6 Ιουλίου 2017

Screenshot_2019-03-08-16-23-35 (1)

Τώρα

Λίγο πιο πριν απ’ το… μετάν
σταμάτησα, δεν ξέρω αν με νοείτε
Σάλτα, Μετάν, Τουκουμάν
Αργεντινή

Βλέπω τον ουρανό ανάσκελα
θολά, λευκά υπό του φεγγαριού, σύννεφα
βλέπω κλαδιά γυμνού δέντρου
κι είναι σα φλέβες ξύλινες,
σαν ποταμού διακλαδώσεις.
Κι ακούω δίπλα το ρυάκι
Μοιάζουνε όλα αρμονικά συνδεδεμένα

Και πριν, τ’ άγριο άλογο
Και τ’ άγιο Λογικό
Μια επικοινωνία

Βουτάω τις σκέψεις μου στο ρυάκι
τις πετάω στα σύννεφα
τις κρεμάω στα κλαδιά
στάζουν στο πρόσωπό μου
σα δάκρυα ενός αλλόκοτου δέους

θαυμάζω την αρμονία της φύσεως και μία τρελή πληροφορία που θυμάμαι:

Εντός των ατόμων
η απόσταση των ηλεκτρονίων από τον πυρήνα
είναι τόσο μεγάλη
που αν αναλογιστούμε την τρομακτική ποσότητα ηλεκτρονίων που μας αναλογεί ως… άτομα
Θα δούμε ότι αποτελούμαστε κατά 99.9% από κενό .

Κενό;
Μια θάλασσα κυμάτων
της δύναμης που κρατάει
τα ηλεκτρόνια σε απόσταση.
Και ένα 0,1 τοις εκατό να μας ορίζει
Ενώ στην Πραγματικότητα τίποτα δε χωρίζει
τα ηλεκτρόνια μας
απο τη μεγαλύτερη και ενιαία στο διηνεκές θάλασσα ηλεκτρονίων και άλλων συν αυτοίς.

Μια σούπα το όλο όλο
Μια ψευδαίσθηση η συνείδηση μου

https://www.sciencealert.com/99-9999999-of-your-body-is-empty-space

Screenshot_2019-03-07-16-13-49
«Μια επικοινωνία»

Untitled

Επετειακά

2016

1st year
26 Οκτωβρίου 2015 – 26 Οκτωβρίου 2016 – Ένας χρόνος καθ’ οδόν

1 ΧΡΟΝΟΣ
ΓΥΡΟ ΤΗΣ ΓΗΣ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ, ΠΟΥ ΣΧΕΔΙΑΖΑ
ΕΚΑΝΑ ΟΜΩΣ ΓΥΡΟ
ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ
ΚΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΟ
ΑΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΙΣ
1 ΧΡΟΝΟΣ

ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟ ΜΠΙΓΚ ΜΠΑΝΓΚ ΤΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ.
ΝΟΙΩΘΩ ΟΛΑ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΑ ΣΕ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ.
ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ, ΣΤΟΝ ΝΟΥ.
ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΩΣ ΤΩΡΑ ΣΑ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΥΡΙΑΚΗ.
ΜΙΑ ΕΚΡΗΞΗ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ,
ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΜΟΥ ΑΠΟΣΤΑΣΗ,
ΝΑ ΤΙΣ ΑΦΟΥΓΚΡΑΣΤΩ.

ΕΙΜΑΙ ΤΩΡΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΒΟΜΒΑ, ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΥΡΗΝΑ ΤΗΣ, ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ.
ΞΕΡΩ – ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΠΟΣ ΤΗΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ Η ΠΟΡΕΙΑ ΜΟΥ,
ΜΑ ΔΕΝ ΕΒΑΛΑ ΤΟΝ ΣΠΟΡΟ ΜΟΥ ΣΤΟ ΧΩΜΑ, ΟΥΤΕ ΕΥΘΥΝΟΜΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΒΡΟΧΗ.
ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΕΣ ΟΙ ΟΦΕΛΙΜΕΣ ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ,
ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ,
ΣΤΑΓΟνεΣ ΛΥΤΡΩΤΙΚΕΣ.
ΚΟΙΤΑΩ ΚΑΤΑ ΚΕΙ ΠΟΥ ΠΕΦΤΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΘΙΖΩ, ΝΟΙΩΘΩ, ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ

ΧΑΝΣΕΛ ΕΙΜΑΙ ΣΕ ΓΛΥΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΧΑΜΕΝΟΣ, ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΠΛΗΘΩΡΑ ΤΩΝ ΕΝΤΟΝΩΝ ΣΤΙΓΜΩΝ.
ΒΓΑΖΩ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΜΟΥ ΕΝΑ ΕΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΤΩ ΣΤΗ ΓΗ ΠΟΥ ΠΑΤΩ
ΤΑ ΦΙΛΩ ΚΑΙ Τ ΑΦΗΝΩ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΥΛΩ.
ΕΝΑ ΕΝΑ ΣΕ ΣΕΙΡΑ, ΛΕΞΕΙΣ ΧΝΑΡΙΑ ΣΕ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΓΗΣ ΧΩΜΑ,
ΝΑ ΒΡΩ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΜΟΥ ΜΕΤΑ, ΤΩΡΑ ΔΗΛΑΔΗ,
ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΝ ΟΝΕΙΡΙΚΗ.
ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ, ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ.

ΕΚΡΗΞΗ
ΚΑΙ ΤΣΟΥΠ ΝΑ ΜΑΙ – ΑΝΟΙΓΩ ΜΠΛΟΓΚ Κ ΦΜΠ ΝΑ ΔΩ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΩΣ ΧΑΡΑΓΜΕΝΑ.
ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΠΑΙΡΝΟΥΝΕ ΣΤΟΝ ΝΟΥ ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ – ΙΛΙΓΓΙΩΔΗΣ ΤΑΧΥΤΗΤΑ – ΒΛΕΠΩ ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΜΟΥ.
ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΥΛΗΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ ΠΕΤΟΥΝ ΦΛΕΓΩΜΕΝΑ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΜΟΥ,
ΠΛΕΟΝ ΚΑΘΕ ΕΝΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΠΛΕΟΥΝ ΣΕ ΘΑΛΑΣΣΑ ΣΥΝΑΠΤΙΚΗ ΝΕΥΡΩΝΩΝ,
ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΨΗΦΙΔΩΤΟΥ ΕΠΕΤΕΙΑΚΟΥ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΩ.
ΕΙΚΟΝΟΣΤΟΙΧΕΙΑ ΨΗΦΙΑΚΑ, ΕΝΑ ΕΝΑ ΔΙΑΚΡΙΤΑ ΑΝ ΖΟΥΜΑΡΕΙΣ, ΟΠΩΣ ΕΓΩ ΤΩΡΑ,
ΜΑ ΣΥΝΟΛΟ ΕΝΙΑΙΟ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ.
ΣΤΙΓΜΕΣ ΔΙΑΣΠΑΡΤΕΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΩΣ,
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΕΣ ΨΗΦΙΑΚΩΣ,
ΚΑΙ ΕΝΙΑΙΕΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΩΣ, ΝΟΗΤΙΚΩΣ,
ΕΙΚΟΝΕΣ
ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΚΙΝΟΥΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑΤΙΚΕΣ.
ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΜΕΣΑ ΣΛΟΟΥ-ΜΟΣΙΟΝ
ΚΑΙ ΓΩ Μ ΕΝΑ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΑΡΓΟΚΙΝΗΤΟ
ΚΥΛΩ ΑΠΟ ΠΟΛΗ ΣΕ ΠΟΛΗ ΣΚΡΟΛΑΡΩΝΤΑΣ ΚΑΤΩ ΜΕ ΤΗ ΡΟΔΕΛΑ ΣΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ ΜΟΥ.
ΠΩ ΡΕ ΚΟΙΤΑ ΤΟΣΑ ΜΕΡΗ.

-ΚΟΥΝΟΥΠΙ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΧΑΗ ΦΑΗΒ ΣΤΟΝ ΧΑΡΤΗ ΜΟΥ ΣΤΟ ΓΚΟΥΓΚΛ ΜΑΠΣ.
ΠΕΡΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΤΙ ΕΜΕΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΟΠΙΚΟ ΡΟΥΦΗΧΤΗΡΙ ΤΟΥ ΑΜΑΖΟΝΙΟΥ.
ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΓΙΝΑΝ ΔΥΟ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ.
ΚΙ Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΧΑΡΤΗ ΜΟΥ.
ΤΟ ΣΩΣΤΟ

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΜΟΥ.
ΤΟ ΤΡΙΣΔΙΑΣΤΑΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ,
ΤΟ ΖΩΝΤΑΝΟ, ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΙΚΟ,
ΔΙΣΔΙΑΣΤΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΜΕΝΟ,
ΕΙΚΟΝΟΠΟΙΟΥΜΕΝΟ,
ΨΗΦΙΟΠΟΙΟΥΜΕΝΟ, ΙΝΤΕΡΝΕΤΙΚΟ
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ.
ΚΛΙΚ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΚΙΟΥ ΜΟΥ, Ή ΤΗΣ ΑΝΑΜΝΗΣΗΣ ΕΚΛΑΜΨΗ.

ΕΓΩ ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟ ΕΔΩ, ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΟΝ ΠΟΤΑΜΟ ΑΜΑΖΟΝΙΟ. ΠΕΡΟΥ.
ΕΧΤΕΣ ΕΙΔΑ ΤΟ ΑΝΑΚΟΝΤΑ

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΣΗ ΣΟΥ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ, ΦΙΔΙ ?
ΕΧΕΙΣ ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΕΣ ΤΗΣ ΤΟΠΟΘΕΣΙΑΣ ΣΟΥ (Χ,Ψ) ?
ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΜΟΥ, ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ
?

ΕΚΤΕΙΝΟΜΑΙ.
ΜΥΣΤΗΡΙΟ Ο ΧΡΟΝΟΣ.
ΚΙ Η ΜΝΗΜΗ.

Ποταμός Αμαζόνιος, 26 Οκτωβρίου 2016

 

2018

1 year africa
31 Αυγούστου 2017 – 31 Αυγούστου 2018 – Ένας χρόνος στην Αφρική

ΠΑΝΩ ΣΕ ΔΥΟ ΤΡΙΓΩΝΑ ΚΑΙ ΔΥΟ ΚΥΚΛΟΥΣ

Βρίσκομαι σε σταυροδρόμι δίχως σταυρό
Βρήκα την ψυχή μου στο μονοπάτι μου μα δε βρήκα το μονοπάτι της ψυχής μου
Όσο προβληματιζομαι, τόσο αληθεύω;

Αποπειράθηκα να χαθώ στο τώρα, και χάθηκα
αχρόνως με απώλεσα
στην ενιαιότητα της αιωνιότητας
και βρήκα τον Χειμώνα των εποχών της Ανθρωπότητας
και στέκω αναμεσίς της κυκλικότητας

Δέντρο όσο ψηλό και ριζωμένο
με ορίζοντα ατελείωτο μια γύμνια
και βλέπω τον Ήλιο τον ζωοδότη
να ανατέλει μα και να δύει

έμαθα στ’ άστρα να βλέπω την ομορφιά του σκότους
έμαθα ν’ αφουγκράζομαι τις αγνές ψυχές στην παγωνιά
να αναλώνομαι για να τις ζεστάνω

κι ενώ ταπεινωνόμουνα μικραίνοντας
βρήκα ελπίδα στην αναμονή της Άνοιξης
στην καρποφορία του Καλοκαιριού
Τα φρούτα μου είπα θα δώσω και τη μελλοντική σκιά μου
σε μια ελευθερία
που στην πορεία της απορίας της
θα βρει τις ερωτήσεις των απαντήσεων
πάνω σε δύο τρίγωνα
και δύο κύκλους.

ΕΚΣΤΑΤΙΚΑ

Κι η Άνοιξη ήρθε κι έφυγε
και οι καρποί του Καλοκαιριού συνάντησαν την ελευθερία που καλπάζει στα σχήματα και γεννάει ερωτήσεις
κι η σκιά καλωσόρισε τη γεύση των καρπών
κι αναφώνησα τώρα μέσα από τα παιδιά μου:

Όποιος νομίζει ότι το Δέντρο μένει ακίνητο
δεν ταξίδεψε αρκετά να φάει τους καρπούς από άλλα περιβόλια

Όποιος νομίζει ότι το Δέντρο στέκει μονάχο
τελείωσε το δέντρο του στην αρχή του χώματος

Όποιος νομιζει ότι το Δέντρο είναι μόνο για κούτσουρα,
ας ταϊσει με τα ζωντανά χέρια του τα σκουλήκια.

Το Δέντρο που ποτίστηκε με τη γύμνια του ορίζοντα
ξέρει όλες τις εποχές
και βλέπει την Ανατολή μα και τη Δύση
και μεγαλώνει γερό κι αληθινό
Απλώνει τους καρπούς του στις γεύσεις και στις σκέψεις όπως και τα κλαδιά του που δίνουνε σκιά στους οδοιπόρους

Ζεσταίνει τις αγνές ψυχές, το Δέντρο
μεγαλώνει τον κορμό του
κι αναπαράγεται εκστατικά.

Ε;

Η θέρμη του χαωτικού λογισμού μου αποκρυσταλλώθηκε όπως η σκόνη που αιωρείται φανερώνεται, αλλά και δίνει σχήμα στις εισερχόμενες ακτίνες του Ηλίου.
Η μέρα και η μητέρα μου, Παρασκευή
31 Αυγούστου
Ένας χρόνος Αφρικανικός, ποταμός ορμητικός εκβάλλει στο

τώρα,
πώς ζεις αδιάστατα;
Δίχως μνήμη ο χρόνος είναι μια ψευδαίσθηση
δίχως ψευδαισθήσεις ο χρόνος είναι η μνήμη του Θανάτου
Στην κίνηση μου οι εποχές δεν έχουν κυκλικότητα
Τα συναισθήματα το μέτρο του χρόνου, αθανατίζουνε την εμπειρία
κι οι στάχτες της φωτιάς τους – από τα σπλάχνα της Γης –
Λέξεις:

ΤΗΛΕΜΕΤΑΦΟΡΑ

Ως Μεταφορά
μιας έκστασης υπαρξιακής
ως νοο-τροπία ου-τοπική

ΑΙΓΥΠΤΟΣ

Ο Έρωτας έχει Όνομα· ας λέει
ότι θέλει η θανατηφόρος ροπή

Ρίζωσε ο σπόρος της Φιλίας

ΣΟΥΔΑΝ

που άνθισε στην καυτή έρημο

ΑΙΘΙΟΠΙΑ

κλυδωνίστηκε στους αιθέρες της θλίψης των βουνών

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ανδρώθηκε στον πόνο της πνευματικής ανομβρίας

ΚΕΝΥΑ

άφησε τα πέταλά του ασθενής

εκεί που
εκσπερμάτησε διαίρεση και πολλαπλασιασμό

ΤΑΝΖΑΝΙΑ

Και τώρα ρίζωσε σ’ άλλη Γη, ζει μιαν άλλη ζωή
Υψώθηκε μετουσιωμένος σε άνθος που κοιτάει μόνο προς τον Ήλιο, γιατί τον Ήλιο ξέρει μέσα από τις αισθήσεις του ως ζωοδότη
Επειδή η βροχή δεν ήταν αρκετή για όλους
ποτίστηκε από τα δάκρυά του

ΜΑΛΑΟΥΙ

κι από μιαν Αγία
και βρήκε ένα σκοπό

ΖΙΜΠΑΜΠΟΥΕ

Χαρά ρε!

Υπάρχει Αγάπη, η Αγάπη ως έγνοια
– η τελειότητα της έννοιας, ψάχνει ακόμα τη μορφή της,
η Αγάπη ως πραγματικότητα αιθέρια.

ΧΑΡΑ

Η χαρά έχει τέσσερα γράμματα – πόδια μιας πλευράς
όσα κι η λύπη – πόδια άλλης πλευράς
Εγώ είμαι μια αράχνη με οκτώ πόδια
Είμαι πολύ εργατική κι οξύνους
και τριγυρνώ ασταμάτητα
Όταν ξεχνάω το Όλο βρίσκομαι να κάνω κύκλους προχωρώντας μονόπαντα στη χαρά μου

ΑΙΓΥΠΤΟΣ

Στέκω σε Δέντρο στη μια πλευρά του Ιερού Ποταμού της Συνείδησης και απεγνωσμένα υφαίνω. Όλο υφαινω γιατί θέλω να χτίσω – πού δεν ξέρω, γιατί χαώνομαι – υφαίνω, όμως, και κολλάω στον Έρωτα, και υφαίνω χωρίς να ξέρω το μέλλον και για τη Φιλία, λοξοκοιτώντας πάντα την άλλη όχθη.

Εκεί εγώ γνώρισα την Αγάπη ως πραγματικότητα αιθέρια.

Ο άνεμος που πνέει στα πανιά του Σώματός μου

ΑΣΣΟΥΑΝ

πήρε και τον ιστό μου ενόσω ανάβλυζε απ´τα βάθη μου διαρκώς και τον επέρασε σε Δέντρο της άλλης πλευράς του Ιερού Ποταμού της Συνείδησης !

Κι εγώ που όλο ύφαινα χωρίς να ξέρω τα γιατί και πώς
λόγω της Αγάπης ως πραγματικότητας αιθέριας,
βρέθηκα να κάνω γέφυρα απ’ την ίδια μου την ύπαρξη για την ίδια μου την ύπαρξη.
Και πέρασα απέναντι

ΣΟΥΔΑΝ

και πήρα καθαρό κι αλλιώτικο αέρα.
Πριν, ήμουνα σαν υπερμεγέθης μπάμπουρας που σπαρταράει φτερωτά και τζιτζιρίζει ενοχλητικά σκουντουφλώντας επανειλημμένα στο τζάμι δίπλα από το ανοιχτό παράθυρο
κι έφαγα μια σφαλιάρα αγαπητική από τον Άνθρωπο και βγήκα επιτέλους απ’ το παραθύρι της πίσω αυλής, που ‘ναι κοινόχρηστη.
Κι ανάσανα φρέσκο αέρα.
Κι ο άνθρωπος ευνόησε κι ο μπάμπουρας εννόησε το Κοινό, αφ’ υψηλού.

Κι είδα τη ματαιότητα της κληρονομικής μου περιβολής
Το κοινό ως όλον απαιτεί μεταμόρφωση καθολική.
Σαν την κάμπια, δε σιχτήρησα το περιοριστικό καλούπι μου,
ωρίμασα όμως με πόνο, κι έγινα πεταλούδα

ΑΙΘΙΟΠΙΑ

Πήρα τα πέταλα του άνθους της Φιλίας για πετάλια
στην πορεία μιας απορίας πάνω σε δύο τρίγωνα και δύο κύκλους
και πέταξα στα ψηλά βουνα με την παρέα των χρωμάτων και των αρωμάτων και δε σταμάτησα να παρατηρώ και να παρατηρούμαι. Και τα χέρια των ανθρώπων άλλα υψώθηκαν για να με δείξουνε με θαυμασμό κι άλλα για να με θίξουνε με πέτρες. Άλλαξα δέκα χρώματα και στο τέλος τα ‘χασα όλα κι έπεσα σα δυο ξερά φύλλα στον ιστο της αράχνης. Με δίδαξε τη χαρμολύπη.
Η Σοφία του αγαπητικού αιθέρα της Φιλίας της είχε μάθει πως η Χαρά κι η Λύπη είναι δυο πλευρές της, σαν τα δυο μου φτερά, και πως όπως αυτή τις φέρει πάνω της, έτσι κι εγώ, έτσι κι η πραγματικότητα, που είναι δισυπόστατη.

Και βίωσα πως όπως υπάρχει η Αγάπη ως έγνοια και ως πραγματικότητα, υπάρχει κι ο Πόνος της πείνας

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

κι ο πόνος της ανελευθερίας.
Ο πόνος που υφαίνετε σε μίζερες στιγμές κι ο Πόνος ως πραγματικότητα αιθέρια.
Η μάνα Γη γεννάει με πόνους έναν μωρό που χει γραμμένο στο μέτωπό του <<ΕΓΩ>>.

Μάζεψα τα μέλη μου όλα εντός μου, γιατί δε χωράγαμε. Σα μια χελώνα μαντρωμένη που ξαναφυλακιζεται στο καβούκι της
Ήρθε σκοτάδι συνεχές, υγρό, ζεστό και βίαιο, κι εγώ όλο και μαζευόμουνα
Οι ήχοι ήταν από θανατηφόρα κρόταλα κι ακούγονταν κι απ’ το δικό μου καβούκι
Εκεί βρήκα μέσα μου τη Λύπη, όταν σα κυάλι, η οπή της κεφαλή έφερε μπροστά μου, μέσα από μια σχισμή
το ζωώδες πρόσωπο του φρουρού που με φύλαγε
Ο πόνος της ανελευθερίας δεν είναι μόνο στο μαντρί μου

Εκεί γνώρισα τον Πόνο ως πραγματικότητα αιθέρια

Το τίμημα : η ένωσή μου μ’ ένα μολυσμένο κουνούπι

ΚΕΝΥΑ

Απο οριζόντια θέση είδα τη Δύση και την Ανατολή πολλών ημερών σαν ερπετό που άθελά του αγναντεύει τον Ορίζοντα
Όπως αυτό κατεβάζει τη θερμοκρασία του στην ακινησία, εγώ την ανέβαζα
Θαύμασα τη Βιολογία κι ενώθηκα λίγο με τους οριζωντιομένους που βρίσκονταν δίπλα μου μα και στα νούμερα
Άλλαζα χρώματα ανάλογα με το περιβάλλον
και πριν το καταλάβω άλλαξα το ματωμένο δέρμα μου και σύρθηκα, για λίγο,

ΤΑΝΖΑΝΙΑ

μόνος κι αγνώριστος.
Ήτανε μέρες ηρεμίας και ενατένισης.
Μια οικογένεια που ‘ταν πολλές οικογένειες με περιέθαλψε σαν ήμουνα κουτάβι χαμένο που ψάχνει για Αγάπη σαν έγνοια.

