέγερση. Τσεκάρουν τη σκηνή, τσεκάρουν το ποδήλατο.
Αυτό είναι πιστόλα
Όχι ρε παιδιά δεν έχω όπλο..
Ώπ αυτό μήπως είναι πιστολα; για βγάλτο να το δούμε μπριζωμενοι τώρα τελείως. Απορώ πώς με βρήκανε.. Πρέπει να με ψάχνανε για μια με δύο ώρες.
Έρχονται κοντά μου, φωτίζουν το πρόσωπο μου
Γεζους γεζούς λένε και ξανάλενε. Εγώ κάθομαι καταγής μπροστά από τη μικρή φωτιά και την

Ένας, ο πιο… ναρκωμένος; κουρασμένος; μη φυσιολογικος πάντως, γονατίζει και μου λέει
Ορασάο ορασάο
Να προσευχηθούμε
Μου πιάνει το χέρι και αρχίζει να λέει τα δικά του.
Συνένεσα και γω μ ένα αμήν am in στο τέλος

Με ρώταγαν μου μίλαγαν, μίλαγαν μεταξύ τους, σε 5 λεπτά είχαν φύγει.. Μ αναστάτωσαν λίγο, για μια στιγμή φοβήθηκα. Αα.. μα ξέχασα να πω, ότι στην αρχή που είπα το αντιδραστικό μου.. Ο εκ των υστέρων προσευχόμενος, μου είπε
Όχι όχι, δεν μιλάμε επιθετικά εμείς. Δε μιλάμε άσχημα. Καλά να Ναι.

Χτες το βράδυ ήρθε κάποιος κοντά στη σκηνή μιλώντας στις 03:30. Νομίζω δε με είδε. Έφυγε.

Σήμερα είχε κατηφόρα γενικά. Δρόμος κακός σε σημεία. Ένα πούλμαν σταμάτησε και βγήκαν όλοι από μέσα να με δουν και να με ρωτήσουν τα κλασικά. Και να βγάλουν φωτογραφίες, εννοείται. Και πολλοί φορτηγατζήδες επίσης.

Κλείνουν τα μάτια μου
Πονάει ένα δόντι μου

20 Ιουλίου – 102 χλμ

Έξι και τριάντα εννιά, απογευματινή.

Ξάπλωσα. Δε μαγειρεύω σήμερα, μετά από δύο βδομάδες. Ζαλάδα, πονοκέφαλος, στομάχιγκχ, τάση για εμετό. Πήρα ιμοντιουμ. Χτες το βράδυ ξύπνησα με στομάχι χάλια. Η λαδιλα με έσκισε. Είμαι Και γω με χάλια στομάχι και πάω Και τηγανιζω… Τώρα έφαγα απλά δύο αβοκάντο. Τα βρήκα στην Πιο φτηνή τιμή που τα έχω βρει ποτέ. 12 αβοκάντο μεσαία προς μεγάλα, 500 κουάνζα. 1 ευρώ πάνω κάτω… τρελάθηκα Και θα τα παίρνα όλα αλλά πρώτον πού να τα βάλω Και δεύτερον Δεν ήταν όλα ώριμα. Πήρα τρία. Μπήκα σε αυτήν την “σπατάλη” γιατί μου δώσε ένα ζευγάρι συνταξιούχων 2000 κουaνζα. Καλά να Ναι. Σταμάτησαν το αυτοκίνητο, βγάλανε τα αηφον Και με βομβάρδισαν. Είδαν τη σκηνή οι αστυνομικοί Και έτρεξαν κι αυτοί. Με το που φτάσανε δίπλα μου, είδα τον αστυνομικό να βάζει μέσα το μανό του. Χαχαχαχαχαχαχα. Ναι Ναι.. έκανε μανικιούρ. Έβαφε τα νύχια του. Το χουν συνήθειο εδώ και οι άντρες. Θυμάμαι και στην Κολομβία τον Καμίλο, ραπερ μαριχουανέρο, σκουλαρίκια φάση γιο Και να βάφει τα νύχια του με μια επιμέλεια αξιοθαύμαστη. Σήμερα με σταμάτησαν 5-6 αυτοκίνητα κι ένα λεωφορείο. Και 3-4 φορτηγά. Τουλάχιστον οι φορτηγατζήδες δίνουν Και κάνα νεράκι.. λυπήθηκα σε ένα από τα τελευταία χωριά γιατί χιωσα μια πρόσκληση ανθρώπου που σηκώθηκε και μου πε έλα έλα


Είπα δεν μπορώ αμιγο αγαπημένε
Και συνέχισα. Είχα πονοκέφαλο, και το κυριότερο, το γόνατο μου το δεξί δεν πάει πολύ καλά. Χτες το πρωί με πόναγε άπειρα.. έπρεπε να περάσουν δύο ώρες για να καταλαγιάσει λίγο ο πόνος. Ούτε που το πιεζα. Έκανα πετάλι βασικά μόνο με το αριστερό. Σήμερα πήρα ιμπουπροφενο με το Καλημέρα για το γόνατο και γιατί ξύπνησα σα ζόμπι. Ζαλάδα σε βαθμό που δυσκολεύομουν να μαζέψω τα πράγματα γιατί έπρεπε να σκύβω. Ναι, πάντως, λυπήθηκα που είπα ότι δεν μπορώ αλλά τα τόσο συχνά σταματήματα κρυώνουν το γόνατο και μετά υποφέρω.

Είχα Και μια δυνατή ανηφόρα σήμερα. Ήταν ωραία μέρα παρόλο που δίνω έμφαση τώρα στα αρνητικά, κατά κάποιον τρόπο. Οι περισσότεροι που με σταματάνε Και ρωτάνε δείχνουν πραγματικό ενδιαφέρον. Για έναν νεαρό που κατέβηκε από το λεωφορείο Και ίσως και για τον επίσης νεαρό οδηγό ενός ασθενοφόρου που γύρισε για να με προλάβει, φάνηκε σα να τους εμπνέω κιόλας. Εκεί είπα

Χαλάλι με τις στάσεις, θα σταματάω σε όλους.
Αλλά μετά άρχισε το γόνατο τα δικά του.

Σήμερα πλυθηκα κι ωραία με σαπουνάκι για τα ρούχα, σε σκόνη, που μου δώσε μια κυρία. Έπλυνα Και την μπλούζα μου με κολπάκι – κράνος ανάποδα με σακούλα = λεκανίτσα.

Η μέρα σήμερα ξεκίνησε 6:19 (θυμήθηκα ρεη μυστήριο) με έναν μυστήριο τύπο (δεν τον είδα ποτέ) έξω από τη σκηνή να μου μιλάει. Είχα αποφασίσει να κοιμηθώ μέχρι τις 7 αλλά ήρθε ο παπά κουαμπρί όπως μου είπε να δει αν είμαι καλά. Ήταν ένας από τους χτεσινοβραδινους όπως μου είπε. Δεν άνοιξα να τον δω γιατί φοβήθηκα ότι θα κάτσει μέχρι να φύγω, και η ζαλάδα μου ήταν αστα. 18:19 εντός της σκηνής, έχει σκοτεινιάσει, περάσανε 4 γυναίκες με κουβάδες στο κεφάλι (αποξηραμένη κασάβα). Κοιμάμαι στους αγρούς (δες φωτο),. Είδανε τον φακό μου που ήμουν μέσα στη σκηνή και έτρωγα Και απλά τρέξανε στο πλάι στο μονοπατακι χωρίς να πούνε κουβέντα..φοβισμένες. Χωρίς καν να με κοιτάξουν. εεεηηη λέω

Είμαι εδώ
Δε μπίνα
Με ποδήλατο
Βενγκο εν πας
Έρχομαι εν ειρήνη
Τίποτα, καμια απόκριση.

Θυμήθηκα τη μουρλή της δεύτερης μέρας στην Αγκόλα.. που νόμιζε πως θα τη βιασω. Βασικά δεν είναι μουρλη, κι αυτές, όσο παράξενο κι αν μου φαίνεται που αντιδρούν Έτσι, και δεν το χω συναντήσει πουθενά ξανα αυτό, υπάρχει λόγος. Για όλα υπάρχει μια εξήγηση. Νομίζω η απάντηση δίνεται στη φωτο με το τανκ. Και στα υπόλοιπα τανκς που βλέπω σκουριασμένα παλιοσίδερα να θυμίζουν όχι ένα ή δύο. Ούτε τρία, σα στην Ελλάδα. Τριάντα χρόνια εμφύλιος στην Αγκόλα…….. Τριάντα!!! Πόσες γυναίκες θα βιάστηκαν Και πόσα άλλα αποτρόπαια θα έγιναν…

Θα διαβάσω πιο πολλά Όταν θα έχω ιντερνέτ Και θα ρωτήσω κιόλας πιο πολύ. Έπιασα τον τζερόνιμο, αστυνομικό στο Νακοντα (που μου σπασαν οι ακτίνες Και κοιμήθηκα εκεί) Και τον ρωταγα διάφορα να μου πει.
Δεν είναι της παρούσης.
Θα κοιμηθώ σήμερα από τώρα. 19:17
Χρειάζομαι ξεκούραση για να ρισετάρω.
23 μέρες συνεχόμενα στον δρόμο
409 χιλιόμετρα μείνανε
Για να δούμε

21 Ιουλίου – 102 χλμ

Τι μέρα και η σημερινή..;!

Ξύπνησα πιο ξεκούραστος και από υγεία κομπλέκ, εξαιρουμένου του γονάτου. Το μεγάλο θετικό αυτής της ατελείωτης διαδρομής από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα είναι ότι κατάφερα επιτέλους – μετά από τέσσερα χρόνια ταξιδιού – να θέσω υπό έλεγχο το φαινόμενο που αγγλιστί ονομάζεται saddle sores. Είναι σπυράκια με πύον στο σημείο που η σέλα συναντάει το σώμα μου. Εκεί ακριβώς, ναι. Η τριβή, ο ιδρώτας και το όλο περιβάλλον παράγουν επίπονα, ενοχλητικά, αηδιαστικά και ακανθώδη κατά κάποιον τρόπο, σπυράκια. Για χρόνια ψάχνω μια λύση οικονομική, χωρίς αποτέλεσμα. Είναι πρόβλημα που έχει οδηγήσει αρκετούς και στο χειρουργείο. Βρήκα τη λύση που τα θέτει υπό έλεγχο. Δεν είναι ότι δε βγαίνουν καθόλου. Δεν ενοχλούν όμως. Τη γράφω εδώ. Πρώτον, καθημερινό πλύσιμο Της περιοχής. Τουλάχιστον με νερό. Όποτε μπορώ και με σαπούνι. Μετά οινόπνευμα. Μετά επάλειψη με μίγμα coconut oil ως φορέα των essential oils: clove oil και tea tree oil (Αυστραλίας). Φυσικό, σούπερ antibacterial, antiseptic, επουλωτικο. Πολύ δυνατό. Επίσης καθάρισμα με οινόπνευμα και του padded cycling short. Φοράω δύο. Κατά τη διάρκεια της μέρας τώρα, βάζω άφθονο chamois cream. Κι αυτό με πολλά φυσικά έλαια. Για καιρό δοκίμαζα βαζελίνη και διάφορα άλλα μίγματα δικά μου.. Δε δουλεύανε. Αυτή η chamois cream που βρήκα στη νότιο Αφρική, πέντε ευρώ, είναι πολύ καλή, και μένει καθ’όλη τη διάρκεια της ποδηλατάδας ( 8ωρο τουλάχιστον).

Πάει αυτό. Συνεχίζω στα της μέρας. Ξυπνάω 25 χλμ από το Μαλάνζε. Η μεγαλύτερη πόλη απο τότε που μπήκα στην Αγκόλα. Με έχει φάει το πώς θα τη διαχειριστώ. Δε θέλω σε καμία περίπτωση τα του Σαουρίμου. Διερευνώ το τι με ενοχλεί ακριβώς.. Γιατί απλά δεν το απολαμβάνω και τρώγομαι;; με σταματάνε δύο αμάξια Πριν το μαλανζε για να μου δώσουν την απάντηση. Πρώτον, ο τρόπος που σε σταματάνε. Έχει μια επιτακτικότητα. Λες και είμαι υποχρεωμένος. Λες και είναι η αστυνομία. Βγάζουν το χέρι και κουνόντας το εννοούν “σταματά σταματά”. Σταματάω γιατί ψάχνω απάντηση .. Γιατί Σήμερα Θέλω να είμαι μη αντιδραστικός. Θέλω να τα ζήσω όλα όπως έρχονται. (Έτσι λέω από μέσα μου πριν με σταματήσουν). Το πρώτο αμάξι φέρει έναν παστορα Ευαγγελικής Εκκλησίας με τη γυναίκα του και το 6χρόνο παιδί τους που δεν καταλαβαίνει τι γίνεται. Κατεβαίνουν και θαρρείς δε μου λένε ούτε Καλημέρα. Μου λένε δηλαδή, αλλά τελείως τυπικά, για να την πουν. Φτιάχνει η γυναίκα τα μαλλιά της Για τη φωτογραφία πριν καν με χαιρετήσει. Ο άντρας έχει στο χέρι Τάμπλετ και ψάχνει τις ρυθμίσεις. Μια φωτο με τον έναν μια με τον άλλον μια κι οι δυο μαζί. Χμμμ… Για γύρνα κι από δω μήπως φαίνεται καλύτερα.. Ναι οκ τέλεια. Ψεκάστε σκουπίστε τελειώσατε. Αμαξάκι, τσίου. Πάμε εκκλησία να το πούμε στους υπόλοιπους. Το δεύτερο αμάξι ήταν χειρότερο. Ένας άντρας, δύο γυναίκες. Φωτο με τον καθένα ξεχωριστά και μετά με όλους μαζί και μετά βίντεο, ο τύπος να κάνει ότι μου παίρνει συνέντευξη.. κι Η μια από τις τύπισσες πριν ξεκινήσει η καταιγίδα η φωτογραφική το πε κιόλας….

Αλγουνας φωτός ΠΑΡΑ ΠΟΥΜΠΛΙΚΑΡ

Για να τις ανεβάσουν στο φεησμπουκ. Αυτή είναι η υπόθεση. Τους δίνω το ψεύτικο χαμόγελο μου και αναμοχλευω Σκέψεις και αισθήματα με το που φεύγουν. Γιατί εγώ να γίνομαι μέρος, ο πρωταγωνιστής βασικά, σε ένα θέατρο που με αηδιάζει; γιατί ενδιαφέρον Δεν έχουν Για μένα. Να με φάνε θέλουν με τις κάμερες τους.. Το θέμα είναι ότι υπάρχουν και πολλοί, οι περισσότεροι ίσως, με αγνοτερες προθέσεις. Θέλουν φωτογραφία Γιατί γουστάρουν.και φαίνεται από το πώς Σου μιλάνε. Δε διστάζουν, σα να σου ζητάνε χάρη. Χαμογελάνε..

είπα από μέσα μου για το μαλάνζε: θα περάσω σφαίρα από την πόλη και μόνο αν πραγματικά το νοιώθω θα σταματήσω. Το θέμα με τα σταματά ξεκινά είναι και το γόνατο μου. Κρυώνει και μετά υποφέρω.. Σήμερα έγινε 2-3 φορές και το άλλο που σε σταματάει ένας, και με το που φεύγει έχει δει άλλος το συμβάν της φωτογράφησης και έχει εννοήσει ποιος είμαι και σου λέει θα πάω κι εγώ. Και Μετά τρίτος.. ιιγκχ.

Σε έναν που με ρώτησε αν μπορεί να βγάλει φωτογραφία είπα και βέβαια Ναι, κοστίζει 5 κουάνζα, που ούτε καν υπάρχει τέτοιο νόμισμα. Το 1/100 του ευρώ. Κατέβασε τα μούτρα του μέχρι το πάτωμα.. και έκανε 2-3 βήματα γύρω μου, σκεπτόμενος, μέχρι που του είπα ότι του κάνω πλάκα.

Έτσι κι έγινε λοιπόν. Μπήκα μαλανζε με απόφαση να είμαι πολύ επιλεκτικος. Έλα όμως που χανε δει τι έγινε στο σαουριμο και περίμεναν να σταματήσω κι εκεί να με απολαύσουν αυτοί και όλοι οι φεησμπουκικοι φιλοι τους. Δε σταμάτησα λοιπόν στα κεντρικά παρόλο που είχα δύο προσκλήσεις κι ενός Δεν του άρεσε καθόλου. Είχα πιάσει κουβέντα με τον Ζοάο, και τον Φρανσίσκο που δούλευαν ταξί μηχανάκι και με συνόδευσαν σε όλην την πόλη. Ο ζοάο, στον αποχαιρετισμό μου είπε με το χέρι στην καρδιά (κυριολεκτικά) ότι τον ενέπνευσα. Μου χάιδεψε κατά κάποιον τρόπο και την πλάτη, με τρόπο αγαπητικο.. Όχι ομοφυλοφιλικό….. σχεδόν συγκινήθηκα. 24 χρονών με 2 παιδιά.

Ήρθε κι ένας με το αυτοκίνητο, και μου κανει συνέντευξη συνέντευξη. Του λέω δεν μπορώ, έχω το γόνατο μου. Αισθανόμουν άσχημα, αλλά δεν είναι ότι είπα και ψέματα. Ευτυχώς με ακολούθησε Για πάνω από 5 χλμ μέχρι που έβγαινα από την πόλη και με ξανασταμάτησε. Ήταν ευγενική φυσιογνωμία και του είπα σορυ Για Πριν και Τώρα μπορούμε στα Γρήγορα. Μαζεύτηκαν διάφοροι και τράβαγε αυτός με το κινητό του. Μου έδωσε κι ένα μπουκάλι νερό. Σήμερα μου δώσανε πάνω άπο 10 μπουκάλια, και 250 κουάνζα. Μετά από 3-4 χλμ με σταμάτησε άλλο αμάξι, το Εθνικό Ραδιόφωνο. Ουνα εντρεβιστα.. Ναι Ναι αμέ.. μίλησα κι εκεί. Μετά άπο 3-4 χλμ ακόμα με σταμάτησε το τιβι παλανκα, μια συνέντευξη.. Ναι Ναι, κανένα πρόβλημα. Δεν έχω πρόβλημα με τις συνεντεύξεις, με τη βαβούρα και την οχλαγωγια Έχω κάποιο θέμα. Το λοιπόν, αυτή η τελευταία συνέντευξη έμελλε να είναι καθοριστική. Πήρανε πλάνα κιω άπο δω κι άπο εκεί. Και χαμόγελα με όλους. Ο κάμεραμαν με έσωσε αργότερα.. 2-3 χλμ παρακάτω με σταματάει η αστυνομία. Βλέπεις στη μεγάλη πόλη οι περισσότεροι έχουν ρεύμα. Κι οι περισσότεροι έχουν τελεβιζάο. Πραγματικά δεν ξέρω και γω πόσες φορές σταμάτησα σήμερα… οι αστυνομικοί αυτοί δε θέλησαν φωτογραφία. Απλά μιλήσαμε για 2-3 λεπτά.Γενικά είμαι πολύ ευγενικός Γιατί φαίνεται Ποιοι με σταματάνε Γιατί με εκτιμούν, και μου φέρονται πολύ όμορφα και μου λένε τα καλύτερα. Τα πα και με τους πολιτσμάνους και συνέχισα. Λίγο παρακάτω, κι ενώ έχω ημι απηυδισει με τις παύσεις περνάω από χωριό. Μου φωνάζουν κάτι γυναίκες στην άκρη του δρόμου, χαιρετάω χαμογελάω απαντάω, και κάτι πιάνει το αυτί μου για νερό. Ότι θα μου δώσουν νερό. Αυτό κατάλαβα. Χρειαζόμουν νερό σε εκείνη τη φάση. Σταμάτησα Κάπου 40 μέτρα μακριά τους και προσπαθούσα να καταλάβω αν όντως μου είπαν για νερό. Γελάγανε και η μια έκανε πως έπαιζε κιθάρα και χόρευε, σα να μυ λέει έλα να μας παίξεις. Στέλνω 1 φιλί αέρινο από αυτά του ανταλμπέρτο του καλού μου φίλου από την Ιταλία και κάνω να φύγω. Πεταλαρω 2 μέτρα και ακούω φωνές από την άλλη τώρα. 3 νεαροί και 4-5 παιδιά ψιλοτρεχουν με χέρια σηκωμένα. Κι αυτοί καμία σαρανταρια μέτρα μακριά. Λέω άντε να περιμένω, τόσος ζήλος…

Και ακου τώρα πώς εξελίσσεται το σκηνικό, από το πουθενά μιλάμε.. Με φτάνουν. Κατευθείαν οι δύο αρπάζουν τις μπανάνες που χα στο τιμόνι. Τις είχα πάρει σε προσφορα. Κάνω να φύγω για να τους δείξω ότι δεν είναι σωστοί, κι ότι ξέρω γω είναι γαϊδουριά αυτό που κάνουν. Ο ένας μου αρπάζει και το μπουκάλι με το νερό κι ο άλλος κοιτάζει το ποδήλατο εξερευνητικα σε φάση τί μπορούμε να αρπάξουμε.. Τότε εννοώ την κατάσταση και μπαίνω σε mode: under attack. Πριν προλάβω να ξεκινήσω τη διεκδίκηση τύπου κόψτε τις μ@λ@κίες, δεν είμαι ο τύπος που θα το βάλει στα πόδια, ο τρίτος νεαρός, έχει έρθει άπο την άλλη και

Πριν συνεχίσω να πω ότι γενικά είμαι ο τύπος που θα το βάλει στα πόδια.. Δεν είμαστε Για μπλεξίματα.. Και ειδικά στην έδρα τους.. Αλλά Στη συγκεκριμένη περίπτωση ούτε καν. Με τόση δημοσιότητα, με τοσο μπακ απ απο την αστυνομία, με το χωριό όλο να βλέπει το σκηνικό, στην άκρη του δρόμου, και γνωρίζοντας ότι το χωριό είναι μαζί μου, εεεε δε θα κάνω Και πίσω…

Ο τρίτος νεαρός έχει έρθει από την άλλη κι ο μπούφος τελείως μου αρπάζει το κινητό μέσα από το κίτρινο μπιτόνι. Πολύ επιδέξια, ομολογουμένως, καθώς εξείχε ελάχιστα, ίσα για να φορτίζει.. αφήνω κάτω το ποδήλατο και αρχίζει το κυνηγητό. Φεύγουν κι οι τρεις τρέχοντας προς τα μέσα του χωριού, απομακρυνομενοι από τον δρόμο.. τρέχω πίσω τους και μαζί ξεκινάει κι ένα πλήθος ανθρώπων που δεν ξέρω τι και ποιοι και πώς, αρχίζουν και τρέχουν μαζί μου και μαζί τους και όλοι είμαστε ένα μπουλούκι που κινείται θολώνοντας τον χώρο με σκόνη. Θυμάμαι να κάνω μία σκέψη. «κλείδωσε» τον τύπο που πήρε το κινητό, μην τον χάσεις. Φορούσε ο μπούφος καπέλο καομπόυ κόκκινο και μαύρο και απλά τον είχα σταμπαρει. Τρέχουμε για κάνα λεπτό. Φάνηκε αιώνας. Τον χάνω στις στροφές των σπιτιών αλλά τον βρίσκω πάντα. Παει έξω άπο το σπίτι του. Έξω από την πόρτα

Δάμε ελ τελέφονο
Δωσ μου το τηλέφωνο

Του φωνάζω ξανα και ξανα και τον σπρώχνω και λίγο

Χαχαχα. Το τυπακι έχει το σουλουπι κλασικού αφρικανικού νεαρού. Μου ρίχνει μισό κεφάλι, είναι αδύνατος και μυώδης.. Με έχει Για πλάκα, αλλά δεν έχει σημασία

Του φωνάζω ξανα και ξανα και τον σπρώχνω και λίγο. Το σημαντικό είναι να περάσεις στο υποσυνείδητο του το ποιος κάνει κουμάντο εδώ. Ποιος έχει το πάνω χέρι.. δε θα εμπλεκόμουν εννοείται σε καυγά. Πέραν του ότι με έχει, δεν είμαι καθόλου της βίας. Αλλά εδώ παίζω το… θεατρικό παιχνίδι μου γιατί εξ’ορισμού έχω δίκιο και πρέπει να το υπερασπιστώ.

Ο μπούφος μου δείχνει τις τσέπες του ότι δεν έχει τίποτα.. και δεν είχε όντως. Κάπου είχε πετάξει το κινητό, ο μπαγάσας, και δεν τον πήρα χαμπάρι. Αντί να τον αφήσω προς αναζήτηση της πολυπόθητης συσκευής, επιμένω να μην τον χάσω από τα μάτια μου και του φωνάζω ξανα και ξανα με τσαμπουκά

Δαμε ελ τελεφωνο

Έχει έρθει όλο το χωριό έξω από το σπίτι του.. Του φωνάζουν, τον γιουχαρουν κι ένα τυπακι καλά να Ναι έχει φέρει σκάλα και σκαρφαλώνει με έναν άλλο στη λαμαρίνα της σκεπης να δουν αμα το πέταξε εκεί.. τζίφος

Κι εγώ με ύφος
αγέρωχο συνεχίζω να τον πιέζω λεκτικώς τε και σωματικώς – να ψιλοσπρώχνω. Φεύγει από το σπίτι του και προχωράει Τώρα, ενώ είμαστε συνέχεια σε διεκδικητική επαφή, περπατάει προς τα κάπου.. Απλά είναι σε κίνηση.. Εγώ φωνάζω εν τω μεταξύ ανά φάσεις τη λέξη πολισία μπας και καταλάβει ότι ο λευκός δε θα το αφήσει έτσι το πράγμα.. εκεί εμφανίζεται από το πουθενά ποιος λέτε

Ο κάμεραμαν.. Με την κάμερα στο χέρι. Μεγάλη κάμερα, επαγγελματική.. Δεν ξέρω αν τραβάει ή τι κάνει.. τραμπουκιζεται πάντως από έναν από τους άλλους δύο νεαρους που τους είχα χάσει Γιατί είχα Μονο στον μυαλό μου τον μπούφο που έχει βγάλει τώρα πια το καπέλο του καομπού. Του λέω

Βασ Α τενερ προμπλεμας αμιγο
Δαμε ελ τηλέφωνο
Θα έχεις προβλήματα
Νομίζω ποτέ ξανα αυτό που είπα δεν είχε τόσο άμεση εφαρμογή

Ο Άγιος κάμεραμαν παίρνει τηλέφωνο. Τον παίρνει το μάτι μου από μακριά. Κάτι μου έχει πει εν τω μεταξύ, δε θυμάμαι τι, γιατί οι σκηνές ήταν πανικού. Νομίζω του είπα να πάρει την αστυνομία.

Εγώ δίνω πίεση με τον μπούφο, να του καταστήσω σαφές ότι δε θα το αφήσω έτσι… Και η πλάστιγγα θα λέγαμε αρχίζει να γέρνει σούπερ παραδόξως προς την άλλη μεριά. Τη δικιά του! Γυναίκα που φωνάζει

Έρχεται και μου δίνει το κινητό – στο οποίο γράφω, τώρα – μες στις σκόνες, χάλια, μα λειτουργικό
Και μου λέει να της πάρω αναψυκτικό
Ναι ναι της λέω

Και τώρα βρίσκομαι ξαφνικά εγώ σε θέση άμυνας.. Ο τυπάκος, μπούφος ως είναι, έχει αρχίσει τώρα να σπρώχνει εμένα και να θέλει να με πλακωσει.. λες και το γεγονός ότι το κινητό βρέθηκε τον καθιστά αθώο.. που είδαν ότι αυτός μου πηρε το κινητό Εγώ κι άλλοι πόσοι.. Ναι… ξεκινάει τώρα αυτός συμπεριφορά τραμπούκου που η κινησιολογία του ομοιάζει με κολυμβητή σε θάλασσα πλήθους. Να τον κρατάνε κι αυτός να πετάει χέρια, να ξεγλιστράει πλησιάζοντάς με όλο και πιο πολύ. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή που κάνω τη σκέψη

Κάτσε να απομακρυνθω μη φάω κάνα μπουκέτο όλο δικό μου

Ταντά Ταντά
Εμφανίζεται η αστυνομία

Λιγότερα από 5 λεπτά από την εκκίνηση του συμβάντος. Είναι οι αστυνομικοι που με σταμάτησαν Πριν. Χαχαχα

Μιλάμε τον αρπάζουν τον μπούφο από τον σβέρκο, και τον πάνε μέχρι το όχημα που ταν ξέρω γω καμιά τριανταρια μέτρα μακριά. Ένας αστυνομικός δυο μέτρα, ο οδηγός.   Κάθε 10 βήματα εμπρός, κάνει ένα κόλπο τρικλοποδιά στον τυπάκο και τον ρίχνει προς τα πίσω και κάτω ενώ του κρατάει και τα χέρια κάπως. Πρέπει να πονάγε δυστυχώς. Έφαγε και 2-3 μπάτσες καλες, και τον βάλανε στην κλούβα.

Από την Κούβα
τώρα, σκάει τύπος από το πουθενά, που μου μιλά ισπανικά και παρουσιάζεται ως αυτόπτης μάρτυρας. Σταμάτησε με το βαν με το που είδε το συμβάν. Με βοηθάει να μεταφέρω επακριβώς το περαστικό στον τσεφ της αστυνομίας, που ήταν κι αυτός στο αυτοκίνητο που με χαιρέτησε και σε έναν σερίφη που έχει εμφανιστει με καπέλο καομπου και στολή όλη μπεζ κι ένα χρυσό αστέρι. Θα ταν περίπου 140 χρονών +/- 60. Έχει και βοηθό σε μάχιμη ηλικία που με πιέζει να
Φαζέρ κάσο
Να καταγράψουμε επίσημα το περιστατικό κλπ κλπ

Ούτε κλαν, του εξηγώ.
Να έχει συμμορία
παρακάτω φίλους του και και να με περιμένουν να με σαπίσουν;! Θα συνεχίσω το ταξίδι μου.

Τι κάσο να κάνω του λέω; Ο μπούφος δεν έχει εντουκασάο, δεν έχει μυαλό, δεν έχει φαμίλια (Αυτό το έβγαλα από το μυαλό μου) τι κάσο να κάνω; είναι μπούφος

Και πραγματικά, το σκεφτόμουν αργότερα που τον λυπήθηκα ακόμα πιο πολύ έτσι που τον βαραγανε.. που τον έβλεπα να πονάει και να εκλιπαρεί ενώ πριν 150 δευτερόλεπτα έκανε τον νταή, έτοιμο να με δείρει.. και έκανα κατευθείαν τον παραλληλισμό με τον λιονέλ από τη φυλακή της κέντροαφρικανικης “δημοκρατίας” που τώρα δεν είναι η ώρα για αυτόν.. Ναι , τον σκεφτόμουν τον καημένο ότι πρέπει να σαι τελείως μπούφος για να κλέψεις έναν λευκό μέρα μεσημέρι, μπροστά στα μάτια όλου του χωριού και μετά να προσπαθείς να τον τραμπουκίσεις κιόλας. Ο καημένος σε λιγότερο από δέκα λεπτά της ώρας βρέθηκε από
Χαχανίζοντας με τους φίλους του
το μίασμα του χωριού και
πιθανώς όλης της χώρας….
ποιος ξέρει αν ο κάμεραμαν πήρε πλάνα ή και να μην πήρε σίγουρα θα το παίξουν στις τοπικές Ειδήσεις… κρίμα, πραγματικά κρίμα..

Έφυγα λέγοντας ότι ένα άτομο δε χαλάει τίποτα κι ότι Ευχαριστώ όλο το χωριό που με βοήθησε.Τι κουκουρούκου περιστατικό. Μέσα στη θλίψη μου για τον μπούφο έβαλα και δύο φορές ξαφνικά τα γέλια ενώ ποδηλατούσα δια το κωμικοτραγικόν της υποθέσεως.

Συνέχισα.. Ένα μηχανάκι που πηγαίνε προς την ίδια κατεύθυνση και είχε πάρει πρέφα τι συνέβη μου είπε να μην ανησυχώ κι ότι θα με προστατεύσει. Προπορευόταν για λίγο μέχρι που τον ευχαρίστησα και του είπα πως είμαι καλά και να μην ανησυχεί..

Μετά με σταμάτησαν σε μια υπαίθρια αγορά συνεταιρισμού.. Εσύ δεν είσαι που στην τελεβιζαο; Ναι Ναι. ήρθαν όλες οι γυναίκες και με πλαισιώσαν με τα χρωματιστά φορέματά τους και με τα λευκά χαμόγελά τους. Ένιωσα τη ζεστασιά τους. Ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους μπορώ να στέκομαι όλη μέρα. να σταματαω για αυτούς μπορώ σε κάθε στροφή. Γιατί αυτοί δε ζητάνε φωτογραφία. Αυτές ρώταγαν μόνο και θαύμαζαν και μου δώσαν και την ευχή τους και τέσσερις ντομάτες κιόλας. Μια ομορφιά.

Μετά με σταμάτησαν κάτι άλλοι μεθυσμένοι.
Μετά ένας άλλος που έτρεχε από το απέναντι ρεύμα φωνάζοντας φωτογραφία.