Κι είδα τον πόνο λόγω του Εγωισμού της Ανθρωπότητας στα
βουβά, μειλίχια κι ελπιδοφόρα μάτια των ανθρώπων μιας γλώσσας ακαταλαβίστικης
Τα μωρά βήχανε και οι μεγάλοι αναζητούσανε μ’ αγωνία.
Είδα σαν ψάρι – που δεν έφαγα – τον Ωκεανό
κι ένιωσα μ’ όλα μου τα λέπια τα νερά της λίμνης

ΜΑΛΑΟΥΙ

Είδα τα μάτια της Αγίας στο νερό κι ήταν τα ίδια μάτια
Βουβά, μειλίχια, κι ελπιδοφόρα και αγνά
Θυσιάστηκα για να την πλησιάσω και να τη γεμίσω
και να της πω από τα χέρια της
Κάνε με ένα με σένα γιατί εγώ ξέρω τον Πόνο ως πραγματικότητα αιθέρια και ξέρω και τον Πόνο της πείνας.

Από τη λίμνη μέσα φαίνόταν πάνω και πίσω από τα δικά της μάτια, το βρέφος της σαν Άγγελος βαλμένος στην πλάτη, με όνομα Τουόνγκε,
δηλαδή Ευχαριστία.

Πήρα τα φτερά του για λίγο να πετάξω
σαν κουκουβάγια που φέρει μήνυμα
κι έφτασα καλπάζωντας ως ελευθερία της πορείας μιας απορίας
πάνω σε δύο τρίγωνα και δύο κύκλους
σε ένα χωριό.
Και γένναγα ερωτήσεις με τους φτερουγισμούς της Λογικής, όλους αυτούς που με ταΐζανε και γέμιζα και γω με ερωτήσεις
κι έπιασα να συναρμολογώ τα σχήματα λειτουργικώς
και πέταγα πότε στα ύψη της γνώσης και πότε στα βάθη της γενικής αμάθειας και του προσωπικού αινίγματος.

Φίλησα τα χέρια που με ταΐζανε
κοίταξα τα χαρτιά μου που λήγανε
κι έφυγα πολύ πρωί σαν τα πουλάκια που μεταναστεύουνε μονίμως

ΖΙΜΠΑΜΠΟΥΕ

και νομίμως.

Και τώρα βασιλεύω σε ένα γυμνό δωμάτιο
Φιλώ το πάτωμα για καληνύχτα και τις λέξεις για καλημέρα.
Ψάχνω το Νόημα στην πόλη με το διχοτομημένο όνομα

Κι ακόμα χαίρομαι που μοιράζω φρούτα στα παιδιά
και λυπάμαι που δε μοιράζω φρούτα στα Παιδιά

Μα τώρα πια
Σα μία κότα
την ώρα που τα σκυλιά κάνανε τα σκυλιά κι οι κόκορες παίζανε τους κόκορες
σα μία κότα
που συνειδητοποίησε πως το χέρι που την τροφοδοτεί είναι το χέρι που τρώει τα παιδιά της, γεννημένα κι αγέννητα.

Τώρα λυπάται τα χαμένα της παιδιά και τα κλαίει μα χαίρεται κιόλας
γιατί
τώρα
ξέρει.

Χαρά για τη Γνώση
Χαρά για τη Συνείδηση

Σα μια φάλαινα που εθελούσια παύει να αναπνέει και καταδύεται στο σκότος του βυθού
και εμποτίζεται από την πίεση της Γνώσης
και τρώει
και μεγαλώνει.

Χαράρε, 31 Αυγούστου 2018

Αγία Μάηνες

Ετών εικοσιενός κι η κόρη ενός, Τουόνγκε
Τουόνγκε, δηλαδή ευχαριστία στα τσιτουμπούκα. αγία μάηνες παλάμες 60 χρονης, να πιάνει τα αναμένα κάρβουνα σα να ήταν απλά ξύλα, να σηκώνει το μπιτόνι με το νερό πιο εύκολα απο μένα, με γόνατα λιωμένα..να χαμογελάει με έναν τρόπο παιδικό, να παίρνει 25 ευρώ το μήνα για να δουλεύει 28 μέρες, 8 το πρωί με 6 το απόγευμα
με 5 αδέρφια, αλλά αυτή θέλει 2 .. γιατί μόνο 2..; τα πολλά παιδιά είναι πρόβλημα.. θέλουν χρήματα…- αν είχες άπειρα λεφτά, αν ήσουν πλούσια, πόσα; δύο, δύο είναι καλά. αγία μάηνες, εικοσοενος και χωρισμένη, ο εικοσιτριων άντρας της έπινε και τη βάραγε κι έφυγε από από το σπίτι και ήρθε εδω πέρα να δουλέψει. εχτές το βράδυ πήγα σπίτι της – ήθελα να το δω, μα δεν μπορούσα.. δεν έχουν ούτε ρεύμα. μην πω για τρεχούμενο νερό. η πάνα του μωρού είναι μία πετσέτα και από πάνω μια σακούλα δεμένη. αγία μάηνες, η βασίλισα της ταπείνωσης. περπατάγαμε στο χωριό με τη μάηνες και την έλας και συ γελάς και γω κι η μάηνες. προσέχω το γέλιο μου πώς αλλάζει καθώς εντείνεται – μου κάνει εντύπωση. η μάηνες κι η έλας με τα παιδιά στην πλάτη. σκύβουνε διπλωμένες και γελάνε – μιλάω με τους ντόπιους τσιτσέουα. μου ψιθυρίζουν τι να λέω.. γελάμε για κάπιοια λεπτά συνεχόμενα κι η μάηνες πετάει ένα βέλος “oh Angelos, don’t make me happy”.

με διαπέρασε και βγήκε από την άλλη. κοίταζα την τρύπα μου το βράδυ στα όνειρα μιας ζωής στην αφρική. με μία αγία τοπική.

ξύπνησα κι έφυγα

IMAG0469_BURST002_COVER

 

Φάλαινα ή Τεχνική

Κλείνω τα μάτια και αναπνέω για να αισθανθώ πως υπάρχω.
Όπως η φάλαινα.
Η φάλαινα είναι ένα από τα ελάχιστα θηλαστικά που η αναπνοή του δεν είναι μια αυτόματη διαδικασία,
όπως ο χτύπος της καρδιάς, ή η κύηση –
είναι μια συνειδητή απόφαση.
Κλείνω τα μάτια μου για να τσεκάρω αν ζω.
Παίρνω βαθειές ανάσες.
Οι σκέψεις μου όλες συγκεντρώνονται στην εισπνοή,
και εκπνέω μια ιδέα ή έναν συλλογισμό.
«Υπάρχω!»
Ή και όχι;
Κλείνω τα μάτια και αναπνέω αργά.
Εκκένωση.
Στον χώρο και στον χρόνο είμαι διάφανος
Οι σκέψεις εξαφανίζονται στον αέρα.

Αυτή τη στιγμή που επέλεξα συνειδητά να είμαι , αντί να κάνω, αφέθηκα ελέυθερος από τις αλυσίδες των σκέψεων
Σαν τη στιγμή που παραδίνεσαι στην άνωση και από τα κάτω του βυθού ανέρχεσαι στην επιφάνεια.
και βλέπεις τον ήλιο να παίζει με το νερό που λαμπυρίζει
Νοιώθω, νομίζω, ότι αυτή είναι μια άλλη στιγμή που οι σκέψεις εξαφανίζονται, στο νερό τώρα.
Και μένεις ενεός εν αναλήψει να χάνεσαι μέσα σε μια μαγεία περιρρέουσα

Κλείνω τα μάτια και αναπνέω με τη θέλησή μου
έχω το δικαίωμα να είμαι
και την υποχρέωση να κάνω
όμως τώρα απλά θα είμαι
Κλείνω τα μάτια και αναπνέω αργά και σταθερά
Φτού ξελευθερία για όλους
για όλους, όχι
αυτή είναι προσωπική υπόθεση

Κλείνω τα μάτια και αναπνέω αργά και σταθερά για κάποια ώρα
Όλα αυτά που με αφορούν, δε μ’ αφορούν.
Ο εγκέφαλός μου κάνει κλικ.
Οξυγόνο

Υπερτροφοδοτείται ο νους – αέρας
και η άνωση παρατείνεται – νερό
Μια στιγμή σπάνια και ιλιγγιώδης

Μακριά απ’ τον διακριτό παλμό της καρδιάς
πέρα από του νου τα μηδέν ένα

στην αυτοαναιρούμενη διαφάνεια της αναπνοής
Ε ί μ α ι

DSC_9504 (Large)

Σαντιάγο, Χιλή, Απρίλιος 2017

Νοο-τροπία Ου-τοπική

«Νοο-τροπία Ου-τοπική»
λέω τη νέα μου εφεύρεση
διά τη σίγαση των τύψεων

Ζω τη στιγμή εκστατικά
στο εδώ και τώρα,
είμαι παντού.

Μια γεωγραφία διανοητική μας πρέπει
να τρέπει
τα πάντα

Τον πόνο την πείνα τον θάνατο
στα πόδια μας
δίπλα μας εδω δα

Να πραγματώνεται στον νου
να φανερώνεται στο όλο ον
– στις επιλογές στη συμπεριφορά στη μορφή –
στον τρόπο της υπαρξης

«Νοο-τροπία Ου-τοπική»
λέω τη νέα μου εφεύρεση
διά τη σίγαση των τύψεων

Μια ουτοπία τροπική
Ιδανική και δυνατή

Bicycle-powered Washing Machine

IMAG0631 (1)

This post is about a bicycle-powered washing machine project that took place at Matandani School in southern Malawi with Standard 7 students in July 2018.

INTRODUCTION

I have been traveling by bicycle for the last 3 years. Apart from amazing, a human on a bicycle is the most efficient way to move from point A to point B among all vehicles and animals.

Now, while traveling in many places, mainly in rural Africa, it’s typical to see a number of houses sharing the same backyard. In a shared backyard in a village called Leganga in Northern Tanzania I was so impressed by the crazy amount of hours women put on laundry every single day.. Families of 7 or 8 or 9, which is not so uncommon in Africa, will have to spend at least 2 hours a day washing clothes. The women at our backyard seemed to do this all day…

It also needs so much energy to hand wash your clothes that any of us living in the privileged side of the world would be really surprised! I am not saying that you had never hand washed something. But it’s a totally different story to wash all of your clothes, sheets, towels, blankets, etc by hand. (Needless to say, without exaggerating, that the majority of adult women in Africa is more or less as strong as I am, if not more… The non-electric world is mostly physical.)

So the idea was a bicycle-powered washing machine. The extreme efficiency of the bicycle combined with the fact that it is cheap and you can find it everywhere made me think that… at least we have to try! Seemed pretty simple as I was picturing it in my mind. The basic question to be answered was how the transmission of energy will take place.

I was thinking friction as the simplest and most economic way to go. I found some Direct Friction Systems

and I imagined how an Indirect Friction System could be
IMAG0642

I was thinking about Friction Systems as in Malawi people are using bicycles a lot, so it would be convenient for them to ride to the washing machine with their clothes, attach their wheel to the system and ride. However, not all of the families own a bike. So I preferred that we do something with a bicycle installed so nobody is excluded. I checked YouTube and there were already a lot of people doing something similar. There were many different designs, but mainly two energy transmission systems: the friction one and the free-wheel one. The latter was the way to go if we wanted to have the bicycle installed, as it is not only more convenient but also more efficient.

The idea was to do something that is
1. easily made in a village in Africa,
2. it’s not very expensive,
3. it (re-)uses staff from the local markets and
4. the whole installation can be replicable.

DESIGN AND CONSTRUCTION

So we started thinking with Standard 7 students what should be the questions we need to ask the mothers at home in order to design the right product for them. The 5 basic questions we came up with in regard to doing the laundry  were the following:

1. What are the main problems you face?
2. How many times per week?
3. How much time it takes?
4. Where do you get the water from?
5. Where exactly?

The following day we discussed the results and we concluded that a bicycle powered washing machine would be beneficial for the community.

imag0494
1. back pain, sore hands, too much time 2. 1 – 5 times/ week 3. 0.5 – 2 hours/ time 4. borehole, river, tap, dam 5. home, borehole, river, dam

I brought my bicycle into the class and tried to demonstrate the great amount of energy that is generated when cycling. I hopped onto the bike and started cycling while the bike was fixed (the stand was down) and the back wheel was spinning in the air.

We also discussed what materials would be necessary for such a task.. After that, every learner draw a bicycle powered washing machine that should do the job.

Next day myself, mr Macdonald Maloya (the Science teacher), 3 girls and 3 boys from Standard 7 went to the nearest town, Zomba, to find the necessary parts.

We wanted to keep the cost down so we looked for used drums and used bearings. We also tried to find metal parts to construct the internal cylinder (instead of buying a ready made one), we checked the prices of used big plastic drums, we asked the prices of wire, etc. We walked all around the town and every now and then we were discussing to see how we should proceed. The problem was the drum. The ones we could find at Zomba were 220 litres large, made of plastic. The used ones were priced at 17000 kwacha. I thought they were too expensive and also, primarily, very big.

I was afraid that a 220 lt drum would need a lot of water and it would be very difficult to make it go round. We finally bought a metal one. 100 litres at 11000 kwacha. Also, a day later I found a used wire fence that seemed good for the internal cylinder. The following day we brought everything into the classroom.

imag0523_burst002_cover

We observed what we had bought and we watched a video on YouTube of a design that seemed compelling to follow. Later, learners would get up one by one and show to their fellow students where every piece would fit in the final version that was on the blackboard. We wrote down the cost for everything and every student individually worked out the total cost.

imag0546
Max, the first welder (on the left) and mr Collins Mulipa, the Standard 7 teacher

Next step was putting everything together.

imag0554
Cleaning the drum

The Construction Steps

1 . Making the base of the bicycle
2. Cutting and cleaning the drum
3. Cutting the wholes at the sides of the drum
4. Creating the internal wire cylinder (IWC)
5. Welding the pipe with the IWC
6. Welding the bearings at the side of the drum
7. Attaching the free wheel at the pipe
8. Putting everything together

WHAT WENT WRONG

In retrospect, we did a lot of things wrong. It was the first time we were doing something like this and we couldn’t really predict everything. On top of that, while the welders were very talented in using the tools, the mentality was act-first-think-later. Not proactive that is to say. And some things are irreversible, unfortunately.

1. We should have calculated in advance the necessary height for the base of the bicycle. We didn’t do it, so at the end we had to add an extra piece of metal underneath the drum to support the drum on a higher position.

2. We had to opt for a bigger drum. The 100 lt one was not enough. It’s not that 100 lt are not sufficient, but if we could do it again we would choose at least a 150 lt drum to achieve higher scale economies.

3. The 20-tooth free wheel demanded a lot of effort to turn the whole thing around when the drum was loaded with clothes and 40 lt of water. A 13 year-old child was struggling to make it start.

4. The rear “legs” of the bicycle base were distracting the chain path.

5. They were removed and reinstalled, but even the second time they were hindering the cycling move (i.e. back of feet touching the drum)

6. So, the pipe was welded in order to elongate it, but it had to be really straight cause even minor deviations were producing abnormalities and the chain was getting off the free wheel

7. The IWC was put very close to the inner drum walls (at points, less than 1 cm) and if its door was not properly and very tightly closed it touched the drum from the inside

8. To avoid that, the drum’s door was put to close at a bit higher position, which resulted in lots of water and soap coming out in every revolution. We managed to get the IWC’s door tightly closed and the drum’s door was closing properly but even then there was a lot of water coming out.

9. A lot of the wire edges of the IWC were not well trimmed and in result one of my shirts got ripped a little bit.

10. The IWC’s gaps in-between the wires where not sufficiently small and the clothes were coming out.

imag0612

11. Worst of all, one of the bearings didn’t work properly as either the welder hit it really hard in order to attach it to the drum (the pipe was slightly larger than the hole of the bearing) or, while welding it, high temperature affected the interior. The result was that it was creating a lot of resistance.

CORRECTIONS

1. The faulty bearing was removed and a new bearing was placed. This was pretty demanding as both the drum and the pipe should stay unaffected.

2. We changed the free wheel to a 25-tooth one and the difference was significant!

3. We also added a third bearing in order to avoid the pipe bending (and the subsequent chain coming out). The third bearing was also placed to enhance the overall stability as

4. we removed the part of the pipe that was inside the IWC because clothes were wrapping around it.

5. To further enhance the stability we added two metal pipes connecting the IWC’s side walls.

5. In order for the clothes not to come out of the IWC we added a thin nylon rope in-between the gaps

6. As far as the water leaking is concerned we used the rubber used to seal cars’ windows

THE TOTAL COST

Above you can find the detailed analysis before the corrections. The total cost was 54450 kwacha. Plus 2000 (new bearing), 200 (glue), 600 (nylon rope), 500 (window rubber), 3000 (welding) = 6300.

Total Cost = 60750 kwacha (72 euros, 84 dollars at the time of writing)

RANDOM PHOTOS

imag05741
Old and new ways of doing the laundry (before we fix the leaking issue; that’s why the foam there)

AN ADVANCED VERSION

An advanced version would have a drum of 150 lt and a full crankset and rear derailleur in order for the rider to cycle easily independent of the amount of clothes. Also, a longer chain that would allow for the drum to be placed behind the bicycle. In this way you could cycle without your feet hitting the drum and at the same time the pipe wouldn’t need to be long enough to bend.

imag0571_1
Presentation in front of the parents!

THANKS

Many thanks for this great opportunity go to Andrew Moraghan for his invitation to come and volunteer at Matandani School. Also to Givemore Chipanga, Principal of the school who trusted me to proceed with my idea. In addition, many thanks to Mary Saenda and Kenneth Kassam for their support throughout. Not to forget Standard 7 teacher Collins Mulipa and Science teacher Macdonald Maloya. Last but not least, many thanks to standard 7 learners for their cooperation and ideas.

And of course, to the welders!

Ahh! Cleverton, the welder who did most of the job at our washing machine, was inspired by the idea and he did his own!!

 

PSX_20180808_155306_1

But I am poor

είχα τώρα μόλις μόλις μια δυνατή συζήτηση με τον ιδιοκτήτη του λοτζ εδω πέρα. στα παράλια της λίμνης Μαλάουι ένας πολύ ωραίος χώρος για κάμπινγκ με δέντρα ωραία κτίσματα ωραία μπάνια κλπ. του έχω εξηγήσει ότι δεν μπορώ να του δίνω 5 δολάρια το βράδυ για να βάζω τη σκηνή μου μιας και στην πόλη έχω δωμάτιο με μπρίζα που κάνει 2 μιση και αν θέλει, 2μιση μπορώ να του δώσω και να είμαστε όλοι χαρούμενοι. μου λεγε (όταν ήρθα) πώς θα είμαστε όλοι χαρούμενοι αφού ζητάω 5 δολάρια και μου δίνεις τα μισά. του λέω, αδερφέ (είναι 55 χρονών) μου δίνεις κάμπινγκ στην παραλία, μπορώ να πάω 50 μέτρα πιο κει και να μην πληρώσω τίποτα. μπάνιο έχω στη λίμνη, και την ανάγκη μου θα την κάνω στη φύση. η εναλλακτική μου θα μου κοστίσει 0 και συ δε θα κερδίσεις τίποτα, τώρα θα κερδίσεις 2μιση δολλάρια, που είναι μια καλή τιμή. (δεν είναι κανένας άλλος στο κάμπινγκ τώρα). μετά άρχισε να μου λέει μπορούμε να σου μαγειρέψουμε με 5 δολάρια το πιάτο. του λέω, πάω στο χωριό και τρώω με μισο δολάριο (και λιγότερο). αν θέλεις 1 δολάριο με πολύ χαρά να πάρω κάτι από εδώ. κρέατα ψάρια τυρια δεν τρώω.. τι θα με χρεώσεις 5 δολάρια; ουγκάλι με λαχανικά; μου λέει μετά ΟΚ, το μπαρ είναι από εδώ έχουμε κολντ ντρινκς, μπιερς κλπ. α καλά, λέω..
χτες αυτά. σήμερα, τώρα, ήρθε εδώ δίπλα που πληκτρολογώ με πληκτρολόγιο μπλουτουθ στο κινητό. μου λέει τι ειναι αυτό. του λέω το και το. μου λέει θα μου το δώσεις; του λέω και γω με τι θα γράφω; μου λέει: θα μου πάρεις τότε ένα λαπτοπ από την πρωτεύουσα να μου το στείλεις;
εκεί αναγκαστικά κάνω το επόμενο βήμα. μπαίνω σε μια προσπάθεια να σπάσω ένα στερεότυπο που δε γίνεται να το σπάσεις, αλλά δεν έχω άλλη επιλογή. του λέω εμφατικά. αδερφε, μουζουνγκου νταζντ μιν ριτσ. δηλαδή, λευκός, δε σημαίνει πλούσιος. ταξιδεύω για 3 χρόνια, προσπαθώ να ξοδεύω όσο πιο λίγα γίνεται, η βίζα για το μαλάουι έκανε 100 δολάρια.. κλπ. στη χώρα μου, του κάνω, είμαι μιντλ κλας, εσύ εδώ είσαι χάη κλας.. τον πιάνουν γέλια αβολίασης. ναι του λέω είναι αλήθεια και κει μου λέει με σοβαρό και καρμίρικο ύφος
But I am poor…
– you are not poor at all του λέω, πουρ είναι η Μάηνες που δουλεύει για σένα που είναι με το παιδί της εδώ μακριά από τον άντρα της για να δουλεύει, πουρ είναι όσοι δεν έχουν παπούτσια, ή φοράνε τα ίδια ρούχα όλο τον μήνα. όσοι δεν έχουν τρεχούμενο νερό, όσοι δουλεύουν μεροκάματο. εσύ έχεις μέχρι και τουαλέτα ευρωπαϊκή εδώ και όλα αυτά σου ανήκουν. τι πουρ μου λες;
Thank you μου λέει, και το λεγε από την καρδιά του, thank you for the encouragement. του λέω δεν τα λέω για να σε ενθαρρύνω ή να σε αποθαρρύνω – είναι μια πραγματικότητα, γιου αρ νοτ πουρ.
ποιος είναι στα αλήθεια πουρ;
αυτή είναι Η ερώτηση. και μιας και όλα είναι σχετικά ( όλοι είμαστε φτωχοί συγκρινόμενοι με κάποιον πιο πλούσιό μας), κι επίσης η υποκειμενική εμπειρία μου δεν μπορεί να δώσει μία ολοκληρωμένη απάντηση, στα αλήθεια φτωχοί σύμφωνα με τα νούμερα είναι 1 δισεκατομύριο άνθρωποι οι οποίοι ζούνε στις παρακάτω συνθήκες.
Φαντάσου ότι είσαι ένας από αυτούς:
Ζεις με 1-2 δολάρια τη μέρα (φαγητό, στέγαση, νερό – τα πάντα). “τα πέντε σου παιδιά πρέπει να περπατήσουν για ώρες, πήγαινε-έλα και ξυπόλητα με εναν πλαστικό κουβά για να πάρουν νερό από μία άθλια, τύπου-πηγάδι τρύπα, μια ώρα μακριά. Στην πορεία μαζεύουν ξύλα για να μαγειρέψετε αργότερα το κουάκερ που τρώτε σε κάθε γεύμα, κάθε μέρα για όλη σας τη ζωή, εκτός από τους μήνες που η σοδειά δεν ήταν καλή και πηγαίνετε στο κρεβάτι πεινασμένοι. Μια μέρα η μικρότερη κόρη σου αναπτύσσει επίμονο βήχα, ο καπνός από την εσωτερική φωτιά [για το μαγείρεμα] επιδρά άσχημα στα πνευμόνια της. Δεν έχεις λεφτά για αντιβιοτικά και 1 μήνα αργότερα, πεθαίνει. Αυτό είναι που λέμε, ακραία φτώχεια… περίπου 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι [2017] ζουν έτσι.”
Σε ελεύθερη μετάφραση από το βιβλίο FACTFULNESS, ten things we ‘re wrong about the world, and why things are better than you think. Hans Rosling, Ola Rosling and Anna Rosling-Rohnlund. (παρακάτω παραθέτω το πρωτότυπο)
και να σκεφτεί κανείς ότι διαφωνώ πολύ με τη μεθοδολογία και τη θέση του βιβλίου. Υπάρχουν άπειρα βιβλία στα Development Studies και γενικά στις 2 κύριες (σ)τάσεις, ο συγγραφέας είναι ο πιο αισιόδοξος των αισιόδοξων. Ακόμα κι αυτός, δίνει μια τόσο τραγική εικόνα για τους πιο φτωχούς! Ένα βιβλίο από την αντίθετη πλευρά είναι το The
WHITE MAN’S BURDEN, why the west’s efforts to aid the rest have done so much ill and so little good. William Easterly.