Μετά στο Κακούσο ο Καρβάλιο με υποδέχτηκε με χέρια ανοιχτά.. Ήταν πολύ χαρούμενος που με είδε. Μου είπε ότι με είδε στην τηλεόραση κι ότι με περίμενε. Σταμάταγε τους περαστικούς και τους έλεγε

Βεηντη νοβο παΐσες δε μπινα
Εικοσιεννια χώρες με ποδήλατο

Μου πε να με κερασει γκαζόζα, του ΠΑ δεν πίνω και μου πήρε τσαι και ψωμί.

Μετά, στο ίδιο μέρος με σταμάτησαν νεαροί και νεαρές, μου αγόρασαν ένα μπουκάλι νερό και βγάζαμε όλοι μαζί φωτογραφία με το νερό στο χέρι για να τη βάλουν στο φεησμπουκ όπως μου είπαν. Ήταν χαριτωμένοι.

Μια μέρα γεμάτη.

Τώρα με έναστρο ουρανό για θέα και με καυτό τσάι καρβαλιο στο στήθος.
Μια ομορφιά.
3 μέρες για Λουάντα.

22 Ιουλίου – 92 χλμ

Με σταμάτησαν διανομείς άρτου που δε με είχαν δει στην τελεβιζαο. Έμεναν 70 χλμ μακριά Και τους είπα ότι θα περάσω αργότερα. Ο Δαμιανός μου πε είναι ποιητής και θα μαζέψει φίλους τραγουδιστές κιθαρίστες Και ποιητές να συναχτουμε καλλιτεχνικώς το βραδύ. Έτσι κι έγινε. Σούπερ κουρασμένος 00:03 άπειρη ανηφόρα σήμερα

23 Ιουλίου – 100 χλμ

16:55 Πολύ κουρασμένος. Χτες κοιμήθηκα στου Δαμιανού μα είχε τρύπες το μοσκιτο νετ και έπαιξε ο εφιάλτης ζέστη εναντίον κουνουπιών. Καλυφτηκα με το σεντόνι για προστασία Και ιδρωσα σε ασύλληπτο βαθμό. Κοιμήθηκα χάλια Και 5:46 ξύπνησα. Τι παλληκάρι ο Δαμιανός δεν περιγράφεται.. Μου πλήρωσε 100 πράγματα να τα πάρω από το σούπερ μάρκετ, μου έδωσε πολλά ψωμιά από τη δουλειά του, χτες απήγγειλε κάτι μικρά ποιήματα Και γω συνοδευα στο υπόβαθρο με την κιθάρα. Πολύ ωραία στιγμή. Εχτές με σταμάτησαν πολλοί. Ένας παλαβουλης ονόματι Κριστόβαλ μου φίλησε τα χέρια δύο φορές Και μου είπε
Μούητο ρεσπέτο μούητο
Πολύ σεβασμό
Μου έδωσε κάτι 2000 κουάνζα, που είναι άπειρα λεφτά για έναν αγρότη (φαντάζομαι. Ήταν δίπλα σε αγροτικό.Με δύο άλλους). Σκέψου ο Δαμιανός, που το όνομά του κανονικά είναι Δαμιάο, πληρώνει 3000 το μήνα νοίκι για το δωμάτιο που μένει… κι Η θέα αυτή που ανέβασα σήμερα. 3000 κουάνζα, είναι αν δεν κάνω λάθος, λιγότερα από 7 ευρώ. Το χω σκεφτεί ξανα πολλές φορές.. νοικιαζω στην Ελλάδα και ζω στην Αφρική.. Και με 100 ευρώ το μήνα θα είμαι βασιλιάς. Και θα χω όλον τον χρόνο του κόσμου να διαβάζω και να γράφω, που είναι κάτι που επιθυμώ ιδιαίτερα.

Μια άλλη κοπελίτσα, 8 -9 χρόνων, μόλις κατάλαβε ότι εγώ είμαι το πρόσωπο που είχε δει στην τηλεόραση, άνοιξε διάπλατα το στόμα κι έβαλε μπροστά τα χέρια λέγοντας
Ες ελ
Είναι αυτός

Σήμερα μου δώσανε πάλι πόλλα νερά Και χυμό Και πορτοκάλια Και το πιο συγκινητικό ήταν ότι μου δώσανε Και ένα δαγκωμενο ντονατ. Τύπος που μου δώσε νερό Και χυμό Και μου λέγε το άλλο θέλεις ; τι άλλο χρειάζεσαι; του πα είμαι οκ κ έκανα να φύγω Και αυτός μπαίνοντας στο αμάξι είδε ότι είχε Και κάτι φαγώσιμο να μου δώσει Και έτρεξε να μου το δώσει και να μου πει πάρε Και κάτι για να φας. Μου έδωσε το δικό του δηλαδή.

Είμαι πτώμα. Σταμάτησα σε ένα πόστο πολισιάλ. Η αστυνομία μου είπε ότι έχει λήξει η βίζα. Το ήξερα. Τους είπα ότι ο κομανταντε στο σαουριμο μου πε ότι Έχω μέχρι τον Αύγουστο. Το ήξερα ότι ο κομανταντε έκανε λάθος αλλά με βόλευε. Η αστυνομία εδώ είπε να πάω στη Λουαντα Και μάλλον θα με συγχωρήσουν. Η μέρα κοστίζει 100 δολάρια αν έχει λήξει η βίζα σου. Μου είπαν να κοιμηθώ εδώ αν Θέλω Και είπα Ναι κατευθείαν Γιατί δεν την παλεύω. ,17:15 τώρα, θα μιλήσω λίγο με αυτόν που θα με φιλοξενήσει αύριο να δω ότι όλα είναι οκ Και θα κοιμηθώ χωρίς φαΐ και χωρίς μπάνιο. Είμαι σε στρώμα στο πάτωμα. Παίζουνε κότες στο δωμάτιο

24 Ιουλίου – 126 χλμ

Γιουχου!! Λουσάκα – Λουάντα, νταν. 27 μέρες συνεχόμενα. Με μια μέρα χωρίς ποδηλασία Γιατί είχε χαλάσει το όχημα. Περπάτησα όμως 17 χλμ και άρα τη μετράω κανονικά. 2369 χιλιόμετρα με 500+ χλμ χωματόδρομου. Κοπιωδες το εγχείρημα Και έντονα τα συναισθήματα τώρα με προεξάρχοντα τη χαρά Και την εξάντληση. Τα χέρια μου ψιλομουδιάζαν σήμερα, ο πισινος μου τα χει παιξει, κεφάλι ψιλοζαλάδα, στομάχι ντεμί, πόδια κομπλεκ. Ένα δόντι διαμαρτύρεται έντονα, αλλα θα το μοντάρουμε κι αυτό. Ήπια καφεδάκι νικητήριο Γιατί έφτανα αρκετά πιο νωρίς στο σπίτι που θα με φιλοξενήσουν. 300 κουανζα. Όσο δύο πακέτα μακαρόνια, φαΐ μιαμισης ημέρας στις αρχές της Αγκόλα. Τώρα έφυγαν σε 60 δευτερόλεπτα..Σήμερα έλαβα 23000 κουανζα σε δωρεές. Δύο μεγάλες 10+10 Και τα υπόλοιπα λοιποί. Επίσης δέχτηκα διάφορα κεράσματα. Και να σκεφτεί κανείς ότι μπήκα στη χώρα με 4000. Είχα τη δυνατότητα να σηκώσω λεφτά, από ένα σημείο και μετά που υπήρχαν τράπεζες, αλλά η τραπεζική ισοτιμία είναι χάλια σε σχέση με τη μαύρη αγορά και θα έχανα τα μισά λεφτά μου. Τώρα θα γίνει η δουλειά μέσω γουέστερν γιουνιον.

Δέχτηκα Πολύ αγάπη Και σήμερα Και είναι απλά τόσο όμορφο. Δέχτηκα Και λίγη καφρίλα Αλλά νοιώθω είναι μέρος της συνταγής κι αυτό. Το γλυκό πέτυχε Και το έφαγα όλο. Είμαι σε συνοικία πλούσιων Και θα φιλοξενηθω από λευκό που βρήκα στο καουτσσςερφινγκ. Ήθελα να μειώσω την πολυπλοκότητα γνωρίζοντας ότι θα μαι κουρασμένος κλπ. Επίσης περιμένω πακέτο ένα αεροστρωμα που θα μου δώσει η εταιρεία τζάμπα Γιατί το προηγούμενο χάλασε ηλιθιωδως μετά από χρήση, βέβαια, τεσσάρων χρόνων σχεδόν. Κοιμόμουν καταγής σε αυτή τη διαδρομή, κάτι που το συνήθισα, αλλά το κρύο είναι ξενερα Και Πολύ (κρύο) έρχεται από το έδαφος.

Το πλάνο είναι να κανονίσω τη βίζα, να φτιάξω το ποδήλατο, να ράψω ότι ραβεται (ότι σκίζεται, έχει σκιστει: παντελόνι, μπλούζες, σκηνή, τσάντα 1, τσάντα 2, σέλα, θήκη κιθάρας, σανδάλια, μπιμπ σορτς κλπ), να δω τι παίζει στην πόλη Και να πάω πίσω οδικώς στο Νταλατάντο με τον ποιητή Και τους υπόλοιπους να χαρώ τη ζωή όπως ρέει αγκολανικα.

Η διαδρομή από το Νταλα Και Μετά ήτανε τίγκα στα μπαομπαπ, φοίνικες, παπαγιες, μανγκα, μπανανιες, και άλλα άγνωστα. Τροπική φάση μιας Και πλησιάζω τον Ισημερινό Και τα κουνούπια δε λείπουν. Θερμοκρασία δωματίου Εκτός δωματίου Και υγρασία περίσσια.

A kite might light A heart

More than a month here in the urban yet rural Zani Muone, less than 10 km from downtown Lusaka. Living with a wonderful family and enjoying my games with and observations of the kids around the house.

For souls and kites

Dusty, dense abyss
Cement blocks
Rusty fences, rubbish
Frozen clocks

Shoeless, bright smiles
Street games
Solace in dark times
Heaven claims

Child and parent
Hands lifted
Mild and transparent
Hearts uplifted

Sky the limit
The endless heights
Refugee in it
For souls and kites

Zani Muone, June 2019

Οι Χαρταετοί

Σε ωρισμένους τόπους ονομάζουνε τα χέρια χέρες. Στα Ακροκεραύνια πετούνε γυπαετοί. Σουρώνει η θάλασσα και αναγαλλιάζει. Στις ανοικτές πλατείες τον Μάρτη, αμολούν τα παιδιά με σπάγκους, χρωματιστούς αετούς από χαρτί.
Κόκκινοι, πράσινοι, κίτρινοι και κάποτε γαλάζιοι, οι χάρτινοι αετοί λυσίκομοι και με μακριές ουρές, πετούν επάνω από την πόλι, όπως επάνω από την φτέρη των υψηλών βουνών οι αετοί.
Εκστατικά υψώνουν τα παιδιά τα χέρια. Δείχνουν τους χάρτινους κομήτες με τις μακρυές ουρές. Ουράνιοι δράκοι πιο ψηλά τα αεροπλάνα, βροντούν και γράφουν με καπνούς τις λέξεις:
Είναι η ώρα κάτασπρη και η έκστασις γαλάζια. Η πόλις αχνίζει από ηδονή. Κουνάν τις χέρες τα παιδιά, ακόμα, κι από τα στόματά των πηδούν σαν πίδακες, σκάνε σαν ρόδια, οι λέξεις:

Ανδρέας Εμπειρίκος
ΟΚΤΆΝΑ, Ίκαρος, 1980 (προσαρμοσμένο σε μεταγενέστερη απαγγελία του ποιητή, παρακάτω)

dig«Κόκκινοι, πράσσινοι, κίτρινοι …»
IMG_20190618_104439«Εκστατικά υψώνουν τα παιδιά τα χέρια.»
«… πιο γρήγορο από τη φθορά»

Definida e infinita

Ω γη γλυκειά
Ορισμένη και άπειρη
Χειροπιαστή και φευγαλέα
Χαρτογραφημενη κι ανεξερεύνητη
Μου δίνεις υλικώς όλα τα προς το ζην
Μου δίνεις πνευματικώς αυτές τις μικρές αναλαμπές
Που ‘ναι σαν εμπειρίες θρησκευτικές

Σήμερα είχα τρεις:

– Σε κατηφόρας συνεχής την ξεγνοιαστη κι ανάλαφρη ροή, ακούγοντας Makeba από Jain, σε μια διάθεση ευεργεσίας και αγαλλίασης, είδα με ένταση τον ουρανό γαλάζιο μπλε, επίμονα. Κι ένιωσα την αντίληψη μου ιδιαίτερη – ακριβώς όπως το κινηματογραφικό πλάνο που η κάμερα πλησιάζει το αντικείμενο ενόσω ο φακός κάνει ζουμ αουτ. Σα να ξεκόλλησε ο ουρανός για να με προσεγγίσει, σαν όλο το στερέωμα να απομακρυνόταν. Αλλοπρόσαλλο.

– Σ άλλη στιγμή απρόσμενα έκανα το κεφάλι δεξιά. Ένας κάθετος εξοχικός κοκκινοχωμάτινος δρόμος υπό σκιά. Αμφίπλευρα πράσινα κλαδιά και δέντρα διάφορα. Μια φιγούρα ξυπόλητη με μπλε κίτρινο ύφασμα για φούστα και στο κεφάλι από πάνω μια μεγάλη τσάντα να ισορροπεί. Περπάταγε μόνη σε απόσταση αρκετή κι ο δρόμος χανότανε ευθύς πέρα μακρυά. Ήτανε τόσο συγκινητική κι απλή στιγμή που μου ήρθε ισπανιστί
Oh tierra dulce
Definida e infinita

– Στα τέλη της σημερινής πορείας σα φιλί απρόσμενο, περνώντας από ένα χωριό, μου ήρθε η χαρά μιας πιτσιρίκας τεσσάρων χρόνων, το πολύ πέντε. Είναι καμιά δεκαριά, στα δυο μέτρα πίσω της, στην αντλία με το νερό. Κι αυτή εκεί, μπροστά στον δρόμο, στα αλήθεια δεν ξέρω γιατί, υπέρ-καταενθουσιασμένη με το πέρασμα μου. Γέλαγε τόσο αυθόρμητα και συνεχόμενα, μου φώναζε την ίδια άγνωστη ιαχή επαναλαμβανόμενα, και το κυριότερο, χοροπηδούσε πάνω και μέχρι κάτω κάτω λυγιζε τα γόνατα και τεντωνότανε ξανά σαν ένα ελατήριο. Οι άλλοι πίσω, της ίδιας ηλικίας, και κάποιοι μεγαλύτεροι κάνα δυο χρόνια – όλοι τους παιδιά, με χαιρετούσανε διστακτικά, και με απορία – γιατί τόση χαρά η μικρή μπροστά;


Nata – Kazungula + Livingstone (Victoria Falls)

Nata – Kazungula 

img_20190508_134344-2054261933.jpgimg_20190508_125248-580288607.jpgimg_20190507_134200-861278587.jpgΔέλτα ποταμού σε Δέντρο


img_20190506_120714198816437.jpgimg_20190507_074707-1367661182.jpgPolice check point, camping 1st nightimg_20190506_125208-1209829593.jpgLeft the bike there and got out of their wayimg_20190507_195736772460788.jpgimg_20190507_091020-259748549.jpgimg_20190506_101425-821394096.jpgimg_20190507_082044739186374.jpgZoom for the elephantimg_20190507_185340256739763.jpgFind Orion, test 1

Border crossing + Kazungula with Tapsi and Raymond

Crossing Zambezi river

img_20190509_131911-1549122248.jpgimg_20190509_1324501493485176.jpgBackground Botswanaimg_20190509_1324321755202511.jpgBackground Zimbabweimg_20190509_132440-1234756442.jpgBackground Namibiaimg_20190509_132444-969946546.jpg Background Zambia

img_20190510_145514_1755505705.jpg with Tapsi

img_20190509_162113-1102695114.jpgimg_20190510_083220-1727021467.jpgimg_20190510_085131296201173.jpgimg_20190510_145536-1593327002.jpgWith Raymondimg_20190509_185043-108388894.jpgFind Orion, test 2img_20190510_1201352017948703.jpg1kg avocado

Livingstone (family + Victoria falls + museum)

img_20190512_19195336586148.jpgPower cut, Beatrice with candlesimg_20190512_075214-1321773155.jpg cooking morojo in moliloimg_20190512_080916-229498293.jpg Joshua with the toy car I buggy bought for himimg_20190510_181612303612942.jpgimg_20190513_204952-585091756.jpgimg_20190512_123129_1-998099618.jpgimg_20190512_105418-effects1765725939.jpgimg_20190512_123142-1088698081.jpgimg-20190513-wa001268076668.jpgimg_20190512_1253471570059763.jpg

An interesting corner of Livingstone museum dedicated to life in “our village” and “their city”

img_20190511_1335341830684677.jpgimg_20190511_133631-1127446827.jpgimg_20190511_133631_1-931018524.jpgimg_20190511_133701744742206.jpgimg_20190511_134559849780037.jpgimg_20190511_160306-514773980.jpg66 kwacha = 4.5 €

Cooking nsima, the most traditional African food, (mashed-potato-looking-like maiz stuff)

Zambezi baptism

Goodbye Chanté + Francistown – Nata .