Το πρωτότυπο:

“You start on Level 1 with $1 per day. Your five children have to spend hours walking barefoot with your single plastic bucket, back and forth, to fetch water from a dirty mud hole an hour’s walk away. On their way home they gather firewood, and you prepare the same gray porridge that you’ve been eating at every meal, every day, for your whole life—except during the months when the meager soil yielded no crops and you went to bed hungry. One day your youngest daughter develops a nasty cough. Smoke from the indoor fire is weakening her lungs. You can’t afford antibiotics, and one month later she is dead. This is extreme poverty. Yet you keep struggling on. If you are lucky and the yields are good, you can maybe sell some surplus crops and manage to earn more than $2 a day, which would move you to the next level. Good

luck! (Roughly 1 billion people live like this today.)

” (page 28)

Δυο λόγια ακόμα για τον Άλφρεντ τον ιδιοκτήτη. δεν έχω ίντερνετ εδώ να ανεβάσω το ποστ και οι μέρες περνάνε και μαθαίνω παραπάνω πράγματα. έδωσε επιπλέον 5000 κουάτσα στη Μάηνες (21 χρονών) για το παιδί της. αντί για 20.000 που ήταν κανονικά ο μισθός της για 28 μέρες δουλειάς, της έδωσε 25.000 σήμερα, ο πρώτος της μισθός!

Αλλά,έγινε και το ακόλουθο. το μεσημέρι πήγα και έφαγα με το προσωπικό. η Μάηνες και 3 παλικάρια 18-20 χρονών. τρώγαμε τα ίδια αλλά η μάηνες τα ετοίμαζε σε άλλες κατσαρόλες και απορούσα. παραπονιόταν ένας από τα τυπάκια μετά και ρώτησα τη μάηνες ενώ τρώγαμε, γιατί. μου λέει ότι ο ιδιοκτήτης είπε ότι οι ντομάτες είναι μόνο για τους πελάτες. το προσωπικό να τρώει το φαί σκέτο. Ρώτησα γιατί, και μου λέει η μαηνες: για οικονομία

άκου τώρα. οι ντομάτες, οι 15 μέτριες-μεγάλες ντομάτες κάνουν 200 κουατσα.

880 κουάτσα = 1 ευρώ.

PSX_20180701_075013.jpgπαράλια της λίμνης Μαλάουι, η σκηνή και το νεοαποκτηθέν μου ποδήλατο 😁😍

IMAG0472τυπικός τρόπος μαγειρέματος στην Αφρική

Με θέμα «Μετέμα»

Screenshot_2018-06-09-21-31-05_1
Μετέμα
μια ελευθερία πνέει στον αέρα και η οσμή της σάρκα
αδέσμευτα στήθη και αέρινα φουστάνια
μαλλιά – μαλλιά γυναικεία μετά από 6 μήνες
μαλλιά μη καταπιεσμένα από μαντήλια ή από ήθη
πλεγμένα – μα και ανέμελα – όσο πιο επιμελώς γίνεται
μια ελευθερία πνέει στον αέρα και η οσμή της σάρκα
χαμόγελα γυναικών μας καλοσωρίζουν και χαιρετισμοί μας απευθύνονται
ΜΕΤΕΜΑ, η συνοριακή πόλη και κάτι περίεργο συμβαίνει εδώ που
το πρώτο μπαρ θα μας αποκαλύψει
με τα κραγιόν και με τα βλέμματά του
μια ελευθερία πνέει στον αέρα και η οσμή της σάρκα
η κατσαρόλα των ηθών που βράζει στο Σουδάν
 – χύτρα ταχύτητας –
έχει τη βαλβίδα της στη Μετέμα.
παντού μπύρες και οίκοι μη ανοχής της γειτονικής πραγματικότητας
 
μια ελευθερία πνέει στον αέρα και η οσμή της σάρκα
σαλαμαλέκουμ σε χώρα μη αραβική δίνουν και παίρνουν
και σε ορδές οι γκελεμπίγιες περιδιαβαίνουν
τι δηλωτικά που ‘ναι τα σύνορα
όσων μας καταπιέζουν
 
DSC_2953

Κάτι από Σουδάν | Something from Sudan

new_location
Επί τον τύπον των Νείλων
βασιλεύω στο κενό. στο κενό του διαστήματος
από τη μέρα που ο χάρτης είπε χαρτούμ
μέχρι σήμερα που η ροή είπε πόοοοουζ.
παύση και είμαι , πώς το είπε ο αλεχάνδρο, άγο λα πλάντσα
παύση και είμαι με την κοιλάρα μου να κοιτά ουρανο – επιπλέω σε ένα στρώμα θαλάσσης
σε μια λιμνη τρισάθλιων κουζίνων και πενταβρόμικων τουαλέτων
κουνούπια σε ορδές και μυρωδιά κλεισούρας ακόμα και στο προαύλιο
πόνος στην κοιλιακή χώρα και σε όλη τη χώρα γενικώς λόγω φτώχειας και υγιεινής ανύπαρκτης
φαί φουλ φελάφελ, μπεκαμ, χαμαστάσαρ αιουα
ετνιν
νοσοκομείο για 3η φορά πάλι
και πάλη με τη διάρροια, με τα ξερατά μ έναν πονοκέφαλο που παίζει ντραμς στα μηνιγγια
πυρετόστ κάηκε στους 41 βαθμούς
αντικουνουπικό αντιβιωση μ ένεση και έλα πάλι
κε πάχα!
a
αντιηλιακό πυραμίδες μερόε ωτοστοπ
γουάλιντ που είναι πού είναι ο γουάλιντ?
έρχεται απο το παρελθόν
και φέρει φωνές διπλα σταυτί μου και χαμόγελα μπροστά στα μάτια μου
302 πουκάμισα διαφορετικά
στιλ παρισίων με άρωμα λιβάνου
βγαλμένος απο ταινία πολύχρωμος δίπλα μου, μα είναι ασπρόμαυρος είμαι σίγουρος
μιλάει αγγλικά, μιλάει γαλλικά, μιλάει αραβικά
ένα μικρό παιδί στο σώμα ενός μεγάλου
και μεγάλοι στον δρόμο στα σώματα παιδιών
τα μεγάλα τα θαυμάσια τα αντιφατικά τα πεντακάθαρα τα υπερφυσικά λευκά
χαμόγελα των μαύρων προσώπων
δεν τα δα σε αυτα τα παιδιά
σε αυτά τα παιδιά των δρόμων που είναι 5 που είναι 6 που είναι 7 χρονών και πετάξαν υπερηχητικά από την παιδική ηλικία στα 40
μεροκάματο
και ωστικό κύμα μέσα μου να σπάει το φράγμα του τοίχου
προστασίας μου – έχω κας καρντ εγώ –
δεν έχει χαμόγελο δεν έχει παιχνίδι δεν έχει καν παπούτσια
και ούτε βλέμμα για σένα τουρίστα που νομιζεις ότι είσαι ταξιδιώτης
και κάτι έγινε
ντροπή και μόνο η ύπαρξη τους
για τον πλανήτη γενικά μα και για μένα ειδικά.
h
κάτι άνοιξε τώρα κοίτα ναδείς και ξεπετάγεται όλο αυτό που ήταν μέσα μου πινέζες με χαρτάκια στο σώμα της μνήμης και στο χρώμα της
ευαισθησίας
γιατί με αγγίξανε
γιατί με αγγίζουν εδώ στο χαρτούμ που είμαι ένα μήνα σε αδράνεια νοσούντος κιόμως κάτι λαμβάνουν οι κεραιες μου οι καμπυλωμένες
d
ομντουρμάν σαν άλλος σουπερμάν σκάει στον ουρανό της ανάμνησης και μου λέει
μααααν, τι ταν αυτό μαν.
στο ομντουρμαν. ημέρα παρασκευή, παρέα: γουάλιντ -που είναι ο γουάλιντ?-, στο ομντουρμαν, αλεχάνδρο βλαδιμηρος και ρομαν,
ομντουρμαν. τεμενος χαμαντ ελ νιλ. το κράτησα το όνομα ενώ με δυσκολία κρατάω τα ονοματα – αυτό ήταν από τα ονόματα που παλεύεις να τα συγκρατήσεις γιατί δεν μπορείς να πεις αυτό το έζησα…. εκεί. μόνο να πείς μπορείς αυτο το έζησα στο ομντουρμαν
πού?:!
στο κοιμητήριο του ομντουρμαν
εισέρχομαι και λέω εδώ θα είναι δυνατό. γιορτή στο νεκροταφείο μόνο ενδιαφέρουσα μπορεί να είναι όχι για κανέναν άλλον λόγο πέρα από τον προφανή της αντιθέσεως. το πώς φέρονται στον θάνατο μπορεί να σου πει παραπάνω από οσα μπορουν να σου πουν 10 μουσεία – και αυτό έγινε. εισέρχομαι και κατευθείαν γίνεται
κλικ
-στο μυαλό μου,
οι στιβες χώματος σε σχήμα σώματος που εξέχουν απ’ τον θάνατο και οι απλές επιτύμβιες στύλες. απλούστατες, δεν έχουν μάρμαρα εδώ.
-στη φωτογραφική μου

με τη διακριτικοτητα της τυχαιότητας – απλά πατάω το κουμπί απο τη μηχανή που κρέμεται απο το λαιμό μου. δε θέλω να βιάσω τις στιγμές

DSC_2629_1-1.jpg

κοιτάω πίσω στην είσοδο και βλέπω κάθε έναν που μπαίνει να έχει τα χέρια σε στάση προσφοράς και τα χείλια σε ρυθμό προφοράς προσευχητικής. παλάμες που κοιτάνε ουρανό σα να είναι του δρόμου ικέτες και μάτια κλειστά είδα σε κάνα δυο.
είμαι συνεπαρμένος και προχωράω με τους υπολοίπους που όμως τους χάνω σκόπιμα για να το ζήσω όπως του πρέπει . είμαστε μπρόστά από το μικρό τέμενος . σε λίγο ξεκινάει η έντονη φάση, τώρα είναι στην προπαρασκευή.
ένα πάράλλήρήμά. μία ταινία που είναι τόσο ταινία που δε θέλεις να την κάνεις βίντεο γιατί θα είναι πλεονασμός. μία πολυχρωμία θεατρική μία δραματουργία τελετουργική μία προιστορία μυστηριακή, μία χαοτική σκηνή π0υ έχει απόλυτη δομή και τάξη που παλεύω να την εξιχνιάσω. πρόσωπα, μάτια,κόρες. κάνω ζουμ σε ό,τι κινείται και το ρωτάω ΓΙΑΤΙ γιατί ΓΙΑΤΙ κάποιος να μου πει γιατί. και μου το λέει. ο μπροστινός που σταμάτησε και ασθμαίνει ιδρωμένος, πιάνει το κεφάλι, έχει κλειστά μάτια, ασθμαίνει σε φάση ερχεται εμφραγμα αλλά οι τριγύρω δεν το ν κοιτόύν με απορία. πιανει τα γόνατα του ξανασηκώνεται. περνάει την παλάμη του από το μέτωπο μέχρι το πηγούνι για να ρισετάρει τη φάση του. ασθμαίνει και λέει
(μέσα μου)
«παραλλήλημα-εκσταση-εδώ ψάχνουμε τη φάση που μας παίρνει από εδώ.
απο το κοιμητήριο να μας πάει αλλού, πού αλλού? στο αλλού του καθενός
για καθε έναν διαφορετικό το υπερπέραν αλλά εκεί μας πάει η ίδια η επανάληψη αυτου του τρελού του γηπεδικου του παραληρηματικου α-λα ιλα λα αλαχ ιλα λαχ .» πλεόν το λέω κι εγώ κάθε τόσο να νοιώσω την αύρα του συντονισμου.
ενα ερώτημα λιβανίζει τον εγκέφαλο μου γιατί ταλιμπανίζει τα μάτια μου. όλη αυτή η εκστατική φανατίλα, που θα ταν πιο ορθό να την πω αφοσίωση, ναι. εγώ σαν αφοσίωση την είδα, σα μια ευγενική ακρότητα, όλη αυτη η ενέργεια η συγκεντρωμένη που είναι στραμένη σαφώς προς μια κατεύθυνση, μπορω να έρθω εγώ, εσύ, ο άλφα ο βήτα, ο Χριστός ο ίδιος, μπορεί να έρθει να πει – αυτό είναι λάθος αυτό δεν έχει αλήθεια μέσα του;;
i
Ερωτώ:
όταν λέει ένας ορθόδοξος «εμείς έχουμε την αλήθεια». λεει αυτοματα ότι ΌΛΟΙ οι άλλοι είναι σε πλάνη; ότι αυτο που έχουν βυθιστεί, αυτό που ειναι τόσο αληθινό για αυτούς, που κρατάει τόσους αιώνες είναι τελείως άκυρο και κουκουρούκου;
a
e
– φλασμπακ 5 μήνες πίσω, είμαι Αθήνα για τα βαφτήσια των παιδιών του αδερφού μου κ της Ελεάννας. στο οδοντιατρείο της θείας μου της Σοφίας, δανειζομαι το βιβλίο που έχει στην αίθουσα αναμονής, ο Κόσμος της Σοφίας, είναι βιβλίο φιλοσοφίας, και το διαβάζω στο ταξίδι.
x
φαστ φοργουορντ 5 μήνες μπροστά να διαβάζω λίγο μετά από τα άνω γραμμένα για τις θέσεις του Κίρκεγκωρ, που ήταν πολύ πιστός Χριστιανός και έλεγε ότι η ουσία δεν είναι η αναζήτηση της ΑΛΗΘΕΙΑΣ αλλά η αναζήτηση αυτού που πραγματικά δουλεύει για μένα!!! της αλήθειας της προσωπικής. Έκανε διάκριση μεταξύ Αλήθειας (αντικειμενικής) και αλήθειας (υποκειμενικής) και η περίφημη φράση του είναι “subjectivity is truth and truth is subjectivity”.
e
γι αυτό μιλάω και στο υπάρχει θεός (?!) , δηλαδή για την υποκειμενική αντιληψη της πραγματικότητας στο κομμάτι του θρησκεύειν. για μένα, προσωπικά, ξέρω ότι είναι αλήθεια και λειτουργεί η χριστιανική ορθόδοξη πίστη. ξέρω ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΕΝΟΙΩΣΑ, ότι αυτή η αλήθεια, η δική μου αλήθεια, δουλεύει.
i
αυτό και μόνο θα μπορούσε να αρκεί για να ζήσω μια φιλήσυχη και πνευματική ζωή.
το καυτό ερώτημα που έρχεται μετά είναι
k
αν για τον μουσουλμάνο, για τον βουδιστη, για τον ινδουιστή ισχύει ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ αυτή η υποκειμενική αλήθεια, που την είδα με τα μάτια μου να ισχύει στα δάκρυα των καθολικών στην Μπογκοτά, στην προσήλωση των ινδουιστών μοναχών με τα πορτοκαλί και τα ραστα και τις μπογιές στο πρόσωπο στο Βαρανάσι, στους στροβιλιζομενους και εκστατικους εν γένει Σουφιστες εδώ ,
a
το καυτό ερώτημα που έρχεται είναι αν για τον μουσουλμάνο, για τον βουδιστη, για τον ινδουιστή ισχύει ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ αυτή η υποκειμενική αλήθεια, τι γινεται με την αντικειμενική αλήθεια. με την αλήθεια που μάθαμε ότι είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ. με τον ένα θεο πατέρα παντοκράτωρα;;
t
μια λογική εξήγηση είναι ότι ο Θεος υπάρχει, ως ο δημιουργός των πάντων, ως το υπερ-oν που εχει συνειδηση της συμπαντική ενότητας, ως ο παντογνώστης και παντοδύναμος και πανταχού παρών – υπάρχει και ειναι πολύ… πλατύς για να δεχτεί να καλουπωθεί σε θρησκευτικά κουτάκια. μας αφήνει, ανάλογα με το που γεννηθήκαμε, να προσεγγίσουμε ένα είδος θέωσης, – γιατι οι καθολικοί δεν έχουν αγίους? οι βουδιστές δεν εχυουν φωτισμένους κλπ – και έτσι η ΑΛΗΘΕΙΑ στην κορυφή του βουνού είναι προσεγγίσιμή από όλους από διαφορετικά μονοπάτια, από όλους εμάς που ζούμε σε διαφορετικά μέρη της γης, κι έχουμε διαφορετική αφετηρία στους πρόποδες του βουνού.
a
μια άλλη λογική εξήγηση είναι ότι τα περί θεού είναι ασυναρτησίες. Κάποιου είδους μυθοπλασίες στη βάση της ορμέμφυτης ροπής για θρησκεύειν. κάποιοι ιδιαίτερα έξυπνοι στον ρου της ιστορίας φιλοσοφήσανε με μία πιο… πρακτική διάσταση και το αποτέλεσμα ήταν ακόλουθοι και αργότερα από κάποιου είδους ελίτ επήλθε μια συστηματοποίηση και εκμετάλλευση της όλης κατάστασης. πώς εξηγούνται τα θαύματα, οι συγκινήσεις, η πίστη τόσων ανθρώπων, εμού συμπεριλαμβανομένου, η όντως προσωπική ανάπτυξη και ποιοτική βελτίωση της ζωής; εξηγείται μέσω του θαυμαστού αυτού μέρους του σώματος που λέγεται ανθρώπινος εγκέφαλος και μπορεί, στο κατάλληλο πλαίσιο, να δημιουργήσει οποιαδήποτε* πραγματικότητα ως αληθινή. τη συντριβή της ταπείνωσης, την καινοποιώ δράση της θείας κοινωνίάς, τη φοβερή κατάνυξη των αγρυπνιών _ όλα είναι αλήθεια γιατί τα πιστεύω. . .
d
Ένα άλλο σημείο που μου προκαλεί ερωτήσεις είναι μια αντίφαση που απορρέει από τα παραπάνω. Ή πιστη γενικότερα ως στάση εγωιστική… ακριβώς γιατί όταν λέω τόσο ορισμένα πιστεύω εις έναν Θεόν, πατέρα Παντοκράτορα, ποιητή ουρανου και γης, αλλά και γενικότερα όταν πιστεύω σε οποιαδήποτε θρησκεία….. Όταν καλουπωνω τόσο σαφώς την πίστη μου και την πιστεύω με όλη μου τη δύναμη, τότε αυτόματα λέω πως η πίστη όλων των άλλων είναι λάθος, πως ΕΓΏ μόνο είμαι ο σωστός. Λέω ΕΓΏ έχω την ΑΛΗΘΕΙΑ… που μου φαίνεται κάπως περίεργο
a
Δεν ξέρω… σκέψεις με αφορμή το παρακάτω…
i
a
DSC_2679-1.JPGDSC_2627-1.JPGDSC_2632-1.JPGDSC_2695-1.JPG

 

 … αντιηλιακό πυραμίδες μερόε ωτοστοπ …

DSC_2758_2-1.JPG

* μα οποιαδήποτε όμως.. δε θα πω για τους παλαβους (κάτι χιλιάδες) στη Ρωσία που ακολουθούν έναν… Μεσια που τους λέει ότι είναι ο Χριστός και έχουν πάρει τα βουνά, ούτε για άλλες θρησκευτικές παλαβομαρες μαζικών αυτοκτονιών κλπ.. το πιο κραυγαλέο παράδειγμα κατά τη γνώμη μου είναι ο Β παγκόσμιος Πόλεμος. Πώς τόσοι άνθρωποι (στην πλειονότητα μορφωμένοι και χριστιανοί) πειστηκαν πως είναι ανώτεροι γενετικά και ότι έπρεπε να σκοτώσουν τόσους εβραίους… Μια τρέλα πραγματικά που εκατομμύρια άνθρωποι την πίστεψαν και την ακολούθησαν – το πλαίσιο και η ψυχολογία της μάζας

Μισή δική μου

Ντομάτα χειροβομβίδα ξάφνου μου σκάει στο πόδι ενώ ποδηλατώ
και το πρώτο αίσθημα, πέραν του πόνου, που είναι στιγμιαίος, είναι
θυμός.

περνάω υπαίθρια αγορά και τις απλώνω ένα σαλάμ νο μετά χαιρετισμού από την αρχή μέχρι το τέλος της.
Δε θα τανε 30 μέτρα μακριά,
ντομάτα χειροβομβίδα ξάφνου μου σκάει στο πόδι ενώ ποδηλατώ

και αυτόματα γυρνώ και τους πετάω με τη σειρά μου ένα
αμάσα γκνάλοου μετά υποκλίσεως
και απομακρύνομαι

για να τους πληγώσω, ότι είμαι τάχα μου υπεράνω
τους είπα ευχαριστώ, ενώ ήμουν θυμωμένος
(στην αυτοαναιρούμενη πείνα, αντίποινα)

θλίψη συμφείρεται στην πορεία με απορία
ξεπλένοντας τον θυμό και τις εικόνες εκδίκησης που έρχονται απρόσκλητες στο μυαλό μου
και δεν τις θέλω. στροφάρω ολόκληρος, ποδηλατικώς και νοητικώς, το γεγονός
ντομάτα χειροβομβίδα ξάφνου μου σκάει στο πόδι ενώ ποδηλατώ

Στίγμα μ αφήνει στάμπα κι αμφιβολίας σπόρους
για το τι κάνω
γιατί το κάνω

ακούω εν κινήσει συνεχώς – γιου γιου γιου γιου – μάνι μάνι μάνι – πεν πεν – σόουπ
σόουπ μας φώναζε μια μικρή με το σώμα της
γιατί πού να ξέρει το «σόουπ». έκανε ότι πλένεται – ότι σαπουνίζει τα μαλλιά και το σώμα
γουότερ ζητάνε ή γουόχα και γω στην αρχή να απορώ, από μας νερό;
ή σήμα για φαΐ – αν δεν είναι το χέρι σε σταση επαιτείας είναι
αν έχεις το θεο σου, όπως κάνεις το σταυρό σου
μα με όλα τα δάχτυλα μαζί, να κινείται πάλι και πάλι προς το στόμα
φαΐ

είπα σόουπ και μου ρθε στο μυαλό η απεγνωσμένη να τανε 12 χρονη
κοκκινη μπλούζα κολλητή και ένα στέρνο που ανεβοκατέβαινε από τις ανάσες
α νε βο κα τε βαι νε για ώρα πολλή, λαχάνιασε και αυτή και οι άλλοι 6-7 συν αυτή, παιδιά
που, όπως και οι προηγούμενοι – και οι επόμενοι, τρέξανε μέσα απ τους αγρούς
με όλη τους τη δύναμη, με τα μικρά μεγάλα άλματά τους
όχι να μας προϋπαντήσουν, τρέξαν να ζητιανέψουν
φαράντζι φαράντζι μανι μανι γιουυυ
παιδάκια με σκισμένα ρούχα, με τρυπήματα στα χέρια και σ όλο το σώμα
με άπλυτα μαλλιά, με σκελετωμένα σώματα
σου λένε 13 και μοιάζουν με 8-9, μάλλον γιατί δεν τρώνε
με μύγες να τους τριγυρίζουν – να μαζεύονται στα μάτια τους, μα να μην ενοχλούνται
μάτια μεγάλα που το άσπρο είναι κιτρινο-κόκκινο θωλό, χρώμα οι κόρες πάντα μάυρο- μαυρο θωλό
πρόσωπα μαζεμένα προς τα μέσα και μέτωπα μεγάλα, πρόσωπα τριγωνικά
κι η 12χρονη ασθμαίνουσα με σαπούνια στα μαλλιά και στο πρόσωπο – έφυγε τρέχοντας για να ζητήσει μάνι
και το μάνι το ξέχασε σαν είπε ο αλεχάντρο: ντάμπο??
ψωμί
που το χε κρύψει σε διπλή μαύρη σακούλα, γιατί το βλέπανε οι πιο πριν και προσπαθούσαν να το αρπάξουν
ψωμί της λέει και σκάει ένα χαμόγελο απελπισμένο.
σκέψου ένα απελπισμένο από την πείνα χαμόγελο που λέει ναι ναι, δώσε.
με μάτια ανοιγμένα και φρύδια σηκωμένα – ένα χαμόγελο απελπισμένο
βγάζει ο άλε τη σακουλα και την αρπάζει μία διπλανή της με μια δύναμη και την κρατάει στην αγκαλιά της ενώ κινείται προς τα πίσω
όπως τραβάνε οι παίχτες του ράγκμπυ την μπάλα, δικιά μου
δεν πιστεύουμε στα μάτια μας.
φωνάζει ο αλεχάντρο και λέει στη γλώσσα του σώματος
για όλους για όλους – ναι λένε ,ναι

τα δάκρυα μου πια αυτόματα τα συγκρατώ στην πηγή τους
τόσο το δεν μπορώ που θα λεγε ο απέξω τι αναίσθητος
είμαι αναίσθητος γιατί η ευαισθησία κοστίζει στον εγωισμό μου
κάνει ο αλεχάντρο νανοίξει μια σακούλα κρακεράκια ενώ περνάμε μια γεφυρούλα μικρη, στα ποδήλατα
και την ανοιγει απότομα και φεύγουν μερικά κάτω και βλέπω
5-6 παιδάκια να τρέχουνε με ορμή, να φάνε αυτή τη χούφτα από τον δρόμο
και κάνω να κοιτάξω πίσω, να το δω, και κάνει το μυαλό μου στο κεφάλι μου, «όχι!!»
και γυρνάω πάλι μπροστά…

κι είμαι ο μπερδεμένος, θυμωμένος.
εγώ ο δάσκαλος να τους μάθω οτι να κλέβεις ειναι λάθος
θύμα ενα μπουκάλι που εξείχε, με νερό, άλλη φορά οι σαγιονάρες που τανε πάνω πάνω, και άλλη το ψωμί
λέω
αν τους τα δώσω θα ενισχύσω την «κλοπή»
και θα ναι άδικο γιατί, αν δεν μπορώ να δώσω σε όλους όσους ζήτανε, που δεν μπορώ, δε δίνω σε κανέναν
μα
αν διεισδύσω στην αλήθεια θα πρέπει να ξεγυμνωθώ, και δεν τ’ αντέχω
και ερχεται η διεστραμμένη λογική μας
για να με θωρακίσει,
άμυνες…

της ντομάτας προηγήθηκαν οι πέτρες – δυο τρεις φορές
και ένα μπλόκο – δυο σειρές παραταγμένες ανδρών κι ένας ιερέας τους με μια πολύχρωμη ομπρέλα ανάποδα ανοιχτή
μάνι μάνι μάνι – ζητάγανε και μεις ελισσόμασταν με σαλάμ νο να φύγουμε

και κει αρπάξαν ένα καλάμι που χα για να στερεώνω το ποδήλατο
και δεν το δίνανε – γύρισε ο αλεχάνδρο και το απαίτησε επανειλημμένα
ενώ τους έλεγα εγώ γιατί γιατι?

τι γιατί ρε φίλε
ντομάτα χειροβομβίδα ξάφνου μου σκάει στο πόδι ενώ ποδηλατώ
τι γιατί

ντομάτα!!
«αξίζεις λιγότερο και από το φαΐ που δεν έχουμε»
που μας μοστράρεις τα λεφτά σου με το ποδήλατό σου και τις τσάντες σου

εμείς εδώ δεν έχουμε να φάμε και είμαστε ξυπόλητοι
σουζ σουζ – τ ακουσαμε καμια φορά με άλλη προφορά κι εγώ ο ό,τιναναι
άκουγα να θέλουνε χυμό – τζούς.

ντομάτα!!
δεν το παίρνω προσωπικά γιατί δεν πήγαινε για μένα
απλά βρέθηκα εκεί για να το λάβω

πήγαινε για τη Δύση, για το Σύστημα, για τους 42!
που χουν όσα λεφτά έχει ο μισός πλανήτης!
μισή ντροπή δική τους
μισή δική μου

για ό,τι έχω, για ό,τι είμαι –
γιατί το είναι μου, είναι συνισταμένη του τι έχω.
γιατί είχα σπίτι ψυγείο σχολείο – είχα νερό, που το θελα κρύο
είχα φαί, που δεν το τρωγα άμα δεν είχα κόκα κόλα
ή αν δε μου το φερνε η μάνα μου

ντροπή – γιατί αν δεν υπάρχει αυτή η εσωτερική δυσαρμονία,
τότε θεωρείς ότι δικαιούσαι να είσαι αυτός που είσαι ή να έχεις αυτά που έχεις…

δε δικαιούσαι τίποτα
και δεν αξίζεις τίποτα
άμα δεν είναι για όλους

σε ρώτησα κι είπες μα εγώ τα δούλεψα, μα εγώ τ αξίζω
και πώς ξεφεύγει αυτή η ερώτηση –
είχανε όλοι την ευκαιρία να μοχθήσουν για αυτά για τα οποία όντως κόπιασες;
σου πα φαε το φαΐ σου
στην αφρικη τα παιδάκια δεν έχουνε να φάνε
και μου πες
τι σχέση έχει αυτό
8 πεθαίνουνε χιλιάδες καθε μέρα παιδιά από την πείνα
και μου λες, και συνεχιζεις να σου λες,
και είναι λογικό, είναι επόμενο
μα εγώ τ αξίζω. εγώ τα δούλεψα.

«να πιω νερό το δικαιούμαι, τώρα!»
ναι, ναι
– μα καίγεται το σπίτι του διπλανού σου
και τα μωρά του είναι τυλιγμένα στις φλόγες.

αυτο συμβαίνει κάθε μέρα στον πλανήτη
απλά η φωτιά είναι μακριά.
και δεν έχει σχέση η φωτιά ως γεγονός
το θέμα είναι ότι δεν είναι δίπλα μας
και δεν ενοχλεί τη συνείδησή μας


πήγαινε για τη Δύση, για το Σύστημα, για τους 42!
που χουν όσα λεφτά έχει ο μισός πλανήτης!
μισή ντροπή δική τους
μισή δική μου

DSC_3008
Continue reading “Μισή δική μου”

16 Μαρτίου 2017, Uyuni

Χωρίζοντας ο ορίζοντας
ορίζει τον χώρο
Και θέτει τον όρο
τον ομφαλιο λώρο
μεταξύ ουρανού και γης
να κρατάει διακριτό

DSC_8491 (2)
Οφθαλμαπάτες

Τη στιγμή που ζούσα στο ίσιωμα το απόλυτο, είδα το φεγγάρι να ενσαρκώνει μια παραδοξότητα που την ένοιωσα εγώ, τηρουμένων των αναλογιών, κατά τη διάρκεια της μέρας μου

Η σχηματική αντίληψη του φεγγαριού στον εγκέφαλο μου είναι κυκλική.
Είναι επίπεδη. Δεν είναι σφαίρα το φεγγάρι μέσα μου

Και γω βιώνοντας στην αλυκή το χαοτικό της επιπεδοτητας,
το ατέλειωτο της ισιότητας, την άπλα τη μέγιστη της στέρεης Γης,
συνειδητοποιώ τη μονοδιάστατη μου επικοινωνία με το περιβάλλον Σύνολο·
πως είναι το βίωμα μου ελλιπές και μερικό,
αλήθεια πως πάνω στέκω σε μια μεγάλη μπάλα
που κινείται αιωρούμενη κ αλληλεξαρτώμενη, συσχετισμένη με άλλες αιωρούμενες μπάλες που με τη σειρά τους εξαρτώνται από άλλες. Κι όλη αυτή η ένταση του συντονισμού που ουσιώνεται μέσα στα χάη του χωροχρόνου
«παγιώνεται» πραγματούμενη τη Ζωή στη Γη

Εγώ
τη
ζω
τη
Γη
εδώ
σαν επιπεοη και ασυσχετιστη

Έλα που το σχημα το πιο αποδοτικό μίλησε
κ είπε ότι η πραγματικότητα που εισπράττω αισθητηριακώς
είναι ένα κομματάκι μόνο αυτού που φυσιολογικώς
είμαι Μέρος

Κι η σφαιρικότητα φίλησε
το αντιληπτικό μου επίπεδο
εξ αντιπαραβολής
και ήταν τέτοιος ο έρωτας τους
που η ένωση ήταν αναποφευκτή

Γεννήθηκα εκεί μιαν αυγή
ως κραυγή
ελευθερίας

DSC_8307

κυλάω θα έλεγες αιθεροβατώντας,
ωριμάζοντας
αντί για ορίζοντας, η πορεία μου
το όριο της φυσικής περατότητας
θα έλεγες
εξαφανίστηκε.
Εγώ!!

πάνω στα νερά που καθρεφτίζουν ουρανό
ναρκισσιζώμενος υβριστικώς
Τυφλώθηκα απ’το φως

Picture

κι απ άσπρο άτι ποδηλατικό
σ εναστρο βράδυ κατασκηνωτικό
άτιμη άτη – καθρέφτης το δόλωμα! –
δάκρυ
και
θόλωμα

DSC_8813

χωρίς γυαλιά
εντός εισέρχομαι της όλης κτίσης
νέμεσις εν μέσω αλυκής
και ημερήσια παννυχίς
τίσις

Screenshot (1586)k

νοσοκομείο
σκοτάδια
σκοτάδια
σκατά

φωτογραφία
μ απ-αθανάτησα τέλεια,
Άγγελος

DSC_8307
ο Φωτοφράκτης


κενο

Οι ώρες μέσα απ’ τους ιριδισμούς και τα παιχνίδια ρέουν, όπως ανάμεσα στα πολυτρίχια τα διαυγή νερά. Και ο ρεμβασμός με τα κλειδιά του ανοίγει τους ορίζοντες, που απλώνουν και αδιακόπως μεγαλώνουν, σαν κύκλοι πέτρας που έπεσε σε επιφάνειαν αδιατάρακτη από πράξεις φθαρτές και νόθες.

Όρθρος η ώρα η πρώτη. Πίσω της, η λαγαρή πρωία, με δείκτες ρόδινους που γρήγορα (θα πω, ανέλπιστα σχεδόν) γυρίζουν και χρυσίζουν. Ένας φακός με απίστευτον φωτοφράκτη αρπάζει την πιο γοργή στιγμή και την απλώνει στην επιφάνεια μιας πλάκας λείας, ευαισθησίας εξαισίας.

Και τώρα που άνοιξε και έκλεισε ο φωτοφράκτης σαν μάτι αδέκαστο και συνελήφθη ο χρόνος, ο ρεμβασμός αυξάνει την ζωή και δίδει στην κάθε εικόνα την κίνησι και την ευελιξία που φέρνει από τα βάθη μιας πηγής (της ιδικής του) ζεστό το πιο κρυφό της νόημα. Και ιδού που μεταλλάσσει πλήρως την εικόνα· από μια στατική στιγμή (ας πούμε καρφωμένη) την μετατρέπει σε πολυκύμαντον χορόν ωρών και πλαστικών σωμάτων ευρυθμίας, σε οντοποίησιν απτήν και ασπαίρουσαν παντός οράματος, πάσης επιθυμίας.

Γλυφάδα, 10.7.1960

Ανδρέας Εμπειρίκος, Οκτάνα, Ίκαρος, Αθήνα 1997

*το ηχητικό, είναι από εδώ

Σελήνη Σαγήνη

Εδώ στην πλάκα την πλατιά της γης
σε πάτο θάλασσας αρχαίας
αρμύρα άσπρη και υγρή, καίει την πλάση
Σελήνη βγαίνει αργή
σαγήνη χλωμή είναι, στρογγυλή
Γεννιέται από το έδαφος

Σελήνη σαγήνη
φάε ένα ένα των άστρων το φως
κι ανυψώσου

ας μείνει ο διάστικτος θόλος κενός
κι ο φανός σου καινός ας φανεί
φωτεινός

Σελήνη σαγήνη
πάρ’ ένα ένα απ’τα μυαλά μας τα «πώς»
καμπυλώσου

ας μείνει η απορία μας με την πορεία σου
συνυφασμένη

Σελήνη Σαγήνη
συννέφων τα σμήνη
ως βασίλισσα λύνει
κι ορθώνεται

ορίζοντ’ αφήνει
Σελήνη Σαγήνη
το φως πώς ξεχύνει
κι αρθρώνεται

Σελήνη σαγήνη
Θεα είσαι συ, Μήνη
στης νύχτας τη δίνη
Ολόγιομη κρήνη

το φως που σου δίνει – ο Ήλιος
το φως σου που δίνει – στη Γη
να κλείνει πληγή

μη φύγει, να μείνει
και χάδι να γίνει
το φως σου που σβήνει, λευκαίνει και ντύνει·
λυτρώνει.
Γαλήνη.

DSC_8491 (2)DSC05980DSC_8143 (Medium)

DSC_8469 (2)
πριν από την ανατολή της σελήνης

Κι αν ψάχνατε επίθετα, ο πάρα πολύ ωραίος  Ορφικός Υμνος προς τη Σελήνη

Κλῦθι, θεὰ βασίλεια, φαεσφόρε, δῖα Σελήνη,
ταυρόκερως Μήνη, νυκτιδρόμε, ἠεροφοῖτι,
ἐννυχία, δαιδοῦχε, κόρη, εὐάστερε, Μήνη,
αὐξομένη καὶ λειπομένη, θῆλύς τε καὶ ἄρσην,
αὐγάστειρα, φίλιππε, χρόνου μῆτερ, φερέκαρπε,
ἠλεκτρίς, βαρύθυμε, καταυγάστειρα, νυχία,
πανδερκής, φιλάγρυπνε, καλοῖς ἄστροισι βρύουσα,
ἡσυχίηι χαίρουσα καὶ εὐφρόνηι ὀλβιομοίρωι,
λαμπετίη, χαριδῶτι, τελεσφόρε, νυκτὸς ἄγαλμα,
ἀστράρχη, τανύπεπλ’, ἑλικοδρόμε, πάνσοφε κούρη,
ἐλθέ, μάκαιρ’, εὔφρων, εὐάστερε, φέγγεϊ τρισσῶι
λαμπομένη, σῴζουσα νέους ἱκέτας σέο κούρη.