I met Chanté in Cape Town, on February
The second day she told me she wanna join me, cycle Africa, do something interesting
She sold her car and bought a bicycle
Started cycling around the neighborhood
In Bloemfontein, where we went together, at her family house now
… and one day we left,
By car until the borders
And then cycling
More cycling
Chilling and cooking
Some more cycling
Always careful of our glucose levels
moving slowly
Taking nice photos on the way
Meeting locals
Taking naps
Fixing flat tyres
And then cycling again
Or terrified
Or walking
Until the sunset
Eating by the road
Like locals do
Or having amazing dinners
And awesome naps
At locals’ farm houses
Ready to go!
To explore Africa
Beyond the
Tropic of Capricorn
Unfortunately however, life as a roling stone, didn’t last for a long
Chanté had to go back. Her New boss wanted bimonthly meetings
And now I am alone again
Me and the bicycle
And maybe some elephants
Alone… working my way into being transparent

6 Ιουλίου 2017

Screenshot_2019-03-08-16-23-35 (1)


Λίγο πιο πριν απ’ το… μετάν
σταμάτησα, δεν ξέρω αν με νοείτε
Σάλτα, Μετάν, Τουκουμάν

Βλέπω τον ουρανό ανάσκελα
θολά, λευκά υπό του φεγγαριού, σύννεφα
βλέπω κλαδιά γυμνού δέντρου
κι είναι σα φλέβες ξύλινες,
σαν ποταμού διακλαδώσεις.
Κι ακούω δίπλα το ρυάκι
Μοιάζουνε όλα αρμονικά συνδεδεμένα

Και πριν, τ’ άγριο άλογο
Και τ’ άγιο Λογικό
Μια επικοινωνία

Βουτάω τις σκέψεις μου στο ρυάκι
τις πετάω στα σύννεφα
τις κρεμάω στα κλαδιά
στάζουν στο πρόσωπό μου
σα δάκρυα ενός αλλόκοτου δέους

θαυμάζω την αρμονία της φύσεως και μία τρελή πληροφορία που θυμάμαι:

Εντός των ατόμων
η απόσταση των ηλεκτρονίων από τον πυρήνα
είναι τόσο μεγάλη
που αν αναλογιστούμε την τρομακτική ποσότητα ηλεκτρονίων που μας αναλογεί ως… άτομα
Θα δούμε ότι αποτελούμαστε κατά 99.9% από κενό .

Μια θάλασσα κυμάτων
της δύναμης που κρατάει
τα ηλεκτρόνια σε απόσταση.
Και ένα 0,1 τοις εκατό να μας ορίζει
Ενώ στην Πραγματικότητα τίποτα δε χωρίζει
τα ηλεκτρόνια μας
απο τη μεγαλύτερη και ενιαία στο διηνεκές θάλασσα ηλεκτρονίων και άλλων συν αυτοίς.

Μια σούπα το όλο όλο
Μια ψευδαίσθηση η συνείδηση μου

«Μια επικοινωνία»




1st year
26 Οκτωβρίου 2015 – 26 Οκτωβρίου 2016 – Ένας χρόνος καθ’ οδόν











Ποταμός Αμαζόνιος, 26 Οκτωβρίου 2016


1 year africa
31 Αυγούστου 2017 – 31 Αυγούστου 2018 – Ένας χρόνος στην Αφρική



Βρίσκομαι σε σταυροδρόμι δίχως σταυρό
Βρήκα την ψυχή μου στο μονοπάτι μου μα δε βρήκα το μονοπάτι της ψυχής μου
Όσο προβληματιζομαι, τόσο αληθεύω;

Αποπειράθηκα να χαθώ στο τώρα, και χάθηκα
αχρόνως με απώλεσα
στην ενιαιότητα της αιωνιότητας
και βρήκα τον Χειμώνα των εποχών της Ανθρωπότητας
και στέκω αναμεσίς της κυκλικότητας

Το δέντρο του Ténéré, Νίγηρας

Δέντρο όσο ψηλό και ριζωμένο
με ορίζοντα ατελείωτο μια γύμνια
και βλέπω τον Ήλιο τον ζωοδότη
να ανατέλει μα και να δύει

έμαθα στ’ άστρα να βλέπω την ομορφιά του σκότους
έμαθα ν’ αφουγκράζομαι τις αγνές ψυχές στην παγωνιά
να αναλώνομαι για να τις ζεστάνω

κι ενώ ταπεινωνόμουνα μικραίνοντας
βρήκα ελπίδα στην αναμονή της Άνοιξης
στην καρποφορία του Καλοκαιριού
Τα φρούτα μου είπα θα δώσω και τη μελλοντική σκιά μου
σε μια ελευθερία
που στην πορεία της απορίας της
θα βρει τις ερωτήσεις των απαντήσεων
πάνω σε δύο τρίγωνα
και δύο κύκλους.


Κι η Άνοιξη ήρθε κι έφυγε
και οι καρποί του Καλοκαιριού συνάντησαν την ελευθερία που καλπάζει στα σχήματα και γεννάει ερωτήσεις
κι η σκιά καλωσόρισε τη γεύση των καρπών
κι αναφώνησα τώρα μέσα από τα παιδιά μου:

Όποιος νομίζει ότι το Δέντρο μένει ακίνητο
δεν ταξίδεψε αρκετά να φάει τους καρπούς από άλλα περιβόλια

Όποιος νομίζει ότι το Δέντρο στέκει μονάχο
τελείωσε το δέντρο του στην αρχή του χώματος

Όποιος νομιζει ότι το Δέντρο είναι μόνο για κούτσουρα,
ας ταϊσει με τα ζωντανά χέρια του τα σκουλήκια.

Το Δέντρο που εμποτίστηκε με τη γύμνια του ορίζοντα
ξέρει όλες τις εποχές
και βλέπει την Ανατολή μα και τη Δύση
και μεγαλώνει γερό κι αληθινό
Απλώνει τους καρπούς του στις γεύσεις και στις σκέψεις όπως και τα κλαδιά του που δίνουνε σκιά στους οδοιπόρους

Ζεσταίνει τις αγνές ψυχές, το Δέντρο
μεγαλώνει τον κορμό του
κι αναπαράγεται εκστατικά.



Η θέρμη του χαωτικού λογισμού μου αποκρυσταλλώθηκε όπως η σκόνη που αιωρείται φανερώνεται, αλλά και δίνει σχήμα στις εισερχόμενες ακτίνες του Ηλίου.
Η μέρα και η μητέρα μου, Παρασκευή
31 Αυγούστου
Ένας χρόνος Αφρικανικός, ποταμός ορμητικός εκβάλλει στο

πώς ζεις αδιάστατα;
Δίχως μνήμη ο χρόνος είναι μια ψευδαίσθηση
δίχως ψευδαισθήσεις ο χρόνος είναι η μνήμη του Θανάτου
Στην κίνηση μου οι εποχές δεν έχουν κυκλικότητα
Τα συναισθήματα το μέτρο του χρόνου, αθανατίζουνε την εμπειρία
κι οι στάχτες της φωτιάς τους
– από τα σπλάχνα του Νου –


Της ύλης του πνεύματος·
μια έκσταση υπαρξιακή
νοοτροπία ου-τοπική

Της ύλης του σώματος·



Ο Έρωτας έχει Όνομα· ας λέει
ότι θέλει η θανατηφόρος ροπή


Ρίζωσε ο σπόρος της Φιλίας



που άνθισε στην καυτή έρημο



κλυδωνίστηκε στους αιθέρες της θλίψης των βουνών



ανδρώθηκε στον πόνο της πνευματικής ανομβρίας



άφησε τα πέταλά του ασθενής

εκεί που
εκσπερμάτησε διαίρεση και πολλαπλασιασμό


Και τώρα ρίζωσε σ’ άλλη Γη, ζει μιαν άλλη ζωή
Υψώθηκε μετουσιωμένος σε άνθος που κοιτάει μόνο προς τον Ήλιο, γιατί τον Ήλιο ξέρει μέσα από τις αισθήσεις του ως ζωοδότη
Επειδή η βροχή δεν ήταν αρκετή για όλους
ποτίστηκε από τα δάκρυά του


κι από μιαν Αγία
και βρήκε ένα σκοπό


Χαρά ρε!

Υπάρχει Αγάπη, η Αγάπη ως έγνοια
– η τελειότητα της έννοιας, ψάχνει ακόμα τη μορφή της,
η Αγάπη ως πραγματικότητα αιθέρια.


Η χαρά έχει τέσσερα γράμματα – πόδια μιας πλευράς
όσα κι η λύπη – πόδια άλλης πλευράς
Εγώ είμαι μια αράχνη με οκτώ πόδια
Είμαι πολύ εργατική κι οξύνους
και τριγυρνώ ασταμάτητα
Όταν ξεχνάω το Όλο βρίσκομαι να κάνω κύκλους προχωρώντας μονόπαντα στη χαρά μου



Στέκω σε Δέντρο στη μια πλευρά του Ιερού Ποταμού της Συνείδησης και απεγνωσμένα υφαίνω. Όλο υφαινω γιατί θέλω να χτίσω – πού δεν ξέρω, γιατί χαώνομαι – υφαίνω, όμως, και κολλάω στον Έρωτα, και υφαίνω χωρίς να ξέρω το μέλλον και για τη Φιλία, λοξοκοιτώντας πάντα την άλλη όχθη.

Εκεί εγώ γνώρισα την Αγάπη ως πραγματικότητα αιθέρια.


Ο άνεμος που πνέει στα ιστία των πλεούμενων


πήρε και τον ιστό μου ενόσω ανάβλυζε απ´τα βάθη μου διαρκώς και τον επέρασε σε Δέντρο της άλλης πλευράς του Ιερού Ποταμού της Συνείδησης !

Κι εγώ που όλο ύφαινα χωρίς να ξέρω τα γιατί και πώς
λόγω της Αγάπης ως πραγματικότητας αιθέριας,
βρέθηκα να κάνω γέφυρα απ’ την ίδια μου την ύπαρξη για την ίδια μου την ύπαρξη.
Και πέρασα απέναντι


και πήρα καθαρό κι αλλιώτικο αέρα.
Πριν, ήμουνα σαν υπερμεγέθης μπάμπουρας που σπαρταράει φτερωτά και τζιτζιρίζει ενοχλητικά σκουντουφλώντας επανειλημμένα στο τζάμι δίπλα από το ανοιχτό παράθυρο
κι έφαγα μια σφαλιάρα αγαπητική από τον Άνθρωπο και βγήκα επιτέλους απ’ το παραθύρι της πίσω αυλής, που ‘ναι κοινόχρηστη. Κι ανάσανα φρέσκο αέρα.


Ο Άνθρωπος ευνόησε κι ο μπάμπουρας εννόησε το Κοινό, αφ’ υψηλού.

Κι είδα τη ματαιότητα της κληρονομικής μου περιβολής
Το κοινό ως όλον απαιτεί μεταμόρφωση καθολική.
Σαν την κάμπια, δε σιχτήρησα το περιοριστικό καλούπι μου,
ωρίμασα όμως με πόνο, κι έγινα πεταλούδα



Πήρα τα πέταλα του άνθους της Φιλίας για πετάλια
στην πορεία μιας απορίας πάνω σε δύο τρίγωνα και δύο κύκλους
και πέταξα στα ψηλά βουνα με την παρέα των χρωμάτων και των αρωμάτων
και δε σταμάτησα να παρατηρώ και να παρατηρούμαι. Τα χέρια των ανθρώπων άλλα υψώθηκαν για να με δείξουνε με θαυμασμό κι άλλα για να με θίξουνε με πέτρες. Άλλαξα δέκα χρώματα και στο τέλος τα ‘χασα όλα κι έπεσα σα δυο ξερά φύλλα στον ιδιο μου τον ιστό. Διδάχτηκα τη χαρμολύπη. Η Σοφία του αγαπητικού αιθέρα της Φιλίας μου είχε ψιθυρίσει πως η Χαρά κι η Λύπη είναι δυο πλευρές σαν τις δύο μου πλευρές – και πως όπως εγώ τις φέρω πάνω μου, έτσι κι η πεταλούδα, έτσι κι η πραγματικότητα, που είναι δισυπόστατη – τουλάχιστον όσον αφορά στην εμπειρία.

Και βίωσα πως όπως υπάρχει η Αγάπη ως έγνοια και ως πραγματικότητα, υπάρχει κι ο Πόνος της πείνας



κι ο πόνος της ανελευθερίας.
Ο πόνος που υφαίνετε σε μίζερες στιγμές κι ο Πόνος ως πραγματικότητα αιθέρια.
Η μάνα Γη γεννάει με πόνους έναν μωρό
που χει διάφανα γραμμένο στο μέτωπό του « ΕΓΩ ».

Μάζεψα τα μέλη μου όλα εντός μου, γιατί δε χωράγαμε. Σα μια χελώνα μαντρωμένη που ξαναφυλακιζεται στο καβούκι της
Ήρθε σκοτάδι συνεχές, υγρό, ζεστό και βίαιο, κι εγώ όλο και μαζευόμουνα
Οι ήχοι ήταν από θανατηφόρα κρόταλα κι ακούγονταν κι απ’ το δικό μου καβούκι
Εκεί βρήκα μέσα μου τη Λύπη, όταν σα κυάλι, η οπή της κεφαλή έφερε μπροστά μου, μέσα από μια σχισμή
το ζωώδες πρόσωπο του φρουρού που με φύλαγε.
Ο πόνος της ανελευθερίας δεν είναι μόνο στο μαντρί μου

Εκεί γνώρισα τον Πόνο ως πραγματικότητα αιθέρια

Το τίμημα : η ένωσή μου μ’ ένα μολυσμένο κουνούπι



Απο οριζόντια θέση είδα τη Δύση και την Ανατολή πολλών ημερών σαν ερπετό που άθελά του αγναντεύει τον Ορίζοντα
Όπως αυτό κατεβάζει τη θερμοκρασία του στην ακινησία, εγώ την ανέβαζα
Θαύμασα τη Βιολογία κι ενώθηκα λίγο με τους οριζωντιομένους που βρίσκονταν δίπλα μου μα και στα νούμερα
Άλλαζα χρώματα ανάλογα με το περιβάλλον
και πριν το καταλάβω άλλαξα το ματωμένο δέρμα μου και σύρθηκα, για λίγο,


μόνος κι αγνώριστος.
Ήτανε μέρες ηρεμίας και ενατένισης.
Μια οικογένεια που ‘ταν πολλές οικογένειες με περιέθαλψε σαν ήμουνα κουτάβι χαμένο που ψάχνει για Αγάπη σαν έγνοια.


Κι είδα τον πόνο λόγω του Εγωισμού της Ανθρωπότητας στα
βουβά, μειλίχια κι ελπιδοφόρα μάτια των ανθρώπων μιας γλώσσας ακαταλαβίστικης
Τα μωρά βήχανε και οι μεγάλοι αναζητούσανε μ’ αγωνία.
Είδα σαν ψάρι – που δεν έφαγα – τον Ωκεανό
κι ένιωσα μ’ όλα μου τα λέπια τα νερά της λίμνης



Είδα τα μάτια της Αγίας στο νερό κι ήταν τα ίδια μάτια
Βουβά, μειλίχια, κι ελπιδοφόρα και αγνά
Θυσιάστηκα για να την πλησιάσω και να τη γεμίσω
και να της πω από τα χέρια της
Κάνε με ένα με σένα γιατί εγώ ξέρω τον Πόνο ως πραγματικότητα αιθέρια και ξέρω και τον Πόνο της πείνας.

Από τη λίμνη μέσα φαινόταν πάνω και πίσω από τα δικά της μάτια, το βρέφος της σαν Άγγελος βαλμένος στην πλάτη, με όνομα Τουόνγκε,
δηλαδή Ευχαριστία.


Πήρα τα φτερά του για λίγο να πετάξω
σαν κουκουβάγια που φέρει μήνυμα
κι έφτασα καλπάζωντας ως ελευθερία της πορείας μιας απορίας
πάνω σε δύο τρίγωνα και δύο κύκλους
σε ένα χωριό.
Και γένναγα ερωτήσεις με τους φτερουγισμούς της Λογικής, όλους αυτούς που με ταΐζανε και γέμιζα και γω με ερωτήσεις

κι έπιασα να συναρμολογώ τα σχήματα λειτουργικώς
και πέταγα πότε στα ύψη της γνώσης και πότε στα βάθη της γενικής αμάθειας και του προσωπικού αινίγματος.