Περιφέρεια νήσου

Όσο και να ζουμάρεις στο
Μέτρον
φίλε μου, κοίτα να δεις
πάει κι αλλο.
Στον Ανδρέα Σελαμψή έχοντας στον νου τις συμβουλές του Γιώργου. Που όσο κι αν νομίζω ότι το πάω καλά, πάντα η πρόταση του θα Ναι πιο ισορροπημένη

Γένους Θηλυκού

Γυναίκα

θηλή, το φιλί της ζωής
κι η πύλη της ζωής, θήλυ

Ζωή

μια ρόγα στα χείλη
δίνει το γάλα
μια ρόγα σταφύλι
δίνει το αίμα

 

-αφιερωμένο στην Ελεάννα και στον Πάνο-
-και στα δυο τα μπεμπάκια-

Μπλιαχ

υπάρχει ένας κόσμος φανταστικός!
ένας κόσμος μέσα στον νου που είναι τόσο αληθινός όσο θελήσεις
είναι στ αλήθεια πραγματικός
γιατί είναι όπως τον επιθυμείς, ο πιο αγαπημένος σου, στον νου σου
κάντο τακτικά σε παρακαλώ.
ασε λίγο χρόνο
και προετοίμαζε το, να νοιώθεις καλά, να κάνεις ένα σέσιον
εσύ και το μυαλό σου, εσύ και τα όνειρά σου
τώρα, να λες, θα κλείσω τα μάτια, όχι για να κοιμηθώ.
μα για να ξυπνήσω. να βγω στον άλλον κόσμο. της επιθυμίας. αυτόν που θέλω να χτίσω, να δημιουργήσω
πώς θα είναι, ποιες θα είναι οι λεπτομέρειες του, τα ονόματά του.
όλα να τα σχεδιάσεις
αυτό είναι το πρώτο βήμα για να πετύχεις την αλλαγή που αναζητάς
φαντάσου την

ο λόγος

Η κάθε επόμενη μέρα μου
Πιο μικρή
Συγκρινόμενη με τη ζωή μου

Έτσι εξηγείται γιατί
Όλο νιώθω να Έχω πράγματα πολλά να κάνω
Να βιάζομαι

Η Κάθε ημέρα μου
Πιο μικρή
Συγκρινόμενη με τη ζωή μου

Ο λόγος = 1 / μέρες περασμένες

memories stored ✅

σήμερα έπλυνα το ντεσκτοπ μου
ψίχουλα προσωρινά και λαδιές από παλια μου μασουλήματα ηλεκτρουονικά, είχανε γίνει μόνιμα
ήταν γεμάτο ασφυκτικά και μου σπαγε τα νευρα – το καθάρισα
και άδειασα ρισαηκλ μπιν
είχα σκουπίδια ενός έτους και μου τρώγανε τη μνήμη
έκλεισα 89 ταμπς παλαιών μου διαδικτυακών περιπλανήσεων στον Κρόουμ
όλα τα “αχ να δω κι αυτό κάποια στιγμή” που τρώγαν την ισχύ μου (την επεξεργαστική)
πέρασα τις φωτό απο το κινητό στο πισι, και κει προς το τέλος- τέλος
με ηλέκτρισε ο υπολογιστής, απ’τη μεταλλική του βάση, στο μπούτι.
Γαμωωωωωωωωωωωωωω
φωνάζω
μα λέω
Νευρώνες από τη CPU μου την εγκεφαλικη
μου στέλνουνε το ΟΚ τους το ηλεκτροχημικό
432 χλμ/ω
memories stored 

Vida útil

Soy un producto humano
“Hecho en Grecia”
En la fábrica del país
Piso: sociedad
Cuarto: familia

26 años de experimentos
Transformandome
Formulandome
Perfeccionandome

Me exportaron

Y ya,
las primeras preguntas serias
Qué hago en mi vida
Cuánto me falta
Qué hago en el futuro
Cómo y
Cuál
Será
Mi vida útil

|< ‘O |> N |Ξ Σ

Ξύπνημα, κατ μπιιιπ ουρημα
Σε αιωρα μετέωρος παλινδρομω
Φιλώ τη σκέψη μου σε κάθε της ταλάντωσης ακρότατο
Στον μετεωρισμο του αναφους (μου είπε ο Γιανναράς)

Πίνω καφε πιο μαύρο κάθε μέρα (μου είπε ο Οράτιος ο Αργεντινός εδώ στο χόστελ, στα ελληνικά!!)
Σαν τις πατούσες μου
Ακρότητα Μ αναγκαιότητα

Χνάρια ζώου, αλόγου μάλλον, ακολουθώ
Στον Κύκλο του χαμένου ποιητη (1989)
Δε βγάζω άκρη
Στις γωνιές τις γης
Συναντήσεις καθημερινές όπου λάχει
Κόρνας πατημασιές κ ζώου λογικού ζητούμενο
Χαλινάρια φανταστικά της φαντασίας δημιουργώ – σε μια στιγμή τα χάνω
Μπιιπ μπιιπ

Ξυπνώ κ γράφω δίχως να ξέρω το γιατί
Απλά συμβαίνει
Απρόσκλητοι στίχοι
Σα διαρκείας κόρνες, στον νου ηχούν
Όπου να ναι
δίχως
“Όπου να ‘ναι,
να μαι”

απρόσκλητοι στήχοι
όπου
και όποτε
Μπιπ μπιπ μπιιιιιπ

Δημοτικού, 27

Σκέφτομαι και Γράφω
Εμείς και ο Κόσμος
Μελέτη Περιβάλλοντος

λέτσε 0.80
τσοκολάτε 1.60
παν 0.30         +
                               
…………………..

για πες,
και τι θα γίνεις
όταν μεγαλώσεις
?

εεε…..

μεγαλώνω
και
γίνομαι

Παρασκευή 20/1/2017 – Λίμα

Ήρθε και με βρήκε εχτές κάποιες φορές πάλι, αυτή η χαρά, που είχα καιρό να την επισκεφτώ
η χαρά του χαζοχαρόμενου. του ημίτρελου χαμόγελου του νευρικού γέλιου που δεν είναι σπαστικό, είναι αθώο. και βγάζει κάτι ήχους σιγανούς που τους φερνω στη μνήμη τώρα για να τους περιγράψω, αλλά δεν υπάρχουν λέξεις γι αυτούς τους ήχους όπως δεν υπάρχουν λέξεις για το αίσθημα της ανάμνησης αυτής. Για την ανάμνηση, βεβαιως, μπροστά σας.
μα αυτό το αίσθημα είναι αρρητο, άφατο. είναι ερωτικό στην ουσία του, οργασμικό στην πεμπτουσία του και στη συνουσία του με τη ζωή, τελειωτικό.
είναι η στιγμή που

(κλείνω τα μάτια, βάζω τις παλάμες στο πρόσωπό μου, γιατί πια το χω βρει το μυστικό. επικεντρώνομαι στη στιγμή. φωτιά στον νου από τη συγκέντρωση των νοητών ακτίνων, μεγεθυντικών των συναισθημάτων. εστιάζω στη στιγμή, που είναι στιγμές στην πραγματικότητα, αίσθημα δυο τριών φορών απο χτες το βράδυ. και κλείνω τα μάτια μου να συγκεντρωθώ να ανακαλέσω για να scripta απαθανατισω manent και κει που ζωγραφίζω τα γύρω γύρω των στιγμών, που φτιάχνω στο μυαλό μου το περι-βάλλον του υποκειμένου, που θησαυρίζω την περι-ουσία του συγκειμένου, εκεί που είμαι 100 τοις 100 να μπω μεσα μου να δω μεσα μου να πω τι ακριβώς συμβαίνει, σε τι συνίσταται αυτό το τρελό ανάλαφρο χαρούμενο σπαστικό των μυών του προσώπου μου γέλιο, το μόνο που μου έρχεται είναι
κ
ε
ν
ό
(αυτό ακριβώς) κενό. κενο. γαμώτο πρέπει να σταματήσω τον ερωτά μου με τις λέξεις. η οικογένεια εδώ έχει κάνει πια επιβλητική την παρουσία της στην κουζίνα. η πύλη της οθόνης έκλεισε και είμαι πια ο ερμος… με παρέα .
φάγαμε. φύγανε.

κενό.. κενό. που έχει όμως μεγάλη βαρύτητα. σαν τον αέρα που είναι στο στήθος σου την ώρα της μεγάλης αναπνοής. τι είναι κει, αέρας, κάτι σαν τίποτα, μα πάρε τώρα μια ανάσα μεγάλη και κράτα τη, και δες το βάρος της.

έτσι είναι και το κέντρο, η ουσία, ο πυρήνας της ανάμνησης. η εστία του συναισθήματος – η φωτιά.
άυλη η
καυτή
φλόγα
ΟΛΑ ΤΕΛΕΙΑ θα έλεγα μα ακούγεται κλισε
, δε θέλω κάτι τετρημένο για την περιγραφή τόσης χαράς, ιδιαίτερης και σπάνιας.

μια ξεγνοιασιά ανυπέρβλητη, η αίσθηση ότι όλα είναι ταχτοποιημένα, ότι το παζλ συμπληρώθηκε και κινεί σαν κύμα τη χάρτινη του ψηφιδωτή συναρμοσμένη φύση. εκεί που τίποτα άλλο δε χρειάζεται να προστεθεί και τίποτα δεν είναι περιττό. είναι δύσκολο να μιλήσεις για αυτό το κενό, γιατί ακριβώς, εκείνη τη στιγμή, δεν υπάρχουν σκέψεις.
εκεί έχεις συντονιστεί με την ιδιοσυχνότητα του περιβάλλοντος των ανθρώπων και των πραγμάτων και ρέει απο μέσα σου η ενέργεια της διάδρασης μουσικώς. Δεν είναι η μουσική καθεαυτή ή ο χορός, γιατί θυμάμαι, ανακαλώ στιγμή αυτής της πληρότητας που προσπαθώ να περιγράψω, που δεν χόρευα. Είναι η αρμονική κίνηση της ύπαρξής σου με το όλο. της συγκυρίας πυροτέχνημα, σε αργή κίνηση όμως, για να το χαρείς. εκρηκτικό, πολύχρωμο, και πάνω απ’ όλα… πρωτόγνωρο!

(ξεφύσημα
δυνατό)

Πώς φτάσαμε όμως στο σημείο αυτό.
Είμαι στο ταχυδρομείο. Τα έχω όλα ετοιμάσει από το σπίτι. Έχω γράψει και τις διευθύνσεις. Πάω στο ταχυδρομείο μόνο για να κλείσω τους φακέλους, και να πάρω ένα δωράκι ακόμα. 24 φάκελοι και 7 πακέτα. 37 κάρτες για 44 πρόσωπα. Για κάποιους συγγενείς και για κάποιους από όσους με βοήθησαν στο ταξίδι μέχρι τώρα. Ήθελα, για όλους, αλλά θα χρειαζόμουν 3 μήνες. Ήδη αυτά τα “δούλευα” ένα μήνα. πάω στο ταχυδρομείο να τα στείλω. Κάνω 6 ώρες στο ταχυδρομείο συμπληρώνοντας έγγραφα και διάφορα άλλα. Τελειώνω και λέω θα το γιορτάσω με μια μπύρα και πατατάκια καμότε και μπανάνας. Πάω στην Ερμού της Λίμα, μόνος και ξαλαφρωμένος και κάθομαι σε μια γωνίτσα. 6μιση το απόγευμα, Παρασκευή. Άπειρος κόσμος και γω παρατηρώ και είμαι έτοιμος να γράψω και καμιά σκέψη στο χαρτί. Έχω καλή διάθεση, ήρεμος κι ωραίος. Με πλησιάζει, μετά από κανα μισάωρο τύπος ετών 57, καλοστεκούμενος, μου λέει: ΚΕ ΠΆΣΑ. ΚΕ ΠΆΣΑ του λέω ερμάνο (γιατί μου λες ΚΕ ΠΑΣΑ?) τι τρέχει, δηλαδή?
ΚΕ ΠΑΣΑ ΤΙΟ? μου ξαναλέει, και σκαλώνω λίγο. Εϊναι αλήθεια, είμαι λίγο ατημέλητος, δε θα το κρύψω. ούτε εκείνη τη στιγμή το έκρυβα άλλωστε, αλλά δε με ένοιαζε. φοράω μαύρο ποδηλατικό σορτσάκι. δεν έχω άλλα σορτσάκια, ένα κοντομάνικο που είναι μεν σχετικά καθαρό αλλά φαντάζει αρκετά βρώμικο γιατί έχει πλέον μόνιμη βρωμιά πάνω του, δε φευγει με το πλύσιμο, παρόλο που είναι καθαρό το μπλουζάκι, αλλά το αποκορύφωμα είναι στα… παπούτσια. Φοράω τα σκισμένα μου σανδαλοπάπουτσα που τα αγαπάω αφενός μεν γιατί ειναι ανάλαφρα και τα πήρα τζάμπα από ένα χόστελ στα τίρανα, αφενός δε γιατί είναι σκισμένα και με κάνουν και φαντάζω σαν μη έχοντα χρηματα. με βγάζουν από την κατηγορία του τουρίστα δηλαδή, ΜΗΝ ΤΟΝ ΚΛΕΨΕΙΣ, φωνάζουν στους επίδοξους. επιτελούν ένα σκοπό, δηλαδή, γιαυτό τα αγαπώ.
ΚΕ ΠΑΣΑ? ΤΟΔΟ ΜΠΙΕΝ? (όλα καλά)
ΟΛΑ ΚΑΛΑ του λεω ΑΜΙΓΟ όλα τέλεια, ΕΣΥ?
κάθεται δίπλα μου. μιλάμε για μιάμιση ώρα, επί παντος επιστητού.

Εν τω μεταξύ ΟΛΟ αυτό το διάστημα, και για να μη γίνομαι βαρετός, υπάρχει δεσποινίδα που μοιράζει κάρτες για τατουάζ, στα 10 μέτρα από το σημείο που κάθομαι. Με κοιτάζει αρκετά.
Φέρει τατουάζ, σκουλαρίκια, πολύ κοντά μαλλιά από τη μία, μακριά από την άλλη. ακούγεται ακραίο το παρουσιαστικό της αλλά ήταν νορμάλ για την κατηγορία της. Δε θα την έλεγα ωραία. αν με ρώταγες. Ετών 24 (το έμαθα μετά) (άρα της μίλησα).

Πάμε να φύγουμε με τον τυπάκο γιατί έχει πάει 8μιση και σκέφτομαι να κάνουμε και καμιά δουλίτσα σήμερα. Σηκωνόμενος δεν είχα πρόθεση αλλά στα πρώτα 2 βήματα άλλαξα γνώμη.
Δεν ήθελα να της μιλήσω της τύπισας γιατί πραγματικά δεν μου αρέσε καθόλου. Παρ’ όλα αυτά με κοίταγε τόση ώρα και αισθάνθηκα αγένεια να μην πω τουλάχιστον ένα γεια. Είπα λοιπόν, και το αποτέλεσμα ήταν πρόσκληση. μου λεει θες να βγούμε σήμερα? εγώ δεν ήθελα καθόλου, αφενός μεν γιατί είχα 200πράγματα να κάνω, αφετέρου δε γιατί δεν ήθελα να νομίζει ότι μου αρέσει ξερω γω. Της λέω μπαααααα… μου λέει κι αυτή έλα πάμε.. ξερω γω ΒΑΜΟΣ Α ΜΠΑΗΛΑΡ.. ακούω μπαηλάρ και έρχονται τα πάνω κάτω… να χορέψουμε δηλαδή… λέω από μέσα μου.. πωωωω να χορέψουμε ρε φίλε, σκέφτομαι, τι ωραία.. έχω καιρό να βγω να χορέψω, να διασκεδάσω! της λέω ωωωω, δεν ξέρω μπορεί ναι.. (γιατί πραγματικά είχα πράγματα στο μυαλό μου). της λέω αν είναι θα μαι δω 9κ20. μου λεει 2130 φεύγω, αν δεν είμαι δω παίζει ναμαι μεσα (και μου δείχνει στο βάθος, σε μια στοά κάθετη στην Ερμου της Λίμας. κομπλεκ.

πάω σπίτι και ο τυπάκος που με είχε προσεγγισει πριν, εκεί.. ωραίος άνθρωπος. τα λέμε. έρχεται μέχρι το σπίτι (25 λεπτά περπάτημα) του λέω αδερφε πάνω δε γίνεται να ανέβεις, η φαμίλια δεν ξέρω αν αφήνει κλπ. οκ μου λέει νο προμπλεμ. θα πάω στην ερμού πάλι, να πάρωτην κόρη μου που σχολάει από τη δουλεια (ετών 19, αλλά δεν την αφήνει να γυρίσει μόνη σπίτι). ανεβαίνω πάνω, πάω στο πισί, βλέπω λίγο την κίνηση την ιντερνετική, λέω, ΛΕΣ? ναι, απαντάω, και δε με νοιάζει τι θα σκεφτεί η τύπισα, ή ξέρω γω. Θα βγω να χορέψω.

Άργησα όμως και σκάω στο ίδιο σημείο ώρα 2145. άφαντη η δεσποινίς, ξενερώνω, αλλά θυμάμαι για τη στοα. Μπαίνω και στα 10 μέτρα συναντάω 2 στην ηλικία μου. με τατουάζ πολλά, και τρύπες και ράστα και ξέρω γω. τους λέω η τυπισα που ταν εδω κλπ μοιραζε κάρτες κλπ., δε φαίνεται να την ξέρουν τους λέω η τύπισα που ήταν έτσι αλλιώς που βαμος α μπαηλαρ. ακούνε μπαηλαρ , μου λένε “εδώ είσαι μαν” , ναι ναι. βαμος αη μπαηλαρ, υπάρχει φίεστα σήμερα, πάμε μαζί.. λέω τέλεια από μέσα μου, βρήκα τους φίλους της. πάμε στο τατουατζίδικο των παιδιών μαζεύουν, πίνουμε μια μπύρα, φεύγουμε και μετά απο 1 ώρα πάμε από το σπίτι τους όπου και ανεβαίνουν πάνω να πάρουνε λεφτά. εγώ περιμένω κάτω και περνάει η τύπισα που μοίραζε τις κάρτες με την παρέα της!!! λέω ωωωω τι τύχη. βρηκα τους φίλους σουκαι είμασταν μαζί και τώρα περιμένω τον Άλεξ να κατέβει.. κλπ κατεβαίνει ο άλεξ. κοιτάζονται και τίποτα… χαχαχα μου λέει αυτός είναι ο αλεξ? λέω ναι. δεν τους ξέρεις? όχι μου λεει χαχαχα/ πάμε όλοι μαζί τους λέω. και πάμε όλοι μαζί σε ένα μπαρακι, μόνο σάλσα μέχρι τις 5μιση.

θα έβαζα 😁
αλλά… είπαμε…
(ΚΕΝΟ)
😶

Tρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2016

Λίμα σκάω για ν’ ακονήσω λίγο τα εντός, κι είμαι στο
κλίμα “να γράψω και για το μπλογκ”
“κτήμα” ψάχνω φτηνό για να μείνω καιρό, μα
χρήμα θέλουν τα χόστελ αρκετό
βλήμα σκα δίπλα μου καραφλό οσκαρικό “έλα εδώ”, και
κύμα ειρηνικό με πάει στο βουνό – σέρο Σαν Κριστόμπαλ

Ρίμακ είμαι, Λετίσια, Πασάχε 7
πήμα, λέω, θα γράψω, εδώ στα κλεφτά
ρίμα σκάει στου νου το ακονιστήριο
“λίμα… κλίμα… κτήμα…” – χαχα
λήμμα φτιάχνω γι’ αυτό που δημιουργώ: Ημερο-λόγιον, και
ρήμα ψάχνω σχετικό…: ξημερώνω – εξημέρωνα

τρίμα καφέ, αλέθω και πίνω, ολονυκτίς
χύμα γράφω κ καταθέτω από ψυχής
σήμα κάνω στον χρόνο και κλείνω μάτια ο ταξιδευτής και
βήμα στο παρεθόν τολμάω και ως
θύμα ορμάω στον πόνο – στης μνήμης τα βάθη, κολυμβητής

μνήμα βλέπω – αναδύομαι – επί γης
νήμα – κομμένο είναι ή κρυμένο εν ουρανοίς ;
“κρίμα”, λέω, “άψυχο, κρύο το μάρμαρο” – ο αφελής.
Τμήμα, είναι το εδώ, ενός όλου γιορτής!

αφιερωμένο στη γιαγιάκα μου την Αδαμαντία

dsc_7439sideratostopoulishadowshylightsk
“Τμήμα είναι το εδώ ενός όλου γιορτής”                                                                                                                                               Η θέα από το μπαλκόνι μου. (κατέβα, και ανεβαίνοντας μπες εδώ )

 

video0652_0000071009_1
Όσκαρ!  M U C H A S  G R A C I A S ! (Ο Όσκαρ με σταμάτησε στον δρόμο εκεί που ήμουν με το ποδήλατο και είχα ψιλοαπελπιστεί γιατί έβλεπα ότι είναι πολύ ακριβά όλα τα χόστελ. Μου πε ότι έχει ένα δωμάτιο στο σπίτι του….)

 

026iihj
τρίμα καφέ

 

Υπάρχει Θεός (;!) – 29/10/2016

Skoda Favorit
το αγαπημένο, το πρώτο μου
500 ευρώ το βρήκα τυχαία στο Παγκράτι.
22 χρόνια είχε στην κυκλοφορία
μα γω δεν το χα δει ποτέ ποτέ μου

το πήρα
κ γέμισε η Αθήνα Favorit
παντού πια Favorit να τα παρατηρώ
απίστευτο

1937304_159931582832_535854_n

παντού παντού καλώδια της δεη
της τοπικής εδώ,
παντού καλώδια κρέμονται
στις φτωχές πόλεις πιο έντονο, αλλά κ γενικότερα
καλώδια! καλώδια!

δεν τα χα δει
για δε με νοιάζανε
δε μ’ απασχολούσαν εμένα τα καλώδια.

βγάζω τη μηχανή
και μέσα σ’ ένα
ΚΛΙΚ
να τα παντού! εκεί
να μου χαλάνε τη φωτογραφία
καλώδια τώρα πια σε όλα μου τα κάδρα

2015
χαλαρός,
Αττικός,
αστικό ήθος
κ μπύρα Mύθος
παντού υπάρχει ο Θεός αν

2016
ταξιδιωτικός,
παγκόσμιος,
στη φύση
κ άγνωστο αύριο
παντού υπάρχει ο Θεός αν

…τον αναζητάς!

παντού υπάρχει ο Θεός αν
τον φέρεις μέσα σου

ΚΛΙΚ
Αγαπητικό
Μέσα σου

ΥΠΑΡΧΕΙ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΩΣ Ο ΘΕΟΣ
ΖΗΤΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!

ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΣ Ο ΘΕΟΣ
ΖΗΤΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!

ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΛΟ
ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΟΥ
Ο ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΩΝ αν τον
ΖΗΤΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!

img_1632
31 / 10 / 2015

Κουίζ: στη φωτογραφία την άνω,
κοιτάω κάτω ή πάνω;
άσε ενα σχόλιο παρακάτω
κ μπες στην κλήρωση για ένα Favorit  του 87

😆

Κατακλείδα: το φαινόμενο Μπάαντερ-Μάηνχοφ
#επιλεκτική_αντίληψη

😘

“Σωστός Τουρίστας” – 25/10/2016

whatsapp-image-2016-10-26-at-01-46-52

Επί Νάπο ποταμού ευσυγκίνητος πλέων,
Περού πλέον,
κλαίων.
(Nα πω επιπλέον,
δεν ήταν λέων
μήτε χαμαιλέων)

στης ζούγκλας τη χαοτική θέληση της πρασινάδας
να αναφύεται πάνω στα ήδη πολλά υπάρχοντα στρώματα πρασίνου
είδα όμματα πρασίνου

στης χλωροφύλλης την αδίψαστη βουλή
να ρουφήξει ό,τι υγρό φέρει ο αέρας
ό,τι καυτό φέρει η ακτίνα της μέρας
δεν είδα κερασφόρου κέρας
μήτε την όψη αγνώστου χιμαίρας

σε σφυριγμάτων πτηνών την τρελή βοή
σε γυρισμάτων ποταμού την ομαλή ροή
δεν είδα ελέφα, μήτε βόα
δεν είδα έλαφο μήτε… ζώα

όχι όχι, δεν ήταν αγέλη!
ήτανε ζώο ένα,
το πρώτο των τρομακτικών
όχι δεν ήταν τροκτικόν..
όχι δεν ήτανε αρπακτικόν.