Φίλησα τα χέρια που με ταΐζανε
κοίταξα τα χαρτιά μου που λήγανε
κι έφυγα πολύ πρωί σαν τα πουλάκια που μεταναστεύουνε μονίμως


και νομίμως.

Και τώρα βασιλεύω σε ένα γυμνό δωμάτιο
Φιλώ το πάτωμα για καληνύχτα και τις λέξεις για καλημέρα.

Ψάχνω το Νόημα στην πόλη με το διχοτομημένο όνομα

Κι ακόμα χαίρομαι που μοιράζω φρούτα στα παιδιά
και λυπάμαι που δε μοιράζω φρούτα στα Παιδιά


Μα τώρα πια
Σα μία κότα
την ώρα που τα σκυλιά κάνανε τα σκυλιά κι οι κόκορες παίζανε τους κόκορες
σα μία κότα
που συνειδητοποίησε πως το χέρι που την τροφοδοτεί είναι το χέρι που τρώει τα παιδιά της, γεννημένα κι αγέννητα.

Τώρα λυπάται τα χαμένα της παιδιά και τα κλαίει μα χαίρεται κιόλας

Χαρά για τη Γνώση
Χαρά για τη Συνείδηση

Σα μια φάλαινα που εθελούσια παύει να αναπνέει
και καταδύεται στο σκότος του βυθού
και εμποτίζεται από την πίεση της Γνώσης
και τρώει
και μεγαλώνει.

Χαράρε, 31 Αυγούστου 2018

Αγία Μάηνες

Ετών εικοσιενός κι η κόρη ενός, Τουόνγκε
Τουόνγκε, δηλαδή ευχαριστία στα τσιτουμπούκα. αγία μάηνες παλάμες 60 χρονης, να πιάνει τα αναμένα κάρβουνα σα να ήταν απλά ξύλα, να σηκώνει το μπιτόνι με το νερό πιο εύκολα απο μένα, με γόνατα λιωμένα..να χαμογελάει με έναν τρόπο παιδικό, να παίρνει 25 ευρώ το μήνα για να δουλεύει 28 μέρες, 8 το πρωί με 6 το απόγευμα
με 5 αδέρφια, αλλά αυτή θέλει 2 .. γιατί μόνο 2..; τα πολλά παιδιά είναι πρόβλημα.. θέλουν χρήματα…- αν είχες άπειρα λεφτά, αν ήσουν πλούσια, πόσα; δύο, δύο είναι καλά. αγία μάηνες, εικοσοενος και χωρισμένη, ο εικοσιτριων άντρας της έπινε και τη βάραγε κι έφυγε από από το σπίτι και ήρθε εδω πέρα να δουλέψει. εχτές το βράδυ πήγα σπίτι της – ήθελα να το δω, μα δεν μπορούσα.. δεν έχουν ούτε ρεύμα. μην πω για τρεχούμενο νερό. η πάνα του μωρού είναι μία πετσέτα και από πάνω μια σακούλα δεμένη. αγία μάηνες, η βασίλισα της ταπείνωσης. περπατάγαμε στο χωριό με τη μάηνες και την έλας και συ γελάς και γω κι η μάηνες. προσέχω το γέλιο μου πώς αλλάζει καθώς εντείνεται – μου κάνει εντύπωση. η μάηνες κι η έλας με τα παιδιά στην πλάτη. σκύβουνε διπλωμένες και γελάνε – μιλάω με τους ντόπιους τσιτσέουα. μου ψιθυρίζουν τι να λέω.. γελάμε για κάπιοια λεπτά συνεχόμενα κι η μάηνες πετάει ένα βέλος “oh Angelos, don’t make me happy”.

με διαπέρασε και βγήκε από την άλλη. κοίταζα την τρύπα μου το βράδυ στα όνειρα μιας ζωής στην αφρική. με μία αγία τοπική.


ξύπνησα κι έφυγα

Φάλαινα ή Τεχνική

Κλείνω τα μάτια και αναπνέω για να αισθανθώ πως υπάρχω.
Όπως η φάλαινα.
Η φάλαινα είναι ένα από τα ελάχιστα θηλαστικά που η αναπνοή του δεν είναι μια αυτόματη διαδικασία,
όπως ο χτύπος της καρδιάς, ή η κύηση –
είναι μια συνειδητή απόφαση.
Κλείνω τα μάτια μου για να τσεκάρω αν ζω.
Παίρνω βαθειές ανάσες.
Οι σκέψεις μου όλες συγκεντρώνονται στην εισπνοή,
και εκπνέω μια ιδέα ή έναν συλλογισμό.
Ή και όχι;
Κλείνω τα μάτια και αναπνέω αργά.
Στον χώρο και στον χρόνο είμαι διάφανος
Οι σκέψεις εξαφανίζονται στον αέρα.

Αυτή τη στιγμή που επέλεξα συνειδητά να είμαι , αντί να κάνω, αφέθηκα ελέυθερος από τις αλυσίδες των σκέψεων
Σαν τη στιγμή που παραδίνεσαι στην άνωση και από τα κάτω του βυθού ανέρχεσαι στην επιφάνεια.
και βλέπεις τον ήλιο να παίζει με το νερό που λαμπυρίζει
Νοιώθω, νομίζω, ότι αυτή είναι μια άλλη στιγμή που οι σκέψεις εξαφανίζονται, στο νερό τώρα.
Και μένεις ενεός εν αναλήψει να χάνεσαι μέσα σε μια μαγεία περιρρέουσα

Κλείνω τα μάτια και αναπνέω με τη θέλησή μου
έχω το δικαίωμα να είμαι
και την υποχρέωση να κάνω
όμως τώρα απλά θα είμαι
Κλείνω τα μάτια και αναπνέω αργά και σταθερά
Φτού ξελευθερία για όλους
για όλους, όχι
αυτή είναι προσωπική υπόθεση

Κλείνω τα μάτια και αναπνέω αργά και σταθερά για κάποια ώρα
Όλα αυτά που με αφορούν, δε μ’ αφορούν.
Ο εγκέφαλός μου κάνει κλικ.

Υπερτροφοδοτείται ο νους – αέρας
και η άνωση παρατείνεται – νερό
Μια στιγμή σπάνια και ιλιγγιώδης

Μακριά απ’ τον διακριτό παλμό της καρδιάς
πέρα από του νου τα μηδέν ένα

στην αυτοαναιρούμενη διαφάνεια της αναπνοής
Ε ί μ α ι

DSC_9504 (Large)

Σαντιάγο, Χιλή, Απρίλιος 2017

Νοοτροπία Ου-τοπική

«Νοοτροπία Ου-τοπική»
λέω τη νέα μου εφεύρεση
διά τη σίγαση των τύψεων

Ζω τη στιγμή εκστατικά
στο εδώ και τώρα,
είμαι παντού.

Μια γεωγραφία διανοητική μας πρέπει
να τρέπει
τα πάντα

Τον πόνο την πείνα τον θάνατο
στα πόδια μας
δίπλα μας εδω δα

Να πραγματώνεται στον νου
να φανερώνεται στο όλο ον
– στις επιλογές στη συμπεριφορά στη μορφή –
στον τρόπο της υπαρξης

«Νοοτροπία Ου-τοπική»
λέω τη νέα μου εφεύρεση
διά τη σίγαση των τύψεων

Μια ουτοπία τροπική
Ιδανική και δυνατή

Bicycle-powered Washing Machine

IMAG0631 (1)

This post is about a bicycle-powered washing machine project that took place at Matandani School in southern Malawi with Standard 7 students in July 2018.


I have been traveling by bicycle for the last 3 years. Apart from amazing, a human on a bicycle is the most efficient way to move from point A to point B among all vehicles and animals.

Now, while traveling in many places, mainly in rural Africa, it’s typical to see a number of houses sharing the same backyard. In a shared backyard in a village called Leganga in Northern Tanzania I was so impressed by the crazy amount of hours women put on laundry every single day.. Families of 7 or 8 or 9, which is not so uncommon in Africa, will have to spend at least 2 hours a day washing clothes. The women at our backyard seemed to do this all day…

It also needs so much energy to hand wash your clothes that any of us living in the privileged side of the world would be really surprised! I am not saying that you had never hand washed something. But it’s a totally different story to wash all of your clothes, sheets, towels, blankets, etc by hand. (Needless to say, without exaggerating, that the majority of adult women in Africa is more or less as strong as I am, if not more… The non-electric world is mostly physical.)

So the idea was a bicycle-powered washing machine. The extreme efficiency of the bicycle combined with the fact that it is cheap and you can find it everywhere made me think that… at least we have to try! Seemed pretty simple as I was picturing it in my mind. The basic question to be answered was how the transmission of energy will take place.

I was thinking friction as the simplest and most economic way to go. I found some Direct Friction Systems

and I imagined how an Indirect Friction System could be

I was thinking about Friction Systems as in Malawi people are using bicycles a lot, so it would be convenient for them to ride to the washing machine with their clothes, attach their wheel to the system and ride. However, not all of the families own a bike. So I preferred that we do something with a bicycle installed so nobody is excluded. I checked YouTube and there were already a lot of people doing something similar. There were many different designs, but mainly two energy transmission systems: the friction one and the free-wheel one. The latter was the way to go if we wanted to have the bicycle installed, as it is not only more convenient but also more efficient.

The idea was to do something that is
1. easily made in a village in Africa,
2. it’s not very expensive,
3. it (re-)uses staff from the local markets and
4. the whole installation can be replicable.


So we started thinking with Standard 7 students what should be the questions we need to ask the mothers at home in order to design the right product for them. The 5 basic questions we came up with in regard to doing the laundry  were the following:

1. What are the main problems you face?
2. How many times per week?
3. How much time it takes?
4. Where do you get the water from?
5. Where exactly?

The following day we discussed the results and we concluded that a bicycle powered washing machine would be beneficial for the community.

1. back pain, sore hands, too much time 2. 1 – 5 times/ week 3. 0.5 – 2 hours/ time 4. borehole, river, tap, dam 5. home, borehole, river, dam

I brought my bicycle into the class and tried to demonstrate the great amount of energy that is generated when cycling. I hopped onto the bike and started cycling while the bike was fixed (the stand was down) and the back wheel was spinning in the air.

We also discussed what materials would be necessary for such a task.. After that, every learner draw a bicycle powered washing machine that should do the job.

Next day myself, mr Macdonald Maloya (the Science teacher), 3 girls and 3 boys from Standard 7 went to the nearest town, Zomba, to find the necessary parts.

We wanted to keep the cost down so we looked for used drums and used bearings. We also tried to find metal parts to construct the internal cylinder (instead of buying a ready made one), we checked the prices of used big plastic drums, we asked the prices of wire, etc. We walked all around the town and every now and then we were discussing to see how we should proceed. The problem was the drum. The ones we could find at Zomba were 220 litres large, made of plastic. The used ones were priced at 17000 kwacha. I thought they were too expensive and also, primarily, very big.

I was afraid that a 220 lt drum would need a lot of water and it would be very difficult to make it go round. We finally bought a metal one. 100 litres at 11000 kwacha. Also, a day later I found a used wire fence that seemed good for the internal cylinder. The following day we brought everything into the classroom.


We observed what we had bought and we watched a video on YouTube of a design that seemed compelling to follow. Later, learners would get up one by one and show to their fellow students where every piece would fit in the final version that was on the blackboard. We wrote down the cost for everything and every student individually worked out the total cost.

Max, the first welder (on the left) and mr Collins Mulipa, the Standard 7 teacher

Next step was putting everything together.

Cleaning the drum

The Construction Steps

1 . Making the base of the bicycle
2. Cutting and cleaning the drum
3. Cutting the wholes at the sides of the drum
4. Creating the internal wire cylinder (IWC)
5. Welding the pipe with the IWC
6. Welding the bearings at the side of the drum
7. Attaching the free wheel at the pipe
8. Putting everything together


In retrospect, we did a lot of things wrong. It was the first time we were doing something like this and we couldn’t really predict everything. On top of that, while the welders were very talented in using the tools, the mentality was act-first-think-later. Not proactive that is to say. And some things are irreversible, unfortunately.

1. We should have calculated in advance the necessary height for the base of the bicycle. We didn’t do it, so at the end we had to add an extra piece of metal underneath the drum to support the drum on a higher position.

2. We had to opt for a bigger drum. The 100 lt one was not enough. It’s not that 100 lt are not sufficient, but if we could do it again we would choose at least a 150 lt drum to achieve higher scale economies.

3. The 20-tooth free wheel demanded a lot of effort to turn the whole thing around when the drum was loaded with clothes and 40 lt of water. A 13 year-old child was struggling to make it start.

4. The rear “legs” of the bicycle base were distracting the chain path.

5. They were removed and reinstalled, but even the second time they were hindering the cycling move (i.e. back of feet touching the drum)

6. So, the pipe was welded in order to elongate it, but it had to be really straight cause even minor deviations were producing abnormalities and the chain was getting off the free wheel

7. The IWC was put very close to the inner drum walls (at points, less than 1 cm) and if its door was not properly and very tightly closed it touched the drum from the inside

8. To avoid that, the drum’s door was put to close at a bit higher position, which resulted in lots of water and soap coming out in every revolution. We managed to get the IWC’s door tightly closed and the drum’s door was closing properly but even then there was a lot of water coming out.

9. A lot of the wire edges of the IWC were not well trimmed and in result one of my shirts got ripped a little bit.

10. The IWC’s gaps in-between the wires where not sufficiently small and the clothes were coming out.


11. Worst of all, one of the bearings didn’t work properly as either the welder hit it really hard in order to attach it to the drum (the pipe was slightly larger than the hole of the bearing) or, while welding it, high temperature affected the interior. The result was that it was creating a lot of resistance.


1. The faulty bearing was removed and a new bearing was placed. This was pretty demanding as both the drum and the pipe should stay unaffected.

2. We changed the free wheel to a 25-tooth one and the difference was significant!

3. We also added a third bearing in order to avoid the pipe bending (and the subsequent chain coming out). The third bearing was also placed to enhance the overall stability as

4. we removed the part of the pipe that was inside the IWC because clothes were wrapping around it.

5. To further enhance the stability we added two metal pipes connecting the IWC’s side walls.

5. In order for the clothes not to come out of the IWC we added a thin nylon rope in-between the gaps

6. As far as the water leaking is concerned we used the rubber used to seal cars’ windows


Above you can find the detailed analysis before the corrections. The total cost was 54450 kwacha. Plus 2000 (new bearing), 200 (glue), 600 (nylon rope), 500 (window rubber), 3000 (welding) = 6300.

Total Cost = 60750 kwacha (72 euros, 84 dollars at the time of writing)


Old and new ways of doing the laundry (before we fix the leaking issue; that’s why the foam there)


An advanced version would have a drum of 150 lt and a full crankset and rear derailleur in order for the rider to cycle easily independent of the amount of clothes. Also, a longer chain that would allow for the drum to be placed behind the bicycle. In this way you could cycle without your feet hitting the drum and at the same time the pipe wouldn’t need to be long enough to bend.

Presentation in front of the parents!


Many thanks for this great opportunity go to Andrew Moraghan for his invitation to come and volunteer at Matandani School. Also to Givemore Chipanga, Principal of the school who trusted me to proceed with my idea. In addition, many thanks to Mary Saenda and Kenneth Kassam for their support throughout. Not to forget Standard 7 teacher Collins Mulipa and Science teacher Macdonald Maloya. Last but not least, many thanks to standard 7 learners for their cooperation and ideas.

And of course, to the welders!

Ahh! Cleverton, the welder who did most of the job at our washing machine, was inspired by the idea and he did his own!!



But I am poor

είχα τώρα μόλις μόλις μια δυνατή συζήτηση με τον ιδιοκτήτη του λοτζ εδω πέρα. στα παράλια της λίμνης Μαλάουι ένας πολύ ωραίος χώρος για κάμπινγκ με δέντρα ωραία κτίσματα ωραία μπάνια κλπ. του έχω εξηγήσει ότι δεν μπορώ να του δίνω 5 δολάρια το βράδυ για να βάζω τη σκηνή μου μιας και στην πόλη έχω δωμάτιο με μπρίζα που κάνει 2 μιση και αν θέλει, 2μιση μπορώ να του δώσω και να είμαστε όλοι χαρούμενοι. μου λεγε (όταν ήρθα) πώς θα είμαστε όλοι χαρούμενοι αφού ζητάω 5 δολάρια και μου δίνεις τα μισά. του λέω, αδερφέ (είναι 55 χρονών) μου δίνεις κάμπινγκ στην παραλία, μπορώ να πάω 50 μέτρα πιο κει και να μην πληρώσω τίποτα. μπάνιο έχω στη λίμνη, και την ανάγκη μου θα την κάνω στη φύση. η εναλλακτική μου θα μου κοστίσει 0 και συ δε θα κερδίσεις τίποτα, τώρα θα κερδίσεις 2μιση δολλάρια, που είναι μια καλή τιμή. (δεν είναι κανένας άλλος στο κάμπινγκ τώρα). μετά άρχισε να μου λέει μπορούμε να σου μαγειρέψουμε με 5 δολάρια το πιάτο. του λέω, πάω στο χωριό και τρώω με μισο δολάριο (και λιγότερο). αν θέλεις 1 δολάριο με πολύ χαρά να πάρω κάτι από εδώ. κρέατα ψάρια τυρια δεν τρώω.. τι θα με χρεώσεις 5 δολάρια; ουγκάλι με λαχανικά; μου λέει μετά ΟΚ, το μπαρ είναι από εδώ έχουμε κολντ ντρινκς, μπιερς κλπ. α καλά, λέω..
χτες αυτά. σήμερα, τώρα, ήρθε εδώ δίπλα που πληκτρολογώ με πληκτρολόγιο μπλουτουθ στο κινητό. μου λέει τι ειναι αυτό. του λέω το και το. μου λέει θα μου το δώσεις; του λέω και γω με τι θα γράφω; μου λέει: θα μου πάρεις τότε ένα λαπτοπ από την πρωτεύουσα να μου το στείλεις;
εκεί αναγκαστικά κάνω το επόμενο βήμα. μπαίνω σε μια προσπάθεια να σπάσω ένα στερεότυπο που δε γίνεται να το σπάσεις, αλλά δεν έχω άλλη επιλογή. του λέω εμφατικά. αδερφε, μουζουνγκου νταζντ μιν ριτσ. δηλαδή, λευκός, δε σημαίνει πλούσιος. ταξιδεύω για 3 χρόνια, προσπαθώ να ξοδεύω όσο πιο λίγα γίνεται, η βίζα για το μαλάουι έκανε 100 δολάρια.. κλπ. στη χώρα μου, του κάνω, είμαι μιντλ κλας, εσύ εδώ είσαι χάη κλας.. τον πιάνουν γέλια αβολίασης. ναι του λέω είναι αλήθεια και κει μου λέει με σοβαρό και καρμίρικο ύφος
But I am poor…
– you are not poor at all του λέω, πουρ είναι η Μάηνες που δουλεύει για σένα που είναι με το παιδί της εδώ μακριά από τον άντρα της για να δουλεύει, πουρ είναι όσοι δεν έχουν παπούτσια, ή φοράνε τα ίδια ρούχα όλο τον μήνα. όσοι δεν έχουν τρεχούμενο νερό, όσοι δουλεύουν μεροκάματο. εσύ έχεις μέχρι και τουαλέτα ευρωπαϊκή εδώ και όλα αυτά σου ανήκουν. τι πουρ μου λες;
Thank you μου λέει, και το λεγε από την καρδιά του, thank you for the encouragement. του λέω δεν τα λέω για να σε ενθαρρύνω ή να σε αποθαρρύνω – είναι μια πραγματικότητα, γιου αρ νοτ πουρ.
ποιος είναι στα αλήθεια πουρ;
αυτή είναι Η ερώτηση. και μιας και όλα είναι σχετικά ( όλοι είμαστε φτωχοί συγκρινόμενοι με κάποιον πιο πλούσιό μας), κι επίσης η υποκειμενική εμπειρία μου δεν μπορεί να δώσει μία ολοκληρωμένη απάντηση, στα αλήθεια φτωχοί σύμφωνα με τα νούμερα είναι 1 δισεκατομύριο άνθρωποι οι οποίοι ζούνε στις παρακάτω συνθήκες.
Φαντάσου ότι είσαι ένας από αυτούς:
Ζεις με 1-2 δολάρια τη μέρα (φαγητό, στέγαση, νερό – τα πάντα). “τα πέντε σου παιδιά πρέπει να περπατήσουν για ώρες, πήγαινε-έλα και ξυπόλητα με εναν πλαστικό κουβά για να πάρουν νερό από μία άθλια, τύπου-πηγάδι τρύπα, μια ώρα μακριά. Στην πορεία μαζεύουν ξύλα για να μαγειρέψετε αργότερα το κουάκερ που τρώτε σε κάθε γεύμα, κάθε μέρα για όλη σας τη ζωή, εκτός από τους μήνες που η σοδειά δεν ήταν καλή και πηγαίνετε στο κρεβάτι πεινασμένοι. Μια μέρα η μικρότερη κόρη σου αναπτύσσει επίμονο βήχα, ο καπνός από την εσωτερική φωτιά [για το μαγείρεμα] επιδρά άσχημα στα πνευμόνια της. Δεν έχεις λεφτά για αντιβιοτικά και 1 μήνα αργότερα, πεθαίνει. Αυτό είναι που λέμε, ακραία φτώχεια… περίπου 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι [2017] ζουν έτσι.”
Σε ελεύθερη μετάφραση από το βιβλίο FACTFULNESS, ten things we ‘re wrong about the world, and why things are better than you think. Hans Rosling, Ola Rosling and Anna Rosling-Rohnlund. (παρακάτω παραθέτω το πρωτότυπο)
και να σκεφτεί κανείς ότι διαφωνώ πολύ με τη μεθοδολογία και τη θέση του βιβλίου. Υπάρχουν άπειρα βιβλία στα Development Studies και γενικά στις 2 κύριες (σ)τάσεις, ο συγγραφέας είναι ο πιο αισιόδοξος των αισιόδοξων. Ακόμα κι αυτός, δίνει μια τόσο τραγική εικόνα για τους πιο φτωχούς! Ένα βιβλίο από την αντίθετη πλευρά είναι το The
WHITE MAN’S BURDEN, why the west’s efforts to aid the rest have done so much ill and so little good. William Easterly.

Το πρωτότυπο:

“You start on Level 1 with $1 per day. Your five children have to spend hours walking barefoot with your single plastic bucket, back and forth, to fetch water from a dirty mud hole an hour’s walk away. On their way home they gather firewood, and you prepare the same gray porridge that you’ve been eating at every meal, every day, for your whole life—except during the months when the meager soil yielded no crops and you went to bed hungry. One day your youngest daughter develops a nasty cough. Smoke from the indoor fire is weakening her lungs. You can’t afford antibiotics, and one month later she is dead. This is extreme poverty. Yet you keep struggling on. If you are lucky and the yields are good, you can maybe sell some surplus crops and manage to earn more than $2 a day, which would move you to the next level. Good

luck! (Roughly 1 billion people live like this today.)

” (page 28)

Δυο λόγια ακόμα για τον Άλφρεντ τον ιδιοκτήτη. δεν έχω ίντερνετ εδώ να ανεβάσω το ποστ και οι μέρες περνάνε και μαθαίνω παραπάνω πράγματα. έδωσε επιπλέον 5000 κουάτσα στη Μάηνες (21 χρονών) για το παιδί της. αντί για 20.000 που ήταν κανονικά ο μισθός της για 28 μέρες δουλειάς, της έδωσε 25.000 σήμερα, ο πρώτος της μισθός!

Αλλά,έγινε και το ακόλουθο. το μεσημέρι πήγα και έφαγα με το προσωπικό. η Μάηνες και 3 παλικάρια 18-20 χρονών. τρώγαμε τα ίδια αλλά η μάηνες τα ετοίμαζε σε άλλες κατσαρόλες και απορούσα. παραπονιόταν ένας από τα τυπάκια μετά και ρώτησα τη μάηνες ενώ τρώγαμε, γιατί. μου λέει ότι ο ιδιοκτήτης είπε ότι οι ντομάτες είναι μόνο για τους πελάτες. το προσωπικό να τρώει το φαί σκέτο. Ρώτησα γιατί, και μου λέει η μαηνες: για οικονομία

άκου τώρα. οι ντομάτες, οι 15 μέτριες-μεγάλες ντομάτες κάνουν 200 κουατσα.

880 κουάτσα = 1 ευρώ.

PSX_20180701_075013.jpgπαράλια της λίμνης Μαλάουι, η σκηνή και το νεοαποκτηθέν μου ποδήλατο 😁😍

IMAG0472τυπικός τρόπος μαγειρέματος στην Αφρική

Weeks 129 – 133 | Ethiopia

με θέμα: Μετέμα
Μπήκαμε από τη Μετέμα, βγήκαμε από τη Μετέμα. Το γράφω και μου φαίνεται ψέμα.

Η μετάβαση από το Σουδάν (μία μουσουλμανική χώρα με σαρία) στην Αιθιοπία ήταν ιδιαίτερα έντονη. Γράφω σχετικά, εδώ.

Το συνοριακό πέρασμα στο Koυρμούκ ήταν κλειστό για τους τουρίστες. 2 μέρες, 500 μπιρ, και 600 χιλιόμετρα αργότερα είμαστε για δεύτερη φορά στη Μετέμα. Αυτή τη φορά προς και όχι από το Σουδάν. Θα μπορούσα να είχα ρωτήσει κάπου αν το Κουρμουκ είναι προσπελάσιμο αλλά δεν το έκανα. Είδα δρόμο στο γκουγκλ μαπς και είπα Α κομπλέ, Πάμε από κει.

Πρώτες ώρες στην Αιθιοπία – πρώτη φορά στη Μετέμα. Φόντο η σημαία της χώρας

Αιθίοπες, οι με ηλιοκαμένη όψη. (αἴθω = καίω + ὤψ)
«Αιθιοπικά», το τελευταίο σύγγραμμα της λεγόμενης κλασικής, αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Του Ηλιόδωρου, 3ος αι. μ.Χ.
Αιθιοπία… τι χώρα;! Προχτές πέτυχα ένα χάρτη που είχε της ημερομηνίες ανεξαρτησίας των αφρικανικών κρατών.

Όλοι γύρω στο 1965, Αιθιοπία: 2000 χρόνια πριν!

Έτσι εξηγείται το ποσό περήφανος λαός είναι! Απο τα 54 κράτη της Αφρικής είναι το μόνο που δεν είχε αποικιοκρατία! Το κράτος ξεκινάει από την περίοδο του αυτοκράτορα Θεόδωρου ΙΙ (ή όπως τον λένε εδώ, Tewodros), ο οποίος απ’ ότι μου είπαν ήταν στην εξουσία από το 1848- 1861. Aν τον γκουγκλάρεις όμως θα δεις ότι ήταν στην εξουσία από το 1855 – 1868… αυτό γιατί στην Αιθιοπία είναι 7 χρόνια πίσω.. χαχαχα! Στην Αιθιοπία γιορτάσανε το μιλένιουμ το 2007 και τώρα είναι 2011! To ημερολόγιο τους είναι βασισμένο σε διαφορετική χρονολόγηση του ευαγγελισμού της Θεοτόκου και άρα της γένννησης του Χριστού.. Επίσης έχουν διαφορετική ώρα.. 12 το μεσημέρι για μας είναι 6 για τους Αιθίοπες μιας και η μέρα ξεκινάει από την ανατολή του ήλιου..

Επίσης είναι φοβερά περήφανοι για τη θρησκεία τους. Το 45% Χριστιανοί Ορθόδοξοι, αλλά όχι σε κοινωνία με τις άλλες ορθόδοξες εκκλησίες. Μια εθνική θρησκεία πάνω κάτω με στοιχεία της κοπτικης παράδοσης (επιρροή από τα βόρεια) και της πρωτοχριστιανικης εποχής. Οι Αιθίοπες ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό παρά πολύ νωρίς, γύρω στο 330 μΧ (!!!) και είναι πιθανώς το πρώτο Χριστιανικό έθνος στον κόσμο.  Γι αυτό είναι και τόσο περήφανοι. Τους έλεγα είμαι και γω ορθόδοξος και έλαμπε το πρόσωπο τους..! Επίσης, υπάρχει και ένα 35% που είναι μουσουλμάνοι.. Επίσης πολύ περήφανοι ως οι πρώτοι της Αφρικής!! Επηρεασμένοι από τα ανατολικά, από την αραβική χερσόνησο.. Η Χαράρ, πόλη που θέλαμε να πάμε, αλλά τελικά δεν τα καταφέραμε, είναι η 4η ιερή πόλη του ισλάμ.. (εκεί έζησε τα 10 τελευταία χρόνια της ζωής του ο Ρεμπώ)

Ορθόδοξη Αιθιοπική Εκκλησία

Αργότερα ήρθε ο επίσης φοβερά αγαπητός Χάιλε Σελάσιε.. βασιλιάς για 40 χρόνια.. αυτοκόλλητα του θα βρεις σε πολλά τουκ τουκ ή λεωφορεία.. πηγαμε σε ένα μπαρ να χορέψουμε και με το που μπήκε ένα τραγούδι αφιερωμένο σε αυτόν σηκώθηκαν όλοι (νέοι κάτω των 30, έχει σημασία) να χορέψουν.. ο Σελάσιε είναι η απάντηση στην ερώτηση «γιατί υπάρχει πλατεία αβησσυνίας» στην Αθήνα. (Αβησσυνία είναι το προηγούμενο όνομα της Αιθιοπίας.) Ο Σελάσιε λοιπόν, πολύ φιλέλληνας, θέλησε να συνδράμει τους Μικρασιάτες που μετά την Καταστροφή του 1922 μετεγκαταστατούνταν στην Ελλάδα. Ενίσχυσε οικονομικά, και προς τιμήν του η πλατεία αβησσυνιας. Ο Σελάσιε επίσης είναι πολύ αγαπητός διότι είναι αυτός που, μετά από πενταετή κατοχή, απώθησε τους Ιταλούς και έτσι δεν εξελίχθηκε σε αποικιοκρατία η παραμονή τους.

Μετά τον Σελάσιε είχαν Κομμουνισμό για 26 χρόνια [πολλά αφρικανικά κράτη είχαν κομμουνισμό στη μετα-αποικιακή εποχή]. Τα τελευταία 27 χρόνια, «δημοκρατία»…. 27 χρόνια η ίδια κυβέρνηση… Κανείς δεν τους θέλει εκτός από κάποιους παππούδες αλλά και κάποιους νέους που μας έλεγαν ότι «είναι χάλια, αλλά τουλάχιστον τους ξέρουμε. Οι επόμενοι θα μας είναι άγνωστοι και τελείως άπειροι». Όταν φτάσαμε στην πρώτη μεγάλη πόλη μπαίνοντας από το βορρά – λέγεται Γκόνταρ – είχανε 3ήμερη επαναστατική αργία. Κατεβήκαμε στην κεντρική πλατεία να δούμε τι γίνεται. Όλα ήταν κλειστά και είχε διαδήλωση που παρά τους πυροβολισμούς υπήρχαν στοιχεία χαλαρότητας όμοια με αυτά που έβλεπα στην Αθήνα το 2009-10… δηλαδή, γέλια και χαβαλές με τους φίλους και αν πέσει πυροβολισμός (για εκφοβισμό) τρέξιμο και χαμόγελα… Πιο πολύ διασκέδαζαν παρά διαμαρτυρόντουσαν.


Όλη η κυβερνητική ομάδα είναι από μια μόνο περιοχή (Τιγκράη) και μας είπαν ότι «αν πας εκεί, είναι σαν την Αμερική»… (εννοούσαν ότι έχει βίλες κλπ). Υπήρχε αναστάτωση γενική. Ή κυβέρνηση κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ή αστυνομία μπορεί να σε πυροβολήσει χωρίς προειδοποίηση, απαγορεύεται να περπατάνε μετά τις 20:00 πάνω από 3 άτομα μαζί, η χώρα όλη εκτός από την πρωτεύουσα, Αντις Αμπέμπα, δεν έχει δεδομένα (3g, 4g) και γουάη φάη δεν έχει στα σπίτια γιατί είναι πανάκριβο. Μόνο στα international hotels που και πάλι οι ντόπιοι δεν έχουν πρόσβαση..


Είπα δεν είχε γουάη φάη και μου ρθε μια αστεία σκηνή και μία άλλη δεύτερη και μία τρίτη, που συνδέονται κατά κάποιο τρόπο. Αυτή με το γουάη φάη θα τη γράψω παρακάτω.

Είμαστε μετά τα σύνορα σε μια πόλη παραπέρα. Το πρώτο βράδυ. Βρίσκουμε ένα φτηνό ξενώνα, τύπου 1-2 ευρώ το δωμάτιο.