ήτανε ζώο ενα
στης πλάσης τα πιο πλούσια μέρη
κλάσις ανώτερη,
του φόβου λημέρι

στο ξέφρενο πάρτυ της χλωριδας,
χορεύω παρατηρητικος πίνωντας νέκταρ
μεθυστική η πανίδα,
“την άκουσα”!
την είδα

πριν ψαρέψω τα πιράνχα το αντίκρυσα
μετα την αιώρηση μου απο ρίζα μακρά δέντρου (και βουτιά στο ποτάμι)
πριν απο τα μακάο το συνάντησα
μετά τα Δελφίνια Αμαζονίου (που όλο γύρω ήτανε μα ποτέ δεν τα ‘δα)

αγωνία ειχα ιλιγγιώδη
κι επιθυμιία τρίσβαθη
και θα το πω τώρα θα το αποκαλυψω γιατί
κι εκ των πραγμάτων
θα το πάρει το ποτάμι

σε πλήρη έκσταση όντας
έπιασα δέρμα Ανακόντας

δέντρο πανύψηλο γιγάντιο δυσθεώρητο
ήταν εκεί
ω ρίζες οριζοντιωμένες
νερό καφέ συσσωρευμένο στη γούβα της απουσίας του

όφις πεντάμετρος γίγαντας θεόρατος
είναι εκεί
ω τρίχες καθετοποιημένες
νερό καφέ καλυπτικό της κουλουριασμένης παρουσίας του

πεσμένο δεντρο και η ανδρεναλίνη μου στα ύψη
να αποκαλύψω τη χάρη του, τραβώ το ερπετό με θάρρος
ενεός
τι δύναμη που εχει??!!! και τι βάρος

πέρα απο την τρεληή χαρά μου όμως να πω
δίπλα από τον ποταμο Νάπο να πω
και μια δυσαρμονία ένιωσα

εκεί που το ξεσήκωνα να το αποκαλύψω
τραβώ σηκώνω, σωστός αρσιβαρίστας
μ είδα στον νου σε σέλφι μέσα και στάτους λέει
“σωστός τουρίστας”

ξεφύσηξε δυνατά αγριεμένο
του έσπασα τα νεύρα
κουλουριάστηκε να επιτεθεί
τι κάνω?
γιατί διαταράσσω τόσο βίαια του άγριου κάλλους την ηρεμία?

ποιος είμαι γω
μπροστά στο μεγαθήριο
για να τραβώ
της φύσης τα ηνία
από πίσω του
?

το άφησα
και το θαύμασα ιδίοις όμμασι
μα εξ αποστάσεως
του πα και μια συγνώμη
αλλά ήταν από παλιά παλιά ο θαυμασμός μου.
Δεν άντεχα να φύγω έχοντας δει μόνο το κεφάλι του
υπομισοβυθισμένο
μιας και το βρήκαμε, ε…
δεν πήγα στον ζωολογικό…
πήγα εκεί που μένει να το βρω,
εκεί που ζει κανονικά, έτυχε και τ’ αντάμωσα!

 

χιλίων μιλίων ταξιωτικών
η αξία ίση
χειλιών ομιλώντων ταξιδιωτικώς
“άγρια φύση”

screenshot-1347
“Σωστός τουρίστας”

screenshot-1354

screenshot-1355

 

Όρος Τσιμποράσο – 13/10/2016

dsc_5305
Η θέα από τη σκηνή μου

Τα αστέρια αναβοσβήνουν αν τα χετε προσέξει για ώρα.
Τα αστέρια στέλνουνε σήματα μορς από το παρελθόν.
Πάλλεται η μορφή τους σαν κάτι να θέλουν να ψιθυρίσουν.

Μόνος, μονάχος, ολομόναχος
6.383.177 μέτρα από το κέντρο της Γης.
Η κορυφή του Έβερεστ είναι στα 6.382.467

Κοιμάμαι στη σκηνή πιο ψηλά από όλους τους ανθρώπους του πλανήτη.
Κοιτάω κάτω και βλέπω σκοτάδια σκοτάδια και λίγο χρωματισμενο σύννεφο – η ελπίδα.
Κοιτάω κάτω και βλέπω παντού σκοτάδια κ σκέφτομαι, εγώ, αφ υψηλού, όλον τον πόνο του πλανήτη.
Όσους υποφέρουνε στα κάτω της (ταξικής) Γης.
Στεναχωριέμαι και λέω τέτοια μοναδική στιγμή δεν είναι για στεναχώριες.
Γυρνάω ανάσκελα εντός του σλιπινγκ μπαγκ.
Σκοτάδια πάλι μα τα αστέρια εκεί, τόσο, μα τόσο καθαρά – η ελπίδα.

Τα προηγούμενα βράδια το ξέχασα μα τώρα έχω στη σκηνή τα γυαλιά της μυωπίας μου, να δω καθαρα, όσο πιο καθαρά γίνεται.
Εγώ, πιο κοντά σήμερα στα αστέρια από ολους τους ανθρώπους του πλανήτη Γη. .
Φορώ και τα γυαλιά. Ουάου. Σελήνη μισή και σα να μπορώ να διακρίνω τα σχήματα μέσα της.
Των κρατηρων οι χρωματικές διαφοροποιήσεις είν εκεί.
Πιο σκούρα η αντανάκλαση τους είν εκεί.

Μόνος, μονάχος, ολομόναχος –
φοβερό – ακούω τη σιωπή με την ίδια καθαρότητα που βλέπω το φεγγάρι.
Ακούγεται στη διαπασών το τίποτα στην πλάση.
τ ί π ο τ α .
Άνεμος δεν παίζει, ζώα ούτε, τεχνολογία μηδέν – είμαι ο πρωταγωνιστής
Θυμάμαι που ζητάω από τα παιδιά τη σιωπή να ακούσουμε τη φύση και πάντα κάποιο μιλάει.
Εδώ σιωπή από τη μεριά μου, μα και η φύση αμίλητη.
Πολύ σπάνιο το απόλυτο ηχητικό κενό.
Mute του Θεού στην τηλεόραση μου.

Κι η τηλε-όραση μου άστρα σιωπηλά,
αναβοσβήνουν σαν τον δρομέα του υπολογιστή μου –
περιμένουν τη σκέψη μου να γεννηθεί .
Μορς διαστημικά μου στέλνουν ένα μήνυμα.

Μόνος , μονάχος. Ολομόναχος.
Επικοινωνία αναρωτιέμαι. Επικοινωνία.
Πόσο σημαντική.
Επι-κοινωνώ.
Πού είσαι αγάπη μακριά από την επικοινωνία;
“χρειάζεται και απόσταση” λένε τα άστρα, φυσιο-λογικώς.
Χρειάζεται χρόνος προσωπικός.
Εγώ μονάχος συγκεντρώνομαι – χάνει το φως της ύπαρξης του το αστέρι και τσαφ παλι φωτίζει.
Κάτι λέει.
“είμ εδώ. Εδώ να. Και η παύση του φωτός μου ήταν στοιχείο λειτουργικό της επικοινωνίας μας”.
Όπως τα Μορς έχουνε το κενό, την παύση, μέσα τους.

Όπως κενό και απόσταση με χωρίζει από τα άστρα που μου λενε “είμ εδώ” –
Αυτό το μικρό αστεράκι που έχω εστιάσει τώρα εδώ και 1 λεπτό μόνο σ αυτό,
να το παρατηρήσω, “είμ εδώ”, λέει
καθώς το φως του χάνεται και φαίνει. “ειμ εδώ”
λέω κι εγώ
μια τελεία ατελής στο ανθρώπινο στερέωμα της Γης.
Αναβοσβήνω σε κάθε μου ανάσα.
Είμαι – δεν είμαι.
Το πιο μικρό τίποτα στο υπερ-γαλαξιακό Σύμπαν των χορδών, των διαστάσεων.
Το πιο μικρό τίποτα, θα κοιμηθεί σε λίγο, πιο κοντά στο σύμπαν απ όλη την ανθρωπότητα.
Το πιο μικρό τίποτα που είναι όμως… κάτι!
Κάτι μικρό σε επικοινωνία με τα άστρα.
Λαμβάνει το μήνυμα τους καθώς αναβοσβήνουν άτακτα.

Κι εκεί,
στον διάτρητο φωτεινώς
μαύρο ουρανικό χαμό,
σταθερά στέλνουν το φως τους οι πλανήτες.
Ο Άρης ξεκάθαρος, κοντά στη Σελήνη και πιο κει ο Ερμης.
Τους βλεπω με γυμνό μάτι.

Αυτόφωτα τ άστρα μα χωλαίνουν.
Αντανακλαστικοί οι πλανήτες, μα
φέγγουν συνεχώς, ακατάπαυστα.

“Κάποια επικοινωνία είναι αδιάκοπη.”
Αδιάλειπτη η αναφορά μου
στον Φωτοδότη τον Ένα.

Θα ‘πρεπε

είμαι αυτό το αόρατο έψιλον
ο τόνος μου αποστροφή
στης λέξης την επιτακτικότητα

αόρατο εγώ,
η έμφαση σε άλλο γράμμα,
κι ο τόνος άφαντος γενικώς

ένα κομφούζιο κανονικό
και μία μαύρη λέξη η αιτία
πρέπει
ρήμα… απρόσωπο
έγκλιση… οριστική

θα ‘πρεπε…

φαντάζω
αόρατο σε όλα τα “θα ‘πρεπε”
φωνάζω
εεεεεεεεεεεεεεε
ε:
ΚΑΨΤΕ ΤΑ “ΠΡΕΠΕΙ…” ΡΕΕΕΕΕΕΕ
ΟΛΑ ΤΑ ΒΙΑΙΑ ΤΑ “…ΝΑ”
ΤΑ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΑ
ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΣΑΣ,
ΤΑ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΑ

ΚΑΨΤΕ ΤΑ “ΘΑ ‘ΠΡΕΠΕ”
ΟΛΑ ΤΑ ΒΙΑΙΑ
ΤΑ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΙΚΑ
ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΑ ΤΩΝ ΤΥΨΕΩΝ ΣΑΣ.
ΒΑΛΤΕ ΦΩΤΙΑ
ΚΑΙ ΚΑΨΤΕ ΤΑ
(τομή λέξης και χρόνου)
Μόνο μπροστά
αόρατο Π ανοίγει Πύλη ευγενική και
Πρέπει
η ύπαρξη ψηλά
μπροστά
και βλέπει λέξη χρυσή
της βούλησης μεταξωτή, μ’ αγάπη καμωμένη:

ΑΛΛΑΓΗ

κενάκι θέλω εδώ κενό 
ΚΑΙ να έχει κάτι εδω no
space kai na patiso den to pairnei h malakia to wordpress ΚΑΙ ΠΙΕΖΕΙ ΤΙς ΛΕΞΕΙΣ ΜΟΥ να ειναι κοντά με το βιντεακι ΔΕ ΘΕΛΩ
μωρη αηδία οι λέξεις μου ταξιδεύουν και στο κενό. ΔΙΑΦΑΝΕΣ

“Πάρτε ζβάρα τα βουνά, τις κορφές,
νησιά και πόλεις, τα χωριά, γιοφύρια άιντε πάρτε τα βρε.

Πάρτε ζβάρα τα βουνά, τις κορφές,
νησιά και πόλεις, τα χωριά, γιοφύρια κι αλωνίστε τα βρε.

Πάρτε φόρα κι άιντε πιάστε τα βρε,
πιάστε δρόμους, πλατείες, τα στενά στη γύρα άιντε πιάστε τα βρε.

Πάρτε φόρα κι άιντε πιάστε τα βρε,
πιάστε δρόμους, πλατείες, τα στενά στη γύρα και βαδίστε τα βρε.

Πάρτε τα ζβάρα όλα κάψτε τα βρε,
βρείτε κάθε παλιό, κάθε σάπιο και μαύρο κι άιντε κάφτε το βρε.

Πάρτε τα ζβάρα όλα κάψτε τα βρε,
κάψτε κάθε παλιό, για να βγει από μέσα ο πιο όμορφος ανθός.”

nanosgiant
Γεια σου ρε ΝΑΝΟ γίγαντα. Στην τρίτη λέξη γεννήθηκε ο πρώτος στίχος και αυτό ήταν.

Σημείωση:

Στον τίτλο!
Στον τίτλο!
Live performance
του δεύτερου στίχου του ποιήματος
όταν κάνεις refresh τη σελίδα.
Αόρατου έψιλον
ό,τι απέμεινε
Στον τίτλο!
Στον τίτλο!
😉

“POESíA” POLíGLOTA | ONOMATOLOGíA

Victoria Jasmin Estrela Sol Vida Amalur Ur Elur Joy Grace Eιρήνη Ευτυχία Andres Esti Santiago Aritz Koldo Viviane Mike Aihnoa Ana Carolina Ana Lucia Aura Carmen Danilo Milan Colleen Mikaela Fernando Sonia Angelos
onomatologia

______________________________________________________________

στη θάλασσα της φιλοξενίας                         En el mar del hospedaje
μία νήσος απομονομένη                                          una isla aislada
Αμπντόν Καλδερόν 708   – Οικογένεια              Abdon calderon 708 – Familia
 ένα κύμα δωδεκάδας                                           una onda de 12
στη θάλασσα της φιλοξενίας                         en el mar del hospedaje
καταφτάνει από όλες τις μπάντες                              llega por todos lados
Έκφραση στα Ισπανικά,                                        Ωραίο κύμα!                                              buena onda!  σημαίνει: Ωραία φάση / Ωραία ατμόσφαιρα                                                                                                    ο καθένας μας ιδιαίτερος                                                     cada uno distinto,
όπως οι σταγόνες του νερού                                          como las gotas del agua
 μία ισχυρή ένωση, μόνο για μία φορά                    una union fuerte, solo por una vez
όπως ένα κύμα                                                          como una onda
 Ωραία φάση!                                                               Buena onda!

12 ciclo-viajeros encontraron “refugio” en la Casa de Ciclistas, Tumbaco, Ecuador en los dias cerca de 12/08/2016. Vale amigo, pero cual es el concepto? Los nombres en orden no son “poesía”. Claro que no, no son. Pero los nombres ordenados son el resultado. El proceso era como asi: Cada persona podía elegir entre los 6 colores para escribir su nombre. También, cada persona no podía ver los nombres escritos de las otras personas (el papel era doblado en una manera en que eso no era posible). El color, el tamaño, y la manera misma de  escribir su nombre son todos elecciones personales y me gustó la idéa de poner los nombres juntos, en un papel, 12 viajeros y la família. Una sola vez, todos juntos. Al fin, nombres en 5 lenguas que no son solo nombres, sino también sustantivos. Un epílogo con significado para abrazar y colorear los nombres arriba y tambien los dias y los momentos juntos.

So the concept was to write down the names of all the persons that we were living together for some time in the Casa de ciclistas, inTumbaco. Everyone chose the color of his/her preference and the size as well. 12 travellers and the family that was hosting us. One couldn’t see how the rest had their names written. These choices, along with the way each one wrote his/her name, where choices that, in a way, put in paper the “particularity” of ones oneself in order to create soomething that will stay there to remind of our time together. At the end, there are 3 names taken from the 5 different languages of our 7 different countries in order to put a more meaningful and appropriate end.

12 ταξιδιώτες ποδηλατικοί φιλοξενηθήκαμε από της οικογένειας Λάρα, στο Τουμπάκο, κοντά στο Κίτο, πρωτεύουσα του Εκουαδόρ, τις ημέρες περί της 12ης Αυγούστου, 2016. Η παραπάνω ιδέα προήλθε από την ανάγκη να αφεθεί ένα συλλογικό “αποτύπωμα” στον χώρο που όλως τυχαίως βρεθήκαμε μαζί και αναπτύξαμε μια έντονη επικοινωνία και δυναμική. Δηλωτικά της ιδιαιτερότητας του κάθε ενός είναι, καλά πέραν του ονόματος καθεαυτού ως σημαίνοντος του προσώπου (δε γράψαμε την αγαπημένη μας λέξη ξέρω γω), η επιλογή του χρώματος, του μεγέθους αλλά και του τρόπου της γραφής per se. Ο κάθε ένας όταν έγραφε το όνομά του δεν έβλεπε τα ονόματα των άλλων. Έν κατακλείδι βρίσκονται ονόματα απο 5 διαφορετικές Γλώσσες (από τις 7 χώρες προέλευσης μας) τα οποία, όμως, πέραν του να είναι κύρια ονόματα, έχουν και μία ευρύτερη σημασία. Έτσι, διατηρήθηκε το αρχικό μοτίβο (του ονόματος), αλλά διευρύνθηκε, χρωματίστηκε πολυεθνικά και νοηματοδοτήθηκε ιδιαίτερα αυτό το “αποτύπωμα”.

14045911_1137825906290048_811507346035932667_n

Περπατάω κι ο ηλιος βελονίζει τη δερματική μου επιφάνεια
H σκιά μου σχεδόν ανύπαρκτη – την πατάω όλη
πότε πήγε 12 ;

δώδεκα ταξιδιώτες ποδηλατικοί
βασκωνία4 ελλάδα1 αργεντινή3
αυστραλία1 μπραζίλ1 αμερική2

δώδεκα χρόνια ταξιδιού
συσσωρευμένα σε ένα τόπο
κάσα δε σικλιστας – τουμπάκο

κι εχτές φιέστα
η γνώση του “για λίγο τώρα μόνο
εμεις εδώ ποτέ ξανα”

η γνώση αυτή ενώνει τις υπάρξεις μας
μια κόλλα η πιο αλλόκοτα μαγευτική
ΓΙΑ
ΛΙΓΟ
ΤΩΡΑ
ΜΟΝΟ
ΕΜΕΙΣ
ΕΔΩ
ΠΟΤΕ
ΞΑΝΑ
φιέστα χορός κάνια
25 30 35 40 50 65

όλες οι ηλικίες ενώθηκαν
ο χρόνος συμπυκνώθηκε
ο χώρος ένας
ο χορός συντόνισε
ο όρος ένας

α ρ μ ο ν ι κ ή  συνύπαρξη

αυτά το βράδυ εχτές
και ση΄μερα, να τώρα τώρα 1622

βαζω ακουστικά και μουσική που πρέπει στη στιγμή
5 οι ταξιδιώτες ολογυρα συνομιλούν χαμηλοφώνως
φτιάχνουνε το γκαζάκι και
γράφουνε στο μπλογκ
η σόνια τρώει τη σαλάτα της
κι ο κόλντο κοιμάται στη σκηνη του
εγώ είμαι ο καλλιτεχνης της στιγμής? οι αυτοί???

βαζω ακουστικά και μουσική που πρέπει στη στιγμή
και νατη η σκηνή ταινίας
έτοιμη
ακουω
και παρατηρώ.

screenshot-364α ρ μ ο ν ι κ ή

dsc_3105συνύπαρξη

14046005_1137869436285695_637115566500591736_n

κόλλα

* όσο έγραφα το αρχικό, με τα ονόματα, μα κυρίως όσο το επεξεργαζόμουν εδώ [να φτιάξω τις φωτογραφίες, να δω την όλη μορφοποίηση, να γράψω στα διάφανα ελληνική μετάφραση του πρώτου κομματιού που είναι στα ισπανικά (τη βλέπετε αν “μπλεδίσετε” – “πιάσετε” με το ποντίκι σας την περιοχή δίπλα απο τα λόγια που γράφω αρχικά)] ναι, όσο έκανα αυτά, έλεγα απο μέσα μου (στα διάφανα) “τι κάνεις μωρέ τώρα, γιατί χαλάς την ώρα σου, ποιος θα ασχοληθεί με αυτά εδώ που γράφεις και κυρίως τι το χεις βάλει αυτό το Poesía (Ποίηση) στον τίτλο σου…. μη λέμε και μεγάλα λόγια… και τι είναι ποίηση άλλωστε” κι όλα αυτά που τελειωμό δεν έχουν. Το ‘βαλα σε εισαγωγικά, αλλά δεν ήθελα να το βγάλω τελείως… Παρόλο που ξέρω, το της φωτογραφίας, με τα ονόματα, σαν… ποίημα, είναι… πεζό, το γνωρίζω. Δεν είναι και καμία σύληψη φοβερή, σιγά. Ναι. Αλλά μου άρεσε πολύ το ότι δεν ήταν δικό μου γραμμένο. Η ιδέα ναι, αλλά, ότι όλοι γράψαμε τα ονόματά μας και κάτι υπάρχει προσωπικό πίσω από τις επιλογές μας – αυτό με έκανε να το αφήσω το Poesia, αλλά και όλο το ποστ που δεν ήξερα αν θέλω να το ανεβάσω. Δικαιώθηκα σήμερα, μετά απο 15 ώρες στον υπολογιστή που διαβάζω – έπεσα σε αυτή την πρόταση του Γάλλου ποιητή Isidore Ducasse, θανώντα ετών 25, πρόδρομο του υπερρεαλισμού για κάποιους :

Η ποίηση πρέπει να γίνεται απ’ όλους. Όχι από έναν.