Φτάνουμε πεινασμένοι, λέει η ιδιοκτήτρια να μας κάνει μακαρονάδα. Ήρθε μετά από μιαμιση ώρα… Μέχρι να βάλει τα…. κάρβουνα, να πάρουνε φωτιά, να βράσει το νερό…. Μας αφήνει να πάρουμε μόνο ένα δωμάτιο.. (γενικά δεν αφήνανε στην Αιθιοπία 2 άντρες μαζί στο ίδιο δωμάτιο..) Πάω τουαλέτα μετά από μέρες.. η πόρτα είναι ενωμένα 10 κλαδιά και τα μισά, μισά! εκεί που είμαι στη στάση της τούρκικης τουαλέτας (δεν έχει μπιντέδες, εδώ), επί τω έργω, έχω eye contact με μια τύπισα απ’ έξω στα 15 μέτρα που κάθεται σε μία καρέκλα με μια παρέα και μιλάνε. Με κοιτάει χωρίς ντροπή ή κάτι – κοιταζόμαστε στα μάτια λες και είμαι δίπλα της και της μιλάω. επίσης σκάνε και μικρά παιδάκια ενίοτε να δουνε πώς τα κάνει ο λευκός! χαχαχ

ένα άλλο παρόμοιο σκηνικό στην
πόλη Γκόνταρ έλαβε χώρα.
πάμε σε τρομερά φτηνό ξενώνα και πάλι


(κολλήσαμε και κοριούς) η τουαλέτα/μπάνιο είναι χωρίς πόρτα. (πολλούς κοριούς) η μεταλλική πόρτα είναι κάπου παραδίπλα (αριστερά στη φωτό) και αν θέλουν να τη χρησιμοποιήσουν απλά τη μεταφέρουν μπροστά στην τουαλέτα. Φαίνεται όμως δεν την πολυχρησιμοποιούνε.. Η τουαλέτα είναι κοινόχρηστη για 3 σπίτια και για τους φιλοξενούμενους του χόστελ. Κατεβαίνει ένα πρωί ο Αλεχάνδρο και μια γυναίκα έκανε μπάνιο, χωρίς την πόρτα.. τρομάζει που τον βλέπει, κάνει πως καλύπτεται και μετά συνεχίζει το μπάνιο σα να μην τρέχει τιποτα. Χωρίς πόρτα. Σε άλλο χωριό (μετά την πόλη Μπάχαρ νταρ) που είμαι μόνος μου, αφήνω το ποδήλατο για να κάτσω να φάω βραδινό σε ένα “εστιατόριο”. σε 3 λεπτά έχω 15 άτομα γύρω μου να με κοιτάνε να με ρωτάνε να ψιλαφίζουν το ποδήλατο και τα πράγματα. Ένας τυπάκος που με βοηθάει στη μετάφραση και κάθεται μαζί μου “διορίζει” έναν φίλο του φύλακα του ποδηλάτου, που για όση ώρα τρώω είναι όρθιος δίπλα στο ποδηλατο και διώχνει τον κόσμο που πλέον είναι τριγύρω μου και όχι δίπλα από το ποδήλατο. είμαστε στα 3 μέτρα από το ποδήλατο και τον “φύλακά” του ο οποίος παρά τα 15-20 άτομα που είμαστε εκεί ξεκινάει να κατουράει στραμμένος προς τα εμάς – σα να είναι απόλυτα φυσιολογικό, κανείς δεν αντιδράει ή δε λέει κάτι. Λέμε όλα αυτά τα περιστατικά σε 2 γερμανούς που γνωρίσαμε κάποια στιγμή και μας λένε ότι σε μία από τις στάσεις που έκανε το λεωφορείο τους στεκόντουσαν έξω από τη μία και μοναδική τουαλέτα και παρατηρούσαν το εξής. Μπαίνει ένας να κάνει την ανάγκη του που θέλει κάποια ώρα…. μετά από λίγο μπαίνει στην ίδια τουαλέτα άλλος, που, παράλληλα με τον πρώτο, κατουράει, βγαίνει, μπαίνει τρίτος, κατουράει, και μετά βγαίνει ο πρώτος..! πώς το οργάνωσαν αυτό, άγνωστο! Με αυτά θέλω να δώσω έμφαση στην πολύ χαλαρή στάση που έχουν οι άνθρωποι εδώ σε σχέση με το σώμα τους, αλλά και το τι είναι φυσιολογικό, και δε χρειάζεται ντροπές.

Κάτι άλλο παρεμφερές κατά κάποιο τρόπο έγινε στη γκόνταρ. Ψάχνω γουάη φάη. βρίσκω ένα μέρος που είναι πολλοί μαζεμένοι, από κάποιο ξενοδοχείο φτάνει το σήμα. μετά από κανα 10λεπτο ο διπλανός μου (γυρω στα 23) μού ζητάει το κινητό μου. του το δίνω. μου το γυρνάει γιατί έπρεπε να το ξεκλειδώσω. το ξεκλειδώνω για να δω πού το πάει. το τυπάκι πάει στις φωτογραφίες μου και ξεκινάει να σκρολάρει και να βλέπει ό,τι έχω τραβήξει… προχωράει κάτω κάτω, βρισκει μια φώτο που του αρέσει και μου γυρνάει την οθόνη και μου λέει “‘αυτό πού είναι??”

χαχαχαχαχα… δηλαδή καθόλου αίσθηση της προσωπικής ιδιοκτησίας, να το πω, ή του προσωπικού χώρου (personal space).. αυτό δεν το λέω ως αρνητικό απαραίτητα. είναι ένα στοιχείο.. κάποιες φορές που ενοχλούσε ήταν όταν σταματάγαμε με τα ποδήλατα και ερχόντουσαν από παντού άνθρωποι όλων των ηλικιών να περιεργαστούν τα ποδήλατα και εμάς.. να ρωτήσουν, να ζητήσουν λεφτά, να ακουμπήσουν τα πράγματά μας.. σε μερικά χωριά έπρεπε να έρθει η αστυνομία να διαλύσει το συγκεντρωμένο πλήθος (!!!) γιατί έκλεινε τον δρόμο.. σκέψου με 15 άτομα γύρω από το ποδήλατο να ανοίγω το μπροστινό τσαντάκι (για να πάρω το αντιηλιακό ξερω γω) και να σπρώχνονται όλοι για το ποιος θα πάρει θέση για να έχει καλύτερη θέα στο τι έχω μέσα στο τσαντάκι! ή να ξυπνάμε το πρωι και να πρέπει να σηκωθούμε και να βγούμε από τις σκηνές γιατί πλέον έχουν μαζευτεί πάρα πολλοί γύρω γύρω οι οποίοι περιεργάζονται το πρωτοφανές (εμάς και τα πράγματά μας)…..

φωτο Αλεχάνδρο

και μιλάμε οι άνθρωποι είναι ΠΑΝΤΟΥ. 108 εκατομμύρια πληθυσμός (!) ενώ το 2000 ήτανε… 66 εκατομμύρια!! H Ελλάδα το 2000 είχε ακριβώς τον ίδιο πληθυσμό με σήμερα… και ο μέσος όρος ηλικίας του πληθυσμού είναι 44 ενώ στην Αιθιοπία είναι… 19! Το νούμερο που εξηγεί γιατί έβλεπα παντού ανθρώπους είναι ο Αστικός Πληθυσμός. Στην Ελλάδα 80% του πληθυσμού ζει στις πόλεις ενώ στην Αιθιοπία το 20%…. σε οποιοδήποτε σημείο κι αν σταματούσαμε θα ξεπεταγόντουσαν από τη χαράδρα από την πλαγιά από πίσω θα τρέχανε ή από τα δέντρα θα κατεβαίνανε (όντως τώρα) παιδιά κυρίως, αλλά και μεγαλύτεροι, οι οποί βασικά θα ζητάγανε χρήματα ή κάτι από τα πράγματά μας. Ακόμα και τις φορές που δε μας προσέγγισαν για αυτό κατευθείαν, μας το ζήτησαν αργότερα, πριν τον αποχαιρετισμό…. ήταν πολύπλοκο να σταματήσουμε για να φάμε κάτι γιατί τελικά έπρεπε να μοιραστούμε το φαγητό και με όσους ερχόντουσαν και.. «πότε είναι το επόμενο χωριο για να αγοράσουμε κάτι;»

και αυτό είναι το κομβικό σημείο… ότι οι άνθρωποι είχαν πολύ μεγάλη ανάγκη.. ειδικά στο κομμάτι Γκόνταρ – Μπάχαρ νταρ.. ηταν αποκαρδιωτικό να βλέπεις τα παιδάκια με τα στόματα και τα χείλη ξεραμένα να σε παρακαλάνε για νερό.. να προσπαθούν να αρπάξουν το μπουκάλι ή τις σαγιονάρες ή το ψωμί.. και συ τι να κάνεις…. αν τους αφήσεις και επιτρέψεις να το κλέψουν, ενισχύεις μια λανθασμένη συμπεριφορά, να τους το δώσεις από πριν είναι πρακτικά δύσκολο γιατί δεν έχεις τόσα για να δώσεις σε όλους, από τη μία, και από την άλλη, ενισχύεις το στερεότυπο ένας λευκός να δίνει ελεημοσύνη σε έναν μαύρο.. Μία εικόνα που δε συμφωνώ μαζί της γιατί πιστεύω ότι οι Αφρικανοί είναι σε θέση να σταθούν στα πόδια τους και δε μας έχουν ανάγκη. Αυτό δε σημαίνει αποκλειστικά καμία εξωτερική βοήθεια, αλλά βοήθεια ουσιαστική που εγκαθιστά μια σχέση αλληλεγγύης και όχι μια σχέση εξάρτησης. Σκοπός είναι να τους μάθουμε να ψαρεύουν και όχι να τους δώσουμε ψάρια.. εγώ όμως εν προκειμένω… μόνο «ψάρια» είχα στο ποδήλατο. από την άλλη βέβαια είναι τόσο σπαρακτικό να βλέπεις αυτές τις εικόνες των ξυπόλητων παιδιών, τα σκισμένα ρούχα, το δέρμα γεμάτο στίγματα από τα διάφορα τσιμπήματα, τα απελπισμένα χαμόγελα, με το πρόσωπο όλο να λέει “δώσε κάτι ρε, δώσε κάτι και άσε τις δικαιολογίες, κοίτα σε τι φάση είμαστε.. ούτε να γελάσουμε στ αλήθεια δεν μπορούμε.. δώσε κάτι δώσε κάτι δώσε κάτι, ξεκόλλα”

δεν έχω φωτογραφίες που πραγματικά να αποτυπώνουν αυτές τις καταστάσεις γιατί όταν τα αντικρίζαμε… δε σκεφτόμασταν να βγάλουμε φωτογραφία.  Η παραπάνω είναι μία που τα παιδιά δεν είχανε τόση ανάγκη και απλά τρέχανε παράλληλα με εμάς. Αλλά τον θυμάμαι τον πρώτο που ζήταγε..

η όλη αυτή συγκυρία μας ταρακούναγε. ο αλεχάνδρο είχε μια στιγμή που του ζητάγανε του ζητάγανε και απάντησε, (μίλαγε με κάποιον νέο) γιατί μου ζητάς εμένα, πού ξέρεις ότι εγώ εχω; δεν είμαι πλούσιος. και ο τύπος του λέει, όχι είσαι και λέει ο αλεχάνδρο πού το ξέρεις, και ο νεαρός δεν είπε τίποτα.. έδειξε με το πρόσωπό του το ποδήλατο φορτωμένο….. μου λέει μετά ο Άλε.. εκεί κατάλαβα ότι αυτό το μέσο μπαίνει ανάμεσα σε εμάς και αυτούς τους ανθρώπους… εγώ δυσκολεύτηκα πολύ στο περιστατικό με την ντομάτα αλλά και με διάφορα άλλα που συνέβαιναν. Ας πούμε αυτή η φωτογραφία παρακάτω δεικνύει μια καθημερινή πραγματικότητα. να χαιρετάμε τον κόσμο σε όλες τις φάσεις και ο κόσμος να κοιτάει τα ποδήλατα και τα πράγματα με ενα πρόσωπο ζήλειας ή στενοχώριας

Ενώ είχαμε 10 λεπτά που μιλάγαμε. Τους λέμε να βγάλουμε μια φωτογραφία όλοι μαζί.. δεν παίρνανε τα μάτια τους μακριά από το ποδήλατο και τα πράγματα

Κάνω μια παρένθεση εδώ να πω ότι στο Χαρτούμ στο Σουδάν στο χόστελ συναντησαμε 4-5 ποδηλάτες… 2 πήραν λεωφορείο για να διασχίσουν την Αιθιοπία, ένας δεν είχε ιδέα τι παίζει με την Αιθιοπία (θα πήγαινε μετά. όπως κι εμείς) και οι 2 άλλοι που την διασχίσαν με το ποδήλατο (αλλα όχι μαζί) καταλήξανε να κυνηγάνε και να χτυπάνε παιδάκια… Γιατί; διότι…. ανα φάσεις οι ντόπιοι, κυρίως παιδιά, και σπάνια νέοι κάτω των 30, θα πετάγανε πέτρες… Εμεις στην αρχή με τον Άλε μπήκαμε δυναμικά.. ήδη από αιγυπτο σουδαν ξέραμε ότι το να μιλάς λίγο τη γλώσσα βοηθάει πολύ, αλλά μπαίνοντας αιθιοπία και έχοντας γνώση αυτής της κάποιας επιθετικότητας, από την πρώτη μέρα ξέραμε 10 -20 λέξεις.. μάθαμε κατευθείαν τα νούμερα και τους χαιρετισμούς, τα “τι κάνεις; όλα καλά;” έτσι τις πρώτες 2-3 μέρες μπορώ να πω δεν είχαμε θέμα, γιατί πραγματικά επικοινωνούσαμε έστω και στοιχειωδώς με τα χαμόγελα και με τις 2-3 πέντε λέξεις. ήταν αρκετό! είδα παιδάκια να σηκώνουν πέτρα και μετά τον χαιρετισμό να την αφήνουν κάτω και να σουφρώνουνε τα φρύδια τύπου “όντως?” .αλλά μετά χειροτερέψανε τα πράγματα.. σε ένα χωριό μάλιστα έπρεπε να περάσουμε ένα μπλόκο. τα λέω και στο λινκ παραπάνω, μην επαναλαμβάνομαι.. στενοχωρήθηκα πολύ, αλλά προσπαθώ να μην κατηγορώ.. τι να κατηγορήσεις… αφού οι άνθρωποι έχουν ανάγκη.. βέβαια το πρώτο αίσθημα είναι θυμός, αντίδραση… σκέψου το να προχωράς και να σου ρίχνουν πέτρες..

να βλέπουμε όλα αυτά στα βόρεια της χώρας και ξαφνικά να μπαίνεις στην πρωτεύουσα, Αντις Αμπέμπα και να λες ώπα ρε φίλε.. κάτι κτήρια ψηλά. δρόμοι κομπλέ, φώτα διαφημίσεις χαμός… να λες τι γίνεται; 50 χιλιόμετρα απ έξω δεν εχουν ηλεκτρικό κι εδώ είναι σαν να σαι σε άλλο πλανήτη. ασφαλώς δεν είναι έτσι όλη η πρωτεύουσα αλλά το θέμα είναι το της υδροκεφαλικής ανάπτυξης – μιας ασυμμετρίας, μιας ανισοκατανομής, δεν ξέρω πως να το πω… με θυμάμαι να βλέπω ανθρώπους με κουστούμια, ή τύπισες με γυαλιά ηλίου και τσάντα χάη, και να λέω ρε φιλε… ΤΙ ΦΑΣΗ;

εκεί άρχισα να σκέφτομαι σχετικά με το αλκοόλ. σε ένα χωριό βασικά εξω από την Αντις. έπινα μια μπύρα με τη μεσημεριανή μακαρονάδα κι έβλεπα τα μικράκια που με κοιτούσαν με ένα βλέμμα… “αυτός που τα χει όλα” – αραχτός κι εγώ να απολαμβάνω γιατί ο ήλιος με είχε κάψει, οι ανηφόρες με ειχαν εξουθενώσει, 6 μηνες στον αραβικό κόσμο ήπια μπύρα 2-3 φορές….. ένιωθα στον παράδεισο…. εκεί στη φούσκα μου… που έσκασε με αυτα τα βλέμματα. και μιλάω για τη φούσκα μου γιατί όταν παράγγελνα την μπύρα μου δεν ημουν άσπλαχνος και άκαρδος. απλά… θεωρούσα ότι το δικαιούμουν.. στον μικρόκοσμο της εμπειρίας μου, τα χα παίξει! είχα ξεφλουδίσει, ανέβαινα για 6 ώρες ανηφόρες, δεν είχα πολύ νερό, δεν είχαμε φάει πρωινό, μου χε λείψει τόοοοσο η μπύρα.. στον μικρόκοσμό μου είχα το δικαίωμα.. όμως στο ευρύτερο πλαίσιο.. στις προτεραιότητες της συλλογικότητας η μπύρα μου δεν ήταν πρώτη ούτε δεύτερη.

και αυτό το σκέφτομαι έκτοτε ως κάτι σημαντικό.
και θέλω να προσπαθήσω να ζω με τα αναγκαία. αν ο πλανήτης όλος είχε ενιαία συνείδηση, τι θα ήταν αναγκαίο για μένα; το αλκοόλ πάντως όχι. ούτε τα αναψυκτικά. κι αυτή η μέθοδος νομίζω θα μπορούσε να είναι κάποιου είδους απάντηση στο παγκόσμιο αυτό αδιέξοδο. γιατί είναι αδιέξοδο. γιατί αυτό δε λύνεται από μη κυβερνητικούς οργανισμούς, ούτε από εθελοντές, ούτε από… περαστικούς.