Πρώτη ταινία μετά από 1 χρόνο – 5/8/2016

ano-hope-copy-copyhope-copy-mp4fffnnn-copy-mesiezgif-com-crop 


Πάνω απο 8.000 παιδιά

κάτω των 5 ετών πεθαίνουν
ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ
από την πείνα
και από άλλες, σχετικές με την πείνα, αιτίες.
*

kevin-carter1kevin_carter_image025

Είχα δει πολύ καιρό τώρα την πρώτη φωτογραφία και είχα συγκλονιστεί, αλλά δεν το είχα μελετήσει το θέμα. Ένα βράδυ, εκεί που ήμουνα στην Κάσα δε Σικλίστας, στο Τουμπάκο, χάζευα στο κινητό, την ξαναείδα, και διάβασα ότι ο φωτογράφος, Kevin Carter, αυτοκτόνησε. Πάντα με ενδιέφερε το παρασκήνιο της απόφασης των αυτόχειρων. Γκούγκλαρα και είδα ότι υπάρχει και ταινία με τη ζωή του, την οποία, χωρίς δεύτερη σκέψη, αναζήτησα στο youtube και είδα επιτόπου.

Οι δύο άνω φωτογραφίες είναι από ταξίδι του εν λόγω Νοτιοαφρικανού φωτογράφου στο Σουδάν, το 1994, για να απ-αθανατίσει την εξέγερση και τον λιμό που έπληττε τη χώρα. Για την πρώτη φωτογραφία τιμήθηκε με το βραβείο Πούλιτζερ (1994). Σύμφωνα με όσα βρήκα στο διαδίκτυο, και βάσει σχετικών δηλώσεών του, για να τραβήξει τη φωτογραφία πλησίασε σιγά σιγά και περίμενε 20 λεπτά μέχρι να πλησιάσει το όρνεο αρκετά. Περίμενε να ανοίξει τα φτερά του, κάτι που τελικά δεν έγινε. Αφού φωτογράφησε, έδιωξε το πουλί, κάθισε κάτω από ένα δέντρο, άναψε ένα τσιγάρο, μίλησε στον Θεό και έκλαψε.

Δύο μήνες μετά θα αυτοκτονήσει σε ηλικία 33 ετών, υποφέροντας από κατάθλιψη, η οποία είχε ενταθεί και λόγω της πίεσης που του ασκήθηκε εξ αιτίας της συγκεκριμένης φωτογραφίας. Κατηγορήθηκε έντονα γιατί όπως έκανε γνωστό δε βοήθησε το παιδί να φτάσει στον σταθμό σίτησης των Ηνωμένων Εθνών (που ήταν ο προορισμός του), καθώς συν τοις άλλοις, απαγορευόταν η επαφή των φωτογράφων με τον τοπικό πληθυσμό.

 Tμήμα του σημειώματος που άφησε:

I’m really, really sorry. The pain of life overrides the joy to the point that joy does not exist… I am depressed… without phone… money for rent… money for child support… money for debts… money!!! I am haunted by the vivid memories of killings and corpses and anger and pain… of starving or wounded children, of trigger-happy madmen, often police, of killer executioners… I have gone to join Ken [recently killed colleague] if I am that lucky.

Λυπάμαι, πραγματικά λυπάμαι. Ο πόνος της ζωής ξεπερνάει τη χαρά σε σημείο που δεν υπάρχει χαρά… Έχω κατάθλιψη… χωρίς τηλέφωνο… λεφτά για νοίκι… λεφτά για υποστήριξη παιδιών… λεφτά για χρέη.. λεφτά !!! Με στοιχειώνουν οι ζωντανές αναμνήσεις θανάτων και πτωμάτων και θυμού και πόνου .. αναμνήσεις παιδιών που λιμοκτονούν ή είναι τραυματισμένα, τρελών πολεμάρχων, συχνά αστυνομικών, δολοφόνων εκτελεστών… Πάω να συναντήσω τον Ken [πρόσφατα εκλιπών συνάδελφός του] αν είμαι τόσο τυχερός.

7d064635f160f026b4b2d8b18a40e969
1960 – 1994

Περισσότερα για τη ζωή του, στα ελληνικά, εδώ. Ακόμα περισσότερα για τη ζωή του, στα αγγλικά, εδώ και στα ισπανικά, εδώ.

Η ταινία ήταν το The Bang Bang Club, την οποία και συστήνω ανεπιφύλακτα. Αφορά τη ζωή του Κέβιν Κάρτερ ως μέλος μιας ομάδας 4 φωτορεπόρτερ που ρισκάρουν τη ζωή τους ευρισκόμενοι καθημερινά σε πεδία μάχης, κατά την τελευταία περίοδο του Απαρτχάιντ στη Νότιο Αφρική. Στο youtube σε χαμηλή, αλλά ικανοποιητική, ανάλυση, όμως με ισπανικούς υπότιτλους εδώ.

Καλή Δύναμη σε όλους..

*UN Inter-agency Group for Child Mortality Estimation. “Levels & Trends in Child Mortality, 2015.” UNICEF, 2015. Τελευταία πρόσβαση, 08/09/2016.

– “The number of under-five deaths worldwide has declined from 12.7 (12.6, 13.0) million in 1990 to 5.9 (5.7, 6.4) million in 2015 – 16,000 every day compared with 35,000 in 1990.” Σελίδα 1
– “Importantly, almost half of all under-five deaths are attributable to undernutrition” Σελίδα 8

Δηλαδή, 5.900.000/2 = 2.950.000/365= 8.082 

 

Από βόλτα βουνίσια με Αλεξάνδρα και Γιέφρεϋ – 16/4/2016

Κοιταω τα σύννεφα. Τα βλέπω για ώρα. Τα παρατηρώ. Κινούνται!
Έτσι όπως έχω γερμένο το κεφάλι μου πάνω ακούω το ρυάκι κάπου εδώ κοντά, δεν ξέρω πού, κινείται.
Κοιτάζοντας τα βήματά μου περπατάω εδώ και ώρα στις πλαγιές των Άνδεων ακούγοντας πουλιά διαφορετικά . Αυτά και αν κινούνται.

Όλα στη ζωή μου μεταβάλλονται
Οι μήνες σαν τα πουλιά
Τα χρόνια σαν το ρυάκι
Η ζωή σαν τα σύννεφα

σαν τα συννεφα.

Στην καθημερινότητα σου τη βι-αστική τα σύννεφα είναι στατικά .
Γατί δεν τα παρατηρείς.
Απλά υπάρχουν.
Κάποιες στιγμές πρέπει να σταματάμε τη ροή και να μας παρατηρούμε.
Να συνειδητοποιούμε ότι κινούμαστε.
Ότι η ζωή προχωράει όπως τα σύννεφα.

Ανεπαίσθητα.

GIF Camcorder 160904_204022njj

Στο Ιατρείο του δρ Φινιόλ – Τουμπάκο – 3/8/2016

Κάποιος θα βαριόταν φοβερά μα εγώ το απολαμβάνω θαλερά
είμαι που λέτε οδοντίατρο και περιμένω στο σαλόνι
ισόγειο,
τζαμαρία ιδιαίτερη και τέλεια
από μέσα κοιτάς ξεκάθαρα το έξω
μα το έξω κοιτάει αφίσα οδοντιατρική
παντου κολλημένη εις το τζάμι, ειδική, διάτρητη
σαν κάποιες διαφημίσεις επάνω καθολικώς στων λεωφορείων το γύρω γύρω

γουστάρω απίστευτα, όπως και το άλλο με τον καθρέφτη
που περνάει μέσα φως, δεν είναι καθρέφτης ακριβως
ζελατίνα καθρεφτίζουσα
το θέμα είναι (πολυλόγισα) ότι βλέπεις ξεκάθαρα απ’εξω
τον κόσμο
μα ο κόσμος αφενός δε βλέπει μέσα,
και αφετέρου δε γνωρίζει ότι φαίνεται!

Αυτό είναι το καλύτερο, παρατηρώ για ώρα με φοβερό ενδιαφέρον τον κόσμο που περνάει
τον κόσμο που απλά Είναι
και ακούω μεσα τον γιατρό και την κυρία, αγκομαχάει
δε μενδιαφέρει – κοιτάω εξω

και κει συμβαίνει το εξής
Μια μάνα – δυο παιδιά,
το ένα πέντε-έξι, η άλλη η μικρούλα, τρία-τέσσερα
η τρία-τέσσερα κρατιέται από της μάνας το χέρι το αριστερό,
το βλέπω πάλι μπροστά μου,
και προπορεύονται η μάνα και ο πεντέξι

και η μικρούλα, η μικρούλα, η τρία-τέσσερα
πιο πισω
κρατιέται από της μανας το χέρι το αριστερό,
και κάνει αυτά τα βήματα που κάνουμε καμιά φορά τα άταρα,
προχωράει λίγο ζαβ΄΄α γιατί δε βλέπει που πατάει,
τραβιέται από της μάνας΄το χέρι και προχωράει
ζαβά και άταρα και εδώ είναι το ζουμί
με στόμα ανοιχτό, κοιτάει
κοιτάει τη τζαμαρία,
τα χρώματα και τα… χαχα κοιτα να δεις την ομοιοτητα
με στόμα ανοιχτό κοιταει
τα στόματα τα ανοιχτά της τζαμαρίας της οδοντιατρικής
κοιτά με περιέργεια και έκπληξη
τραβιέται και πατάει ζαβά και άταρα και προχωράει

και φλας μου σκαει στου νου τα βάθη
Ε Γ Ω !
από το χέρι κάποιας μάνας
Θείας, ή βιολογικής, – δεν ήταν ορισμένο στο μυαλό μου
μια μάνα ουράνια πάντως
με τραβάει και γω κοιτάω τον Κόσμο
με στόμα ανοιχτό
με περιέργεια και έκπληξη
τραβιέμαι και πατώ ζαβά και άταρα παραπατώ και προχωράω
στης γης τον ορίζοντα

και βρίσκω μάνες εδώ πέρα,
τις Μάνες της γης
που έχουν παιδιά τους όλα τα ορφανά
που έχουν παιδιά τους όλους τους εν ανάγκη
πόσο τις αγαπώ αστραπιαία αυτές, τις
Μάνες της γης.
ένα βλέμμα αρκεί να τις αναγνωρίσω
Μάνες της γης.

Μάνα ουράνια
τραβά και με
και γω κοιτώ τον Κόσμο
στόμα ανοιχτό
περιέργεια και έκπληξη
τραβιέμαι και πατώ ζαβά και άταρα παραπατώ και προχωράω
στης γης τον ορίζοντα.

(τελειώνω την ανάγνωση δυνατά και βγάζω ένα ξεφύσημα συριστικό, χαράς και ανακούφισης
και λέει η Βραζιλιάνα μέσα από τη σκηνή της εδώ δίπλα, βιβή τη λένε,
λέει εντεντί τοδο – τα κατάλαβα όλα – γελάω)

μεσαεξω

Aπό συζήτηση στην Μπογκοτά με ΑΜGG – 9/4/2016

ANA MILENA GARCIA GRAJALES

με ειπαν ηλιο και γω τους ειπα φεγγάρι είμαι
γιατι το λες αυτό μου ειπαν
γιατι το λέτε αυτό τους ειπα
μα γιατι λαμπεις

από χαρά φωτοβολείς
χαμογελάς
κι όλοι μαζί σου καπως έτσι
αισιοδοξουν

είμαι φεγγαρι
γιατι φεγγω
αλλης πηγης το φως
αντανακλώ

είμαι φεγγάρι
βραχος εγωιστικός
μα καθρεφτίζω
του νοητού ηλίου,
της μιας πηγης φωτός,
το Φως

12525184_967284126640220_8974090974587730039_o

ΑΥΛΗ ΣΑΝΤΙΑΓΟ – ΤΟΥΜΠΑΚΟ – ΕΚΟΥΑΔΟΡ – ΚΑΣΑ ΔΕ ΣΙΚΛΙΣΤΑΣ – 16 – 7 – 2016 – ΣΚΕΨΗ από ΥΠΝΟΥ – ΕΙΚΟΝΑ – ΙΔΕΑ

14:31
13866560_10153587769851432_153074275_n

Eίχα μια σκέψη ωραία για ένα ποίμα δυνατό
γαμώτο ποια ήτανε
ποια ήτανε
και μου άρεσε πολύ

αααααααα
θυμήθηκα

META ΣΧΟΛΕΙΟΥ
σαλόνι, πόδια τραπέζι, κάλτσες κάπου εκεί γύρω, παπούτσια ίδια τύχη
σαλόνι, τιβι ον, φαΐ καταναλωμένο σε δίσκο ακουμπισμένο πιάτο
σαλόνι, τιβι ον, θρι μπιτ φαγωμένη συσκευασία… ε κάπου εκεί
σαλόνι, τιβι οφ, όρεξη για μέσα, δωμάτιο, μπάη μπάη
σαλόνι

ω την ακαταστασία μου μέσα
στο σαλόνι
ω την ακαταστασία μου μέσα
στο δωμάτιο

παντού χάος και το γουστάρω
μ αρέσουν όλα κείμενα εδώ και κεί
και στο δωμάτιο μου το πιο τακτικό χάος του κόσμου
όλα παντού χυμένα
μαυτό που θέλω έχει τις συντεταγμένες του
στον εγκέφαλό μου και
γουστάρω

γουστάρω που μες στον πανικό εγώ γνωρίζω
το κόκκινο σορτσάκι μου το αθλητικό το αντίντας
είναι είναι κάπου είναι α ναι είναι κει
κάτω από το… γραφείο δίιπλα απ’τα σκουπίδια τα υπερχειλισμένα
πλάι από τη μπλούζα του Απόλλωνα την ποδοσφαιρική και δίπλα από τις κάλτσες τις προπροπροχτεσινές
ΕΙΝ ΕΚΕΙ ρε μαμά το ξέρω – ναι πανικός στο δώμα, αλλά το ξέρω ΕΙΝ ΕΚΕΙ
τι μάγκας Θε μου

ναι γιε μου αλλά στο σαλόνι
τι στο σαλόνι
για δες
παπ απ παπ απ παπ απ
ωχ

ναι….
σαλόνι, τιβι οφ, κάλτσες κάπου εκεί γύρω, παπούτσια ίδια τύχη
σαλόνι, τιβι οφ, φαΐ καταναλωμένο σε δίσκο ακουμπισμένο πιάτο
σαλόνι, τιβι οφ, θρι μπιτ φαγωμένη συσκευασία… ε κάπου εκεί
ουπς

ΤΟ ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΟ
δεν ήξερα τότε εγώ, όταν
τιβι οφ, όρεξη για μέσα, δωμάτιο, μπάη μπάη
δεν ήξερα τότε εγώ
ότι το να τα βάλεις πάλι όλα πίσω,
να τα τακτοποιήσεις, και να ταφήσεις
πάλι όλα όπως ήταν στο
ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΟ

δεν ήξερα τοτε εγώ,
ότι να αφήσεις πάλι τον χώρο όπως ήταν, όπως τον βρήκες
για να μην πω, να τον καλυτερεύσεις κιόλας,
δεν ήξερα τοτε εγώ
πως αύτη η νοοτροπία είναι μία
ΣΗΜΑΝΤΙΚΉ
ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ και πανανθρώπινη
και οικολογική, και αγαπητική προς τον πλανήτη όλο
τον οικογενειακό

τι, τι , τι λες μωρέ?
το σαλωνάκι σου? γιαβάση 55,
σημαντικό συμπαντικό και πανανθρώπινα οικολογικό, αγαπητικό προς τον πλανήτη όλο
τον οικογενειακό???
ναι ναι
το σαλωνάκι μου.
δεν ήξερα

ιδια ίδια ακριβώς είναι ίδια
τη συναντάω τώρα εδώ που κινούμαι παγκοσμίως,
και συζώ για λίγο με πολλούς σε μέρη διαφορετικά και είναι το μόνο αυτό που έχω είναι ένα το
ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΟ.
και θέλω να το σεβαστώ. και θ΄΄ελω γιατ΄΄ι από τη φύση μου
εγώ
τις αγαπάω τις ομάδες. και το να είμαστε όλοι μαζί, να συνυπάρχουμε
το αγαπάω και το θέλω κι επιζητώ εγώ μετά μανίας θα το έλεγα επιζητώ
να είμαι παίχτης αγαπητικός, ομαδικός, ατομιστής φευ κι εγωιστής φευ φευ

να το
να το
το σαλονάκι μου γιαβάση είναι τώρα το μπανάκι αυτό των
8 που είμαστε εδώ, και μας φιλοξενούνε, Τουμπάκο – αυλή Σαντιάγο – κάσα δε σικλίστας
και είναι η γωνιά αυτή του καναπέ, που είναι τώρα μόνο τώρα δικιά μου να
καφεδάκι υπολογιστάκι καμερούλα κινητάκι, όλα τα δικ΄΄α μου είν εκει,
α να και η θρι μπιτ μου η κολομβιάνική, εκει ‘ναι φαγωμένη
τώρα μόνο είναι δικιά μου η γωνιά αυτή
το σαλονάκι μου γιαβάση είναι τώρα η γωνίτσα μου αυτή η καναπεδιστική, Μπογκοτά – σπιτι Μιλένας – κάσα τσαπινέρο άλτο
το σαλονάκι μου γιαβάση είναι τώρα η σκιά αυτού του δέντρου που είναι η σκηνή μου, κάπου στης γης τ ανάμεσο
ήλιος παντού, κι εγώ στο ενδιάμεσο
ρούχα, σκουπίδια και τα όλα μου στον ίσκιο,
στης φύσης το
ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΟ

δεν ήξερα τοτε εγώ
πως αύτη η νοοτροπία είναι μία
ΣΗΜΑΝΤΙΚΉ
ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ και πανανθρώπινη
και οικολογική, και αγαπητική προς τον πλανήτη όλο
τον οικογενειακό.

το ΣΑΛΟΝΑΚΙ ΜΟΥ ΓΙΑΒΑΣΗ
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΟΛΟΣ
ΔΕΝ ΤΟ ΗΞΕΡΑ

αρμ.jpg

Σύνορα – 25/7/2016

εντραδα.jpg
13-7-2016

γράφω ελληνικά γιατί είναι τέτοια η ένταση των αισθημάτων που όπως γεννιέται η σκέψη θέλει να βγει, στα ελληνικά.
λοιπόν μαντέψτε, είμαι πάλι στα σύνορα… Πρέπει να είμαι η πρώτη περίπτωση στα παγκόσμια χρονικά της διασυνοριακής κυκλοφορίας που έχει πάθει το παρακάτω απίστευτο.
Σήμερα για 2 δευτερόλεπτα πραγματικά ΑΠΕΛΠΙΣΤΗΚΑ.
Όπως είχα πει σε προηγούμενη ανάρτηση, επειδή κάθισα 1 μήνα παραπάνω από όσο μου επιτρεπόταν στην Κολομβία,
έπρεπε να πληρώσω 130 ευρω ή έπρεπε να περιμένω ένα  βράδυ για να με απελάσουν, δωρεάν, με μόνο πρόβλημα ότι ενδεχόμενη επάνοδος μου στην Κολομβία για τα επόμενα 2 χρόνια θα ήταν δυνατή μόνο με έκδοση βίζας (κάτι που γενικά δεν είναι απαραίτητο για Ευρωπαίους πολίτες). Λοιπόν, δε με απασχόλησε και πολύ, μιας και δεν είχα σκοπό να επιστρέψω..
Το πρόβλημα ξεκινάει μετά… Αφού πήρα επιτέλους την πολυπόθητη σφραγίδα εξοδου από την ΚΟλομβία, κατηφόρισα τον δρόμο, πέρασα τη διεθνή γεφυρα και μπήκα στο Εκουαδόρ χαλαρός κι ωραίος μιας και ο δρόμος ήταν ορθάνοιχτος και ΄μόνο ένας αστυνομικός έλεγχε κάποια από τα αυτοκίνητα της μεγάλης ουράς που οδεύανε προς το Εκουαδόρ. Δεν υπήρχε δηλαδή το κλασικό για μένα διασυνοριακό σημείο, που είναι σαν τα διόδια, που ελέγχουν ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει, και σφραγίζουν το διαβατήριο. Απόρησα λίγο, αλλά δεν τρελάθηκα κιόλας. Ο αστυνομικός μου έκανε και σήμα “προχώρα προχώρα” με το χέρι του και απλά συνέχισα.

Μίλαγα προχτές με άλλους ποδηλάτες – ταξιδιώτες στο Κίτο, πρωτεύουσα του Εκουαδόρ, και τους έλεγα την περιπέτεια μου στα σύνορα, από τη μεριά της ΚΟλομβίας. τους είπα επίσης ότι απόρησα που δεν ήταν κανείς για να με ελεγξει από τη μεριά του Εκουαδόρ. Μου λένε “τι??? δεν πήγες να  βρεις το κτήριο τάδε, να σου βάλουνε σφραγιδα/?? όχι, λέω, που ήταν αυτό? λέει ήταν παραπερα κει αρίστερα ξερω γω – τίποτα δεν ειχα δει… πΠΠΠΩΩΩΩ λέωω….. παίρνω το πρωί εχτές στα κεντρικά της Μετανάστευσης στο Κίτο, μου λένε… “πρέπει να πας στα σύνορα να σου βάλουνν τηη σφραγίδα!” πωωω λέωω….