γιατί η φτώχεια; γιατί η ανισοκατανομή; διότι το πρόβλημα είναι συστημικό και έχει να κάνει με τον καπιταλισμό. δε θα τοποθετούσα τον εαυτό μου πουθενά στο πολιτικό φάσμα γιατί δεν ξέρω ποια είναι η λύση σε συλλογικό επίπεδο. αυτό που ξέρω είναι ότι αυτό που έχουμε δε λειτουργεί για όλους. και είναι σχεδόν απελπιστικό να βιώνεις μία αδυναμία επέμβασης. γιατί αυτή τη στιγμή διαβάζω για τα νούμερα της φτώχειας, της παιδικής θνησιμότητας, της πορνείας, της αρρώστιας, της μόλυνσης, της απουσίας εκπαίδευσης, της διαφθοράς αλλά τα ζω κιόλας, τα βλέπω γύρω μου και κάποια τα βιώνω. κι είναι σχεδον καταθλιπτικό να νοιώθεις την αδυναμία επέμβασης.

γιατί είναι τραγική η συνειδητοποίηση ότι μπροστά στη μεγάλη… εικόνα του προβλήματος εγώ δεν είμαι ούτε ένα πίξελ. ενάς κόκκος άμμου ανάμεσα σε 7μιση δισεκατομμύρια είναι σχεδόν τίποτα. και όπως λέει κι ο Αλεχάνδρο la evolución no te necessita – «η εξέλιξη δε σε έχει ανάγκη». δηλαδή η ροή της ιστορίας είναι ασταμάτητη και η τραγικά μεγάλη πιθανότητα είναι πώς η παρουσία σου στον πλανήτη είτε λιγο είτε πολύ δε θα αλλάξει τίποτα. αυτή η συνειδητοποίηση έρχεται ως σφαλιάρα όταν είσαι μέσα στο πρόβλημα.

η απάντηση δίνεται μόνο σε προσωπικό επίπεδο, και σε προσωπικό επίπεδο το πρώτο βήμα είναι μια ζωή με τα αναγκαία. μια ζωή που θα μπορείς να κοιτάς χωρίς ντροπή τον πιο φτωχό. άσχετα με το πού είσαι και το πού είναι.


Φτάνουμε Αντις Αμπέμπα ετεροχρονισμένα. Ο Άλε πήρε λεωφορείο από Μπάχαρ νταρ. Πραγματικά είχε κάνει υπερπροσπάθεια. Η Αιθιοπία είναι γε-μά-τη με βουνά… οι ανηφόρες εκτός από ατελείωτες είναι και αλεπάλληλες. ο ήλιος καίει “άστα λα μέδουλα” (που λένε κι οι ισπανόφωνοι), μέχρι το μεδούλι! συν τοις άλλοις είχε πάθει και κάποιου είδους πνευμονία στο Σουδάν και ταλαιπωρούταν πάρα πολύ. πήρε ένα βανάκι – ένα μίνιμπας δηλαδή, μικρό, που το γεμίσαν με 21 άτομα…!! ένα μίνι βαν των 3 σειρών, 9 θέσεις θεωρητικά… εγώ έφτασα με το ποδήλατο 3-4 μέρες πιο μετά περνώντας μια ασύλλυπτη πραγματικά χαράδρα, που κατέβαινε για 20 χιλιόμετρα και ανέβαινε για 20 χιλιόμετρα.

Έφτασα Αντίς Αμπέμπα,

βρήκα Αλεχάνδρο. τα χόστελ ακριβά..  6-7 ευρώ το άτομο και θα μέναμε τουλάχιστον 2 εβδομάδες οπότε το ποσό ήταν απαγορευτικό. Από κάουτσσέρφινγκ δε μας απαντούσαν και ήταν δύσκολο να ζητήσουμε να μείνουμε σε κάποιον τόσο καιρό, ή να αλλάζουμε κάθε 3-4 μέρες… Βρήκαμε ένα τσίρκο. σκάσαμε με τα ποδήλατα και τους λέμε ότι ο Άλε παίζει κιθάρα και γω είμαι ηθποιός, αν μπορούμε να μείνουμε μαζί σας κάποιες μέρες και να βοηθήσουμε όπου μπορούμε.. Είπανε, “ναι, βεβαίως”

Μα κυρίως ο Άλε βοηθούσε… εγώ έφευγα πρωί πρωί να βρω καλό ίντερνετ, να γράψω, να ανεβάσω και να δημοσιεύσω τίποτα. δεν του άρεσε πολύ και με το δίκιο του. Τεσπα, το τσίρκο είχε πλάκα, λέγεται Φεκάτ.. που στα αμαρένια (η γλώσσα της Αιθιοπίας) σημαίνει “ανθίζον” και το ωραίο είναι ότι Αντίς αμπέμπα” σημαίνει “νέο λουλούδι”.

Οι μέρες στην Αντίς Αμπέμπα ήτανε μέρες προβληματισμού.. με αυτά που βλέπαμε καθοδόν δεν μπορούσα να σταματήσω να σκεφτομαι ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΡΕ ΦΙΛΕ, τι γίνεται στον πλανήτη; θα μου πεις, δεν τα ‘ξερες; τα ‘ξερα μπρο, αλλά άλλο να τα γνωρίζει το μυαλό και άλλο να τα γνωρίζει η καρδιά. άρχισα να διαβάζω για την παγκόσμια ανάπτυξη, για την ανθρωπιστική βοήθεια που έρχεται στην Αφρική, γιατί δε λειτουργεί, τις διάφορες απόψεις.. Κατέβασα βιβλία και τα μελετάω μέχρι σήμερα. Σε μία από τις διαδυκτιακές αυτές περιπλανήσεις έπεσα πάνω στην Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία, την πιο φτωχή χώρα του κόσμου. Βασικά θυμάμαι ακριβώς πώς έπεσα εκεί..

Ήθελα να κάνω μια σύγκριση. Το Σουδάν, φουλ μουσουλμανικό, ήταν υπερβολικά φιλόξενο και ειρηνικό (τουλάχιστον προς εμάς), η Αιθιοπία, τουλάχιστον οι περιοχές που περάσαμε, φουλ Χριστιανικές. Ήθελα να δω αυτό που λέμε στις συγκρίσεις ceteris paribus (έτερα ίσα). Αν δηλαδή οι άλλοι παράγοντες που μπορούν να επηρρεάσουν το πώς οι ντόπιοι μας αντιμετωπίζουν είναι ίδιοι.. και στην προκειμένη περίπτωση, αν το Σουδάν και η Αιθιοπία ήταν στο ίδιο οικονομικό επίπεδο θα σήμαινε ότι μπορώ να θεωρήσω τη θρησκεία αρκετά σημαντική και να την “απομονώσω” σχετικά, στην ανάλυσή μου.. Έλα όμως που η Αιθιοπία είναι πολύ πιο φτωχή (34η στην Αφρική και 19ο το Σουδάν) και έτσι αιτιολογείται σε κάποιο βαθμό η επιθετικότητα. Κάτι άλλο που δυσκολεύει όμως τη σύγκριση είναι ότι η Αιθιοπία είναι η μόνη χώρα που δεν είχε αποίκους πάνω από το κεφάλι της οπότε και θα δικαιολογούταν ακόμα πιο πολύ το να έχουν μια εχθρική συμπεριφορά προς τους λευκούς.

Στο ζουμί… Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία;;; ούτε που ήξερα την ύπαρξη αυτής της χώρας.. βλέπω στον χάρτη ότι είναι αρκετά κοντά, παραδίπλα βασικά, από την Αιθιοπία και λέω στον Αλεχάνδρο που πια έχουμε πάρει την απόφαση ότι θα αφήσουμε τα ποδήλατα γιατί δε βγάζει λογική, και ο Αλε είναι μέσα να πάμε να δούμε πώς είναι η Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία.

Το θέμα είναι πού θα αφήσω εγώ το ποδήλατο. Ο Α το πούλησε το δικό του, αλλά εγώ σκοπεύω να γυρίσω να το πάρω. Είμαι τυχερός και ο γενικός οργανωτής και υπεύθυνος του τσίρκου είναι ο Ντερέτζε με τη γυναίκα του Tζώρτζια, οι οποίοι δέχονται να κρατήσουν τα πράγματά μου σπίτι τους και όταν γυρίσω να τα πάρω.


Να πω εδώ ότι το τσίρκο ήταν μια ιδιαίτερη κατάσταση γιατί οι εργαζόμενοι και διαμένοντες εκεί ήταν νέοι που ουσιαστικά το τσίρκο τους έβγαλε από μια πολύ δύσκολη κατάσταση. Κάποιοι ήταν πριν άστεγοι, κάποιοι δεν είχαν οικογένεια κλπ.. ήταν κάτι σα μια σανίδα σωτηρίας (και ισορροπίας). Ο Ντερέτζε (27 χρονών!) μου είπε το εξής «ήθελα να δώσω στους νέους μια δημιουργική διέξοδο… οι νέοι στην Αιθιοπία ή θα πέφτουν με τα μούτρα στην εκκλησία, ή στο τσαντ!»

(περί τσαντ, δε μίλαγε για τη χώρα. μίλαγε για το κλασσικό, ήπιο, λαϊκό, νόμιμο ναρκωτικό των φύλλων κοκκαίνης. τα βάζεις στο στόμα σου, τα αναμασασάς και μετά τα καταπίνεις. είναι χλωρά, σε αντίθεση με της λατινικής αμερικής που είναι ξερά και μετά τα φτύνεις. πλάκα έχει, σου δίνει όντως ενέργεια αλλά αν κάνεις κάθε μέρα και για ώρες… τη χάνεις τη μπάλα και είσα σα ζόμπι)

τι άλλο; τι να πρωτοπείς για την Αιθιοπία και για το πώς μας επηρέασε.. κάτι απίστευτο στην Αιθιοπία είναι η μουσική και κυρίως ο ΧΟΡΟΣ.. δεν έχω βιντεάκι γιατί… πάθαινα αυτήν την παράλυση βλέποντας παραδοσιακούς και μη χορούς… κυριολεκτικά, σταμάταγα να χορεύω, έκανα 2-3 βήματα εκτός κι έμενα με το στόμα ανοιχτό γιατί αυτό δεν το χα ξαναδεί ποτέ. και όταν πια το χα συνηθίσει, ήθελα να το απολαύσω γιατί ήταν.. μαγικό. έχουν έναν τρόπο να κουνάνε τους ώμους στην Αιθιοπία που είναι σα να παθαίνουν εξάρθρωση.. όντως τώρα! και μετά όλο το σώμα να λικνίζεται σαν κύμα.. και όλοι μιλάμε, όχι επαγγελματίες χορευτές.. δε χόρταινες να το βλέπεις.. και πώς χαμογελάγανε όταν χορεύανε ένας άντρας και μία γυναίκα με τα χέρια στη μέση και με αυτές τις κινήσεις τις απίστευτες. κάτι σχετικά αντιπροσωπευτικό είναι αυτό το βιντεάκι. Από πλευράς μουσικής, είναι απόλυτα αντιπροσωπευτικό – η μουσική που θα ακούσεις στον δρόμο. επίσης αξίζει λίγος Tilahun Gessesse…  που είναι ανάμεσα στο άνω παραδοσιακό και κάτι πιο μοντέρνο και τέλος, ο φοβερός dr Mulatu Astatke με την αιθιοπική βερσιόν της τζαζ που είναι… σκέτη και ατελείωτη απόλαυση..!

ένα άλλο ωραίο σκηνικό που μου ‘ρθε τώρα ήταν όταν σε μια βόλτα μου σε κάποια φάση που ο άλε ήταν άρρωστος, σε μια κωμόπολη είμασταν, στα βόρεια, με πλησίασαν τα παιδιά και μου ζητάγανε λεφτά επίμονα, ή φαγητό. τώρα, ενώ λεφτά θα δώσω πάρα πολύ σπάνια, φαγητό δυσκολεύομαι να αρνηθώ. το θέμα είναι ότι όταν είναι 20 παιδιά πρέπει να πάρεις και στα 20. δεν πήρα αλλά αντ’ αυτού κάποιο είπε μπολ.. και λέω ναι, αν είναι για μπάλα, μέσα. πήγαμε όλοι μαζί (είχε πλάκα να περπατάει ενας λευκός με 20 παιδιά που του κρατούν τα χέρια και μιλάνε και γελάνε και γινόταν γενικα ψιλοπανικός) στην αγορά και πήρα μια μπάλα ποδοσφαίρου που έκανε… 10 ευρώ! πανάκριβη για τα τοπικά δεδομένα… η φάση ήταν ότι μετά πήγαμε έξω από το σχολείο, στον δρόμο, χωριστήκαμε σε ομάδες και γω έκανα τον διαιτητή.. σφύραγα κιόλας, είχε πολύ πλάκα.



τόσο συνήθης αυτή η εικόνα… ντρεπόμουν να φωτογραφίζω αλλά σε αυτήν την είχα στο χέρι γιατί τράβαγα κάτι άλλο κι έκανα ένα γρήγορο κλικ. πραγματικά νομίζω οι γυναίκες κουράζονται πολύ περισσότερο από τους άντρες

Νομίζω αν ο Αλεχάνδρο ήθελε να προσθέσει κάτι, θα ήταν τα βλέμματα σε αυτές τις φωτογραφίες που είναι δικές του.


amasa gnalou 😉

Φύγαμε από Αντίς Αμπέμπα με λεωφορείο και με πολύ λιγότερα πράγματα. Να ανέβουμε Σουδάν, να το διασχίσουμε όλο, από ανατολή προς δύση και να μπούμε… Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία….

Με θέμα «Μετέμα»

μια ελευθερία πνέει στον αέρα και η οσμή της σάρκα
αδέσμευτα στήθη και αέρινα φουστάνια
μαλλιά – μαλλιά γυναικεία μετά από 6 μήνες
μαλλιά μη καταπιεσμένα από μαντήλια ή από ήθη
πλεγμένα – μα και ανέμελα – όσο πιο επιμελώς γίνεται
μια ελευθερία πνέει στον αέρα και η οσμή της σάρκα
χαμόγελα γυναικών μας καλοσωρίζουν και χαιρετισμοί μας απευθύνονται
ΜΕΤΕΜΑ, η συνοριακή πόλη και κάτι περίεργο συμβαίνει εδώ που
το πρώτο μπαρ θα μας αποκαλύψει
με τα κραγιόν και με τα βλέμματά του
μια ελευθερία πνέει στον αέρα και η οσμή της σάρκα
η κατσαρόλα των ηθών που βράζει στο Σουδάν
 – χύτρα ταχύτητας –
έχει τη βαλβίδα της στη Μετέμα.
παντού μπύρες και οίκοι μη ανοχής της γειτονικής πραγματικότητας
μια ελευθερία πνέει στον αέρα και η οσμή της σάρκα
σαλαμαλέκουμ σε χώρα μη αραβική δίνουν και παίρνουν
και σε ορδές οι γκελεμπίγιες περιδιαβαίνουν
τι δηλωτικά που ‘ναι τα σύνορα
όσων μας καταπιέζουν

Weeks 120 – 128 | Sudan

Πού πάμε μετά; – νότια.
τι έχει κάτω από την Αίγυπτο;

ωραία φάση λέμε το  Σουδάν

τι ξέρω για το Σουδάν; σχεδόν τίποτα. ένα πράγμα βασικά. ότι στο Χαρτούμ, που είναι η πρωτεύουσα, ξεκινάει ο ποταμός Νείλος. Στο μυαλό μου έχω το Σουδάν ως «μια πιο βαρετή Αίγυπτος». Είναι από αυτές τις ιδέες/πεποιθήσεις που έχεις και δεν ξέρεις καν από που κι ως που.

Επί τον τύπον των Νείλων


Ξεκινάμε με έρημο. Ήδη το μεγαλύτερο κομμάτι της Αιγύπτου ήταν ερημικό, αλλά τώρα έχουμε ενίοτε και κάτι ανεμοθύελες που στέλνουνε την άμμο πάνω μας σα βελόνες… κοιτάω τον χάρτη συχνά πυκνά να δω αν αλλάζει καθόλου η κατεύθυνση του δρόμου, το οποίο μπορεί να σημαίνει μια γενικότερη γεωμορφολογική αλλαγή, το οποίο μπορεί να σημαίνει λιγότερο ανεαμμοθύελα -χαχα.. μιλάμε η άμμος μπαίνει παντού..! περνάει τα φερμουάρ και τη βρίσκεις μες στις τσάντες, μπαίνει στα αυτιά, στη μύτη, στα μαλλιά για μέρες.