IMAG5521

9 ώρες, 9 δολλάρια, 5 λεωφορεία και 1 ταξί μετά είμαι, μαντέψτε που,  ναι μπράβο, στα σύνορα. Μου λέει ο υπάλληλος “η σφραγίδα εξόδου από Κολομβία δε δείχνει καλά την ημερομηνία” (όντως, δε φαινόταν σχεδόν καθόλου, που με βολευε κιόλας). ΜΟυ λέει “να πας να σου την ξαναπατήσουν” λεω “οκ τώρα, είναι αναγκη? αφου νάτη η σφραγίδα μου τη βάλανε” (απλά δε φαινόταν καλά η ημερομηνια) “όχι” λεει “να ξαναπας να στη βάλουνε καλα”΄… πώωωω λεωωωω

πάω πάλι στα κολομβιανικα γραφεία κ μου λενε “πότε στη βάλαμε τη σφραγίδα??” λέω… την αλήθεια.. τότε (13 Ιουλίου) ααααα….. λέει, “δεν μπορούμε να σου βάλουμε σημερινη σφραγιδα, θα σου ξαναπατήσουμε 13 Ιουλίου”. οκ λεω. ξαναπάω Εκουαδόρ,

IMAG5520_1.jpg
25-7-2016 16:21

μου λένε “μα αυτό είναι 13 Ιουλίου”, ναι τους λέω “τότε πέρασα τα σύνορα αλλά δεν έχω σφραγίδα εισόδου στο Εκ. γιατί δεν΄ είδα κανεναν, ο δρόμος ήταν ορθανοιχτοσ κλπ”. α λέει  “δε γίνεται να  μπεις στο Εκουαδόρ αν δε σου βάλουμε σφραγίδα σημερινή, που θα είναι ίδια ημερομηνία με την ημερομηνία εξόδου από την Κολομβία…” α λέω, “δε γίνεται αυτό, μου το παν πολύ εντονα στην Κολομβία ότι δε γίνεται να μου βάλουν σημερινη σφραγίδα…” ΑαααΑΑα λεει ο υπάλληλος “δε γίνεται”, του λεώ “πώς δε γίνεται ρε αδερφε, αφου διάβασα στο ιντερνετ ότι το χει παθει ένα σωρό κόσμος αυτό με δουλευεις” (με πολλη αγάπη πάντα, και στα ισπανικά), φεύγω από τους γκισεδες, πάω σε δωματιακιι μεσα, εγώ κι ο διευθυντής,. του εξηγω – μου εξη΄γεί. λέει “αν δεν έχουμε σημερινη σφραγίδα από Κολομβία, δε σου βάζουμε σφραγίδα” “μα μου σου του” εγώ – η φατσα του έλεγε “σε καταλαβαίνω” ο γραφειοκράτης μεσα του έλεγε “δε γινεται”  – λεω θα με τρελάνουν εδώ.

περνάω πίστα και πάω στον διευθυντή του διευθυντή, στο πιο μέσα δωματιάκι, που πια είχε μόνο άλλο ένα πιο μέσα δωματιάκι – ο Αρχηγός, ωπα λεω, “στενευουν τα περιθώρια”.

Εχω φορέσει την πιο κλαμένη μου φάτσα και λέω το ποίημα μου όσο πιο καλα μπορώ. ΑΝΕΝΔΟΤΟΙ –  “υπάρχει, μου λέει ο διευθυντής του διεθυντή,  μια διαδικασία στη μεριά της Κολομβίας: να πληρώσεις ένα πρόστιμο και να σου κάνουν ΑΚΤΟΥΑΛΙΣΑΡ την ημερομηνία – να σου βάλουνε δηλαδή τη σημερινή… να πας να στο κάνουνε…” πάω πάλι κολομπία και ακούω αυτό που δεν ήθελα με τίποτα  να ακούσω  .  το πιο τρομακτικό των τρομακτικών.

Λέω στην κυρία που με ήξερε από την 1η φορά διότι είχε κάνει όλα τα απαραίτητα χαρτιά , και μου χε πει πριν λίγο ότι μόνο την ημερομηνία 13 Ιουλίου μπορούνε ν α μου βάλουνε, της λέω ό,τι λέει  η εκουατορινή πλευρα.Λεω και τη λεξη κλειδί μπας και ξεκλειδώσω τη διασυνοριακή γραφειοκρατία, λέω, ΑΚΤΟΥΑΛΙΣΑΡ. Και κει ξεκινάει η αρχή του Δράματος. Η τύπισσα σκάει ένα σαρδόνιο χαμογελάκι (σαν της Τζοκόντα, αλλά διαβολικό)  που θέλησα να της δώσω κουτουλιά με το απεγνωσμένο μου κεφάλι και μου λέει

ΣΕΝΙΟΡ ΑΝΓΚΕΛΟΣ ΕΣΕΙΣ  ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΟΜΒΙΑ ΕΧΕΤΕ ΑΠΕΛΑΘΕΙ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ………

χάνεται το έδαφος κάτω από τα πόδια μου
Κολομβία? Εκουαδόρ? τιέρα λίμπρε? δεν ξέρω τι ‘ταν εκεινο που πατούσα,
αλλά χάθηκε.
λέω από μέσα
ΠΛΑΚΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙς ΤΩΡΑ ΕΤΣΙ
και από εξω μου
ΣΕΝΙΟΡΑ, της λέω, εν σέριο, στα σοβαρά, καταλαβαίνετε τη θέση μου?????

Δηλαδή, της λέω, “είμαι ανάμεσα σε 2 χώρες και δεν μπορώ να πάω ούτε στη μία ούτε στην άλλη??????????
δεν υπαρχει της λέω ένα τέτοιο σενάριο στα γραφειοκρατικά κιτάπια σας? αποκλείεται! λεω, με φάτσα που είναι τόσο εκνευρισμένη που θέλει να κλάψει και τόσο απεγνωσμένη που θέλει να φωνάξει. το παίζω όμως ψύχραιμος επιστρατεύοντας όση θεατρικοτητα μου έχει απομείνει, ενώ παράλληλα  αφήνω λίγο από το απελπισμένο μέσα μου να εκφράζεται στα διακριτικώς υγρά μάτια μου. την κοιταω.με κοιταει με μια φάτσα που δεν μπορω να την ερμηνεύσω, γιατί το ξαναλεώ πριν από κατι κλασματα της είχε ξεφύγει κι ε΄να χαμογελακι – σα ναμου λεει χαχα την πάτησες μεγάλε.. την καρφώνω με το απελπισμένο βλέμμα μου, και αυτά τα 2 δευτερόλεπτα πραγματικά ΄΄ημουνα στο κενό. μου λέει “ακολουθα με”. παμε πάνω πάλι, στα ιδιαίτερα της κολομβιανικης συνοριοφυλακής..

ριχνω την υπαρξη μου σε κάτι καρέκλες ενώ η σενιόρα  παει στον διευθυντη. καρφώνω δε θα  το  λέγες,γιατί ήταν χαμένο, αλλά πετάω το βλέμμα μου το απελπισμενο στο ταβάνι και κοιτάω αδιάκοπα πάνω για κανα 10 λεπτο αναλογιζόμενος την κατάσταση. Βγάινει από το αφεντικό,  καθεται στον υπολογιστή αλλά εγώ δεν κουνιεμαι – ταβάνι. λεει σενιορ ανγκελος.. ελατε πάλι αύριο να δουμε τι θα κανουμε με την περιπτωσή σας.

Είμαι τώρα και γράφω αυτά σε διασυνοριακό ξενοδοχείο – 15 δολάρια το βράδυ αλλα τα δίνω μιας κ 13 μέρες στο εκουαδόρ δεν εχω δώσει ουτε δραχμή για διαμονή.

Ιντερνετάκι, ωραίο κρεβατάκι και πολυς καφές.. Ας κάνουμε καμια ηλεκτρονική δουλίτσα μιας κι είναι ωραίο το περιβάλλον εδώ και περιμένω αύριο κάτι θετικό. ΄Εδώ είναι τώρα 2μιση η ώρα το βράδυ,  εχουμε 8 ώρες διαφορά με Ελλάδα.

Αντε να δουμε τι μέρα θα ξημερώσει εδώ, στη Δύση,
στα κεντρικά της Γης, στον Ισημερινό δίπλα
στείλε αν θελεις τις ευχές σου φιλε απο την Ανατολη
με του Ήλιου τις ακτίνες
θα τις λάβω σε λιγάκι που θα ξημερώσει και εδώ
ελπίζω κάτι καλό να γίνει γιατί έχω σχέδια πολλά κι ωραία
για το Εκουαδόρ
ειρηνικός ωκεανός – βουνά – Αμαζόνιος.
αχ

IMAG5523_1.jpg
25-7-2016  16:58

(μια θετική νότα από τα χτες, για κλείσιμο, γραμμένη στο λεωφορείο που κουνούσε πιο πολύ κι από σεισμό στο Εκουαδόρ. Πώς τρέχουν έτσι όλοι οι κτελατζήδες του κόσμου, δεν καταλαβαίνω.. Γύρναγα απο την Εκκλησία στο Κίτο, στο χωριο Τουμπάκο, που μένω εδώ και 2 βδομάδες

Έχω μπει μέσα και στρουφιδιλιζομΑΙ
σε δίνη χαράς περικυκλιδονιζομαι
Ρουφιεμαι από τα κάτω της ύπαρξης
ΟλοσουαουφρισδιζοορΟβζινιζομαι

Και να θελα δεν το μπορώ
Θύελλα θετικών συναισθημάτων
Δημιουργείται στα εντός και στα εκτός
Από χαμογέλου μόνιμου
Και να ξεφύγω δεν μπορώ
ΟλοσουαουφρισδιζοορΟβζινιζομαι

Το ‘να ωραίο φέρνει τ άλλο κι άλλο
Αγαλλομαι κι ευχαριστώ
Κι άλλο κι άλλο
Είμαι το ναρκωτικό μου
Σεροτονινης συντριβάνι

Σαν την ενέργεια μου
(Την ηλεκτρική)
Φορτιζω οπου πάω
Γι αυτούς τίποτα
Για με σωρευτικό “τα πάντα”
Προχωράω

Και κάνω κάτι θαυμαστό που
έφτασα ως εδώ – όπου πάω
Γι αυτούς φοβερό
Και με ανταμείβουνε ποικιλοτρόπως
Για μένα κάτι απλά
Μα ανταμείβομαι
Πάλι και πάλι
Προχωράω

Χαμόγελα σκορπαω και τα παίρνω πίσω
Στο πολλάπλασιο
Και πάλι και πάλι
Στην πιο όμορφη δίνη
Είμαι μέσα
ΟλοσουαουφρισδιζοορΟβζινιζομαι

Positive feedback loop
Circulo virtuoso

Me alegre el momento
Me fascina la sequencia
Me pone feliz la posibilidad
El futuro

Yo siento en un momento
La secuencia del tiempo
Hoy, ya.  Siento
El agradecimiento del pasado
La posibilidad del futuro
Y… Lo mejor
La magia del momento
Con Andrés, y Lucy, y Simón, y Darío
Santiago, SebaMauge, Analucia

Tumbaco ¡ Casa de ciclistas  !
julio dios mil dieciséis

Σύνορα – 12/7/2016

WIN_20160712_17_31_35_Pro.jpg
δεν περνάει το παιδί με τόσες μέρες παραπάνω.. 430.000 πέσος λέει πρέπει να πληρώσω. Μέχρι τα 350.000 αφήνουνε, αλλά, λέει, τόσες πολλές μέρες, όχι, δε γίνεται.
Καλώς λέω, δεν έχω λεφτά, τι κάνουμε? Πρέπει να με απελάσουνε και να μην μπορώ να ξαναμπώ στη χώρα για 5 χρόνια. Ας είναι ρε παιδιά, ας είναι.
Αύριο πρωί λέει ο υπάλληλος, θα ξαναδούνε την περίπτωσή μου αλλά ΄δεν μπορούν να υποσχεθουν τίποτα..

Καλά, δε με νοιαάζει. ΘΑ την αράξω εδώ ωραία και καλά και θα κάνω και κανα βιντεάκι για το ποστ – χεχε – Φαι έχω. Νερό έχω. Ηλεκτρικό έχω. Τι άλλο θέλω?

Στενοχωρήθηκα λίγο γιατι θύμωσα/στενοχώρησα τον Σεμπάστιαν.. Είπα eso es estúpido! και αναφερόμουνα στο γεγονός του να ταξιδεύουνε χωρίς κράνος… Με 60χλμ/ώρα πάνω στα ποδήλατα. Θυμωσε, προσβλήθηκε, μούτρωσε σταυρωσε τα χέρια και κοίταγε από την άλλη. Τα πήρε λέμε, σε ένα δευτερόλεπτο και δεν κατάλαβα γιατί τόσο. Δεν του άρεσε το εστούπιδο. Ρε αδερφέ σόρυ, δε σε είπαμε ηλίθιο (το αντίθετο μάλιστα, τον πάω πολύ),, αλλά ρε αδερφέ έχουμε δει πολλά κι έχουμε πάθει άλλα τόσα. Πάρτο το γαμημένο και φόρα το.
Τέσπα, δε μιλάω γιατί είμαι ίδιος… Κι εγώ δεν έχω γυαλιά ηλίου. Κι αν μου μπει κανα ζουζουνι εκει που πάω με 80 και χάσουμε κανα μάτι?
Τέσπα, πάω στο ποστ.Κάτι θέλω να γράψω..

α ναι, να πω για την πνευματικότητα στην Κοομβία που δεν είναι μόνο σε χριστιανικά πλαίσια,
να πω για αγουαγιάσκα
να πω και για τις προσφονησεις, μι αμορ, μι ιχο, κλπ)

Πάω

Πού πας?
πάω
πού πας

πάω

πάω κυλάω, κατηφορίζω, χέρια φτερά

πετάω
για πού

πετάω

πρασινάδα όλων των μορφων

με τ άλλο το καφέ το κάθετο
γκριζίλα ουράνια εδώ και μέρες
βολεύει.
Ο κίτρινος καίει πολύ εδώ
και κοκκινίζει προσωπάκι
και τ άλλα τα ακάλυπτα

που ταα μαυρίζει

σκέψη πετά

ρόδα κυλά
στα σύνορα αναμονή
αν δεις από ψηλά είμαι κει
στη μαύρη γραμμή τη συνοριακή

στΑΝΑΜΕΣΟ πάνω

ρωτάω

να κοιμηθώ εδώ μπορώ το βράδυ?
λέει ναι αμέ εδώ είναι

ΤΙΕΡΑ ΛΙΜΠΡΕ

ΤΙΕΡΑ ΛΙΜΠΡΕ

ελεύθερος εδώ
στης γη το ενδιάμεσο
αν δεις από ψηλά

Ισημερινός – Άγγελος Γεωργόπουλος – Κολομβία

πάω πού πας πάω

χτες λέγαμε ανεκδοτα ΄συνέχεια
και ΄λέει ο οζκαρ αρμαντο ερναντεζ καικάτιάλλο
λέει ελ πριμερ εξτρανχέρο ελ γριέγο κε εντιέντε λας τσίστες
για μένα ήταν αυτό

ναι

ότι καταλαβαίνω τα αστεία εγώ και γελάω

γιατί τα πιάνω τα ισπανικά
τα πιάνω ρε παιδιά κοίτα να δεις
ΜΙΛΑΩ ΙΣΠΑΝΙΚΑ
μεγαλώνει η σεμίγια αυτή η ισπανική
εντός
ο σπόρος
ο αλλογλωσσικός
και είμαι τώρα λίγο  και από ισπανοφωνία

γαμάτο?

μας έλεγε ο οσκαρ για έναν τυπάρα αυστριακό

11 χρόνια, λέει, στον δρόμο. μετα της γυναικός.
δεν μπορεί, λέει, να σταματήσει.  είναι το ναρκωτικό του…

4 μήνες σκι διδασκαλία αυστριακή – 8 δρομάτοι κι ΄΄αγνωστοι στη Γη

πού πας πού

πάω
πΆΩ ΠΆΩ
κι ε΄χειι τόσο αρχισει να μαρέσει
πάμε όλοι μαζί
Ε
ΛΕΥ
ΘΕ
ΡΙ

Α

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ταξιδιωτική
ανθρώπινη
πού είσαι?
είμαι
τι κάνεις?
είμαι
πώς πας?
είμαι
όλα καλά?

ρε είμαι σου λέω, νοιώθεις?

υπάρχω,΄εδώ και τώρα, συνοριακώς.

Ξύπνησα σήμερα κι ήτανε η χαρά μου δοχείο που γεμίζει
και δεν το βλέπεις
γεμίζει και τακους στον ήχο του νερού
δεν ξέρω πού ακριβώς είναι του ήχου η παραγωγή
(μάλλον εκεί που ενώνεται η ροή με το εν τω δοχείω)
πάντως ακους π αλλάζει ο ήχος
ξύπνησα κι ήτανε η χαρά μου έτσι… γέμιζα σιγά σιγά
όσο εφτιαχνα τα πράγματα μου
και τα ταχτοποιούσα όλα
διάφανο νερό που γέμιζε το μέσα μου
κι ό ηχος πιο γεμάτος, πιο …
σα να το λέει… γεμιιιιιιιιιιιιιζει ακου
και φύγαμε όλοι μαζί και γέμισα τελειως και ξεχείλισα
κραυγή
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ
ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΦΑΣΗ
ΒΑΜΟΣ ΕΚΙΠΟ

ΕΔΩ που στέκκομαι στανάμεσο της γης
στη μαυρη γραμμή του χάρτη
διακριση
εδώ που είμαι παίζει ιντερνεταάκι στον αέρα κλειδωμένο
κάι έιναι ο κωδικός στο εστιατώρι από κάτω
μα δεν τον θέλω
ωωωωω κωλοιντερνετ
να μαι εγώ εδψ εδώ και τώρα
γράφω χωρίς το ιντερνετ
το αποσπαστικό, το διασπαστικό το διαταρακτικό
Screenshot (1190)
σπάω
τι σπάς
σπάω

τι σπας

σπάσε το καλούπι

βγες

είδα εχτες που πήγαινα ποδηλατικώς 2 σκύλους να επιδίδονται στο της αναπαραγωγής κάλεσμα

κι ήτανε τόσο αλλόκοτο.
ο ένας μεγάλος και μια ράτσα με ισια τρίχα
η άλλη μια σταλιά, και ράτσα? ιδεα δεν είχα – άκυρη
και λέω ΜΩΡΕ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝΕ
τι κάνει ο μεγάλος?
και μαπαντώ…
κάνει Ό,ΤΙ ΝΟΙΩΘΕΙ ρε φίλε
τα αισθήματα δεν τα κατηγορούμε

τα αισθήματα τα διερευνούμε.

βάζω μουσικούλα – αουντίφωνες στα ώτα

κόμβια στα δαχτυλάκια
χνταπ χντιπ
συνοριακώς πατωματικώς κρυώνουνε τα κάτω στο πλακάκι
δε με μέλλει
αουντίφωνος στα ώτα μουσική
ο κοσμος δικός μου.
στον κόσμο μου, λέω.
αποκλείομαι αυτοβούλως
ΑΖΤ
μπαίνω στο καβούκι μου
το ηλεκτρονικό
ΤΖΑ
σκάω σημειωματαριακώς
γιάαρ στείλε τα κύματα σου και φτιάξε μου μια σφαίρα εδώ
όλοδική μου
τουρίστες γελάνε,
νάηκ φοράνε, υπάρχει κίνησις διασυνοριακή
καλώς την
εγώ πατωματικώς. χαιρετάω τον χρόνο τον Κολομβιάνικο
και ξύνω λίγο το μέσα μου πληκτρολογιακώς
μπας και σμιλέψουμε τίποτα της προκοπής
μπας και μας έρθει τίποτα που μας συγκ΄΄ινησε, περιοπής
από το χτες, ή το προχτές ή τελος πάντων απ’το πίσω
απτό πίσω τώρα πατώ
κομβικά τα πλήκτρα στην καταγραφή
των αναμνήσεων και εγω επι κρύας γης διασυνοριακής
πετάω χρώματα σε έναν ηλεκτρονικό καμβά.
εδώ αυτό κει τάλλο τώρα τι

etyxe

παιδάκι περπατεί τρώει κάτι και το φτύνει

πώς κοιτάει έτσι. κοιτάει όχι από τα ματια, πώ τα παιδιά, τα πιτσιρικια
μερικές φορές κοιτάνε με το σώμα, μ΄όλο το σώμα. κοιτάνε
]καρφώνουν ανενόχως τ οτιδήποτε καινό
στέλνουνε περιέργεια σε ένταση ματιας
και στάση σώματος, ανοιχτού στόματος, ΤΙ ΜΑΤΑΡΕΣ ΡΕ ΦΙΛΕ
κυλάει στο πάτωμ α τώρα και γελάει εδωσε μια στα σκαλοπάτια πριν κι έκανε
(φάνηκε) σα να ταν το μεγαλύτερο άλμα της ζωής του
2 σκαλοπάτια μαζί και κωλόκατσε.
παραήταν.

γελάει

την καλλυτερη δουλειά κανω λέμε

πατωματικως κρυοκωλος
όχι συναισθηματικώς ασφαλώς μα
πρακτικώς, εδώ εις το πλακάκι
σπάω πλάκα με τον εαυτό μου
και βλέπω τους ανθρώπους ε
κίνηση πολύ
και γω παρατηρώ,
ασπρο, μαυρο και το άλλο, το της πλειοψηφίας
μελαμψο κολομβιανικό
κοιτάω φάτσες, κρανία, πρόσωπα,
έχει ενδια΄φέρον το της παρέας όμοιο,
το κοινό
βλέπεις 2-3 μαζί, αυτοί είναι παρέα
τι φοράνε, τι φέρουν, τι φωνούν
     φωνες από ΄κάτω έντονες
ΧΟΔΕΠΟΥΤΣΑ
βρισιά είναι ναι, αλλά όχι η δικιά μας,
εχει απεργία εδώ και βδομάδες – δεν παίζει γκαζολίνα
και άρα καμιόνι στο δρόμο κανένα
φορτηγό λέω, τίποτα. απεργία. μπύρα στα σουπερμάρκετ ντεν εκει κολομβιάνικη
μόνο εισαγωγής, ακριβή και δεν την παίρνουν
κάτι γίνεται – υπάρχει ένταση. Φορτηγα παντου στα πέριξ των συνόρων. σταματημένα.
και γω να πάρει με το οικολογικό μου τ’οχημα
και γω εδώ
πατωματικός γιααρικός
γράφω διαβάζω και τα περνάω καλά

παρατηρώντας

η φύση στα πέριξ γελά προκλητικά και λέει

ωραία μέρα για ποδήλατο
κι η ύπαρξη μου αναμεσίς πληκτρολογεί μεστά και κλαίει
ντεμν

θέλω ΕΚΟΥΑΔΟΡ.

αναμονή

IMAG5411.jpg